Duncan Laurence’ concert was niet te kort – maar hoelang is een popconcert normaal gesproken? - NRC

Ik blijf het knap vinden hoe Eefje de Visser zich nog steeds ontwikkelt als artiest. Echt een heel goed concert gezien gisteren. Perfect einde van de show ook, na Stilstand/Lange Vinnen afsluiten met Hoe Doe Je Dat.

Ook de 40s/Art Deco/Film Noir setting was goed gedaan.

Klein minpuntje was het zeer irritante groepje iets te hard en lang pratende en wild bewegende mensen achter ons. Gelukkig verplaatsten ze zich na verloop van tijd. De ca. 60 jarige vrouw voor ons, die helemaal opging in de muziek maakte dat gelukkig deels goed. Echt mooi om te zien hoe mensen zo kunnen genieten van muziek.

Net als in Vredenburg vond ik gisteren ook de belichting top. Verder een goede show, met twee supergoede blokken, degene die Harm noemt, en Bitterzoet-Zwarte Zon-De Parade-Scheef.

Twee keer precies dezelfde show was eigenlijk wel iets te veel van het goede. De uitstekende zitplek en een veel beter voorprogramma, plus de bonus van de eerste keer, maken dat ik Utrecht iets meer waardeerde, maar Amare blijft ook een hele fijne zaal.

Heerlijke concertweek voor mij! Maandag was ik in Here at Outernet voor Magdalena Bay, het derde concert in hun uitverkochte reeks van vier optredens. Het was een avond van popperfectie, met dank aan de meeslepende performance van Mica Tenenbaum, de creatieve visuals maar zonder twijfel ook de erg sterke setlist. Voornamelijk MB's meest recente album heeft een enorm aantal bangers toegevoegd aan het oeuvre van de band, en dat komt het concert erg ten goede, want er is bijzonder weinig filler. Het publiek was helemaal mee, en ik had zeker de indruk dat Magdalena Bay de grote hype heeft kunnen inlossen.

Gisteren stond er iets heel anders op het programma voor mij, met Midge Ure in het Palladium. De tickets waren niet zo goedkoop dus ik heb nog lang getwijfeld of ik ging gaan of niet, maar wat ben ik blij dat ik de knoop doorgehakt heb! Midge was fenomenaal, de kwaliteit van zijn stemgeluid zou zijn 71-jarige leeftijd nooit verraden. Dit zorgde ervoor dat de hits van doorheen zijn hele carriere - incl. Ultravox, Rich Kids, Visage, Thin Lizzy, solo werk - nog helemaal konden landen. Een prachtig moment was een onvergetelijke performance van Vienna, waarna meteen losgebarst werd in Fade To Grey. Een absoluut kippenvelmoment wanneer de sirene van FTG ingezet wordt. Wat een artiest, wat een avond!

Brunniepoo Oor was ook enthousiast: Eefje de Visser betovert Amare met show vol hoop en levenslust - oor.nl

Maandag Ist Ist in Paradiso, wat een belachelijk goed concert was dat. Zelfs Oor vond dat :

IST IST zet kroon op zijn Nederlandse opmars in vol Paradiso - oor.nl

Half hip Amsterdam trok gisteren (en eergisteren, en vanavond) naar de AFAS voor Froukje. En niet zonder reden. Van begin tot eind een wervelende show. Ongelofelijk hoe haar debuut-EP nog pas drie jaar oud is en ze nu al zoveel bangerz heeft gemaakt. Vrijwel alle nummers werden intens onthaald door een zeer gemoedelijk publiek. Een publieke catharsis was het. En die omschrijving gebruik ik niet lichtzinnig.

Gisteren in Hall of Fame Tilburg de releaseparty van Rafting Goods vol.3.
2,5 uur, met voorpogramma erbij nog veel langer, aan 1 stuk spitten. 1 grote cypher lijkt het wel. Het eerste deel is nog een soort van overzichtelijk met wisselende duo's. Vanaf de Rafting Goods tracks is het chaos met 20 man on stage, maar vette rauwe echte hiphop shit. Houd van dit soort avonden waarop de scene samenkomt met een gedeelde passie voor die boombap beats en rhymes.
Favorieten on stage gisteren waren Ella, Skeer & Boos, Beumers & Tibbert, Ntan en Tenshun.
En natuurlijk Stropstrikkers in het voorprogramma keihard.

