Ik was er ook, was inderdaad een mooi concert. Leuke zaal, geweldig publiek en de band had er zin an! En beginnen met Wasteland en Beyond The Pale, dat is een gewonnen wedstrijd!!

Verdomme tot 12.30u in m'n bed gelegen om bij te komen van de tweede editie van Het Moment, NL hiphop festival in de Spoorzone in Tilburg. Ik drink in z'n geheel niet, dus we gooien het maar op het feit dat ik geen 18 meer ben.
Tof festival. Goeie sfeer. Heel dikke locatie in de Spoorzone met langsrijdende treinen en kermisattracties die op de achtergrond te zien zijn. Eigenlijk een grote reünie voor mij en ik denk voor velen met mij. Wat betreft de muziek moet ik de krenten uit de pap vissen, zodat ik me niet ga storen aan allerlei matige rappers, herriebeats en karige dj-sets. Dat is me prima gelukt.
Het meest genoten van het optreden van Jazz Brak uit Brussel. Vette tracks van zijn album BRAK, perfecte mic-skills en het beste geluid van de dag (was ook de enige waar ik een geluidscheck heb gezien met eigen mensen). Die wat dreigende Brussel-sound van hem paste ook perfect bij de donkere avond en het genoemde decor.
Verder verrassend dope waren Nina & Ella John, twee dames die sinds kort ook via Rafting Goods collectief muziek uitbrengen. Fris optreden met scherpe raps, lekker rof gebracht door met name Ella. Zwartewater uit Zwolle vind ik een leuke nieuwkomer, Zwart Licht was een goede, energieke afsluiter. Soms is het slechts één bak geluid wat ze produceren met geschreeuw en gedreun, maar het werkt altijd wel goed op zo'n festival. Dat was vijftien jaar terug al zo en nu nog steeds.
Anderen uit de oude garde deden me minder. Winne vond ik wat plichtmatig. Fresku wel goed live, maar zijn nieuwere tracks vind ik qua producties en hooks helemaal niks. THC viel vooral op door de gastoptredens van onder andere Lange Frans (!) en Kempi. Het deed me verder vroeger al weinig, was nu niet anders, al vind ik RBDjan wel een dope rapper. Boef had zich duidelijk voorgenomen zoveel mogelijk te spitten (want op een hiphopfestival, wat blijkbaar bijzonder is voor 'm), maar kan er qua lyrics en flow verder weinig mee.

Nog wel heel wat meer gecheckt, maar voert te ver om allemaal te bespreken. Wel een erg geslaagde dag. Hopelijk een blijvertje dit festival, al weet ik niet of ze de drang tot groei kunnen weerstaan en of putten uit alleen NL hiphop (en een beetje België) voor mij persoonlijk genoeg aanleiding geeft om te blijven komen.

Ook ik heb gisteren erg genoten van Het Moment. Met een kanttekneing dat ik na jarenlang hiphop shows bezoeken niet meer alleen voor de muziek kom, maar ook voor een ontmoeting met medeliefhebbers van wie ik sommige inmiddels mijn vrienden mag noemen. Ik ben daardoor soms wat minder kritisch.

Hoogtepunten voor mij waren de THC reunie met gastoptreden en Boef die zijn befaamde Zonamo sessie live rapte. Heel dope om te zien! Tickets voor volgend jaar zijn inmiddels besteld.

Net terug van The Roots in Paradiso!! Wat een geniale show. Ontzettend veel energie en de lol straalde ervan af.
Dikke 2 uur en 20 min vol hiphop, soul, intermezzo’s, jazz en een MC van jewelste.
Next movement, clones, what they do, proceed om maar wat te noemen. Maar ook Curtis Mayfield kwam voorbij.

Dit was wellicht een van de gaafste concerten die ik heb mogen meemaken.

Gisteren Baby Lemonade (oftewel the Love Band) met de originele Love-gitarist Johnny Echols live gezien in een kleine club in Leeds. Het optreden was geweldig. Rusty Squeezebox van Baby Lemonade neemt de vocalen voor z'n rekening na het overlijden van Arthur Lee in 2006, maar Echols zelf zong Signed D.C.. Echols is de jongste niet meer, ondersteund door z'n vrouw kwam ie de club binnen, maar z'n gitaarspel is nog altijd weergaloos. Arthur Lee was de man van de teksten, maar Echols en Bryan MacLean waren de muzikale breinen binnen het originele Love.

