Geslaagde terugkeer van het Fuzz Club festival in De Effenaar (dag2)

Door een paar afzeggingen wordt er wat in de programmering geschoven en begint de tweede dag in De Effenaar zo’n twee uur later dan gepland. Die pech kan je als organisatie treffen, en dan is het eventjes snel berekend omschakelen. Daardoor ben ik net op tijd om getuige te zijn van de soundcheck van Upupayāma. Dit belooft in ieder geval veel goeds, en die belofte maken de Italianen meer dan waar. Ook hier betreft het op papier net als bij Night Beats een eenmansproject, maar wordt het podium door een zestal muzikanten ingevuld. Door het gebruik van dwarsfluit en sitar creëert Upupayāma een Oosterse folk sound, wat ook het hoofddoel van Alessio Ferrari is.

Als groot bewonderaar van het Japanse psychedelische Kikagaku Moyo maakt hij een Italiaanse hedendaagse variant op dat geluid, en komt er een droom uit als hun vaste geluidstechnicus Yui Kimijima zijn tweede plaat The Golden Pond mixt.
Het zomerse Upupayāma hoort eigenlijk op een buitenfestival thuis. De muziek identificeert zich met een intense natuurbeleving. Wonderbaarlijk lukt het ze met gemak om de kleine zaal te betoveren. Dit is net wat ik op dit moment nodig heb, een euforisch gelukzalig gevoel om fris de tweede dag te beginnen. De neo-hippies van Upupayāma wiegen je bijna in een berustende trance slaap, met prachtig breed uitgesponnen dromerige passages en adembenemend op elkaar ingespeelde partijen.

Bij het uit Kentucky afkomstige Verstärker drietal ligt de nadruk begrijpelijk op het effectenpallet dat de sound met complexe drones en futuristische duistere Krautrock inkleurt. Voor mij gaat het experiment ten koste van de uitvoering, en speelt de band in drie kwartier net een ruime hand vullend materiaal. Toch lukt het ze om het publiek te overtuigen, mijn mening wordt zeker niet door iedereen gedeeld. En dat zegt nogmaals meer over de veelzijdigheid van het festival dan over mijn beleving, en dat is prima. Waarom er een aantal microfoons staat opgesteld is een groot raadsel, daar wordt namelijk amper gebruik van gemaakt. Spaarzaam kondigt gitarist J. Vitatoe de nummers aan. Het is vooral de interactie tussen de gitarist en bassist James Gibson die er bovenuit springt.

Doordat de programmering in de grabbelton is gegooid mis ik net het begin van DAIISTAR. Deze Amerikanen houden de Madchester erfenis in ere en produceren een dansbaar, zeg maar gerust Brits geluid. Boegbeeld Alex Capistran heeft dat slungelige, bijna aapachtige van Ian Brown (The Stone Roses) en Tim Burgess (The Charlatans). Verborgen achter zijn pony en op borsthoogte bespeelde gitaar zet hij met zijn band een indrukwekkende performance neer. De nadruk ligt op deze tweede dag hoe dan ook meer op de dans, en bij DAIISTAR is het een ouderwets herkenbaar feest. Absoluut een van de verrassingen van de zaterdag, voor de een zal het wat gedateerd aanvoelen, zelf heb ik er uitbundig van genoten. Hoog tijd voor een Madchester revival en DAIISTAR verzorgt de aftrap. Debuutplaat Good Time is een absolute aanrader. Horen ze op het Fuzz Club festival thuis? Zeker wel, de fuzz pedalen worden diep genoeg ingedrukt, en met de psychedelica zit het ook meer dan goed.

Het is net wat veelzijdiger dan de vrijdag. Toch is niet alles even overtuigend. The Psychotic Monks heb ik vorig jaar bij het Sonic Whip festival gezien, waar Martin Bejuy het publiek opzocht en staande op de bar plaats nam. Vandaag kwam het wat rommelig en minder geïnspireerd over. Ik begrijp dat een band een soundcheck nodig heeft om de instrumenten te testen, maar om bijna een half uur lang check one door de microfoon te roepen is iets teveel van het goede. Martin Bejuy is bijna onzichtbaar op het podium, en het is vooral de interactie tussen de woest dansende Paul Dussaux en zijn androgyn geklede broer Artie Dussaux die hier het publiek moet ophitsen.

