Ik heb jouw gisteravond gezien zonder dat we het van elkaar wisten.

Doodseskader wel gemist tho, schade. Wel hele toffe avond verder. Alleen dat 40€ voor parkeerkosten is de enige zwarte bladzijde, dat zijn wij uit het oosten niet gewend. Maar goed, dat weet je met Paradiso.

En, hoe was het?

Tof

Ok.

Ik ga vanavond, ben heul benieuwd!

Volgende keer auto parkeren bij P+R Olympisch Stadion. Betaal je € 6,50 voor max. 4 personen incl. de tram naar het centrum v.v. Werkt perfect.

Nice. Veel plezier.

De nieuwe tracks van Alcest kwamen nog niet heel lekker uit de verf merkte ik gisteren, wellicht de nieuwigheid. Het oude werk was weer huilen en dansen.

Hé, dit is een goede tip. Ik sla hem op, thanks!

Kunt volgens mij beter naar P+R Rai en dan de Noord-Zuidlijn. Ook kun je bij P+R OS geen GVB P+R-OV meer kopen, bij RAI nog wel.

Ok. Laatste keer Paradiso was vorig jaar en toen was P+R OS vol. Zijn toen naar P+R VuMC gereden. Dat verliep prima. Zal het de volgende keer vooraf checken. Bedankt!

Ik parkeer vrijwel altijd bij P+R RAI / Europaplein, die is volgens mij het minst vaak vol en het makkelijkste te bereiken vanaf de snelweg (zuiden). Vroeger €1 voor parkeren, nu €6 (als je met OV van en naar centrum reist). Wel even goed checken of er geen RAI-evenement is op die dag, anders kun je wel de hoofdprijs betalen.

Vanaf daar pak je de Noord-Zuidlijn naar Vijzelgracht en vanaf daar is het een kleine 10 min. stappen naar het Leidseplein.

Edit: wat Chevy al zei

Haha Byzantium?
Ik moest dichtbij parkeren....

Doodseskader was intens en effe inkomen maar deze twee zuiderburen namen je uiteindelijk best goed in hun waanzin mee haha

Svalbard had bij eerste drie nummers de sound nog niet helemaal op orde maar gaandeweg kwam dat goed en gaven ze goede show weg.

Alcest was werkelijk heel tof. Eerste keer live gezien en kan niet zozeer verschil tussen oudere en nieuwere nummers aanstippen. Klonk allemaal als een heel goed lopend klokje. Sterk.

Was fantastisch. Helemaal weggeblazen. Oók de nieuwe nummers.

Gewoon dansen en huilen, zoals ik al zei, toch?

Haha ja klopt! Er was daar nog ruimte zat hoor!

Stef Bos, theater De Veste te Delft 12-12-24

Gister zag ik samen met mijn zoon (en de rest van de uitverkochte zaal) de Bloemlezing tour van Stef Bos. Voor mij was het de zo ongeveer 20ste keer dat ik hem zag maar voor hem de allereerste. Sterker de kaartjes voor dit optreden had ik van de zomer van hem gehad voor mijn verjaardag!

Doordat ik zelf de kaartjes niet had geregeld en er ook niet echt aandacht aan had gegeven wist ik niet dat deze serie optredens anders zijn dan normaal. Je kan via zijn site nummers aanvragen welke jij wil horen hij en speelt dan dat nummer en verteld er een verhaaltje en/of anekdote bij betreffende dat nummer. Lang verhaal kort, veel serieuze liedjes en veel grappige verhalen want lullen dat kan onze Stef wel beste mensen.

Dit is een best leuk concept. De mainstream bezoekers vragen de Papa's, Is Dit Nu Laters, Ik Heb Je Liefs en Door de Winds aan en de fanatieke liefhebbers nummers die hij bv één keer heeft gespeeld in een Vlaamse tvshow of Beste Zangers aflevering. Hij had René van Mierlo bij zich die de akoestische en elektrische gitaar voor zijn rekening nam en zelf zat Bos behalve op zijn praatstoel ook achter de toetsen.

