Echo & The Bunnymen @ Ancienne Belgique (AB): Nostalgisch neuriën - dansendeberen.be

Vreemd. In Brussel, dat blijkbaar haunted is, was het volgens deze recensent wel goed. Een verschil in beleving? Of had de zanger in Amsterdam gewoon een slechte avond? Te veel van het snoepgoed dat de stad rijk is geproeft?

Hoe dan ook geen spijt van dat ik niet ben geweest. Achterlijk dure tickets.

Er staan al opnames op YouTube van AB. Zang is die avond beduidend beter maar de recensent was duidelijk fan.

Paradiso €33, vind ik tegenwoordig behoorlijk meevallen.....

AB €37. Nvm ik was in de war met Jesus and Mary Chain denk ik.

De setlist is daar ook drie nummers langer, Brussel is Hanted, Unstoppable Force (van deze twee ben ik niet zeker, zijn nieuwe nummers) en Ocean Rain. Ik vermoed dat Amsterdam een te grote verleiding overdag was voor Ian

Brussels is Haunted werd gespeeld, Ian introduceerde het nog als Amsterdam is Haunted. Het gebrek aan publieke respons was soms genant. Er werd meegezongen maar stampers als Never Stop en Lips Like Sugar werden ondergaan als ware het drill instructions.

Simple Minds, 6 april, Ziggo Amsterdam

Diverse malen in het verleden Simple Minds gezien en toch weer de kriebels gekregen om naar een concert van hen te gaan. Kennelijk was ik niet de enige met die gedachte, want de leeftijd van het publiek was behoorlijk hoog.

Heel slim begon het optreden meteen met Waterfront, daarna kabbelde het een beetje door, maar vanaf Let there be love kwam de zaal in een prima stemming. Voor mij was Belfast Child het absolute hoogtepunt, maar het bleef gewoon lekker nostalgisch genieten, waarbij natuurlijk alle hits langskwamen. Jim Kerr haalde niet alle noten meer, maar had de mazzel dat Sarah Brown een geweldige achtervanger is. Wat een prachtige stem heeft die! Al met al een fijn concert dus.

Gisteren mijn eerste keer Julia te Brussel. Met de opener had ze me gelijk mee. Tweede nummer Sun Girl was geluidtechnisch wat minder, daar kampte ze denk ik met wat keyboardproblemen wat het nummer live deed verbleken bij de studioversie helaasch. Maar de magie begon pas echt daarna Ook werd het "MuMe/Witte Trui hitje" Feel You bij ons wél gespeeld, gelukkig Ik vreesde er wel voor omdat ze die bij jullie niet deed vreemd genoeg. Wel heb ik de encore grotendeels gemist omdat er op de schermen stond dat ze tot 22u20 ging spelen, vlug naar buiten gegaan voor wat merch te scoren en toen had ik opeens door dat er nog zo weinig volk was in de bar Vlug naar de ingang terug gelopen om vanaf de zijlijn het nummer nog mee te pikken, maar in mijn ogen had ze mogen afsluiten met het fabeltastische meesterwerk I Shall Love 2 om daarna niet meer terug te keren... Weet jij de naam van het encorenummer, gerre?

Hoogtepunten: Sea Calls Me Home, Feel You en I Shall Love 2 Spijtig dat ze Horns Surrounding Me niet deed, als ik toch een minpuntje mag noemen

In Londen was haar encore volgens Setlist.fm Les Jeux to You en Betsy on the Roof, wellicht in Brussel ook?

Op Rewire sloeg ze trouwens wel meer nummers over, maar dat was dan ook een festivaloptreden van een uurtje. Feel You was zeker leuk geweest, maar ik was ook blij om veel nieuwe nummers goed uit de verf te horen komen. Heerlijke bas ook!

Ja heerlijke bas en drums! Die drumster is echt een heldin.

In Brussel geen..les jeux to you. 1tje minder.