De fantastische solo op Your Mind and We Belong Together zorgde voor kippenvel. M'n favoriete album Forever Changes werd bijna in z'n geheel gespeeld, met ook de nodige deep cuts, zoals Feathered Fish en Wonder People (I Do Wonder) en er werd afgesloten met een stormende versie van 7 & 7 is.

Baby Lemonade heeft zich de nummers meester gemaakt, al ruim 30 jaar spelen ze het Love materiaal, en dat doen ze met verve en bijzonder getrouw aan de bekende studio versies.

Haldern Pop Festival - 8 tm 10 augustus

Het Duitse Haldern Pop is al jaren mijn favoriete festival - een uurtje rijden vanuit Nijmegen, niet te massaal, redelijke prijzen (het early bird ticket a €152 is alweer binnen) en je zet je auto naast je tentje in het weiland van de boer. Het fijne van het festival is dat je veel verschillende genres voor je neus krijgt, op verschillende locaties - het start om 11:00 met klassiek in de kerk en je eindigt om 2 uur 's nachts met een gruizig bandje (of iets anders experimenteels) in de Spiegeltent.

Dit jaar was de line up niet zo sterk als afgelopen jaren, met name de donderdagavond was een beetje matig. De hoogtepunten van die dag waren Blanco White in de kerk (incl. korte ontmoeting/ gesprekje vooraf) en in iets mindere mate Yard Act en de knotsgekke Zwitserse vier(?)talige act Creme Soleir. Verder stond er veel Duitstalig, wat ik beperkt kan hebben... De headliner (Faber) speelde 1 uur en 45 minuten en dat vond ik minstens een uur te lang.

Vrijdag 11:00 in de kerk is traditiegetrouw Cantus Domus tijd: dit Berlijnse koor brengt klassieke muziek van alle tijden en doet ook regelmatig samenwerkingen met artiesten tijdens het festival. Dit jaar zongen ze werk van Bach en 2 moderne componisten waarvan ik de naam niet meer weet - maar het was wederom prachtig.

Eenmaal op het festivalterrein werd ik aangenaam verrast door Picture Parlour, ze knalden er lekker in en ik heb heerlijk staan dansen. De eerste ontdekking is een feit, ik ga hier zeker nog eens wat van luisteren. Even later ging ik naar de eigenzinnige Devendra Banhart, waarvan ik met name de oude(re) folky albums erg fijn vind - waar ie (uiteraard?) vrijwel niets van speelde. Het was verder een prima show in het zonnetje maar dat was wel jammer. Deze lichte teleurstelling verdween als sneeuw voor de zon bij de eerste tonen van het Britse Fat Dog, wat eigenlijk de hele set een gekkenhuis was. Lang geleden dat ik zo doorweekt uit een moshpit kwam...

Door de briljante set van Fat Dog moest ik echt even schakelen bij Fontaines DC, die in vergelijking nogal mat klonken. Dat was gelukkig snel voorbij, want ze zetten een prima set neer waar ook de nieuwe nummers prima in pasten. In 2019 stonden ze met net een paar nrs op zak in de tent en nu dus mainstage - en waarschijnlijk na dit jaar niet meer te betalen.

Omdat ik nog niet genoeg gedanst en gesprongen had (ahum) sloot ik de avond af bij the Mary Wallopers, een heerlijke Ierse trad-feestband met een boodschap. Nog niet eerder een polonaise op Haldern gezien maar het Duitse publiek ging helemaal los.

Na een iets te korte nacht (ahum) was het heerlijk wakker worden (en dutten) bij de Turkse pianist Büşra Kayıkçı in de kerk om 11:00. De laatste festivaldag stond bol van de Ieren, en laat dat nou helemaal m'n ding zijn. (10 acts in totaal, waarvan 8 op zaterdag). YARD was een vette verrassing, zittend buiten de tent, en zou ik graag eens van dichterbij meemaken. Just Mustard zou een paar jaar geleden al komen en nu mochten ze eindelijk - zelfs de mainstage openen. Het was erg hard maar ik vond het niet echt overkomen, had ze liever op een later tijdstip in de tent gezien.

Gelukkig wist John Francis Flynn wel te overtuigen met zijn mix van Ierse traditionals, soundscapes, diepe stem en gortdroge humor. Ik moest helaas iets eerder weg om bij Mick Flannery een perfect plekje te bemachtigen voor het hoofdpodium. Mick staat niet bekend om z'n praatjes, maar z'n liedjes zijn zo sterk dat het helemaal niet uitmaakt. Openen met het fragiele Boston vond ik een dappere keuze maar mijn zorgen om de locatie bleken grotendeels ongegrond. Het publiek ging pas echt aan toen hij Susan O'Neill op het podium uitnodigde om wat liedjes van hun duetplaat te spelen - je merkt dat ie dan veel relaxter speelt en er kon zelfs een glimlach van af.

