Ik stond aan het begin van het concert schuin achter de PA gasten, en ze kregen nogal wat verontwaardigde blikken te verwerken, die bas was inderdaad niet te harden. Je hoorde de hele achterwand trillen. Dat had zeker wel ietsje minder gemogen.

Ed Harcourt in de kleine zaal van Paradiso. Hij is al jaren actief en heeft een mooi nieuw album El Magnifico uit.
Hij speelde een mooie set en kwam twee keer het publiek in.

DEADLETTER @ Tolhuistuin, Amsterdam, 4 november 2024.
Amsterdam was na Nijmegen en Rotterdam, DeadLetter’s 3de Sold-Out NL-avond en het slot van de EU-tour.
Er stond een heel tevreden band op het podium die allerminst moe was gespeeld, maar er nóg een keer vol tegenaan ging. Met een duidelijk setlist, namelijk alle 12 nummers van het debuutalbum plus 5 oudere songs, maar zonder de 2 publieks lievelingen van eerdere gigs, namelijk Fit for Work & Zeitgeist. Die zijn al lang niet meer nodig voor een enerverende avond vol muzikaal avontuur en vakkundig geregisseerde moshpits.
De meeste indruk maakte Deus.ex.machina waarbij Zac zingend het pubiek in ging en vanuit achterin de zaal via een open gehouden corridor, net voordat de bom ontploft het podium nog weet te bereiken.
Zag dit al meerdere keren gebeuren, maar nog nooit zo magisch als gisteren.
Wat verder nog opviel was dat ook de minder bekende tracks van het album, in de live uitvoering uitsluitend aan kracht winnen en aantonen dat er voor dit concert geen enkele song ontbrak.

Deze week twee keer in m'n eigen stad concertje bezocht.

Woensdag 6 november naar Black Pumas geweest in 013. Stuitte zojuist op een ongekend lyrische recensie en bij het naar buiten gaan hoorde ik ook alleen maar mensen die erg onder de indruk waren. Ik heb me bijna anderhalf uur lang staan vervelen. Naar mijn gevoel hebben ze bij Black Pumas de afslag groot publiek gekozen en is dat gepaard gegaan met een liveshow waar de traditionele soulsound uit is gehaald en alles zo vlak en poppy mogelijk gespeeld wordt (beetje gechargeerd dit, maar toch). Veel nummers eindigen ook met zo'n slap outro op de gitaar om het nog even te laten knallen ofzo? Ondertussen wacht een uitverkocht 013 braaf en suf op megahit Colors, verder was er amper sprake van energie. Misschien vergelijk ik te veel met vijf jaar terug in BIRD toen ik een band zag die vol bewijsdrang en met een diep soulgeluid de zaal tot extase bracht. Eric Burton zingt nog steeds fantastisch, de muzikanten zijn ongetwijfeld allemaal goed, maar de muzikale afslag vond ik saai. Concert leek mij erg automatische piloot, maar misschien had vooral ik m'n dag niet waardoor ik het zo heb ervaren.

Vrijdag 8 november in Paradox was andere koek. Jazzsaxofonist David Murray en zijn kwartet speelde twee sets van ruim een uur en dat was fantastisch. Vanaf minuut 1 los met veel solo's van alle vier de muzikanten, schitterende melodieën, vleugjes heel vrij spel, maar vaak weer die climax, een geweldige bassist (Luke Stuart), een verrassend krachtige spoken word song van Murray, perfect samenspel met pianiste Marta Sanchez die vooral zachtjes hypnotiserend speelde en een geweldige sax-solo van de meester zelf om mee af te sluiten. Kende niks van de beste man voorafgaand aan het optreden, maar stond live als een huis.

Interpol, 29 en 30 oktober in Paradiso

Omdat Antics 20 jaar geleden werd uitgebracht, werd dit album door Interpol volledig gespeeld. Ik vind het een geweldige plaat, dus ik besloot maar naar allebei de concerten in Paradiso te gaan. Het was twee dagen volledig uitverkocht, waardoor het behoorlijk warm was in de zaal. Maar dat mocht de pret niet drukken, want beide concerten waren erg tof. Je weet bij Interpol wat je krijgt, het gaat puur om de muziek en niet om visuele effecten. Naast het album Antics werden er ook nog nummers van andere platen gespeeld. Helaas geen the Heinrich Maneuver, maar dat was wat mij betreft het enige minpuntje van deze optredens.