De drumster viel idd enorm op. En dan nog 2e stem doen ook..

Ik zag Julia in 2014 liefst 3 keer. Zegt genoeg over mijn laaiend enthousiasme destijds.
Van die periode speelde ze wel quasi niets meer. Ook het fantastische Marienbad niet,mijn kennismaking met haar. Ook was ik er bij in de Roma ten tijde van tour de force Aviary.

Moet toegeven dat mijn enthousiasme nu minder was. Ook al was het muzikaal sowieso smullen hoor. Maar emotioneel deed het me minder. Niet meer de 1e keer, jaren niet meer naar haar platen geluisterd..moet er terug wat inkomen..Moet ik maar eens doen! Te beginnen met de laatste plaat.

The Clockworks in Rotown. Mensen als je nog kaartjes voor de Tolhuistuin of Doornroosje kan scoren; doen!!
Wat een heerlijk concert was dit!! Ik zie ze iig, oa met Fontaines DC en PJ Harvey weer op Cabaret Vert festival in Augustus

Dallas Burrow tijdens een Instore optreden in de lokale platen- en CD-zaak in mijn woonplaats Assen. Daarna trok de karavaan een paar kilometer verder naar Smilde voor een intiem optreden in het Dorpshuis aldaar.
Vandaag treed hij naar verluid nog ergens op in Amsterdam maar ik kon er tot gisteren nergens iets over vinden.
Edit: Agenda « ALTCOUNTRY.NL
Toch gevonden: Luisterkamersessies Amstel 54 Amsterdam.

Gisteren in Paradiso Tolhuistuin The Clockworks gezien.
De set was superstrak. Ze speelde hun hele debutalbum plus een twee oudere songs.
Publiek was ook erg enthousiast.

Gisteren was het weer Record Store Day in Utrecht.
Eerst proberen bij Wies te kijken, maar het was veel te druk bij De Plaatboef.
Daarna na Plato voor The Föhns en Donna Blue. Donna Blue kende ik nog niet maar was erg leuk. Een combi van film soundtracks zoals Twin Peaks David Lynch, Chris Isaak, Serge Gainsbourg.



Marien Dorleijn, de zanger van Moss bij Broese.

17 april 2024 NewDad @Ekko, Utrecht. Deze Ierse jonge band speelt hier voor de derde keer in Nederland. De band is al aardig wat jaartjes actief, maar heeft Europa nog niet helemaal gehad aan clubshows. Vanavond is daar wel de eerste in Nederland, na twee keer eerder op een festival gespeeld te hebben. En in een afgeladen Ekko met enthousiast publiek staat de band hier echt in de spotlights. Toch houd NewDad wat afstand, alsof ze in de schaduw staan. De jonge damens en heren van de band zijn nog wat verlegen. Zangeres Julie Dawson dankt het publiek wel regelmatig, maar connectie met publiek en aanwezigheid op het podium staan wat op de achtergrond. Het is dat het publiek de band volop toe juicht met onder andere klappen en zelfs meezingen waardoor ze wat los komen. Drummer Fiachra Parslow staat daarom even achter zijn drumstel op om het publiek echt f*cking te bedanken en toe te spreken dat ze het beste publiek zijn wat ze tot nu toe hebben gehad (!). Gitarist Sean O'Dowd is in ieder geval niet vies van lekker gitaarwerk. Vooral tracks als Let Go, Madra en How gaat O'Dowd lekker vol gas. Met 15 gespeelde nummers is het dan wel afgelopen. De band is er snel doorheen gegaan in een uur tijd, maar de volgorde van de set was zeker fijn. Het geluid misschien hier en daar wat bombastisch, maar over het algemeen een zeer toffe live band.

