Gen X-er moet het zijn geloof ik.

Was er ook. Wat me gelijk opviel was hoe goed zijn stem nog is. Hier en daar wat aanpassingen en slechts 1 of 2 keer liet hij een zin of passage lopen zo uit m'n hoofd. Knap! Een ander ding wat opviel was dat een nummer als Faith, van het love it or hate it Skunkworks album, live stukken beter uit de verf komt. Al was het alsnog het minste nummer van de set in mijn beleving. Oh nee, dat was Frankenstein. Wat een misser! Absoluut genotje was het spelen van Road to hell. Wel gehoopt maar niet verwacht gezien de setlisten tot nu toe.

In de jaren 90 was hij live heel wisselvallig. Maar dat lijkt wel helemaal anders deze tijden. Je hoort wel dat hij ouder wordt, maar dat is het dan ook wel.
Dat instrumentale gedoe was een beetje weird ja. Bruce als Sheila E. Voor de rest heb ik me zeer vermaakt.

Dat is wel een treffende beschrijving inderdaad ! En ja, ik heb me ook prima vermaakt.

Op laatste moment via ticketswap naar het uitverkocht Opias festival in Tivolivredenburg gegaan.
Dit festival is samengesteld door Ólafur Arnalds en ontstaan tijdens corona tijd. Uitgegroeid tot een community met een eigen platenlabel van elektronisch, ambient, jazz, elektronica en neo klassiek.
De volgende artiesten gezien:
Thorleifur Gaukur Davidsson
A Winged Victory for the Sullen
The Vernon Spring
Portico Quartet

Als slot speelde Kiasmos, het elektronische duo van Ólafur Arnalds en Janus Rasmussen een strakke show.

Wat een waanzinnig goed concert gaf AC/DC gisterenavond in Amsterdam zeg. Ik heb nog nooit zo'n geweldige sfeer meegemaakt in de J.C. Arena: wat een beleving! Het publiek was dan ook wel behoorlijk internationaal, met in ieder geval flink wat Duitsers, Belgen, Spanjaarden, Italianen en Argentijnen (aan de vlag te zien).

De heren van AC/DC hadden er al zin in, maar hierdoor gingen ze helemaal los. En dan met name natuurlijk de gitaarvirtuoos, het levende wonder op hele dunne beentjes Angus Young, 69 jaar inmiddels. Afgezien dat de bewegingen wat strammer leken, was het gitaarspel onverslijtbaar goed. Ik zag AC/DC eerder in mei in Gelsenkirchen, maar nu klonk de stem van de 76 (!) jarige Brian Johnson een stuk beter. De ritmesectie was ook met vernieuwde bezetting super strak.

De allerbeste uitvoeringen vond ik waren van Thunderstruck, Shoot to Thrill, Sin City, High Voltage, Highway to Hell, Whole Lotta Rosie en een ongeëvenaarde Let There Be Rock van minstens een kwartier waarin Angus gitaar solo's gaf om je vingers bij af te likken.

5*

Hieroglyphics in Effenaar Eindhoven.
Erg tof deze crew met de Souls Of Mischief, Casual, Del The Funky Homosapien en Pep Love bij elkaar te zien op 1 stage. Veel energie. Goede balans tussen op elkaar ingespeeld en spontaan mega-cypher gevoel. Heel vet die afwisseling op de mic tussen die gasten. Aantal klassiekers natuurlijk die hoogtepunten vormen, zoals You never knew, 93 til infinity en ook Clint Eastwood van de Gorillaz waarop Del meedoet. Die track was ik ff vergeten, maar was stiekem ook vet live. Verder qua setlist een vette mix van alle leden, met ook een nieuwe Pep Love track. Lang concert voor hiphopbegrippen met ruim 100 minuten volle bak gas geven. In het begin waren de mics niet altijd even goed afgesteld, maar al gauw was dat beter. Al met al tof hiphopfeestje.

Jeff Rosenstock in Trix, Antwerpen. Een van de beste concerten van het jaar tot nu toe. Jeff Rosenstock heeft een stage presence om u te zeggen en spelen al snel de hele tent plat. Af en toe een leuk grapje tussendoor en met elkaar kloten en dan weer het gas erop! Ik heb eigenlijk tot nu toe ook nog niet een Belgisch publiek zo los zien gaan (no offence, maar vind Belgisch publiek over het algemeen wat tam).

Verder zou in een idealere wereld Jeff Rosenstock dezelfde status hebben als The Strokes, o.i.d.
Het is die combi van catchy muziek en de springerigheid om te moshen waar ik zo verzot op ben.
En Jeff Rosenstock heeft een hele trits enorme (potentiële) hits om uit te tappen tijdens hun livesets.