NAS, 5 november in AFAS

30 jaar Illmatic werd door NAS gevierd in de AFAS. 10 jaar geleden was het feestje nog in Tivoli, dus ik maakte me een beetje zorgen over de grootte van de zaal. Maar het was gelukkig lekker vol en wat een geweldig optreden was het! Het voordeel van de AFAS is dat er een fantastische videoshow mogelijk was en die was echt prachtig. Naast beelden over Illmatic kwam de loopbaan van NAS door middel van nummers en beelden in vogelvlucht langs. Na afloop nog een tof shirt gekocht. Het was echt een topoptreden!

Ben Howard, 6 november in AFAS

10 jaar I Forget Where We Were werd door Ben Howard ook gevierd in de AFAS. Ik had Ben vorig jaar nog in Carré gezien en misschien was ik (en met mij velen gezien de reacties om me heen in het publiek) een beetje op het verkeerde been gezet. Want nu had hij een hele band bij zich, waardoor zijn stem soms ondersneeuwde. Zo af en toe was het een muur van geluid die op je afkwam. De nummers die hij samen met maar één lid van de band deed, staken er wat mij betreft dan ook boven uit. Prima optreden, maar de volgende keer hoop ik op iets minder band.

Niet gisteren, maar maandag de 11e, Kevin Morby in het Paard. Net als de vorige keer dat ik hem zag, in Paradiso, 5 jaar geleden, erg goed. De man stelt live tot nu toe nooit teleur, mooie gevarieerde setlist met de nadruk op This is a Photograph. Aangename verrassing was Jess Ribeiro, die het voorprogramma verzorgde en op Bittersweet, TN de tweede stem deed. Geluid was, in tegenstelling tot Phosphorescent in Tivoli een poos geleden, erg goed.

Helaas achter me een groepje die continue door de outro en intro aan het heenpraten waren, ze hadden elkaar denk ik al een poosje niet gezien en vonden het nodig om tijdens het concert dat maar te doen.

Voor me een af en toe hinderlijk filmende meneer, die het overigens wel erg naar zijn zin had, want hij stond volop te springen, wat dan wel weer vermakelijk was, maar de kwaliteit van het filmpje kwam het denk ik niet ten goede.

Was overigens wel weer eens een keer leuk om tussen mensen vaag mijn eigen leeftijd en iets jonger te staan. Én blijkbaar trekt dit genre over het algemeen erg aantrekkelijke vrouwen aan (soms met een vriendin, vaker nog met een partner).

harm1985 ga je Eefje ook nog zien op haar nieuwe tour?

Heb je nog een praatje gemaakt met Geert achteraf?

Ik was er ook en kan me helemaal vinden in je verslag. Ik denk zelfs dat je vlak bij me in de buurt hebt gestaan, want ik stond volgens mij vlak bij hetzelfde groepje en de wild filmende man. Zat er in het begin aan te denken om er wat van te zeggen van dat groepje, maar uiteindelijk werd het iets minder en was er nog mee te leven. Voor mij overigens eerste keer dat ik in de Grote Zaal van PAARD was, maar is een aangename zaal!

Wat betreft concert verschilde deze qua setlist niet zo veel van zijn vorige passage in Tivoli. Alleen toen had hij nog wel zijn hele band mee, terwijl deze Tour er een paar ontbraken. Hopelijk is de volgende keer de hele band er weer bij, want dat heeft wel een grote meerwaarde. Hij gaf iig al dat hij aan nieuw materiaal gaat werken. Daar kijk ik naar uit.

De 19e in Amare. Maar daar ben jij niet bij zag ik.

Ik stond een paar meter van het podium, recht in het midden, kon Kevin Morby (en Jess Ribeiro) zowat in de ogen kijken. De springende kale meneer stond voor me. Het groepje achter me; écht irritant was toen ze het melodietje van City Music mee begonnen te zingen, maar een aantal blikken, ook van mensen voor me, hun kant op, deed ze ophouden.

Normaliter sta ik wat verder naar achteren, vind ik fijner, maar nadeel is dat je dan achter lange mensen staat. Dit keer was ik er kwart voor acht, en kwam binnen in een bijna lege zaal, terwijl I Dream a Highway speelde, beter kan een avond bijna niet beginnen, biertje gehaald, mijn plek ingenomen en niet meer verplaatst.