18 april 2024 Motel Mozaique festival dag 1, is een van de minste dagen van het festival. Het heeft niet veel te bieden en maakt daarmee best wel een teleurstellende start. Want met enkel Wende (akoestisch) in de Arminius en NewDad in Rotown als bekende namen scoor je geen punten mee. En zo kabbelde het festival de andere twee dagen eigenlijk ook een beetje voort. Persoonlijk geen goede line up, maar om dan wel eerlijk te zijn, een afwisseling van verschillende muziek soorten, maar waar zijn die headliners nou gebleven? Voor deze eerste dag sloot ik vroeg aan in Rotown om NewDad weer live te zien. Dit met weer veel genot en plezier. Volgens O'Dowd was de band in betere vorm en het publiek minder. Helemaal mee eens.

19 april 2024 Motel Mozaique festival dag 2. Nog geen vooruitgang vergelijken met dag 1. Geen enkele bands op Library Card en Lime Garden na die mij aantrekken, of heb ik iets gemist op deze avond? Het zit ook niet mee, want MoMo komt meestal met zonneschijn waardoor het festival eigenlijk al wat meer opbloeit. Het Rotterdamse Library Card speelt er in ieder geval lekker op los voor een volle Rotown. De band was in topvorm en een genot om naar te kijken en te luisteren. Een uur later volgde daar Lime Garden. De jonge dames stonden eerder nog maar liefst twee keer op Left of the Dial en dat heeft zijn vruchten afgeworpen in een nu toch wel weer volle Rotown. Met een extreem korte set jaagt de band zich door 35 minuten heen aan 9 nummers. Het was goed, maar kwam voor mijn gevoel nergens echt lekker los. Het zit er net even tussen in van pop met wat rock, maar heeft nergens echt die uitschieter waarvan men naar uit had gekeken.

20 april 2024 Motel Mozaique festival dag 3, de laatste dag alweer. Weer spreekt de line up mij persoonlijk niet aan. Geef mij maar eventueel de schuld, want muzieksmaken verschillen eenmaal gewoon. Maar dit was dan toch echt de dag waar ik naar uitkeek. Twee artiesten / bands die ik graag live zie, dus genoeg ruimte in de timetable om bij beide acts vooraan te kunnen staan. Dry Cleaning rockt erop los in de Grote Zaal van het Rotterdamse Theater. Met spoken word van zangeres Florence Shaw aan het front valt er al genoeg te zien. Shaw vertolkt haar muziek met een hoop mimieken en handgebaren. Waarnaast Tom Dowse te keer gaat op gitaar. Een zeer fijn optreden aan veel nieuwe tracks van het laatst uitgebrachte Stumpwork album. Helaas maar drie tracks van New Long Leg waarvan ik toch wel wat meer had willen horen. Maar de band gaf een strak optreden en zat er helemaal in waardoor ze de tijd zelfs niet in de gaten hadden. Gelukkig niet afgekapt maar netjes vijf minuten van te voren afgerond. Hierdoor had ik net even wat meer ruimte door te gaan naar het Perron. Cultuurpodium het Perron komt gelukkig steeds vaker als venue naar voren op Rotterdamse festivals. De locatie is erg gaaf en heeft een goede sfeer voor ondergrondse muziek. Laat daar nou Fat Dog geprogrammeerd staan. Deze Engelse jonge honden weten het publiek helemaal in te pakken. Speciaal voor dit festival is de band uit Engeland gekomen. En dat is niet de eerste keer. Wel de derde keer dat de band heeft opgetreden in Rotterdam. Het allereerste optreden was alweer in 2022 toen de band voor het eerst in Nederland en in Rotterdam stond. Na een half uur optreden (Geen singels, geen albums) riep de frontman toen nog 'this is all we got, if you want more come to England and see us there' nouja dat heeft niet lang geduurd of de band stond wel weer in Rotterdam. Zo dus ook vanavond. En ja ook vanavond pakte de band het publiek in. Er werdt volop gedanst, moshpits, en vanuit de hurken gesprongen de lucht in. Met de eerste singel King of The Slugs ging het al helemaal los, waar (als je de band al meerdere malen hebt live gezien) ook nog een aantal nieuwe nummers te horen waren. Zelfs met een cover wist de band nog het publiek los te krijgen. Na toch wel 50 minuten hadden ze alles gegeven en hield het feest op. Voor mij hield het Motel Mozaique festival daarmee ook op. Heel snel spiekde ik nog even bij Mary in the Junkyard waarna ik toch wel van een tevreden zaterdag naar huis ging.