Naast dus Papa, Is Dit Nu Later, Ik Heb je Lief en Door de Wind kwamen ook o.a. deze nummers voorbij: Sterren Tellen, Later Als Ik Dood Ben, Ik Zing en Lied van Lot.

Geslaagde avond!

Gisteren een wervelende DJ-set gezien in de AFAS Live bij Faithless. Geen pauzes, maar anderhalfuur knallen. Verdienstelijke vocalen van de gastzangers, maar bij de klassiekers werd "gewoon" de stem van Maxi Jazz gemixt.
Zeer toffe samples/covers in deze show, waarvan Plastic Dreams, Love will tear us apart en een d&B-versie van Thank You wel de meest aansprekende waren.

Een een wat uitgebreider verslag.

Faithless, AFAS Live, 12-12-2024

"Faithless? Huh, maar die gast is toch dood?" Zie hier de gemiddelde reactie op mijn aankondiging van dit concert. Ja, Maxi Jazz is bijna twee jaar geleden gaan hemelen, maar Faithless is springlevend, zo werd afgelopen donderdag bewezen door Sister Bliss, Nathan Ball, Amelia Fox en drie gastmuzikanten.

Gezien de verwachte drukte (Ajax speelt een CL-wedstrijd tegen Lazio en er is ook een concert in de Ziggo Dome) besluiten we vroeg af te reizen naar Amsterdam en na een voorspoedige reis arriveren we nog voor vijven op Bijlmer Arena. De temperatuur nodigt niet echt uit tot een uitgebreide wandeling en zo zitten we al snel aan een "event dinner" van friet met schnitzel. Uiteraard is de inrichting er niet naar om uren te tafelen, en zo staan we om halfzeven weer buiten: toevallig ook het tijdstip dat de deuren van de AFAS Live opengaan. Binnen is het nog rustig (het voorprogramma staat voor 20.00 gepland, de hoofdact om 21.00) en ik probeer wat herinneringen op te halen aan de vorige keer dat ik daar was, toen het nog de HMH heette. Ik herken het één en ander, maar of er toen al een tribune was: geen idee. Dat is echter wel de plek die we snel gaan uitchecken en waar we uiteindelijk ook blijven zitten, weliswaar wat verder van het podium, maar met uitstekend zicht én op een comfortabele stoel.
Vanaf die plek ben ik rond 20.00 getuige van één van de matigste voorprogramma's ooit: de uit Manchester afkomstige Antony Szmierek mag het publiek opwarmen met wat nummertjes. Hij speelt de instrumentale versies af via zijn DJ-booth en rapt/spreekt/zingt er overheen, terwijl zijn broer op het oog en oor willekeurig wat meetokkelt. Hij heeft geen goede stem, weinig volume en is nauwelijks verstaanbaar (de vergelijking met Lil Kleine is snel gemaakt), maar is wel heel enthousiast en het Amsterdamse publiek is sportief genoeg om wat mee te zwaaien. Het is bijzonder jammer dat Tinlicker - die op de officiele affiches stond - er om onduidelijke reden niet is.
Gelukkig neemt het niet veel meer dan een halfuurtje in beslag en is het onder het genot van een aardig strakke playlist aftellen naar het hoofdgerecht. En dat is een dampende, kolkende en schitterende maaltijd die ruim anderhalf uur uitstekend smaakt.