Susan was er trouwens niet alleen voor de duetten: ze was door de organisator van Haldern uitgenodigd om samen met het Stargaze orkest (en deels Cantus Domus) een set te spelen. En wauw, wat een combinatie! Vorig jaar mocht ze drie keer optreden tijdens het weekend (oa vanwege afzeggingen) en dat zorgde er voor dat veel die hard Haldern bezoekers als een blok zijn gevallen voor de charmes en stem van deze Ierse dame. Ik kijk erg uit naar haar album dat dit jaar uitkomt en ik hoop dat ze vaker van dit soort samenwerkingen aangaat.

Na alle pracht van Susan & co was m'n batterijtje wel een beetje leeg - na nog wat meegekregen te hebben van Deadletter (geweldig), Villagers (oké) en Lanterns on the Lake (mwah) ben ik terug gegaan naar m'n tentje. Ik kijk terug op een fijne editie, met gelukkig een keer 'normaal' weer.

(Het hoogtepunt van zondag: met m'n festivalgroepje ontbijten op het terras van de bakker en op een klein schermpje de ontknoping van de Olympische marathon kijken. De Duitsers om ons heen keken vreemd op toen we massaal gingen juichen. )

Caroline Shaw en Samuel Barber.

14 augustus 2024 The Haunted Youth @de Helling, Utrecht. Ach mensen toch, maak er nou geen probleem van dat iemand te dichtbij je staat of je per ongeluk een of twee keer aantikt. Je bent bij een uitverkocht concert en je staat nog frontrow ook, wat ga je er dan een probleem van maken zeg. Gelukkig niet tot mijn last, maar tegenwoordig...

De enige Nederlandse try out clubshow van de Belgen The Haunted Youth. Een setlist aan nieuwe nummers en bekende nummers met een toch misschien wel soort van nieuw jasje. Een nieuwe intro die aardig lang de spanning opbouwt, waarbij blauwe schijnwerpers op het podium zijn gericht. Zo laat de band het publiek in spanning afwachten wat komen gaat.

Er wordt ingezet met 'Broken' wat het publiek al lekker enthousiast maakt. Om vervolgens nieuw werk in te zetten met de track 'Castlavenia' een instrumentale track met beperkte teksten. Eentje die instrumentaal toe slaat met een banger maar nog niet helemaal de klok twaalf uur laat slaan. De daarop volgende gespeelde tracks Into You en In My Head zijn er twee die je live wel eens eerder hebt kunnen horen. Vooral In My Head heeft potentie tot een goede single te zijn. In plaats daarvan was Into You de laatst (in mei) uitgebrachte single.

Een oudere track als ook I Feel Like Shit and I Wanna Die kan vanavond niet ontbreken. De track wordt met een nieuwe outro lang uit geveden tot pas daarna de volgende track wordt ingezet. Als dan blijkt dat dit nog eens een sample of een uit een bandje afgespeeld afkomstig is lijkt dit bijna ergens onnodig. Gone en Coming Home worden in ieder geval als vanouds gespeeld, vol overgave! Vlammen, met een spanningsopbouw naar een geweldige climax van een instrumentaalstuk!

De uitschieter en veel belovende nieuwe trek van deze try out show was dan wel Falling in Pieces, dan wel instrumentaal, maar zo stevig als een met dunne kaarten opgebouwd kaartenhuis. De band heeft er mogelijk lang op zitten broeden, maar heeft met voorgaande shows al wat meer materiaal gespeeld dan ook wat vanavond voorbij kwam. Wat er dan van overblijft houd zich nog geheim maar gaf met deze try out show wel al een mooi voorproefje.

Gisteren was ik bij Emma Ruth Rundle in de Helling te Utrecht. Op deze avond speelde ze solo en stond het optreden in teken van het tienjarige bestaan van Some Heavy Ocean. Zelf zou ik niet zo gauw een solo optreden bewonderen van een artiest of band, maar voor Emma Ruth Rundle maak ik absoluut een uitzondering. Solo is haar stem erg krachtig en komt het mooi over tot het publiek. Zelfs zonder microfoon zou ze zelfs heel de zaal nog kunnen bereiken (heeft ze eerder bewezen). Ook vanavond was haar stem weer erg krachtig. Daarnaast zingt ze vol overgave met veel emotie, wat erg mooi was om te zien. Dat maakt haar muziek live namelijk nog krachtiger. Aan instrumenten had ze een akoestische en elektrische gitaar bij zich met de nodige pedalen. Het gaf ondanks ze solo was ook instrumental nog veel kracht af aan harde klanken. Buiten de songs van Some Heavy Ocean speelde ze ook nog de titelsong van Dark Horses en Protection en Real Big Sky van het album Marked for Death. Ik vond het fijn om haar weer live te kunnen zien, het was een erg goed optreden.