Geleen Calling, vrijdag 19 april 2024

En toen kwamen The City Gates als hoofdact bij Geleen Calling. Dan hoor je toch hoe goed deze band is, een muur van uitwaaierende gitaren en een ronkende bas. De drummer ramde op zijn drumstel alsof zijn leven ervan af hing. Wat een postpunk feest van herkenning, het geluid was zuiver en binnen de kortste keren begon het publiek eindelijk te bewegen, springen en dansen. Bij het nummer Siegfried 1969 heb ik meegebruld (die wahre mauer ist im kopf). Cape of Good Hope klinkt live nog beter dan op plaat. De band speelde ongeveer een uur en als afsluiter hun nieuwe single Lapidation, dat was zo indrukwekkend dat het leek alsof de grond mee bewoog. Kortom, weer een mooie herinnering om te koesteren!

Cape of Good Hope

Woensdag 17 april, The Musical Box, Grote Zaal Tivoli

Ik ben geen fan van tributebands, maar voor The Musical Box maakte ik deze keer graag een uitzondering. Want Selling England By The Pound, een van mijn lievelingsplaten, werd door hen integraal uitgevoerd. En ook Supper's Ready en The Musical Box zaten in de setlist. En dat allemaal in de fijne Grote Zaal van Tivoli.

Ik heb Genesis met Peter Gabriel nooit live kunnen meemaken, maar ik heb wel diverse filmpjes op internet bekeken, en het is bizar hoe dicht de uitvoering door The Musical Box in de buurt komt van de optredens van Genesis. Maar dat geldt ook voor de aankleding en de decors. Het was echt indrukwekkend en enorm gaaf om mee te maken. Topavond!

Het was weer een concertweekje...

17-04: The Musical Box (Tivoli)
Behalve dan dat het album integraal noch volledig gespeeld werd. The Musical Box werd ertussen gepropt, The Cinema Show kwam eerder dan Firth of Fifth, o.a. Aisle of Plenty werd niet gespeeld. Best vreemd, want waarom zou je de volgorde van een album omgooien? Of kondig dan niet aan dat je een album integraal speelt.

Enfin, het was de enige smet op een verder bijzonder sterke show. Uitstekende zanger, uitmuntende muzikanten. Het geluid was ook erg goed, dat is wel eens anders in de Grote Zaal van Tivoli. De aankleding (met name van de zanger) was een vermakelijke toevoeging. Het moet een glimp geweest zijn van de live-ervaring van begin jaren '70.

19-04: Keane (AFAS)
Vergeet de zure recensie in OOR. Keane is back, en hoe! Ze speelden alle(!) nummers van Hopes and Fears - zo kan het ook Musical Box... Tom Chaplin was bijzonder goed bij stem. Toen ik ze 12 jaar terug in de AFAS-toen-HMH zag was me dat niet bijzonder opgevallen. En ook de live-uitvoeringen op YouTube doen niet vaak vermoeden dat je met zo'n charismatische frontman te maken hebt. De band had er duidelijk zin in, de setlist was nagenoeg perfect en de meesten om mij heen hadden een geweldige avond. Grote kanshebber voor concert van het jaar!