Vorig jaar pas ontdekt deze band en door dit concert alleen maar groter fan geworden.

The Ruins of Beverast en The Wayfarer in Aken.

Jaja, een avondje stevige Black Metal met het geluid erg hard in een kleine locatie. De "cowboy" metal van the Wayfarer smaakte erg goed. En the ruins of beverast wist af en toe erg strakke geluidsmuren te bouwen.

Mocht je tijd hebben: vanavond in de effenaar.

Gisteren Rain Parade gezien in Amsterdam. Deze band uit de jaren 80 onderdeel van de Paisley underground had sinds 1985 niet meer in Nederland opgetreden. Maar een kleine schare van circa 50 fijnproevers was op het concert afgekomen in het Zonnehuis in Amsterdam Noord.
Ze hebben sinds vorig jaar ook weer nieuw werk uit, dus ze speelde een mengeling van oude klassiekers en nieuw werk.

In de tuin van Cultureel Café de Amer in het Drentse Amen: Her Majesty met het programma A Trip to San Francisco. Een middag met waanzinnig goed uitgevoerde covers van Jefferson Airplane, Grateful Death, Beau Brummels, Moby Grape, alle versies van de combinatie CSN & Y etc. Twee uurtjes aangenaam verpozen met eindelijk mooi weer en de beroemde gehaktbal in de pauze.
https://youtu.be/_okqksQXos4?si=6-aMh2dIzF9xXmeC
Volgende maand een middagje Tangarine.

Pet Shop Boys, Afas Live, Amsterdam

De tweede keer dat ze deze tour Amsterdam aandoen. De eerste keer was het goed, gisteravond vielen alle puzzelstukjes op z'n plek en ben ik nu nog aan het nagenieten.

Goed geluid, mooie visuals, veel plezier en een hele sterke setlist. Ook nieuwe nummers vielen op hun plek. Heb ze nu 4x gezien en voor mij persoonlijk één van de beste live-acts.

*****

Massive Attack, zet broeierige set in Tilburgse Spoorpark neer

Eveybody Hurts, met dit videoscript scenario van de R.E.M.-klassieker in mijn achterhoofd nader ik Tilburg. Door de lome relaxte ontspannen sfeer in de file heeft het geen nut om jezelf druk te maken en ben ik mij er bewust van dat een volledig Hiqpy concert niet haalbaar is. Zonde want deze hedendaagse new wave artiesten verdienen dus wel degelijk de volle aandacht. Wat bezit Nederland toch mooi talent en wat is het Spoorpark toch een prachtige locatie voor een kort avondvullend festival. Want zo voelt het wel een beetje aan, als vervolgens ook nog eens Young Fathers geprogrammeerd staat en hoofdact Massive Attack de dag mag afsluiten.

Als men bij Pinkpop roept dat het vooral vrolijkheid moet uitstralen, dan laat de organisatie maar eens naar de opzet van het door KINK georganiseerde Massive Attack gebeuren kijken. Drie waardige bands waarvoor men ooit in een grijs verleden naar Landgraaf zou afreizen. Een strakke programmering en gewoon op een enkel podium. Back to basic, maar dan wel op zeer hoog niveau. Dat het vorig jaar verschenen Heavy Heavy van Young Fathers vooral een sterke politieke plaat is waar het wereldwijde machtsmisbruik aan de kaak gesteld wordt komt live niet helemaal tot het recht. Men wordt met de volle aandacht naar die energieke bruisende interactie op de bühne getrokken.

Juist die Afrikaanse achtergrond staat in de Heavy Heavy tracks centraal waardoor het soul urban hiphop collectief bij wegverbreders als The Roots en Arrested Development onder te brengen valt. De drie basisspelers Alloysious Massaquoi, Kayus Bankole en ‘G’ Hastings krijgen muzikale ondersteuning van zangeres Kimberley Mandido. Deze prachtige verschijning eist misschien wel onbewust de meeste aandacht op en houdt zich naast de heren prima staande. Op plaat is het al geweldig, maar live overtreft de strakke set alle verwachtingen. Young Fathers is een naam die de plek op dit grote podium zeker gegund is, en die zeker genoeg capaciteit bezit om zelf als headliner te functioneren. Na ruim tien jaar aan de weg timmeren ligt dit hopelijk ooit binnen handbereik.

Young Fathers is een politiek bewust gezelschap, maar Massive Attack is toch wel de overtreffende trap daarvan. Door het gebruik van de nodige visuele schermen komt de boodschap hard confronterend binnen. Massive Attack mengt zich in de corona angsten, het Russische dictatorschap en het Israëlisch-Palestijns conflict, en brengt hun standpunten open en bloot in beeld. Heel veel politiek dus. De slogans en teksten op het beeldscherm zijn in het Nederlands vertaald en zo veranderen foto’s van vrolijke festivalbezoekers plotseling in gezochte winkeldieven. De gekheid van de wereld waar de wet op het publieke tonen van beelden geschaad wordt en het internetmisbruik een deel van de dagelijkse gang van zaken is.