Het blijft iets magisch om iemand, die je al honderden keren door je speakers hebt horen komen, in het echt te zien. Maar ik merk dat ik er steeds meer moeite mee heb ik met andere mensen te dealen die mij uit de flow halen.

Nog geen kaartje voor kunnen regelen! Maar wil wel gaan, samen met AstroStart! Laat je weten als we er bij zijn

Ik ga met mijn vrouw, dus we moeten discreet zijn

Haha, je vrouw is niet op de hoogte van je MuMe-bestaan? Of van je enorme liefde voor Eefje? Viel me bij de afgelopen concerten op dat er vooral veel verliefde mensen lijken te staan op de eerste rijen, mannen en vrouwen

Is er ook een voorprogramma, of begint het inderdaad om 20:15?

Robin Kester is support! Zeer zeker ook een aanrader, dus wees op tijd

En in Utrecht Meis als support, ook heel goed live!

Gisteren Jason Isbell in Vredenburg (Ronda) en dat was weer een erg goede rockshow.

Ik ga vanavond, wij krijgen dan Ivy Falls. Meis gelukkig vorig weekend al in Brussel gezien, ook waanzinnig tof!

Eefje legt ons ook zeker in de watten met een aantal geweldige voorprogramma's

Vorige week een vakantie in IJsland afgesloten met het Iceland Airwaves festival in Reykjavik. Erg leuke ervaring (ja toch sj0n88), dus een 'klein' verslag is wel op zijn plaats.

Reykjavik is een erg kleine hoofdstad (ongeveer 140.000 inwoners) en dat is te merken. Het voelt meer aan als een groot dorp dan een echte hoofdstad. Daarnaast veel houten huisjes, een winters klimaat en de eerste plukjes kerstverlichting. Alles bij elkaar zorgde dat voor een knus sfeertje. Het voordeel ook van zo'n kleine stad, alles ligt dicht bij elkaar. Restaurants, bars en concertlocaties allemaal op steenworp afstand van ons appartement midden in het centrum, perfect!

Dan het festival zelf. Qua line-up moet je geen BKS of DTRH verwachten, daarvoor is het te klein en het budget wss niet toereikend. Toch genoeg leuke namen om naar uit te kijken, beetje jammer alleen dat Shygirl en English Teacher zonder bericht geschrapt werden (foei IA organisatie!). Verder een heleboel IJslandse acts, maar daar heb ik eigenlijk vrij weinig van gezien. Ook is er een off-venue programma (kleine optredens in bijvoorbeeld platenzaken), wat ook weer met name uit IJslandse namen bestond (wel nog een modular set van de Finse Jaakko Eino Kalevi meegepakt). Sowieso ademt de stad muziek, want op heel veel plekken kan je van live muziek genieten en veel restaurants hanteren ook een aangename playlist.

Op de donderdag begonnen bij Ravyn Lenae in het Art Museum. Was niet om aan te horen, echt het type kwelende r&b zangeres waar ik niet tegen kan. Ze voelde ook erg nep aan in haar interactie met het publiek, dus snel achterin gaan staan. Dat gaf mij de gelegenheid om even handjes te schudden en een praatje te maken met DjFrankie. Daarna kwam een van de artiesten die ik roodomcirkeld had staan, Magdalena Bay, en die stelden absoluut niet teleur. Geweldige show waar duidelijk veel moeite in was gestoken met kostuums, weirde visuals en een niet volledig duidelijke verhaallijn (heb mij niet in de teksten verdiept). Ze speelden alleen nummers van hun laatste plaat en dat klonk allemaal erg lekker.
Toen door naar de Kolaporte, een vlooienmarkt die ook heel goed dienst doet als rauw warehouse, voor Orbit! Een verlegen en dankbare artiest die alles in eigen beheer doet, mooi om te zien. Muzikaal ook dik in orde met warme electronica en vervormde vocalen, al mag er iets meer variatie in zijn set komen.
Afgesloten bij Joy (Anonymous) in de Iðnó, wat even een overgang was na de sfeervolle muziek van Orbit. Dit duo houdt namelijk van lompe beats, waar ik in eerste instantie op afknapte. Maar al snel ging ik overstag, want ze weten de zaal goed op te zwepen en ook werd het muzikaal beter naarmate de set vorderde (met Glow als een van de hoogtepunten, hun track met Skrillex, Four Tet en Fred again..).