23-04: Wishbone Ash (Q Factory)
Legendarische 70s-artiest, hoewel er anno 2024 nog weinig van de originele bezetting over is. Een bonte mix van 'nieuwe' en nieuwe bandleden brachten hoofdzakelijk oud werk ten gehore. Gelukkig maar, want het nieuwe(re) werk is, voor zover mijn kennis reikt, niet van het niveau van hun werk in de eerste helft van de jaren '70. Zanger Andy Powell zou je geen 74 geven, maar zijn stem is beperkt. Muzikaal zat het allemaal prima in orde, en ze hadden er schik in. Veel grijze knarren maar toch ook best wat jonger grut. En ik ben toch benieuwd of ik Mssr Renard gezien heb, al dan niet onbewust.

Ja, Keane was fijn inderdaad. De Oor-recensie was een typisch gevalletje van "meneer de journalist, hebben wij hetzelfde concert gezien?"

The Jesus and Mary Chain, Het Paard, 24 april 2024

Gisteren was ik in de hofstad voor een van de oerstofzuigerbands. Het hoofdprogramma werd voorafgegaan door een band genaamd Deathcrash die veel van hetzelfde uit het jaren '90 alternatieve rockclichéboekje bracht. Het concert was niet mijn initiatief en het voorprogramma hielp niet mee de toon te zetten.

Van The Jesus and Mary Chain heb ik thuis zo'n boxje van vijf, waarbij ik me bij de kennelijke klassieker te veel aan het geluid erger en waarbij de 3e/4e/5e noch in negatieve noch in positieve zin tot nu toe erg opgevallen zijn. Daartussen zit dan Darklands waar voor het gevoel alle beluisterbare klassiekers opstaan. Ja, dit concertbezoek bevatte wel een stukje goodwill onder het mom van "ok, vorige keer had ik de band verzonnen".

Het stelde echter geenszins teleur. De band heeft een nieuw album uit. Daar had ik me verder niet in verdiept, maar er werden niet minder dan vijf nummers van Glasgow Eyes getrokken. Verder kwam er een aardige dwarsdoorsnede uit het repertoire langs, die met de nodige urgentie uitgevoerd werd. Rond de eerste zes nummers was de interactie met het publiek nihil, maar daarna kwam Jim Reid toch nog wat los van zijn genretraditie. De muziek klonk, door de oordoppen heen, vrij prima. Happy When it Rains kwam vroeg, April Skies kwam niet... maar daar staat tegenover dat de tot epische proporties opgeblazen afsluiter Reverence mij toch wat sneller weer naar Honey's Dead zal doen grijpen.

jamcod
Happy When It Rains
Far Gone and Out
All Things Must Pass
Chemical Animal
The Eagles and the Beatles
I Love Rock 'n' Roll
Amputation
Cracking Up
Some Candy Talking
In a Hole
Sidewalking
Pure Poor
Blues From a Gun
Nine Million Rainy Days
Venal Joy
Just Like Honey

Taste of Cindy
I Hate Rock 'n' Roll
Reverence

Jazzgitarist Mansur Brown in Bimhuis in Amsterdam.
Gek genoeg nog nooit in Bimhuis geweest, maar wat een vette zaal. Erg sfeervol, mooie inrichting en perfect geluid.
Mansur Brown moest het helaas zonder toetsenist doen gisteren, maar hij kon de show met zijn bassist en drummer samen prima dragen. Gitaar is niet mijn favoriete instrument (ga vaker naar saxofonisten of pianisten), maar dit was wel in mijn smaak. Heel funky, veel herhaling. Minder vrij dan veel jazzconcerten waar ik heen ga, maar meer een soort constante groove waardoor ik lekker in een soort flow/zone kwam. Moeilijk uit te leggen, maar erg fijn. Op sommige tracks had de gitaar een meer 'oosters' geluid, erg tof ook. De drummer was in het begin bijna hiphop qua beats, maar gaandeweg kwam er wat meer vrijheid in zijn stijl. Tof optreden dat voorbij vloog en mooie aanmoediging om eens wat meer van Brown te gaan luisteren, want ik kende hem eigenlijk alleen van de Brownswood verzamelaar We Out Here.