Nogmaals jammer van hun arrogante houding dat ze hun speeltijd opofferen om het materiaal te testen, daar zijn ze domweg niet groot genoeg voor. Muzikaal gezien klopt de dansbare elektro postpunk noise zeker wel. De Fransen hebben een unieke sound, en vooral de Electric Body Music passages komen volledig tot hun recht. Alleen het theatrale The Virgin Prunes achtige en het dreigende van Swans waarmee The Psychotic Monks zichzelf onderscheidt, mis ik vanavond een beetje. Het zal wel met de samenloop van omstandigheden te maken hebben, die ergernis is toch wel voelbaar.

Dan pakt Melts het stukken beter aan. Eigenlijk had ik deze uit Dublin afkomstige psycho rockers liever een plek op het hoofdpodium gegund, en hoort The Psychotic Monks vandaag in de kleine zaal thuis. De charismatische frontman Eoin Kenny is een indrukwekkende persoonlijkheid. Elke postpunk band heeft een frontman nodig die de band draagt, zeg maar gerust verder tilt. En ook nu mag er weer gedanst worden, moet er weer gedanst worden. Die hele vorige maand uitgekomen Field Theory plaat is een aanrader, bijzonder dat Eoin Kenny daar soms vocaal wat wankelend is. Echt een liveband dus, dan heeft hij er totaal geen last van.

Het hoofdingrediënt is postpunk, al maken ze verder gretig gebruik van hemelse Krautrock, grijs getinte synthpop en straffe Electric Body Music. Het hoofddoel is om de zwetende massa in beweging te zetten en daar komen ze aardig mee weg. Met het zeer overtuigende Figment voldoen ze rijkelijk aan de door mijzelf gestelde eisen en de uptempo vintage Maelstrom new wave doet daar nog een schepje bovenop. Het prachtig melancholische uitgespeelde Spectral brengt rust in de setlist. Het is slechts voorwerk dat zijn climax bereikt in het ruim zes minuten durende epische WLDNG. Ik bouw dan mijn eigen feestje en ben mij er totaal niet bewust van wat er zich op het podium afspeelt. Totaal in mijzelf gekeerd laat ik het maar gebeuren. Melts is echt een band die ik een gouden toekomst toewens, wat een ontdekking!

Bij Spiritualized ligt de nadruk op de laatste twee Everything Was Beautiful en And Nothing Hurt platen en komt mijn persoonlijke favoriet Come Together van Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space niet voorbij. Best grappig dat die plaat totaal genegeerd wordt, terwijl er bij de merchandise stand na afloop wel shirtjes van juist dat album verkocht worden. Ik begrijp het wel, de track is net wat steviger en past op dit moment minder bij de fragiele persoonlijkheid Jason Pierce die nog maar een schim van zijn destructieve J. Spaceman alter ego is. Op het podium verlaat hij zijn stoel dan ook niet en richt zich verscholen achter zonnebril voornamelijk op de tekstvellen die voor zijn gezicht opgesteld liggen.

Toch is hij overduidelijk de beste witte soulzanger van dit moment, en legt hij genoeg overtuigende bezieling in zijn spel. Aan de ene kant heeft het iets ontroerends, anderzijds zorgt hij samen met de rest van de band voor zoveel bezieling en emoties. Jason Pierce heeft de zestig jaar nog niet bereikt, maar is een moegestreden oude man, die in het verleden net iets teveel van het leven heeft genoten. De interactie met de zaal is zoals gewoonlijk minimaal, de verlegen zanger cijfert zichzelf op het podium aan de zijkant weg, en heeft hooguit sporadisch contact met de overige bandleden. Bij Spiritualized stoort dit echter voor geen moment. Het gezelschap krijgt terecht bijna anderhalf uur aan speeltijd toegedeeld. De Effenaar als soultempel, met soulzangeressen, een soulpriester en een sterk solerende Doggen Foster op gitaar die de rust prettig verstoort.