Door deze heftige confrontatie ondersteund met de duistere tripgoth muziek is het optreden van Massive Attack de meest anarchistische punkbeleving die ik ooit heb meegemaakt, en op dat vlak heb ik aardig wat gezien. Massive Attack maakt nieuwe fans en overtuigt net zo gemakkelijk de geharde liefhebber. Als blijkt dat de merchandise kraam al hun shirtjes en albums voor het einde van het optreden al verkocht hebben, weet je dat het goed zit. Al is het jammer dat het snel scoren van een shirt er vandaag niet in zit.

Vanwege de spaarzame Massive Attack concerten hoop je dat dezelfde gastmuzikanten als het twee weken eerder in Stockholm gespeelde optreden aanwezig zijn. Van Young Fathers weet je min of meer wel dat die nog een paar nummers meespelen, maar om Horace Andy, Deborah Miller en vooral Elizabeth Fraser live mee te maken is toch wel een gedroomde wens van mij. Elizabeth Fraser die zich als schuchter Cocteau Twins boegbeeld, sprookjesachtige This Mortal Coil muze naar haar prominente rol binnen Massive Attack in the picture speelt. Elizabeth Fraser heeft iets ongrijpbaars, mythisch bijna, en het is bijzonder hoe ze zich aan Massive Attack hecht.

Meesterbrein Robert Del Naja (3D) betreedt bijna onzichtbaar met de overige sessiemuzikanten het podium en zet met stemvervormer In My Mind van Gigi D’Agostino in. Door die onzichtbare rol en de kunstzinnige uitingen op het elektronische doek achter hem flitst heel even de gedachte door mij heen of hij dan toch niet die mysterieuze man achter het Banksy personage is. Ik had mijzelf voorgenomen om mij hier niet door te laten leiden, eventjes waag ik mij er toch aan. Stel dat dit niet het geval is, dan is het zeker een groot compliment voor de indrukwekkende aankleding van de projecties op de achtergrond.

Al snel voegt de boomlange Grant Marshall (Daddy G) zich bij het gezelschap. Het broeierige Risingson is de perfecte openingstrack waarin de spanningen op het meesterwerk Mezzanine al voelbaar waren, spanningen die het derde oerlid Andrew Vowles (Mushroom) uiteindelijk de kop kostten. Risingson blijft een van de prijsnummers van Mezzanine, de vooruitgeschoven single die de donkere koerswijziging al aankondigt. De ruim de zeventig jaar gepasseerde reggae-icoon Horace Andy neemt Girl I Love You voor zijn rekening. Dat muziek door zijn poriën ademt en door zijn aders stroomt merk je wel aan de kenmerkende moves van deze held. Wat is hij toch goed bij stem.

Iets wat zeker ook van Elizabeth Fraser gezegd mag worden. Stond ze lang geleden met Cocteau Twins nog vrijwel bewegingloos op het podium, hier swingt de voormalige postpunk dreampop legende als een ware souldiva over het podium, al moet de echte souldiva nog verschijnen, maar daarover later meer. Elizabeth Frasers voordracht bij Black Milk is kippenvel. Omdat ze zoveel voor mijn muzikale ontwikkeling heeft betekend, luister ik ontroerd naar haar nog steeds niets aan kracht verloren stemgeluid. Wat een genot, en dan weet ik nog niet eens dat ze later nog verschillende keren haar comeback maakt.

Na Hymn of the Big Wheel deelt Young Fathers in het Take It There, Future Proof en Voodoo in My Blood drieluik een knock-out uit. Ze zijn net zo overtuigend als met hun eigen set aanwezig al is het spijtig dat Kimberley Mandido backstage toekijkt. Elizabeth Fraser krijgt toestemming om haar onovertroffen versie van Song to the Siren te vertolken. Deze cover overstijgt het origineel van Tim Buckley en je merkt dat de ouderen in het publiek hier zichtbaar van genieten.

Vervolgens neemt Massive Attack het weer van haar over. Inertia Creeps is qua broeierigheid vergelijkbaar met Risingson, twee juweeltjes van de vijf sterren Mezzanine plaat. ROckWrok is van oorsprong een punkrock-klassieker van de tweede Ultravox Ha!-Ha!-Ha! plaat en staat ver van hun latere new romantics sound af. ROckWrok is gefrustreerd afreageren, een gewelddadig rustpunt in de toch al niet misselijke zet, waar tussen de klassiekers enkel het titelstuk van Protection ontbreekt.