24 augustus 2024 Loose Ends festival, Utrecht. De locatie van het festival, Beton T, straalt in het zonnetje. Het is aan het begin van de festivaldag al lekker weer en genieten van de fijne sfeer op deze toffe locatie. Netjes afgewisseld van het grote podium om vervolgens daarna naar het kleine (skate) podium te gaan voor de daarop volgende act. Zo loop je niks mis en spelen de bands niet door elkaar heen. Top timetable, die vervolgens ook niet nog eens door gaat tot later op de avond, maar met de laatste act al om tien uur stopt. Waar je dus ook vandaan komt, Loose Ends is van twee uur smiddags tot tien uur savonds erg toegankelijk. Helaas kakte het weer even in waarna wij met zijn allen door de organisatie veilig werden gesteld in het naast gelegen gebouw. Complimenten aan de organisatie die veiligheid vooropstellen en het daarna weer vlotjes herstelde.

14:00-14:30 Bowl werdt vervangen door Parker Fans. Een dance pop bandje uit Amsterdam. Hier en daar wel opzwepend maar nog niet om lekker warm erin te draaien voor wat nog komen gaat.
14:30-15:00 Texoprint overmeesterd in een half uurtje tijd met lekkere postpunk tracks vol geluidsmuren, distortion en andere effecten. Vlijmscherp en zonder rempendalen vlamde zij zo het half uur doorheen.
15:00-15:40 Knives heeft te kampen met technische problemen. Ondanks de gebreken spelen ze dapper door maar krijgen ze het publiek niet helemaal mee. Een mix aan noise gepaard met metal riffs en een saxofoon. In your face is wat Loose Ends nog nodig had en kreeg dit vroeg op de middag, waar achteraf niet iedereen al klaar voor was. Jammer.
16:20-17:00 The Psychotic Monks hebben maar liefst vijftien uur gereden om vervolgens vijfendertig minuten een set te spelen. Jammer, hier en daar was dat net even te kort voor de nummers die ze speelde. Toch ging deze set van ongeveer vijf songs eruit met zelfvertrouwen en een hoop experimentele noise.
17:40-18:20 Newdad staat al klaar om te spelen maar moeten noodgedwongen al het apratuur afsluiten en wegwerken van het podium af. Ook het publiek wordt van het festivalterrein gehaald en moesten schuilen voor het noodweer. Hierna werdt het zeer vlot hervat door de organisatie en daar ging Newdad goed in mee. De jonge bandleden moesten even warm worden waarna het plezier er goed in zat. Fijn samenspel waar iedere bandlid en publiek in mee wordt genomen. Bijna vriendelijke postpunk met toch wel op vele momenten een ruw buiten de lijntjes gekleurden gitaarriff.
19:40-20:20 Beige Banquet ramt Loose Ends tot een moshpit! Eindelijk is die daar, de pit op Beton T. De Britten gooien er onverwachtse postpunk hoeken in met stevig gitaarwerk. Ondanks de setlist wat op elkaar begint te raken houd de band het publiek tot het laatste moment vast. Zonder enige controle weten ze de boel op te zwepen en voor vele misschien wel het hoogte punt van de avond te noemen...
20:20-21:00 ... ook al staat het al vroeg erg vol bij het kleine podium voor Ghostwoman. Het duo gewapend met drums en een gitaar weten hier de boel weer tot hypnose te brengen. Doormiddel van een hoop distortion bouwen ze geluidsmuren op waar je in verwikkeld raakt. Als eenmaal op verzoek van de zanger de lichten gedempt worden stijgt de spanning even op. Helaas houd dit tot een track vast waar je toch wel even die donkere sfeer verder mist en dampende rook met een flikkerende strobo erdoorheen.