Alles loopt zo perfect in elkaar over dat het een groot hoogtepunt is. Een genot voor het oor, en vreemd genoeg ook een genot voor mijn benen die moeiteloos in beweging komen. Als je dit optreden een naam moet geven, dan maak ik nog het liefste gebruik van de woorden van Jason Pierce. De titel van de openingstrack van comebackplaat And Nothing Hurt geeft dit het beste aan; A Perfect Miracle en dat is het. Voor mij de ideale afsluiter om stilletjes het Fuzz Club festival te verlaten. A Perfect Miracle, een memorabel weekend.

Spelen zometeen in Wageningen voor nog geen 15 man...

pjh1967 dat meen je niet!
In De Effenaar in de grote zaal...

Zojuist gezien in De Helling, Utrecht: Long Distance Calling

Het was een avond van de eerste keren.

De eerste keer De Helling, want daar was ik nog nooit geweest. Leuk zaaltje, prima geluid en ze hebben Korenwolf. Dan ben ik al snel tevreden.
De eerste keer Long Distance Calling. Hoewel ik de band al enige tijd volg en waardeer, had ik nog niet een gelegenheid gehad ze live te mogen aanschouwen.
De eerste keer dat ik als 'Friesenjung' een unieke mogelijkheid laat gaan om een Fries te mogen aanschouwen op het Eurovisiesongfestival om een Duitse band te mogen zien.
De eerste keer dat ik muziek van Avoid the Light hoorde en dat beviel dusdanig goed dat ik die meteen maar op vinyl meegenomen heb van de merchstand.
Niet de eerste keer dat ik af en toe 'muziek uit blik' hoorde, in de zin dat je dingen hoorde die niet voortkwamen uit de instrumenten die je zag. Maar dat gebeurde zo beperkt tot hele enkele korte momenten en dat het zo begrijpelijk was, dat ik het ze niet echt kwalijk nam. Helemaal omdat:
De eerste keer dat ik tijdens een concert van 1 uur en drie kwartier zo gegrepen werd door alleen maar instrumentale muziek. Wat een instrumentaal vakmanschap, wat een opbouw, wat een intensiteit, wat een band!

Ik ga morgen wel eens checken hoe die andere Fries het gedaan heeft op dat Liedjesfestival. Eerst in de trein terug naar Grunn nagenieten van dit geweldige concert!

Still Corners in Den Bosch.

Tessa kwam op in een blauwe broek en blauw jasje. Zo het iets te maken hebben met..?

Een prachtig zuiver optreden volgde. Heel stil aandachtig luisterend publiek. Mooie sfeer en Tessa deelde rozen uit. Nee niet voor mij, ik werd overgeslagen .

Iedereen die ik sprak die er was heeft ervan genoten, ik ook.

The Trip is trouwens live geweldig. Staat al jaren in mijn top 100 allertijden. Maar hoorde het nu voor het eerst live. Yes weer een bucketlist dingetje.

Nieuwe album kwam ook goed uit de verf. De setlist was prima in elkaar gedraaid

Dit zelfde had ik ook in Den Haag. In eerste instantie erg vol, maar ik merkte al dat dit geen publiek was voor Daiistar. Overduidelijk voor het voorprogramma, een studentenband. Eenmaal bij de opkomst van Daiistar was driekwart al weg en bleven er ongeveer 10 mensen over.

Still Corners, Het Paard, 13/05/2024

Níet mijn eerste concert in de Hofstad, maar wel mijn eerste bezoek aan dit poppodium; ik woon inmiddels alweer 3,5 jaar in Den Haag, maar een bezoek aan Het Paard was er nog niet van gekomen - tot gisteravond, toen ik in De Kleine Zaal getuige was van het optreden van Still Corners. Sinds de Britse dreampopband in 2021 The Last Exit uitbracht is dit één van mijn meest beluisterde artiesten en dat verandere allerminst met de singles die daarna kwamen én het laatste album. Ik twijfelde dus ook niet met kaarten scoren toen ik ze in de agenda zag staan.