Het is langzaamaan wel tijd voor de grote klassiekers. Horace Andy eigent zich de dromerige Angel nachtmerrie toe. Hierin is de agressie van de ROckWrok voorzet absoluut aanwezig, en rekenen ze zich met de hard/zacht passages een prominente rol binnen het eind jaren negentig gitaargeweld toe. De echte souldiva Deborah Miller vervangt Shara Nelson waar op Blue Lines het succesverhaal mee begon. Ten eerste komt onder luid applaus Safe from Harm voorbij waarna Massive Attack de wereldhit Unfinished Sympathy inzet. Ook hier bewijst ze met haar lange eindeloze uithalen haar aandeel op deze memorabele avond. Het met Tricky opgenomen Karmacoma volgt, al is deze pionier niet present.

Daarna volgt het overbekende Teardrops dat pas lang na de release voorzichtig die befaamde cultstatus kreeg. De track is tevens het punt dat Elizabeth Fraser na Cocteau Twins en This Mortal Coil aan haar derde, en misschien wel meest bekende carrièremove begon. Levels blijft dicht bij het Avicii origineel en is slechts een opwarmer voor het indrukwekkende Group Four eindstuk waar een veelvoud aan beelden in hoog tempo de avond samenvatten.

Elizabeth Fraser heeft het toneel niet verlaten en bereidt zich tijdens het Avicii intermezzo op de definitieve genadeslag voor. Group Four is mij voorheen niet echt opgevallen, maar mag zeker tot de crème de la crème van Mezzanine gerekend worden. Massive Attack sluit de avond met het zelfde stuk af als waar de trip mee begon, onder de klanken van Gigi D’Agostino’s In My Mind verlaten ze het podium. Ik kan hier kort en duidelijk over zijn. Massive Attack is nog steeds relevant, een van de mooiste live ervaringen die ik ooit heb meegemaakt.

Gisteren naar het Geinbeat festival in Nieuwegein geweest.
Daar de volgende artiesten gezien.
Madame Perdu
Bettie Serveert
The Hype van Yorick van Norden
Tricklebolt

Leuk om in zo'n kleinschalig festival Bettie Serveert te zien.

Smashing Pumpkins in ahoy rotterdam staat voorlopig op eenzame hoogte qua concerten.
Magisch, bombastisch met de ruimte voor rustige momenten.
Ook een redelijk goed gebalanceerde verzameling van nummers imo.
5/5

Eergisteren gezien in het Openluchttheater in Valkenburg, eerste dag van het Midsummer Prog Festival.

Wanneer wordt iets een traditie, hoe lang moet je dan iets doen? Het voelt als een traditie in ieder geval. De afdaling van het Hoge, maar vlakke Noorden naar het lage, maar ook hoge Zuiden, want het is daar iets minder vlak. Het voelt ook bijna traditioneel mooi, het pittoreske Openluchttheater, maar echt wennen doet het geweldig mooie plaatje gelukkig nooit helemaal. En het verslag op MusicMeter hoort voor mijn gevoel ook bij de traditie. Dat allemaal voor de zesde keer.

Vrijdagmiddag 16 uur begon het met het Franse Theraphosa. Nu hoeft een opener je niet direct weg te blazen, maar dit was echt niet best. Anders dan ikzelf had mevrouw Bonk zich wel ingefluisterd. Op plaat (nou ja, Spotify) klonk dit best goed, gaf ze aan. Live was dat niet het geval en dat lag vooral aan de zanger. Het was gewoonweg te vaak vals, vooral bij de wat rustigere stukken. Daarnaast was het geluid ook wat te vlak voor een progmetalband, maar muzikaal was het op zich niet slecht, maar de zang dus echt benedenmaats.

Gelukkig kregen we daarna Kristoff Gildenlöw. Die kende ik al wel van een aantal in mijn ogen verdienstelijke soloplaten. Hier stond hij met een band, die nog wat extra diepgang aan de muziek gaf. Fijne afwisseling tussen ruigere en rustigere stukken. En alles goed op orde, zang, geluid en de instrumentale stukken. Dit voldeed wel!

Daarna kregen we Arena. Uiteraard bekend qua muziek, maar nog nooit live gezien. Sinds een paar jaar is Damian Wilson de zanger en dat is nogal een podiumdier. Zo verliet hij geregeld het podium. Eenmaal vroeg Clive Nolan zich af of hij doorhad dat ze nog een paar nummers moesten spelen en hij wel weer terug moest komen. Het tekende het zichtbare speelplezier. Damian Wilson liet weer eens horen wat een geweldige zanger hij is. Ook met het klassieke werk van The Visitor kon hij goed uit de voeten. Er viel ook te horen wat voor geweldige composities deze band door de jaren heen gemaakt heeft. Sterk optreden dus!