Yard Act // Doornroosje Nijmegen 26-4

Wat een sfeer vanavond. Onbevoordeeld gingen we naar Nijmegen, in een overvolle trein (iets met een verjaardag vandaag).

En na het leuke voorprogramma waar de sfeer er al goed in zat begon Yard Act. Vanaf het begin stond de zaal mee te bewegen. Interactie met de achtergrond zangeressen was er niet zoals gisteren in Paradiso.

Vooral het publiek en de muziek stond vanavond voorop. Wel werd het rad naar voren gehaald waarbij een nummer werd bepaald dat ze gingen spelen dat vond ik nog wel leuk. En die meid had de avond van haar leven. Daarna weer spelen. Het dansen werd ook steeds meer.

Vooral slotstuk The Trench Coat Museum denderde maar voort. Ik stond toen achteraan en overzag de zaal. Een feestje.
Ik vond het een mix van Britpop, LCD Soundsytem en een vleugje Talking Heads. En het theater bleef dus achterwege vanavond

Ik was er donderdag in Paradiso bij, en kan me wel aansluiten bij jouw stuk. In Paradiso was er inderdaad iets meer theater i.c.m. de achtergrondzangeressen. De een kan het misschien storend vinden, maar ik vond het ergens wel passen bij de act. Alleen hun zang was te aanwezig in de geluidsmix. Ik ging er in ieder geval ook heen zonder al te veel verwachtingen, maar ik heb me heel erg vermaakt. Bij de referenties die je noemt, moest ik ook heel erg denken aan The Streets. Het label post-punk dat ze eigenlijk al onterecht hadden gekregen kan er vanaf nu wel helemaal af.

Wat een zure recensie van Oor over Yard Act in Paradiso ook zeg. Die nemen de band serieuzer dan dat de band zelf doet. Ik heb me in ieder geval zeer goed vermaakt!

Hester Aalberts heeft zich namens OOR aardig gediskwalificeerd als reviewer. Ze heeft er nix van begrepen.
Want Yard Act heeft zich op sublieme wijze getransformeerd van de band die fijne clubshow gaf naar de veel grotere zalen. En daar moet juist meer Show bij en een voller geluid met synths en Saxafoon. Het 2de album bevat een soulvoller geluid waar de achtergrond koortjes juiste de toegevoegde waarde zijn. En die zijn vol enthousiasme vertaalt naar het podium.
Er is goed over nagedacht, inclusief de setlist kroon ‘The Trench Coat Museum’ die heel bewust niet op het album staat, maar puur bedoeld is om een feestelijke gig finale te hebben.

Vorige week stond er ook al zo'n zure recensie in de OOR over Candy Dulfer presents The Purple Jam. Voor mij met gemak het beste concert van het jaar, echt een geweldig feestje en de liefde voor Prince straalde er aan alle kanten vanaf. Dat de recensent van dienst kennelijk een ander soort ode had gewild is nog tot daar aan toe, maar er stonden ook gewoon meerdere onjuistheden in. Ik lees de OOR al heel lang niet meer en zie ook geen aanleiding hier weer mee te beginnen...

Gisteren Kacey Musgraves gezien in een afgeladen Paradiso. Het was prachtig. Zowel De Volkskrant als NRC schreven er een fraaie recensie over. Ik kan me grotendeels in beide artikelen vinden.

Geslaagde terugkeer van het Fuzz Club festival in De Effenaar (dag1)

Het Fuzz Club festival is een voortzetting van Eindhoven Psych Lab, met het grote verschil dat vervolgens de nadruk op het Londense Fuzz Club label ligt. Na zeer geslaagde edities in 2018 en 2019 zorgt de pandemie ervoor dat de deur in 2020 op slot gaat, maar nu is er dan eindelijk een doorstart van het evenement. Met maar liefst 29 geboekte acts beloven het weer twee geweldige dagen in De Effenaar te worden.