Deze maandag was een behoorlijk warme en benauwde dag, maar na een stortbui aan het begin van de avond was de temperatuur naar aangename waarden gedaald en zo ondernam ik rond kwart over acht een ontspannen wandelingetje naar de Prinsegracht. Eerst langs de benedenbar voor een halve liter (voor een randstedelijke prijs) en daarna de trap op naar de inmiddels al goed gevulde kleine zaal, waar het voorprogramma inmiddels afgelopen was.
Zoals gezegd, was het mijn eerste bezoek aan dit pand en ik keek eens op m'n gemak rond in de sfeervolle zaal. Hey, er is ook een bovenverdieping, zag ik; vanaf de ene kant kon je met een brede trap naar boven, aan de andere kant was het een smalle wenteltrap waarmee je het hogerop kon zoeken. Die laatste liep ik op en een snelle blik op de bovenruimte leerde mij dat het daar goed vol zat. Maar de trap zelf was leeg en zo was het besluit om het optreden aldaar te bewonderen, snel genomen. Gedurende het concert liepen er af en toe wel mensen naar boven of beneden, maar storend was dat niet (dit in tegenstelling tot enkele luidpraters op het balkon).

Drie mensen op het podium: naast gitarist (hij is ook producer, technicus, songwriter en nog meer, maar vanavond zien we 'm vooral in deze hoedanigheid) Hughes, gestoken in driedelig grijs, en zangeres Murray in het blauw, heeft Jim Wallis achter het drumstel plaatsgenomen. Ze komen even na negenen het podium op en het eerste nummer wordt ingestart: Strange Pleasures, de titeltrack van hun tweede (van in totaal zes) studioalbums en over het algemeen beschouwd als hun beste plaat. Het was 2013 toen deze uitkwam en ik had toen nog nooit van deze band gehoord, maar ik neem toch aan dat ik toen ook als een blok gevallen zou zijn voor deze lome, meeslepende sound.
In de aankondiging van het concert, op de website van Het Paard, staat te lezen dat de band "zinderende woestijn noir" maakt - leuk, zo'n half Nederlands, half Franse term. Ik had er nog niet eerder van gehoord, maar ik snap de associatie wel - zeker bij het tweede nummer van de avond: Secret World, van de laatste plaat. Het zijn echter geen beelden van een donkere woestijn die op de beamer achter het podium worden getoond, maar voornamelijk meer aantrekkelijke landschappen, waarin we soms de bandleden zien ronddwarrelen. Het zorgt voor een welkome bijdrage aan de toch al uitstekende, dromerige sfeer.
Het derde nummer is Black Lagoon van het in 2016 verschenen Slow Air en dit is de eerste van vele keren dat je je totaal kunt verliezen in het gitaarspel van Hughes, dat niet zelden associaties oproept met Chris Isaac en Mark Knopfler, al passen die namen helemaal niet in het totaalplaatje. Niets ten nadele van de zuiver en prettig sensueel zingende Murray, maar de aandacht gaat bij mij toch vaker uit naar Hughes.
Het nummer Crystal Blue heeft een heel laag tempo, bijna (in de goede zin des woords) slaapverwekkend, maar gelukkig komt daarna het prijsnummer van Slow Air en zijn we weer wakker. En het blijft de hele avond genieten, zwakke broeders zitten er niet tussen; sterker nog, je vraagt je af waarom Heavy Days en Far Rider geen plekje hebben gekregen op de laatste LP. Daarover gesproken: The Last Exit uit 2021 komt er met twee tracks bekaaid vanaf, maar daar zit met White Sands dan wel weer een persoonlijke favoriet bij, dus je hoort mij niet klagen.

Het is zonder meer genieten vanavond, maar sprankelend of spannend is het optreden niet. Dat heeft vooral te maken met de vooraf ingestelde playlist, want een deel van de vanavond geproduceerde muziek komt toch echt uit de computer. Dat is geen schande, maar het maakt het geheel wat minder spontaan en een enkele keer (bij de start van Heavy Days) overstuurd. Interactie is er niet al te veel en de teksten tussendoor van Murray voelen net iets te ingestudeerd aan. Maar zoals gezegd: een heerlijk sfeertje, prima muziek, en, niet onbelangrijk, met Midnight Drive en een weergaloos The Trip als laatste nummer voor de encore: ik heb een topavond.