Afsluitend was Steve Rothery Band aan de beurt. Steve Rothery behoeft in progkringen als gitarist van Marillion geen introductie. Maar ook hem had ik nog niet eerder live in deze samenstelling gezien. Ik vond het bijzonder fijn dat hij begon met twee nummers van zijn album The Ghosts of Pripyat. Hij liet meteen horen wat een geweldige gitarist hij is en hoe goed zijn oor voor compositie is. Daarna was het Marillion-tijd. Er werd een interessante doorsnee gespeeld, ook uit het Hogarth-tijdperk, zie de setlist. Veel nummers die minder vaak op de Marillion-setlists staan. En hoewel het een rare gewaarwording om geen Fish en geen Hogarth deze nummers te horen zingen, moet ik zeggen dat dit wel een bijzonder begiftigd zanger was. Fijne kracht, haalt de hoogtes en weet er een feestje van te maken. Knap hoor. Afsluiten met Forgotten Sons en Fugazi. Tja, dan ga je wel voldaan naar 'huis'.

Later vanavond verslag van de tweede dag.

Jaja

En dat Jakubski een een begenadigd zanger was wist je al wel toch? Het is hier in dit topic in ieder geval al regelmatig geroepen.

Wist ik wel van verhalen, maar ik geloof het pas als ik het zelf gehoord heb

Gisteren gezien in het Openluchttheater van Valkenburg, de tweede dag van Midsummer Prog Festival.

Kwart voor één begon dag twee. Tja, dat is natuurlijk lastig. Nog niet een helemaal gevuld theater. Iedereen komt nog een beetje brak (afhankelijk van de voorgaande dag) of voorzichtig binnen. Maar rustig de dag beginnen, lastig voor de startende band. Maar dat is bijna altijd een startende band, dus die kan er dan ook wat rustig ingroeien.
Nou vergeet het maar! Haunt the Woods werd aangekondigd als de grote belofte van de progmuziek en nou hoor je dat wel vaker, maar er was nu echt geen woord van gelogen. Wat een band! Het was niet alleen leuk om naar te kijken qua podiumpresentatie, maar eigenlijk klopte vrijwel alles bij deze vier jonge jongens uit Cornwall. De composities vlogen van hard naar rustig, een zanger die geweldige uithalen kon doen, maar ook mooi verstild kon klinken, af en toe mooie samenzang en sterk instrumentaal werk. Ene moment riep het meer associaties van Queen en Muse op, andere momenten hoorde je de huidige gangbare progrock richting metal meer terug. Ook genoeg eigen geluid dus. Ze kregen het publiek echt op de banken en het was mooi om terug te zien dat hen dat weer een 'overwhelmed' gevoel gaf. Ze waren voor het eerst in Nederland en dan hier spelen en zo veel enthousiasme.
Ze durfden het ook nog aan om onversterkt af te sluiten midden op de tribune met een harmoniezang. Weggeblazen! En ik was niet de enige, gezien hoe na het concert de merchandise echt over de toonbank vloog. Dag twee kon toen al niet meer kapot. Als jullie denken dat ik overdrijf, vraag maar na aan wie er bij waren. Maar het kan niet anders dan dat deze jongens groot gaan worden in de progscene.

Tja, dan krijg je het ineens als tweede artiest moeilijk. En dat was minder rockend, minder intens en ook niet de dagelijkse prog. Sterker nog, de Vlaamse Isolde Lasoen was zelf ook verrast dat ze hier mocht spelen. Zij op de drums en op zang, ondersteund door een viertal heren, waaronder een enthousiaste xylofoonspeler. Het kabbelde mij wat te veel, was me wat te veel richting filmmuziek en jazz, maar slecht was het zeker niet en na het eerste optreden ook wel lekker om iets weg te zakken qua aandacht. Mevrouw Bonk genoot er duidelijk wat meer van, want de kwaliteit was er ook zeker. Isolde Lasoen eindigde weer bijzonder sterk. Het één na laatste nummer kondigde ze ook aan dat dit het nummer was waarom ze waarschijnlijk uitgenodigd was en dat was te merken, want die wist me wel echt te pakken en dat merkte ik ook aan de reactie van het publiek. Leuk eens gezien te hebben en op zich waardeer ik het dat ze de randjes van de prog ook opzoeken.

Dat was met de volgende act niet het geval. Hasse Froberg Musical Companion, het project van één van de vaste krachten van The Flower Kings. Hij begon al plompverloren door gewoon na de soundcheck te blijven staan en maar halfslachtig zichzelf aan te kondigen. Hij noemde nog dat we het vroeger toch gewoon 'symphonic rock' noemde en niet 'progressive rock'. Nou klopt dat, maar dat gaf ook wel goed het optreden weer. Er was namelijk niets progressiefs aan. Nummers die klassiek symfonische rock zijn, maar zowel qua ontwikkeling in de nummers, als qua podiumpresentatie zat er weinig progressie in. Daardoor werd het wel veel meer van hetzelfde en dan is een uur best lang.