Vrijdag ging het aantal locaties van 4 naar 6 inclusief een houten kerkje genaamd Fríkirkjan. Aangezien er nog geen favorieten te zien waren aan het begin van de avond, daar rustig begonnen met Arnór Dan. Instrumentaal best aardig, maar de melodramatische zang en performance van de zanger irriteerden meteen vanaf het begin en dat ging niet meer weg. Snel door naar de andere nieuwe locatie, de NASA. Daar zou namelijk Jaakko Eino Kalevi zijn opwachting maken, maar we pakten ook nog even de Rosettes mee. Leuke band om naar te kijken, maar anonieme muziek helaas. Jaakko Eino Kalevi klonk een stuk beter, maar die had dan weer iets aan zijn podiumpresentatie kunnen doen.
Vervolgens door naar het Art Museum, eigenlijk de mainstage van het festival, voor Charlotte Adigéry & Bolis Pupul. Thuis was hun muziek totaal niet geland, maar zo zie je maar weer wat een concert kan doen met de beleving, wat een performance! Bolis' beats zijn live echt de bom en Charlotte Adigéry houdt je volledig in haar greep met haar charisma en danspasjes. Ook Bolis deed leuk mee en de interactie met het publiek was geweldig. Nu al zin om ze nog een keer te zien in het voorprogramma van Vampire Weekend in de AFAS. The Vaccines namen vervolgens het stokje over. Veel energie en ze hebben toch een hoop lekkere indie rock nummers. Was een tijd lang erg leuk, maar richting het eind haakte ik wel een beetje af door constant hetzelfde type puntige songs in hetzelfde tempo. Al met al weer een prima dag!

Zaterdag de derde en laatste festivaldag. Duidelijk een clubnacht programmering met veel dance richting het einde van het avond. Ik wilde rustig beginnen met Loverman in de Fríkirkjan, maar had mij verkeken op de tijd. Daardoor ook nog een meditatief optreden van Davíðsson meegepakt. Perfecte muziek om bij in te dutten, maar op het eind zowaar ook nog wat nummers met leuke haakjes. Daarna volgde het meest bizarre optreden van het festival, of mss zelfs het meest bizarre optreden dat ik ooit heb meegemaakt. Bijna zijn volledige optreden werd gekaapt door een IJslandse vrouw die of een paar borrels teveel ophad of net zo gek was als Loverman zelf. In ieder geval ging Loverman er volledig in mee en werd het een soort duo optreden inclusief een tamboerijn die uit de maat liep. Vermakelijk, maar muzikaal gezien had ik graag wat meer volledige nummers van het album gehoord zonder die maffe vrouw.
In ieder geval was ik nu wakker geschud, zodat ik mij naar de dansvloer kon begeven. Bolis Pupul brak nu solo de tent (Iðnó) af (met nog een featuring van zijn zus op Ma Tau Wai Road). De beats net wat rauwer voor mijn gevoel, maar ik miste wel een klein beetje Charlotte. Niettemin weer een erg sterk optreden! De dance acts waren allemaal naadloos aaneengesloten op deze avond, dus vliegensvlug door naar het Art Museum voor Overmono. Als de moeheid enigszins in de benen was geslopen, dan maakte Overmono daar meteen korte metten mee. Als afsluiter van de mainstage, met een set van maar een uur, konden ze van begin tot eind vol gas geven. Een rauwe draaikolk van uk garage, breakbeat, dubstep en wat nog meer maakte zich meester van de zaal. Bangers als Freedom 2, Gunk en So U Kno ontbraken niet en ook recente krakers van Floating Points (Key103) en Joy Orbison (flight fm) werden op ons afgevuurd.
Hoog in de adrenaline besloten we om dan ook nog maar even Anish Kumar in de Kolaporte mee te pakken. Rustig afbouwen was dat zeker niet, want hij draaide lekker stevige house met een vleugje Indiase invloeden. Richting het eind kakte de set in (of waren wij dat?) en toen nog maar een laatste poging gedaan om een glimp van het noorderlicht op te pakken (geen succes wederom).