Buiten nog steeds lekker, dus terug naar huis lopen met onafgebroken Today is the day in het hoofd. Thuis nog een biertje in de tuin, dacht ik, maar het wordt toch binnen, aangezien er blijkbaar nog wat regen over was.
En bij het in slaap vallen denk je: ik wil best met Tessa trouwen, maar dan moet in de huwelijkse voorwaarden staan dat Greg elke avond komt spelen.

Ik was er ook. Echt betoverd door Still Corners die avond.

En wat een fijn publiek op de zaterdagavond inderdaad!

Live klonk het soms nog mooier dan op het album en dat is een dik compliment. Far Rider

Still Corners . Paard (Den Haag)



Natuurlijk was S.C. de beste tijdbesteding gisterenavond in Den Haag.
Ik zag een ieder om mij heen bijzonder genieten, toch deed de clinische
computer gestuurde presentatie mij slechts beetje heup wiegen.
Waar kwamen de bas en die 2de gitaar, triangels en 2de stemmen nu toch vandaan ....
Zichtbaar niet uit een microfoon. Wellicht stond ik er er net iets te dicht op.

Hopelijk is iedereen op dit moment in Bitterzoet om Lady Wray te bewonderen.
Dat was gisteren in BIRD namelijk echt fantastisch. De retrosoul sound ben ik sowieso fan van en de albums Queen Alone en Piece Of Me van dame Wray vind ik ook erg sterk. Toch was ik gisteren echt aangenaam verrast dat het live zo speciaal was. Goed zingen kan ze sowieso, de band (Brainstory plus nog twee achtergrondvocalisten) was retestrak. Dat had ik op zich wel verwacht, maar ze voegde daarbij veel meer uithalen en diepe 'soulgrommen' (hoe noem je dat?) toe aan de nummers waardoor die nog meer pit krijgen. Daarnaast is het echt een charismatische persoonlijkheid on stage. Wat grapjes, anekdotes en lekker zelfverzekerd/arrogant. Misschien nog een erfenis uit het hiphop/R&B-wereldje waar ze in de tweede helft van de jaren '90 eerst te vinden was in bijzijn van Missy Elliott en Timbaland.
Hoogtepunt was Beauty in the fire denk ik, al was het gewoon ruim 75 minuten genieten. Pure soul die je echt voelde binnenkomen.

Aafke Romeijn sloot gisteren haar Belgische tour af in St. Niklaas. De tour was oorspronkelijk gepland voor 2020, maar de pandemie gooide roet in het eten. Het optreden vond plaats in het Museumtheater Zwijgershoek: een kleine theaterzaal, maar daardoor heel intiem en sfeervol. Aafke speelde vrijwel alle nummers van Godzilla (m.u.v. Zelf), aangevuld met bonustracks (Zwemdiploma's, Spoiler), enkele nieuwste nummers (Monotoon, Ultraviolet, Donker) en oudere nummers (Ze Zeggen, Karakter). Toegift was 'Huilend In De Club', de cover van de Jeugd. Aafke zelf klonk fantastisch en ook bassist Hidde was op dreef. Heerlijk ook dat er in België geen 'Dutch disease' is. Tijdens het optreden was het een uur lang compleet stil en was er volledig de aandacht op Aafke. Hopelijk start er in het najaar een nieuwe tour.

Pffff balen dat ik Still Corners heb moeten missen wanneer komen ze terug?

Yasiin Bey (Mos Def) in 013.
Derde keer dat ik de beste man live zag en ook nu weer een bevreemdende ervaring. Hij strooit met rozenblaadjes, loopt de hele show in een soort mantel en is amper te zien door de lichtkeuze van schemering of pikdonker. Daarnaast danst Bey lekker z'n rondjes op het podium op Madlib instrumental The New Normal, een track met Large Pro of muziek van Milton Nascimento. Mooi nog een rant tegen Spotify en wat loze filosofische oneliners tussendoor.

Gelukkig rapte Yasiin ook veel gedurende de 80 minuten on stage. En het eerste uur was dat allemaal materiaal van MF DOOM, aangezien dit een Yasiin Bey plays MF DOOM show was. Een toffe selectie van verschillende albums afkomstig, met ook behoorlijk wat Madvillain tracks. Genieten om die classic beats hard door zo'n geluidsysteem te horen. Qua raps mis je toch de originele vertolker, maar het lukte Yasiin Bey aardig om in ieder geval een mysterieus DOOM sfeertje neer te zetten. Zijn raps waren ook meer dan behoorlijk. Hij leek er zowaar ook zin in te hebben om lekker te rappen, dat heb ik wel eens anders gezien bij hem.