TEMIC leverde daarna wat dat betreft een veel dynamischer optreden af. Zowel qua interactie met het publiek als muzikaal. Ook hier weer een zanger die liet weten wel wat in zijn mars te hebben, al had hij qua uiterlijk net zo goed in een heel ander soort band kunnen spelen, want jonge blonde jongens zien we toch niet zo vaak in dit genre. Hier was te merken dat de leden al wat ervaring opgedaan hadden bij andere bands en artiesten, want het instrumentale geweld was echt dik in orde. Pas één album uit, dus moet nog wat doorgroeien, maar de potentie is er en ze leverden ook al meer dan de zichtbare potentie.

Daarna kwam Plini. Gitarist uit Italië met band. Begon met wat technische problemen en tijdens het optreden was er de eerste bui in zes edities die ik meemaakte. De man kan ontegenzeggelijk goed gitaar spelen, maar toch wist het me niet echt te pakken. Nu is dat lastig met instrumentale muziek, maar dat lukte Long Distance Calling een paar maanden geleden toch echt een stuk beter. Dat ik het toch ook wel wat een muur van geluid vond, hielp niet mee. Ook hier wel weer een sterk einde.

Daarna hadden we alleen de afsluiter nog tegoed. Karnivool, afkomstig uit Australië en slechts drie albums, waarvan de laatste al weer dik 10 jaar geleden. Maar dat die drie albums gemiddeld 4,17* bij mij scoren zegt wel hoe erg het in mijn straatje past. En dat gold ook voor dit optreden. Wat mij betreft van begin tot eind erg sterk, intens en strak. Geweldig geluid ook, dus een stuk beter de verschillende instrumenten te horen dan bij Plini. Geweldige composities, lekker hard, hele fijne zanger. Genoten dus! Samen met Haunt the Woods hoogtepunt van het festival. Na de heerlijke afsluiter New Day zeer tevreden naar huis, want zo voelt het B&B op een steenworp afstand inmiddels wel.

Volgend jaar weer! Want de sfeer was weer gemoedelijk en het blijft heerlijk om twee dagen van muziek te genieten met gelijkgestemden. Ik merk dat ik de pauzes (er zit steeds 45 minuten tussen de acts) eigenlijk wel prettig vind, ook dat de artiesten gewoon rondlopen na hun optreden en de locatie, tja, die blijft fenomenaal.

De setlist van de SRB was wel verrassend gelet de historie met behoorlijk wat jaren '90 materiaal en Forgotten Sons welke ik hem nog nooit heb zien spelen. Mijn avond, gisteren in de Boerderij was daarom uitermate geslaagd al kan ik niet zeggen dat dit nummer het hoogtepunt was. Kan wel zeggen dat Midsummer al tijden op mijn bucketlist staat, het komt er gewoon niet van helaas. Afstand en twee verplichte overnachtingen werken ook niet mee...

Haunt the Woods stond een paar jaar geleden in het voorprogramma van Marillion en zorgde toen voor een verbluffende act die toen door mij als één van de betere voorprogramma's werd ervaren. Ze waren toen dacht ik net begonnen en zonder label. Inmiddels wel een label heb ik gelezen. Ik zal ze weer eens checken, ze waren daarna toch op de achtergrond belandt...

Loyle Carner in een uitverkocht 013.
Zeer goede performer. Zijn vrij rustige hiphop krijgt live de juiste dosis energie. Tracks van zijn drie albums met de nadruk op meest recente hugo. Kraakhelder gerapt, de juiste begeleiding door zijn band. Publiek is jong en dolenthousiast. Zo op het eerste gezicht meer echt fan van Loyle dan puur hiphopliefhebber. En dan is prima, maar dat geeft een andere, blijere sfeer. Met alle open deuren die Loyle intrapt tussen de positieve tracks door (NL is het beste land, mannen mogen ook emoties tonen en zorgtaken verzorgen) waan je je een dik uur in een ideale wereld. Moet wel opmerken dat hoe goed het qua concert en rapskills ook is, de behoefte om dan daarna wat ruigers draaien is behoorlijk aanwezig bij mij. Of Loyle Carner die gewoon zelf keihard gaat rappen en beats aanvalt zoals bijdit radio-optreden..

Anyway, sterke show, leuke sfeer, steengoede live raps, met zijn Madlib collabo's en Speed of Plight als hoogtepunten.