Dit was mijn eerste Loose Ends ervaring! Wat ik al eerdere benoemde, toffe locatie, prettige timetable, goede organisatie. Ik koos voor deze derde editie vanwege bands als The Psychotic Monks, NewDad, Beige Banquet en Ghostwoman die ik allen al eens eerder heb gezien maar (zeker Newdad) nog eens opnieuw had willen zien. Voor mij voelde het aan als een voel je vrij en laagdrempelig festival waar een fijne sfeer aanwezig was. Wie weet ben ik er (met een goede line up) volgend jaar weer bij!

Eergisteren voor het eerst naar een echt concert geweest met mijn middelste dochter (dus geen Famke-Louise op Koningsdag, o.i.d.): Blonde Redhead in de Mezz, Breda.
Ik vond het een tof concert, die drie kunnen een behoorlijke geluidsmuur neerzetten! Dochter heeft het ook erg naar haar zin gehad, we stonden pal voor Kazu’s keyboard.
Wat een fantastische band.

Nu onderweg terug van Phosphorescent. Houck was zelf, solo, het openingsprogramma, gevolgd door een set met zijn band. De informatie van Tivoli wekte de indruk dat de set met zijn band zeker 1,5 uur zou duren, maar dit bleek de totale duur van het concert te zijn. Daarbij wijkt hij niet af van de rest van zijn Europese concerten tot nu toe. In Amerika lijken ze alleen een één uur durende elektrische set te krijgen.

Het solo gedeelte was wat mij betreft het beste, mooie mix van (relatief) nieuw, waaronder The World is Ending van zijn laatste leg een ouder werk, zoals Wolves, Cocaïne Lights, Terror in the Canyons en Endless. Houck had wat problemen met een ontstemde gitaar, maar niks onoverkomelijks het leek hem, ja opnieuw stemmen niet echt te hinderen, hij bleef goed geluimd maar pakte op het eind toch maar een andere gitaar.

Voor de 2e set met de band begon hij met drie nummers van zijn nieuwe album. Geluid was niet lekker ingeregeld, de bas was nogal hard en boemend en miste wat definitie. Ook de lap steel stond wat te hoog in de mix, toetsen en gitaar waren juist weer lastig te horen. Gaandeweg werd dit beter, maar niet helemaal perfect, jammer, want in Bitterzoet, zo'n 10 jaar geleden was het geluid ook niet perfect.

Zoals gezegd was ik ietwat verbaasd toen de band na Song for Zula na zo'n 45 minuten het podium afliep, maar gelukkig kregen we nog een toegift met Down to Go en Right on/Ride on. Song for Zula was samen met Down to Go, New Birth in New England en There from Here het hoogtepunt van deze set. Ook cover Blue Eyes Crying in the Rain was goed gedaan.

Ik was er ook en heb zeer genoten van beide sets. harm1985, klopt deze setlist?

Nee, There From Here ontbreekt nog. Dat was één van de twee nummers waarop Houck de gitaar niet ter hand nam. Werd na Wide as Heaven gespeeld.

28-08 Arab Strap, Vera Groningen

Rechtstreeks vanuit de vakantie de club in bevalt me goed. Voor mij geen Gronings ontzet Bommen Berend kermis. Vorig jaar speelde Cory Hanson de zaal plat en nu dus dit Schotse cult-duo, live aangevuld tot kwintet.

In een snikheet Vera was het anderhalf uur echt genieten van de sardonische Moffat en de stoïcijnse Middleton. De band zorgde af en toe voor wat postrock accenten en met de rave-roots zat het ook wel goed. Als ik er één hoogtepunt uit zou moeten pikken: migratie-allegorie Fable of the Urban Fox.

4,5* eindelijk in het echt mogen zien!

Woensdag 28 augustus - Mdou Moctar - Paradiso

Nadat Mdou Moctar helaas moest afzeggen voor Down The Rabbit Hole besloot ik maar een kaartje te kopen voor in Paradiso. Van te voren was ik wel benieuwd hoe vol het zou zijn, maar het was mooi om te zien dat de zaal goed vol was.

Het voorprogramma was van de Belgische band Takh, die donkere post-rock maken dat een beetje doet denken aan Godspeed You.. en Wovenhand. Ik vond dat ze wel een toffe sound hadden, maar misschien nog iets te veel van hetzelfde.

Even later was het tijd voor Mdou Moctar. De band kwam op alsof ze direct uit de woestijn kwamen. Tijd voor praatjes heeft de band niet en het gaspedaal wordt gelijk vol ingedrukt. Wat volgt is een dik uur durende wervelstorm aan gierende gitaren en stuwende drum/bass combinatie. Ze hadden er erg veel zin in. Uiteindelijk dikke prima set gezien.