Mijn top 10 van het festival:
1. Charlotte Adigéry & Bolis Pupul
2. Overmono
3. Magdalena Bay
4. Bolis Pupul
5. Orbit
6. Anish Kumar
7. The Vaccines
8. Joy (Anonymous)
9. Jaakko Eino Kalevi
10. Loverman

Gisteravond Eefje de Visser gezien in Tivoli. Naast het feit dat het natuurlijk prachtig was om dezelfde ruimte te delen met Gretz ben ik er ook echt (weer) van overtuigd geraakt dat Eefje de koningin is van de Nederlandse pop. Ondanks een aanhoudende hoest gaf ze echt een geweldige show, soms gewoon spectaculair te noemen (bij Wolk Breekt, Bitterzoet en De Parade zat ik met een constante grijns op m'n gezicht). Het geheel was mooi uitgewerkt met choreografie en lichtwerk, met als hoogtepunt supercool gebruik van stroboscopen bij Vlug. Verder kwam de verfijndheid in haar composities weer heel goed naar voren, zeker in vergelijking met het nogal tamme en compositorisch saaie voorprogramma. Enige mankementen naast voorgenoemde hoest waren misschien het feit dat ze de toegift een beetje underwhelming afsloot met Hoe Doe Je Dat ipv een Oh of Ongeveer, en een Scheef dat iets te aangekleed was in de coupletten voor mijn smaak. Maar over het algemeen echt een heel goed optreden en een nodige palate cleanser na een wat saaie Cassandra Jenkins in Paradiso afgelopen weekend. Mijn fanboyschap is weer aangewakkerd!

Had van een van de grootste Eefje-fanboys van de Benelux ook wel verwacht dat ie midden vooraan in de pit zou staan I.p.v. een zitplek

Haha, het was mijn gezelschap, beloof het! Was jij degene die de wall of death startte bij Vlammen?

Haha nee, zo recalcitrant durf ik helemaal niet te zijn bij een Eefje-optreden

Aangezien ik niet de tijd had om vooraf te queuen en pas om ca. 19:45 de zaal binnenstapte heb ik een braaf een plekje gezocht op de 2e rij aan de zijkant. Was meer oogcontact met Eefje aan het zoeken dan dat ik met het publiek om me heen bezig was haha

Paar video's die ik maakte gister:

Een wall of death in de Grote Zaal van Tivoli, dat moet ook voor het eerst zijn

Donderdag 14/11 - MJ Lenderman and the Wind, Bitterzoet, Amsterdam

Gisteren was het eindelijk zo ver, want ik heb een lange tijd uitgekeken naar dit optreden. Zijn laatste album Mannig Fireworks is voor mij tot nu toe album van het jaar. Bitterzoet was al lang van te voren uitverkocht. Achteraf had hij makkelijk in Tolhuistuin bijv. kunnen staan. Maar om hem nog in zo'n kleine zaal te zien heeft ook wel iets.

Voorprogramma Hollow Hand was prima americana uit Engeland. Stipt half 9 trapte MJ en zijn band af en gaven een geweldig optreden zonder al te veel poespas. In het eerste gedeelte van de set kwamen vooral de nummers van Manning Fireworks voorbij. Daarna kwamen vooral de nummers van Boat Songs en verder nog een (geweldig!) nieuw nummer en een mooie Neil Young cover. Als je de sound van MJ nog in een hokje moet plaatsen, doet het mij vooral denken aan een mix tussen Neil Young, Wilco en Songs: Ohia. Als hij zo doorgaat dan gaat hij echt nog wel verder doorbreken. Ik vond het in ieder geval geweldig, en de rest van de zaal met mij volgens mij.

Daar sluit ik me bij aan!

Gisteren Gia Ford gezien in een klein kerkje in Oost-Londen. De akoestiek was niet optimaal voor de muziek die gebracht werd, en een nummer moest zelfs opnieuw gestart worden - ik denk omdat de band z'n draai een beetje kwijt was door de reverb.

Toch was ik blij dat ik er bij was - Gia's nieuwe album Transparent Things staat vol met stijlvolle, catchy nummers en de zangeres weet altijd te bekoren met haar opmerkelijk stemgeluid. Voor wie haar niet kent, denk vocals in de stijl van Aimee Mann/Karen Carpenter, met wat St. Vincent gitaarwerk, en een laagje sophistipop a la Bryan Ferry. Een vrij compact, maar leuk optreden!

Volgende week heb ik Magdalena Bay en Midge Ure staan, respectievelijk op maandag en dinsdag. Gretz wat vond je van MB?