Faithless is de act die met Salva Mea en Insomnia de muziekwereld in de 90's twee onsterfelijke anthems schonk en uiteraard zitten deze klassiekers stevig ingekapseld in deze meesterlijke non-stop-DJ-set - eerstgenoemde al binnen tien minuten. We horen deze avond werk van het debuutalbum (naast genoemde kneiters komt het toch ook wel heel fijne Drifting Away voorbij) tot en met het vier jaar geleden verschenen All Blessed én twee nieuwe singles, maar er wordt daarnaast ook dankbaar én subliem geput uit het oeuvre van anderen - Yeke Yeke is een meer dan uitstekende semi-opener en als even later I Need Someone vergezeld gaat van clubhit Plastic Dreams van Jaydee krijg ik een glimlach van oor tot oor, die er de rest van de avond niet meer afgaat.
De energie spát er vanaf - vooral zangeres Fox staat vrijwel onafgebroken te dansen en te springen. Nathan Ball blijkt te beschikken over een mooie stem en zorgt voor relatief rustigere tussenstukken, al is zijn (overigens zeer knap uitgevoerde) uitvoering van Barkleys Crazy misschien net een versnelling te laag. Naast Fox en Ball horen we de stem van Maxi Jazz veelvuldig en tijdens We Come 1 zien we hem ook in een compilatie van videobeelden: een prachtig eerbetoon aan een icoon.
Faithless heeft er, geheel terecht én verstandig, voor gekozen om na het verlies van Maxi Jazz geen andere frontman of -vrouw pontificaal (al dan niet als zanger) naar voren te schuiven, maar je hebt toch de neiging om Sister Bliss, die letterlijk in het middelpunt staat deze avond, daar toch wel toe te rekenen; zij is degene die de massa opzweept, het publiek toeschreeuwt en de regie heeft over de set.
De bekende nummers cq. grote hits (wat God Is A DJ en We Come 1 natuurlijk vooral waren, de eerste stond zelfs op 1 in de Top 40) krijgen niet allemaal de aandacht cq. tijd die we "gewend" waren van de shows uit een (ver) verleden; geen lang uitgesponnen versies maar als onderdeel van een uitgebalanceerde set, waar zowaar ook een vrólijke versie van Love will tear us apart in zit (dat kunnen alleen de hele groten) en het enigszins vergeten maar nog steeds ultrafijne 90's-nummer Passion van Gat Decor. In de toegift verwacht ik half en half nog wel één van de melodieen van Reverence in de herhaling, maar dat gebeurt niet. Maar voor een d&b-versie van Thank You deed ik het ook.

Geen reacties over Vampire Weekend gister in Afas Live maar was natuurlijk helemaal top verder.

Gisteren Gezien in AFAS Live, Amsterdam: Vampire Weekend.

Waar ik vijf jaar geleden nog met enige reserve enthousiast was, kan ik u vertellen dat die reserve weg is. Nu hebben ze inmiddels natuurlijk ook nog een erg goed album uitgebracht, maar dat was wat mij betreft niet de enige ontwikkeling die te zien was.

Waar ik vijf jaar geleden toch nog wel wat tegen de podiumpresentatie aanliep die best wat dynamischer mocht, had ik daar gisteren absoluut geen klagen over. Het werd met veel pit, plezier en afwisseling gebracht. Het mooie decor van een tunnel, wat afgewisseld werd met grote doeken waar ze voor speelden, was al de moeite waard, maar de performance was ook stukken beter.

De kern bestaat dan wel uit drie man, die ook allemaal stappen gemaakt hadden in hun performance. Maar gisteren stonden er nog wel wat meer man op het podium. Dat vergrootte zowel de kracht als de diepte van het geluid, maar maakte ook dat het speelplezier veel zichtbaarder voor mij was. Vooral de viool gaf het echt wat extra's. Twee drummers, goed toetsenspel, een saxofoon die af en toe langskwam, het was er allemaal en het maakte dat de muziek heerlijk de zaal in knalde. Er was veel meer dynamiek tussen de bandleden en zeker ook Ezra Koenig laat zien veel meer in huis te hebben qua uitstraling. Qua zang was het ook vrijwel vlekkeloos.

Het is knap dat je ook een blokje doet waarin je maar mag roepen wat je wilt dat ze gaan spelen, of ze het nu kennen of niet. In het begin gaf dat veel vertier. Dat dat wat mij betreft iets te lang doorging was het enige kleine smetje op verder een geweldige avond, zowel qua muziek als qua show. Topavond! En dat je die dan mee mag maken met de oudste Bonk Junior geeft zo'n avond nog even wat extra's.