Big up ook voor de opblaasboot die op de handen van het publiek rondging. En voor de trotse vader die voor zn dochter van 14 de verse van James feilloos spitte.

Dikke avond, benieuwd naar het nieuwe album!

Eric Devries in Nijend24 in het Drentse dorp Anderen. Omdat we eerder in Nijend24 zijn geweest kreeg ik wel een melding maar in alle eerlijkheid had ik nog nooit van de beste man gehoord. Echter, vrouwlief had de mailing ook gekregen en die drong aan dat we er best naartoe konden. Er was ook geen aanleiding om het niet te doen. In dat geval zou het een avondje bankhangen zijn geworden.
Lang verhaal kort: een topavond gehad! Eric Devries is een singer-songwriter die gekozen heeft om zijn liedjes in een bluegrass- en countryvorm te gieten. Beetje Dillards, Dillard & Clarke, Steve Earle (en Del McCoury), dat soort werk. Gitaar, contrabas, viool/fiddle, mandoline, banjo en electrische gitaar waarop licks werden gespeeld die me aan Clarence White deden denken. Heb meteen drie albums die hij mee had voor de verkoop aangeschaft op CD en die draai ik vandaag in de auto terwijl ik onderweg ben. Daarover later meer.

Super tof om te lezen. Ik vind haar muziek ook erg goed en ik zou Froukje graag eens live willen zien. Enkel kijk ik er een beetje tegen op en dan doel ik meer op de jonge diehard fans die naar mijn idee boven haar muziek uit kunnen gaan zingen/schreeuwen. Of heb ik het hier goed mis?

Als je niet helemaal vooraan gaat staan (maar als je niet ruim van tevoren in de rij staat en ook niet helemaal naar voren dringt sta je dat toch niet) valt dat best mee hoor

Dat valt reuze mee vind ik. Er wordt niet harder mee gezongen dan bij veel andere concerten. Dan erger ik me vaker bij tribute bands aan Anja en Greet die keihard meezingen met hun jeugdherinneringen. Niet zelden met wat slokjes te veel op.

Voordeel van een Froukje-concert: veel meisjes en die zijn meestal niet zo lang, dus je hoeft ook niet vooraan te staan om iets te zien

(Verder blij dat ik haar in kleinere zalen gezien heb en daar niet voor naar AFAS hoef...)



Ik vind het eigenlijk zelfs wel onderdeel van de charme

Goed. Gisteren met strijdlust en plundra drift naar Utrecht getrokken om de vrede met de Vikingen in de burg te vieren. Wardruna was in ons land om onze vrouwen te lokken en onze strijders te rekruteren. Nou, dat deden ze goed. Zeer goed zelfs.

Veel jong publiek die zich prachtig uitgedost had in Viking stijl waar ik bewondering voor had. Prachtige vlechten in baarden, unieke tunieken, vrouwen die zich in hun mooiste jurken hadden getoverd en zich werkelijk tot ware schoonheden hadden gemaakt. Alleen dit alles te mogen beschouwen was al een waar feest. En je voelde gewoon dat iedereen er een bijzondere avond van wilde maken en beleven. Allen één. En dan toch zo relaxed.

Een podium met ‘oude’ instrumenten, planten, vuurpotten en simpele maar doeltreffende belichting. En de hoofdrol voor zang en drumritmes. Een soort bijna religieuze opwinding die continu opgevoerd en gedreven werd met een ritmische hypnose waarvan je in een soort droomwereld kwam. En de zaal deinde in trance mee. De zanger bracht ook, soms solo, een soort bard-achtige liederen die je zou verwachten op een marktfeest ergens in de vroege Middeleeuwen. Alle muziek werd gespeeld met een oerkracht op traditionele instrumenten en dat voelde als een soort natuurlijke beleving. En dat ging maar door en door en door..

De zangeres danste met een vrouwelijke schoonheid voluit vrij op het podium wat leek op een soort uitnodigende paringsdans wat ze zelf niet in de gaten leek te hebben. De meeste mannelijke bezoekers duidelijk wel.