Pffff, jaloers, ik wil ook!! Waarom komen ze niet naar België!?

Eergisteren was ik bij Bleachers in Brixton Academy. Het was mijn eerste Bleachers concert maar het wordt vast en zeker niet mijn laatste. De band heeft ondertussen al zoveel catchy nummers bijeen geschreven dat er sowieso een knappe setlist is om mee te werken; maar de vertaling 'from the studio to the stage' (zoals de tour heet) werkt ook erg knap.

Met Jack Antonoff als spilfiguur verwacht je misschien dat het studiowerk centraal zou staan, maar Bleachers blinken echt uit op het podium. Jack is niet de meest memorable zanger maar hij is een bevlogen frontman. De vertoning van Bleachers als groep is enorm energiek, de bandleden zijn duidelijk gewend om lekker samen te jammen en het speelplezier spat er van af, zeker wanneer de live saxofonen er aan te pas komen.

Ook een honourable mention voor support act Amy Allen - weetje: ze is de co-songwriter voor de laatste Sabrina Carpenter plaat. Haar songwriting skills waren duidelijk merkbaar in haar eigen nummers, die ondanks bescheiden begeleiding zeer melodieus naar voor kwamen. Niet alles wat ze speelde was helemaal mijn ding, maar ze kon zeker wel overtuigen. Vocaal doet ze wat denken aan Phoebe Bridgers of de 90s zangeres Lene Marlin.

Maastricht is toch België?

Neen, Maastricht ligt in Nederland. Je doelt waarschijnlijk op Maaseik, dat ligt in Belgisch Limburg. Maastricht ligt in Hollandsch Limburg. Ik snap je verwarring, scheevy.

Het ligt in ieder geval buiten de ring, dat is voor mij als Amsterdammer allemaal buitenland joh.

Dieptepunt was er ook, de IKEA versie van Here Comes Comus.
Hier heb je de onderdelen, zet het nu zelf maar in elkaar

"Let's pretend we heard it twice" vond ik anders wel een mooie riposte.

Na Bleachers eerder deze week, was het weer een mooie concertavond voor me gisteren, ook fijn dat het echt net om de hoek voor me was bij Oslo in Hackney.

Gisteren was het de beurt aan Twin Tribes, een heerlijke darkwave band met ondertussen al vier knappe albums onder hun naam. Het duo blijft behoorlijk trouw aan de sound van die albums (veel echo's van The Cure, met een vleugje Sisters of Mercy drama in sommige nummers) en doen weinig aan improvisatie, maar ze zijn echt heel goed in het vertolken van die sound en vervelen geen moment tijdens hun strakke set. Afsluiter Fantasmas was een hoogtepunt, andere memorabele momenten waren Monolith en Portal to the Void, terwijl Sangre de Oro een fijn 'lichter' moment bracht.

De support act, Wingtips, was echt top - hun muziek speelt heel goed met de balans tussen hard en donker, maar af en toe ook verrassend dansbaar en zelfs poppy. Ik was vooral onder de indruk van de mannelijke zanger, Vincent Segretario, die vocaal heel sterk uit de hoek kwam.

Jaloers zeg! Twin tribes is imo de beste moderne darkwave bent op dit moment
Hoop dat ze ook snel naar NL komen

Ik denk dat ze vanavond in Rotterdam optreden!

Klopt maar hier kan ik helaas niet bij zijn, even huilen

Jammer!! Dit leg van de Europa tour eindigt in september maar ze komen in november alweer terug, dus misschien voegen ze na het succes van dit stuk (veel uitverkochte shows) nog wel wat extra data toe voor het tweede deel van de Europa tour. Heb gezien dat ze dit soms last minute doen bv. de show in Belgie van eerder deze week stond er oorspronkelijk niet op.

Ik zag ze dus afgelopen vrijdag in Berlijn. Overdrijven is geen sprake van als ik spreek van een legendarisch concert. Echt een unieke band wiens nummers live veelal nog een stuk overtuigender zijn dan op plaat. Roerend eens met je beschrijving. Het enthousiasme van Jack en zijn band is weergaloos en werkt super aanstekelijk. Ik hoop dat ze volgende zomer ook voor de grote festivals worden uitgenodigd, want dat verdienen ze zeer



(M'n favoriete moment van de show)

Leuk, blij dat je ze nu ook gezien hebt en er zo van genoten hebt! Ik vind ze een leuke band op plaat maar 100% eens dat ze het live echt nog naar een ander niveau tillen!