Bijzonder sterk optreden!

Weinig toe te voegen aan Bonk, erg goed concert. Was blij dat ze veel recent materiaal speelden, want ik vind hun laatste albums beter dan de eerste 2. Aan de reacties van het publiek te horen is dat wel een minderheidsstandpunt. Het cover-blokje had van mij niet gehoeven, maar zoals Ezra zelf zei hoorde dat niet meer bij het optreden, dus ik zal een gegeven paard niet in de bek kijken. Dat ze eindigden met Ya Hey was erg fijn. Kortom, topavond!

DIIV vond ik geweldig zondagavond! Jammer dat ze veel problemen hadden met de aansluiting tussen laptop en het dia scherm. Hierdoor zwakte het tempo af en moesten nummers opnieuw gespeeld worden en lag het optreden af en toe stil. Wel vond ik tijdens dit optreden de nieuwe nummers van het nieuwe album beter tot zijn recht komen, misschien werdt dat meer gewenning. Toch kies ik voor het optreden in Utrecht eerder dit jaar, dit was tevens mijn eerste DIIV live ervaring. Die vond ik misschien net iets beter.

Het festival was verder persoonlijk niet interessant voor mij. Enkel Briqueville serieus meegepakt, waarna het eten ik eigenlijk alleen maar een plek vooraan het podium vast hield voor het DIIV optreden. Tijdens het wachten wel Tsar B en King Hannah live gezien, beide bands niet bekend mee en sloeg voor mij persoonlijk ook niet aan.

Leuk zo'n eendags festival rondom een groot boekingskantoor dat zoveel jaar bestaat. Wel jammer dat ze, Toutpartout, vervolgens na zo'n leuk georganiseerd feestje aan komen met een lullig kleinschalige aankondiging van Beach House EU tour, met van de vier shows maar een clubshow in België. Wellicht tegen hun macht in... wie weet hoe zoiets gaat.

Mooi moment trouwens na de DIIV show. Andrew Bailey (gitarist) liep na de show direct terug het podium op om iets met een crewlid te bespreken en kwam zo eigenlijk terecht in een kleine groep fans die zijn aandacht vroegen. Dit waaronder ik een handtekening heb kunnen scoren op mijn Is The Is Are cd cover en achteraf toch terug liep voor nog een foto te maken met Andrew. Maar wat schaam ik mij toch weer dat ik achteraf een teleurgesteld gevoel er aan over hield dat ik ook niet Deceiver heb laten ondertekenen (wel bij mij had). Ik denk dat ik mij met dit moment al zeer gelukkig mag voelen...

Het was er gewoon nog nooit van gekomen. Er kwam telkens iets tussen. Een vakantie, zakenreis en zelfs een keer de geboorte van een kind. En dat terwijl ze al jaren tot een van mijn favoriete bands behoren. Vampire Weekend had ik al zo vaak voorbij zien komen, maar nooit de kans gehad om ze in het echt te zien. Tot zondag 15 december, vergezeld door Germ.

Als de laatste plaat van Vampire Weekend iets duidelijk maakt, dan was het dat de sound van de band weer wat compacter en volwassener is geworden, maar nog steeds die kenmerkende ‘Vampire Weekend sound’ heeft. Het is lastig in een hokje te stoppen, maar explosieve indierock met een mediterraans sausje is mijn beste poging. Dat het zo lastig is te categoriseren, zegt vooral hoe zeer deze band er in slaagt om een unieke sound neer te zetten.

De kern van de band, frontman en gitarist Ezra Koenig, bassist Chris Baio en drummer Chris Tomson, openden de show met een paar oudjes voor een groot doek met enkel de naam van de band erop. Toen Ice Cream Piano werd ingezet wist je al: dat doek gaat zo vallen en dan verschijnt de hele band. Maar toch, als dat moment in Ice Cream Piano daar is waar de kakofonie van geluid losbarst en het doek valt, word je alsnog overdonderd door wat zich afspeelt. Het eerste hoogtepunt in de pocket.