Puressence, Manchester Albert Hall 29 juni 2024
Na 11 jaar afwezigheid komt Puressence terug in hometown Manchester in een uitverkochte Albert Hall voor wat een eenmalig concert lijkt. Deze prachtige methodistische kapel heeft een capaciteit van 2300 man en is een werkelijk fantastische locatie voor concerten. Vanaf het moment dat de duistere tune van Near Distance ingezet wordt en en zanger James Mudriczki zijn engelachtige stem opzet, is alle twijfel weggenomen. Een half jaar geleden werd hij getroffen door een hersenbloeding en stond dit concert op losse schroeven maar nog belangrijker, heeft hij het overleefd en zich goed herstelt. Er werden 19 nummers gespeeld, al hun krakers, en was het 1 groot meezingfestijn. Alle nummers werden massaal meegezongen door het publiek en de emotie droop van het publiek af. Er stonden mensen met tranen in hun ogen, handen gingen de lucht in en mensen vielen elkaar in de armen. Manchester's best kept secret is terug en hoe! Voor mij een onvergetelijke avond en mijn meest memorabele concert in 36 jaar concertbezoeken. Ik vermoed dat de fans nu smachten naar meer. Inmiddels staat er een concert gepland op 14 december in Athene, Griekenland maar iedereen hoopt waarschijnlijk op nieuw materiaal en een nieuwe reeks concerten. Ik kan niet wachten......

Al van verre kon je ze herkennen. Cowboylaarzen, glitterpakjes, bloemetjesjurken, paillettenshirts en armen vol vriendschapsbandjes. In groepjes kwamen ze al samen ver buiten de uiteindelijke evenementlocatie van dienst; de Johan Cruijff ArenA. Deze avond niet het voetbaltheater, maar het podium van de grootste wereldster van dit moment: Taylor Swift.

In 2008 kocht ik mijn eerste cd van Taylor Swift. Uit nieuwsgierigheid, aangewakkerd door Hey Stephen. Dit is niet muziek waar ik in eerste instantie iets mee heb. Maar toch werd Fearless een guilty pleasure plaat van mij. De cd ging standaard mee vakantie naar de V.S. waar ik in die tijd vaak moest zijn voor het werk en graag een paar dagen met vrouwlief aan vastplakte. Countrypop als soundtrack van eindeloze wegen; het was een goede combinatie. Niemand buiten de V.S. die dit werk serieus nam.

Ik verloor Taylor een beetje uit het oog. Speak Now sprak me minder aan, maar Red kocht ik bij het zien van de prachtige hoes direct in een platenzaak, weer in diezelfde V.S. Pakkende tracks, met duidelijk een richting die zich wat verder verwijderde van de countrypop.

Het sentiment en aanzien rond Taylor Swift veranderde met 1989. Jack Antonoff die het geluid van de moment weet te combineren met de vocale mogelijkheden van Taylor levert een sterke combinatie op. Shake it Off en Blank Space zijn wereldhits en Taylor staat op de kaart. Het matige reputation en de daarop volgende tour konden mij niet bekoren. Aanstelligere teksten, bombastiek; het geloof in het eigen kunnen oversteeg mijn tolerantie voor haar muziek. Als dit de route zou zijn die Taylor in zou slaan, zou ik afhaken.

En toen kwam covid en daarmee samenhangende reisbeperkingen. Taylor aan huis gekluisterd; in dit geval een blokhutje in het bos. Vrienden uitnodigen en samen muziek maken. Pure nummers, geen productionele opsmuk. Het was de juiste toon op het juiste moment. folklore en zusteralbum evermore verrasten de muziekpers die eerder hun neus ophaalden voor deze popdiva maar nu over elkaar vielen in enthousiasme voor deze nieuwe sound. Een nieuw era was aangebroken; Taylor werd nu door een nog breder publiek serieus genomen en omarmd. Vervolgens is ze niet meer losgelaten.

Hoe groot die fanschare is werd gister duidelijk toen ik het ArenA plein op liep. Duizenden (met name) meiden, voornamelijk in de leeftijd van 15 - 25 jaar uitgedost in wat zij hadden bedacht wat de dresscode was van het concert. Met elkaar in gesprek over nummers, hun liefde voor Taylor of om een armbandje te ruilen. Sta je daar als (bijna) leeftijdsgenoot van Taylor tussen en ben je een van de oudsten; het is een aparte gewaarwording.

De sfeer voor het concert was al bijzonder en dan was er nog geen noot gespeeld, maar als het dan begint dan begrijp je ook waar de hype vandaan komt. Taylor is in staat om alles en iedereen om haar vinger heen te binden, of je het nou wil of niet. De fans geven hun alles, ieder nummer wordt meegezongen en gedanst. De armbandjes met de lampen zorgen voor een kleurenspektakel op met name de ringen van de ArenA en voor je het weet zijn er drie en een half uur voorbij.