Een eigenzinnig figuur zal het altijd blijven. Daarom weet je live ook nooit goed wat het zal worden, maar deze keer was het behoorlijk vet en in ieder geval vermakelijk. De belachelijke toegangsprijs was het dan in de verste verte weer niet waard. Qua sfeer vind ik het in 013 ook echt veel minder dan 20 jaar terug. Kille zaal die grote zaal tegenwoordig. Maar goed, wel een leuke avond verder.

Gisteren Masters of Reality in de Ronda zaal Utrecht Tivolivredenburg.
Het is al weer een tijd geleden dat ik hem samen in 2011 met The Cult in de Paradiso Amsterdam zag.
Chris Goss zat op een stoel omdat hij eerder bij een concert in Eindhoven problemen aan zijn rug kreeg.
Ten opzichte van de vorige keer was hij behoorlijk afgevallen en ouder geworden.

Het concert was verder top maar wel een beetje kort.
Hij speelde ook twee nieuwe nummers, dus mogelijk komt er eindelijk weer een nieuw album aan.

Nu ben ik benieuwd wat de toegangsprijs was. Want het klinkt wel tof.

55,80 inclusief de servicekosten of hoe dat ook heet tegenwoordig.

Dat is inderdaad pittig geprijsd

En dat is dan nog met 9% BTW in plaats van 21, kan je nagaan.

Da's nog 3 euro meer dan Lil Yachty, Arno... Rappers be like

Dat zou met Simbi niet waar zijn toch.

De man Lloyd Banks in Mezz in Breda.
Je hoopt altijd op iets goeds, maar stiekem had ik wel verwacht dat het niet best zou worden. En dat was het ook niet.
Banks heeft welgeteld 38 minuten opgetreden. In die korte tijd joeg hij het grootste deel van zijn 20-jarige album The Hunger for More erdoorheen. Plus nog een paar hits en wat G-Unit werk uit de jaren nul. Elke track volgens het stramien: roepen om hands up, 1 en soms 2 verses en dan een gunshot. Zijn rapskills waren ok, maar niet bijzonder. De beats stonden veelal te zacht, zeker in het begin.
Grootste probleem was echter dat Lloyd Banks op deze manier alleen zijn oude muziek aandacht gaf, terwijl zijn albums van de laatste jaren een stuk beter zijn imo. De gespeelde tracks zijn voor mij bijna allemaal vrij corny met blikken beats en vervelende hooks. Zijn gruizige Griselda achtig werk van nu past hem beter en bevat tekstueel meer niveau dan de wat onnozele hits van vroeger. Zonde.

Eigenlijk was DJ EZD met zijn videomix met 90s en jaren nul bangers een stuk beter.

Dit topic heet "Gisteren... gezien", maar met de nu volgende aanloop, vind ik "Vorige week... gezien" alleszins binnen de marge vallen.

Ergens eind 2019 of begin 2020 heb ik een kaartje gekocht voor Yes, die toen op 23 mei in TivoliVredenburg hun onvolprezen album Relayer integraal zou spelen. Om mij niet geheel duidelijke redenen stond mijn leeftijd op het kaartje, op het moment van aanschaffen 38. Das war einmal.

We weten allemaal wat er in 2020 gebeurde, dus dat concert werd een jaar opgeschoven. We weten ook allemaal wat er in 2021 gebeurde, dus dat concert werd andermaal een jaar opgeschoven. Waarom het concert in 2022 opnieuw verplaatst werd, weet ik inmiddels niet meer, maar wel dat het naar een datum in 2023 was waarop ik uiteindelijk verhinderd was. Jammer, maar helaas... totdat het concert opnieuw tot nog onbepaalde datum uitgesteld werd. Het papier is geduldig en mijn mailbox ook.