Een mysterieus concert wat mijn beleving van concerten een mooie switch gaf. Eindelijk eens wat anders om te zien. Niet die cliché podium act wat ik al zo vaak gezien heb. Maar een bepaalde puurheid die natuur met cultuur verbond. En een zaal vol jonge mensen die daar hartstochtelijk voor open stond. En ik ook.

Edit: Volkskrant geeft 5 sterren voor dit concert. Doen ze niet vaak.

Gisteren naar AFAS om oude liefde Dream Theater een derde kans te geven. Mike Portnoy terug, dat zou de heren een nieuwe energieboost geven en oude tijden zouden herleven. Dus we waren benieuwd.....

Zin en plezier hadden ze zeker, alles leek alsof ze nog steeds 33 zijn, en de setlist was een mooie dwarsdoorsnede van hun catalogus. De zwakste schakel was uiteraard Labrie, maar ook die was minder zwak dan we verwacht hadden. Hij paste zijn stem wat meer aan aan zijn eigen tekortkomingen, waardoor de echt genante momenten uitbleven. Enkel bij afsluiter Pull Me Under zat hij er een paar keer stevig naast, maar het werd hem vergeven door de trouwe schare fans.

Al met al, een geslaagde avond, en we kijken uit naar het nieuwe album

Ik denk dat je niet weet wat een Circle Jerk is of dat het er onzedelijk aan toe ging in de zaal.
Een groepje mannen die een cirkel vormend masturberen lijkt mij tijdens een concert best raar. (ook buiten de concertzaal zou het mijn ding niet zijn trouwens).

Ik was zaterdag naar Wand in Utrecht, ze speelden in Ekko. Van de keren dat ik Wand zag was dit het minste concert. Laatste show van de tour, misschien dat de bassist en de gitarist er daarom bij stonden met een niet bijster vrolijk hoofd, in het donker aan de linkerkant van het podium. Alle schijnwerpers op Cody Hanson, misschien vonden ze die bijrol niet zo geweldig, ze straalden in elk geval niet veel plezier uit.

Eerste helft van het concert bestond uit nummers van de laatste plaat, lange nummers, op plaat vind ik ze goed maar live begon het wat eentonig te worden met zoveel van hetzelfde achter elkaar. Halverwege gooiden ze het precies op tijd over een andere boeg, wat meer puntig en meer rocken en nummers uit de oude doos. Beste deel van het concert. Helaas geen Sel Hypnosis in Three Days, iets minder uitzingende gitaren na een nummer, had Self Hypnosis nog prima even gekund.

Remembered for a while. The days of Nick Drake (1948-1974). Live ter ere van de vijftig jarig sterfdag van Nick Drake op 25 november 1974-2024 speelde Jan Swerts, Annelies Van Dinter, Gianni Marzo, Renée Sys en Nicolas Rombouts interpretaties van nummers van Nick Drake in Tivolivredenburg.
Ze speelde onder de naam The Nick Drake remembrance sonorities en brachten ook een album uit.
de muziekstukken werden afgewisseld met fragmenten van Gabrielle Drake, Nick's ouders Molly & Rodney Drake, engineer John Wood en producer Joe Boyd. De songs werden terug in de tijd gespeeld vanaf het laatste album naar het eerste album.

Gisteren zag ik Nada Surf in de Brusselse Botanique. Zien, dat wil zeggen acht of negen nummers.
Ik kende de band alléén van Popular, een nummer van hun eerste cd in de jaren '90, en verwachtte op basis daarvan een portie (stevige) rock.
Muzikaal viel het nog wel mee, maar: de vocals waren echt wel heel soft: ik had voortdurend de indruk de stem van een brave 12-jarige koorknaap te horen.
Zware ontgoocheling, na een half uurtje fietste ik maar weer naar huis.

Het is ook een uitdrukking, het is als iedereens elkaar positieve meningen zit na te praten als het ware.

Deze week twee keer op pad geweest. Twee keer zeer geslaagd.

Lady Blackbird in het Muziekgebouw in Eindhoven afgelopen donderdag vond ik erg sterk. Qua muziek past ze met haar tweede album meer in poppodia, maar dit was een zitconcert. Bij haar debuutplaat had ik dat logischer gevonden, maar toen zag ik haar juist in Doornroosje. Maar goed, vanavond liet ze andermala horen dat het weinig uit maakt waar ze staat, Lady Blackbird blaast je toch wel omver met haar stemgeluid. Schitterende soulstem en hoewel ik blij was dat ze wat rustige nummers van haar debuut ook deed, knalden zeker nieuwe nummers zoals The city en If I told you overtuigend de mooie zaal in. De 70 minuten vlogen voorbij met zo'n mysterieuze verschijning met bakken vol zangtalent op het podium.