En ondanks dat ik me heb geprobeerd te weren tegen deze gekte. Ondanks dat ik eigenlijk helemaal niet van dit soort shows hou - massaal, gelikt, tot in de puntje uitgedacht - kan ik alleen maar concluderen dat ik dit spektakel voor geen goud had willen missen. Ik stond dicht bij het podium. Taylor op 5 meter. Je kan haar bijna ruiken. Je gaat naar huis en je weet: Taylor is een wereldster.

Gisteren naar het Metropolis festival geweest. Een festival waar ik inmiddels al 34 jaar kom. Het stond bekend als het festival dat de band waar je nog nooit van gehoord had en die daarna doorbraken zoals The Strokes, Interpol en The Killers. Mogelijk is het dit jaar de laatste keer want de subsidie wordt stopgezet.
Het was dit jaar niet erg druk, mogelijk kwam dat door het slechtere weer.
Dit jaar met weer wat interessant bands die al wel eerder in Nederland te zien zijn met:
SPRINTS


DEADLETTER


Meltheads

Steve Hackett, Boerderij, Zoetermeer. Geweldig intiem zaaltje voor zo'n grootheid. Eerst 3 songs van het prachtige nieuwe album The Circus and the Nightwhale gevolgd door nog wat tracks van z'n solo albums met zowaar Ace of Wands van z'n eerste album en uiteraard als afsluiting van de eerste set het weergaloze Shadow of the Hierophant (2e deel). Ik kan dit niet vaak genoeg horen en werd weer compleet weggeblazen.

Deze tour staat in het teken van de 50ste verjaardag van The Lamb, dus daar werd in het tweede deel een flink stuk van gespeeld. Niet mijn favoriete Genesis album, maar de samenvatting werd prima uitgevoerd en wat is Nad Sylvan toch een fantastische zanger voor deze muziek. Hoogtepunt voor mij was het laatste deel van de show. Kippenvel bij Dancing with the Moonlit Knight en tranen in m'n ogen bij Cinema Show. Daarna nog een vertrouwde toegift en een zeer memorabele avond was weer ten einde.

Eens in de zoveel jaar geniet ik van een show van Lee Fields. Deze keer was de oude soulking in Doornroosje in Nijmegen. Hij zag er zowaar jonger uit dan de vorige keer (2019), maar is inmiddels al 73. Nog altijd volop energie, heerlijke uithalen, rauwe stem, goed bij stem en een en al positiviteit. Het ligt er zo dik bovenop dat het eigenlijk allemaal too much is, maar ome Lee komt er mee weg. Hij heeft ook gewoon fantastische songs met gisteren als persoonlijke hoogtepunten bijvoorbeeld I sill got it en Forever en de gruwelijk funky uitvoering van Money is king. The Expressions spelen altijd retestrak en hoewel de hele show van A tot Z is gescript, inclusief de dialogen met bandleden, is het altijd weer een vette ervaring.
Voorprogramma Benny Trokan (die ook in de band bij Fields meespeelde) deed me niets. Vooral qua zang te weinig soul naar mijn smaak.

Gisteren The Mission gezien In Utrecht. Het was al een tijd geleden dat ik ze tijdens hun afscheidstournee in 2008 had gezien. Maar ze zijn weer bij elkaar en het was een groot feest. Veel nummers van de eerste drie albums. Ook een erg enthousiast publiek.

Top. Ga deze 3 dit jaar ook nog zien

Eergisteren inmiddels, maar een geslaagd Hiphop Café in de Groene Engel in Oss bezocht.
Veel lokale rappers uit Oss en de Brabantse omgeving. Allemaal zo'n minuut of tien, drie tracks en dan de volgende. De ene met meer potentie dan de ander, maar mooi om te zien dat de jeugd zo bezig is en elkaar daarin support.

Een initiatief waarbij Osse veteraan Royal With Cheese betrokken is op vele manieren. Samen met Marco Martens trad hij ook nog op aan het eind van de avond, ook met een vette nieuwe track van een release met Inf.
Verder trad ook Engel nog een klein half uurtje op met een verzameling van zijn tracks, in moordend tempo. Blijft altijd goed.
Leuke surprise deze avond was dat de enthousiaste host Kleine Jay ook nog vier tracks deed. Zo spitte hij z'n 101 Barz sessie op de Auditorium beat van Madlib en ging hij lekker los op twee oudjes van Kno van Cunninlynguists.

Het verschil tussen de veteranen en de meeste rappers die daarvoor speelden, is vrij groot, maar dat maakte niet uit. Was tof om zo met verschillende generaties samen een leuke hiphopavond te beleven. Tof plekje ook dat café van de Groene Engel.