Het werd 29 april 2024 en ik kreeg bericht dat het concert nu toch echt ging plaatsvinden... alleen niet meer in TivoliVredenburg, maar in Musis Arnhem (voorheen bekend als Musis Sacrum) en wel binnen drie weken. Dat was de avond voor ik op vakantie zou gaan en Arnhem is wat verder dan Utrecht, maar vanuit de hoofdstad nog steeds prima bereikbaar, dus vort met de geit maar, ik ging naar...

Yes, Musis Arnhem, 17 mei 2024

Ik heb de wenkbrauwen nogmaals gefronst toen ik zag dat de integrale Relayer ineens uit de concertomschrijving verdwenen was en nogmaals toen ik in diezelfde omschrijving zag staan dat ze in die tour iets deden met het vijftigjarig jubileum van Tales from Topographic Oceans, nog altijd een van de ultieme progexcessen. Maar goed, ik had mijn andere afspraak voor die avond al afgezegd. Spoorwerkzaamheden tussen Utrecht en Ede-Wageningen hielpen ook de soepele bereikbaarheid van Arnhem om zeep, maar ach...

Yes bestond afgelopen vrijdag uit Jon Davison (zang/gitaar; zijn naam scheelt maar een paar letters met die andere Jon en ook vocaal paste hij prima in diens schoenen), meer of minder generieke muzikale Veteranen met een grote V Geoff Downes (toetsen), Jay Schellen (drums), Billy Sherwood (bas/zang), alsook het op dit moment enige klassieke bandlid en de facto bandleider Steve Howe (gitaar/zang). Zeven jaar geleden had ik al eens een soort Yesconcert onder de naam ARW gezien en om het interessant te houden was de overlap met de setlist van dat concert zeer beperkt. De personele overlap was zelfs nul - dit in tegenstelling tot een concert van de 'original Asia' in 2008, waar Downes en Howe allicht beiden bij waren.

Gaat het nou om de logistiek, om de poppetjes of toch om de muziek? De muziek dan maar. Wie hoopte een hoop Yesklassiekers te horen, kreeg een selectie waarin het nodige ontbrak, maar er stond een aantal verrassende keuzes tegenover die eigenlijk allemaal prima uit de verf kwamen. The Ladder-track It Will Be a Good Day was erg diep weggezakt, maar vormde geen wanklank. Ik vreesde wat voor het nieuwe werk, maar Cut from the Stars was prettig uptempo en duurde niet te lang. Er was geen Rick Wakeman bij om babi pangang te eten, maar de heren hebben alsnog flink gesnoeid in Tales from Topographic Oceans, waardoor de vier bij vlagen tamelijk oeverloze stukken van twintig minuten elk nu tot één stuk van ongeveer een kwart van de totale lengte gereduceerd waren. Het werd er zeker niet slechter van.

Al met al een onderhoudend concert, met het compositorisch altijd wat vrijblijvende Turn of the Century als voorzichtig hoogtepuntje. Een Close to the Edge was leuk geweest. Of toch iets van Relayer...

Machine Messiah
It Will Be a Good Day (The River)
Going for the One
I've Seen All Good People
America (Simon & Garfunkel cover - instrumental)
Time and a Word
Don't Kill the Whale
Turn of the Century

South Side of the Sky
Cut From the Stars
Excerpts from Tales from Topographic Oceans: The Revealing Science of God (Dance of the Dawn) / The Remembering (High the Memory) / The Ancient (Giants Under the Sun) / Ritual (Nous sommes du soleil)

Roundabout
Starship Trooper

Ik had me heel erg op Relayer verheugd en als ik dit stukje van Casartelli zo lees, ben ik blij dat ik niet naar Arnhem ben gegaan. Ik ken de zaal overigens niet Casartelli, hoe was het geluid / de sfeer?

Niks op aan te merken. Ik kon het concert, staand midden-achterin, (net aan) zonder oordoppen af. Bar en garderobe netjes geregeld, praktisch gelegen... na de aanloop geen wanklanken meer dus

Gisteren Pulp gezien in Afas Live te Amsterdam. Laatste keer dat ze in Nederland speelde was 23 jaar geleden en in Amsterdam in 1995.
Wat een geweldige performance. De band was uitgebreid met een strijkersorkest.
Met name de songs van Different Class kwamen langs. Daarnaast maakte confetti kanonnen het helemaal af. Het was een groot feest.