Ill Considered gisteren in Paradox in Tilburg was anderhalf uur genieten van improvisatie. Dikke grooves van de bassist Liran Donin en een fijne mix van het repetitieve wat bezwerend werkt, met een hele lading energie. Steengoede drummer Ramazanoglu en vet dat saxofonist Idris Rahman af en toe zijn dwarsfluit erbij pakte. Of ik hier op plaat iets mee zou kunnen weet ik niet, sowieso geen idee wat ze daarop doen, maar deze showcase improviseren op het podium en laten ontstaan vond ik erg vet. Andermaal een toffe jazzact uit Londen.

Zojuist Julia Holter in het Zonnehuis in Amsterdam gezien en het was weer vrij fantastisch. Spinning, Marienbad en Talking to the Whisper kwamen geweldig uit de verf - bij laatstgenoemde nummer werd de saxofoonsolo op het eind vervangen door een basgitaarsolo, wat verrassend goed werkte. Sowieso was de bassiste in topvorm, ik was vergeten hoeveel prachtige baslijntjes er eigenlijk verstopt zitten in Holters muziek. Hoogtepunt van de avond was echter net zoals vorige keer Betsy on the Roof - als je me in een ruimte zou zetten waar die laatste paar minuten live op een loop gespeeld worden zou ik het makkelijk een paar daagjes volhouden. Al met al niet zo verbluffend als haar optreden op Primavera ‘23, ik denk door het nét niet geweldig afgestelde geluid vooral, maar alsnog een topavond. Zonnehuis toffe locatie trouwens, buurthuisvibes op de beste manier.

Fokking hell jij was er??????

Mijn eerste keer Julia en ik heb zo enorm genoten! En zij zelf ook zichtbaar, met name bij In the Same Room was ze heerlijk aan het wiegen

Wel jammer dat het zo uitliep, had nog wel zin in een bezoekje aan de merch en een deftige MuMemeetup maar dat ging helaas niet meer

Ben ik nu chevy93 EN hoi123 misgelopen?!? Was idd te laat geworden en dat op een maandag, snel naar huis helaas.

Ik ken maar een handvol nummers van Julia Holter, dus ging er redelijk blanco in. Was zeker een mooi concert, heb mij goed vermaakt, ook al kwam niet alles helemaal binnen. Feel You live horen was wel even een mooi moment

Tof om jullie verhalen te lezen, jongens! Ik had ook een kaartje voor Julia en keek er enorm naar uit om haar nog eens te zien, maar helaas was ik ziek. Ik moet het dan maar doen met de mooie herinnering aan haar concert op Rewire in het Paard eerder dit jaar.

Misschien onbewust wel gezien.

Maar ik was laat binnen (en blijkbaar nog te vroeg, want het voorprogramma kon me echt niet boeien) en ging na afloop direct weg i.v.m. OV.

We hebben met Julia toch een aantal minuten gekeuveld, nietwaar ArthurDZ en gerre? Wat een lieve dame is het

Ze hadden enkel nog haar debuut Tragedy op vinyl, die dan maar gekocht en laten signeren Gaat niet over een cover van de Bee Gees, neem ik aan?

Er was bijna geen katje in Gent, trouwens. Zonde, maar ook niet, en ook zijzelf liet het zichtbaar niet aan haar hart komen. Wat een schitterend optreden weer. Enkel Sea Calls Me Home miste ik, die deed ze eerder dit jaar in Brussel wel.

Memorabele avond was het wel heur, ga ik niet gauw vergeten *valt hysterisch huilend en snikkend in de armen van gerre*

Damn, zelfs voor jou de allereerste keer? Ik zit aan een keer of 7..

Jij bent dan ook al een aantal jaartjes ouder natuurlijk

Het doet me veel plezier dat hier zoveel Julia-fans zitten. Ze is briljant, punt

Gisteren doodseskader, Svalbard en Alcest gezien in Paradiso.

Toffe avond.