Het is op de vrijdag een gezellige drukte met een veelzijdig alternatief publiek. Door de brede programmering komt iedere muziekliefhebber aan zijn trekken. Vanwege de gezellige drukte hangt er een gemoedelijke sfeer in de concertzalen, eetgelegenheid, en net buiten de deur waar rokers in de zon hun rookwaar gebruiken. De Effenaar heeft het weer allemaal goed geregeld en dat siert de organisatie. Ik begin de avond in de grote zaal met het vanuit Los Angeles opererende Frankie and the Witch Fingers. Ondanks dat de indrukwekkende verschijning Nikki Pickle pas vanaf 2020 bij de band actief is, trekt de bassiste met haar opvallende make-up en meerkleurig geverfde haar de aandacht naar zich toe. Niks mis mee, de rest van de band moet daardoor net wat harder werken.

Het stevige Empire van het vorig jaar verschenen Data Doom hakt er gelijk heerlijk in. Tussen het vingervlugge gitaar gefreak van Josh Menashe en Dylan Sizemore ontstaat er genoeg ruimte voor tribal ritmes die er een exotische Zuid-Amerikaanse twist aan geven. Er zit heel veel Santana in verweven, maar daar doe je Frankie and the Witch Fingers tekort mee. Het is slechts een fractie van de show die ze te horen brengen. Och, het is een mooi uitgangspunt waarmee ze in ieder geval direct de aandacht pakken. Frontman Dylan Sizemore is zeer op dreef, werkt zich springend in het zweet om vervolgens de meer psychedelische kant op te duiken.

Met een subtiel syntpop intro gaan vervolgens Futurephobic en ook T.V. Baby van start, om daarna al die verwijzingen weg te blazen. Het kan niet gek genoeg, als een bezetene trashen ze zich door T.V. Baby heen. Frankie and the Witch Fingers speelt zeker niet op de automatische piloot en geeft een indrukwekkende set weg. In Fuck Sake zit de nodige donkere postpunk verweven, verder heel veel stoner, smerige seventies riffs met hier en daar wat emocore verwijzingen in de zang van Dylan Sizemore. Prachtig hoe De Effenaar er voor kiest om in beide zalen grote witte schermen te plaatsen om het hallucinerende effect te vergroten en desnoods het optreden daarop te projecteren. De tweede dag werkt het niet altijd naar behoren, maar Frankie and the Witch Fingers heeft er geen last van, bij de Amerikanen heeft het absoluut een meerwaarde.

Bij het IJslandse The Third Sound ligt de nadruk bijna volledig op de postpunk. Veel echogalmen en zwaar aangezette zangpartijen. Voor de band komt het Fuzz Club festival precies op het juiste moment. Most Perfect Solitude is amper een week geleden uitgebracht, dus een mooie gelegenheid om de nieuwe plaat te promoten. Fraaie melancholische indrukken die aan de door mij hoog gewaardeerde melancholische The Jesus and the Mary Chain Darklands periode memoreren. Na het positief energie vretende Frankie and the Witch Fingers is een dromerige rustonderbreking een cadeautje. Niet dat het saai wordt, integendeel, ik ben hoe dan ook een groot liefhebber van deze nachtelijke grafstemming sound.

Night Beats is ondergedompeld in een psychedelisch lichtgevend aura. Er zitten de nodige India sixties drugsdampen in, maar buiten die roes grijpen ze tevens naar de trippende begin jaren zeventig blues gekte terug. Begrijpelijk dat Dan Auerbach van The Black Keys ze als producer met doorbraakalbum Myth of a Man een flinke schop in de juiste richting geeft. Night Beats maakt er een groovend feestje van en je bent uitgenodigd om hier dansend bij aanwezig te zijn. Ondanks dat Night Beats alweer een tijdje het eenmansproject van Danny Lee Blackwell is, treedt hij live samen met bassist Kyrone Oak en drummer Chris Scott op. Een ouderwetse opstelling die vergelijkingen met supertrio’s als Cream en The Jimi Hendrix Experience oproept.