Pulp was gisteravond echt onvergetelijk, 10 strijkers erbij en een Jarvis in topvorm, wat wil je nog meer? Een geweldige setlist natuurlijk, maar ook daar was voor gezorgd. Bijna alle nummers die ik graag wou horen kwamen voorbij en toen in de eerste toegift persoonlijke favoriet Underwear ook nog werd gespeeld, was het feest compleet. En toen moest Common People en een tweede toegift nog komen. Toen ze als tweede nummer (na I Spy) meteen Disco 2000 speelden, was ik even bang dat ze hun kruit te vroeg zouden verschieten, maar het concert zakte nergens in en het was gewoon ruim anderhalf uur genieten. Wat een band.

Pulp, AFAS, 24 mei 2024

Ja, daar hebben een paar voorgangers al iets over gezegd en daar gaan vast nog wel een paar mensen wat over zeggen. Voorprogramma Alexis Taylor had eclecticisme als handelsmerk. Waar het wat jammend / uptempo werd was dat fijn, waar de zang of de blues domineerde wat minder. Had er eventueel nog wel een cd'tje van willen scoren, maar er lag alleen vinyl en een T-shirt van 35 euro vond ik ook wat overdreven.

Het hoofdprogramma: ik lees op setlist.fm dat Razzmatazz nog bijna gespeeld was, maar dat mocht niet zo zijn. Culthitje (veel cult weinig hit) Countdown had het helemaal afgemaakt, maar dat is misschien iets voor hun vierde Nederlandse concert over twintig jaar. Dan zal mij ook niet meer gebeuren dat ik de allerlaatste toegift (gewoon een bonafide albumtrack van This Is Hardcore) niet herken.

Het was fenomenaal.

I Spy
Disco 2000
Mis-Shapes
Something Changed
Pink Glove
Weeds
Weeds II (The Origin of the Species)
F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E.
Sorted for E's & Wizz
This Is Hardcore
Do You Remember the First Time?
Babies
Sunrise

Like a Friend
Underwear
Common People

Joyriders
Glory Days

Niet geheel onverrassend, maar ook ik was niet bij De Toppers of Olivia Rodrigo. Pulp was voor mij een aangename verrassing. Aardig aan de prijs (66 euro), maar ik had verwacht dat het stijf uit zou verkopen daar het de enige (zaal)show op het West-Europese vasteland was. Die raak ik anders nog wel kwijt, dacht ik. Toen het én niet uitverkocht raakte én de tweedehandsmarkt rond de 30 euro per kaartje kwam besloot ik toch maar zelf te gaan. Van die beslissing heb ik geen enkele spijt gehad.

Ik ken de live-reputatie van Pulp (en mede daarom kocht ik kaarten), maar ik ben ook weer geen fan van het eerste uur, noch überhaupt een overdreven grote liefhebber. Different Class wil nog wel eens per jaar mijn oren bereiken, maar daar houdt het wel op. Misschien toch iets aan veranderen, want ik deel de lofuitingen van de heren hierboven. Een bijzonder sterke show, van begin tot eind. En geen zwak moment te bekennen, dat is ook wel zeldzaam.

Overigens las ik pas vanochtend over de tweede toegift. Alles aan de zaal (zoals het zaallicht), de grote stroom vertrekkende bezoekers en de eerder gecommuniceerde eindtijd suggereerde dat het klaar was. Maar dat was het blijkbaar niet. Ach ja...

Gisteren Lankum gezien in een uitverkocht Tivolivredenburg.
Ze speelde integraal het False Lankum album. De Ierse band uit Dublin bracht een mix tussen folk, folkpunk, slowcore met drones, doedelzak, fluit, viool, gitaar. Af en toe waande je in Ierse pub waarbij traditionals worden gespeeld. Ze speelde ook de Wild Rover.

De "zaalmuziek" ging nog niet aan he, dan moet je altijd blijven staan Maar met zo'n ticketprijs heb je zonder die tweede toegift ook wel waar voor geld gehad!

Toch jammer dat ze Razzmatazz uiteindelijk niet hebben gespeeld. Dan moeten ze die de volgende keer maar doen, want dan ben ik er sowieso weer bij.