Het is vooral de coole uitstraling van Kyrone Oak die sterk opvalt, niet vreemd dat hij ook als model actief is. Als er een band het visualisatiescherm goed benut is het Night Beats wel. De Texaanse roots van Danny Lee Blackwell zijn overduidelijk zichtbaar, en de warme woestijnbeelden sluiten perfect aan bij het lome trippende gitaarspel van de frontman. Heerlijk spiritueel en absoluut een van de hoogtepunten van de eerste dag van het Fuzz Club festival. Door de strakke programmering is het helaas keuzes maken en wijk ik op tijd weer uit naar de kleine zaal om daar vooraan bij The Underground Youth te staan.

Het grimmige The Underground Youth is het kindje van het echtpaar Craig en Olya Dyer. Craig is dan wel de frontman van de band, met zijn donkere stem drukt hij zeker een stempel op het geluid. De aandacht gaat echter naar Olya uit. Staande achter het drumstel pakt de strenge van oorsprong Russische artiest de zaal in. Dat het niet altijd even serieus hoeft te zijn bewijst ze wel met het onderonsje met gitarist Leo K. en de gemeende glimlach naar het publiek. Het gezelschap maakt uitgebreid gebruik van zwartwit videobeelden waarbij helden als Miles Davis en Debbie Harry passeren. De postpunk grijsheid zakt soms een beetje in een shoegazer moeras weg, maar wordt nergens te mistig en duister. Ook nu op tijd de overstap naar de grote zaal, want bij Gilla Band wil ik absoluut vooraan staan en er niks van missen. Ik heb ze vorig jaar nog in Doornroosje gezien waar ze een indrukwekkende performance neerzetten.

Waar het precies aan ligt kan ik de vinger niet op leggen, maar de minachtende houding van zanger Dara Kiely die in Nijmegen met zijn rug naar het publiek opende, gaf daar een aangenaam broeierig effect. Nu komt die interactie niet helemaal tot stand. Het kan aan de belichting liggen, door de schaduwen presenteerde hij zich in Doornroosje als een kolossaal bijna monsterlijk figuur en ontstond er al snel een moshpit. Of het publiek terughoudender en zich veiliger opstelt, of dat die dreiging niet helemaal tot een kookpunt komt, ergens is het in Eindhoven niet af. Alan Duggan mishandelt zijn gitaar met de nodige effecten, rent als een hondsdolle maniak over het podium en tovert de meest demonische geluiden tevoorschijn. Misschien heeft Dara Kiely net zijn dag niet, mis ik ergens dat stukje magische chemie of komt de boodschap niet over. Een indrukwekkende set, maar het wow! gevoel ontbreekt, zou ik dan gewoon te verwend zijn?

Dat brengt Crows dus wel over. Ondanks dat ik met hun muziek bekend ben, verwacht ik niet zo’n geweldig overtuigend optreden. Zanger James Cox kan zich in alles met Charlie Steen van Shame meten. De interactie met het publiek, het gedoseerde opgefokte, maar wel dat gemeende contact. Niet vreemd dus dat Joe Talbot van Idles er vol lof over spreekt, en ze al in hun opstart op een platencontract trakteert. Toch hebben de studioplaten niet dezelfde intensiteit als de live optredens. Totaal aan mijn vizier ontglipt, en fijn dat ik zo alsnog met hen kennis kan maken. Als het ze lukt om op de volgende plaat die live sound nog meer te projecteren, dan mogen ze in de toekomst zeker de hand van de genoemde bands schudden. Voor mij een meer dan waardige afsluiter van een eerste avond Fuzz Club, ze hebben mij in ieder geval genoeg gesloopt, waarna ik tevreden en meer dan voldaan terug naar huis keer.