De uiteindelijke zevenkoppige band is een noodzakelijke toevoeging om het gehele geluidsspectrum van de Vampire Weekend songs te kunnen spelen. Waar in eerste instantie twee drumstellen de wenkbrauwen misschien doen fronsen, is het eigenlijk logisch om voor deze bezetting te kiezen gezien de complexe ritmes en percussiestukken. Het blijkt geen overdaad.

Als de set in het midden een beetje in dreigt te zetten, zet A-Punk iedereen weer op scherp wat het publiek moeiteloos meedraagt naar het tweede hoogtepunt van de set: Harmony Hall. Wat is dit toch ook een ijzersterke track van de heren; die zwoele gitaarsound, puntige baslijn en het prachtig meerstemmig gezonden refrein. Het derde hoogtepunt van de avond volgt direct daarna met het sterkste nummer van de laatste plaat Hope waarbij de band een voor een het podium verlaat. Wat een concert!

Maar degenen die setlist.fm in de gaten hadden gehouden, wisten toen al dat er nog een coverblokje zou volgen. Daar keek ik wel met enige vrees naar uit, want hoe goed zou dat zijn? Voor mij onderschreef dit stuk vooral het plezier wat de band nog steeds heeft om met elkaar muziek te maken en zichzelf en het publiek te verrassen. Natuurlijk was niet iedere track even sterk, maar 505 en Take on Me mochten er best zijn.

Als de covers het einde waren geweest van de show, dan was ik met een gemengd gevoel naar huis gegaan, maar gelukkig had de band nog twee nummers van hun sterkste album, Modern Vampires of the City in petto: Worship You en Ya Hey. Dit maakten het concert nagenoeg perfect en was het voor mij vooral een bevestiging dat ik de volgende keer zeker weer ga.

Vampire Weekend Concert Setlist at AFAS Live, Amsterdam on December 15, 2024 | setlist.fm

Gisteren in Nobel, Leiden stond Joey Belladonna met de Haagse band The Clarks als begeleidingsband. 2 uur lang speelden ze de nummers van zijn helden, en de 124 bezoekers (afgerond naar boven) hadden een geweldige avond. Nummers van Rainbow, Led Zeppelin, UFO, etc. En 2 nummers van onze eigen trots Golden Earring. Joey stond zichtbaar te genieten en had veel interactie met publiek en band, waar hij pas 1 keer mee had gerepeteerd. Topavond!

De Nits in Utrecht Tivolivredenburg. In het kader van 50 jaar de Nits speelde ze een theater show. Ook hun nieuwe EP Three House Fire komt aan bod, dat gaat over het afbranden van hun studio in 2022. Daarnaast spelen ze twee sets van songs met dwarsdoorsnede van hun oeuvre.

Afgelopen vrijdag in de Effenaar op de valreep nog het hardste concert van 2024 meegemaakt: 3 kwartier vol gas met de Niederdeutche hiphop van Outerspass. Volgens mij überhaupt hun derde show? (Überhaupt? Ik spreek überhaupt ook maar 1 woord Duits!). Maar goed dat het ook niet langer duurde, want dat het publiek, de groep en de Effenaar zelf niet overleefd. Ene banger na de ander, wat een feest (DAS IST DER PUMP! WAS? JAAAAAAAAA!!!)

Gisteren Ibrahim Maalouf's Electronic Experience gezien in 013.
Was niet echt mijn kopje thee. De dancebeats vind ik een paar tracks wel geinig in combinatie met Maalouf z'n fantastische spel, maar verveelt al gauw. Ik verlangde eigenlijk steeds meer naar gewone uitvoeringen van zijn werk. Gelukkig was daar Beirut en aan het einde nog Au revoir van zijn laatste album. Helaas ging daaraan oeverloos gelul vooraf van tien minuten inclusief uitleg van het nummer, dat vind ik altijd zo'n afbreuk doen aan hoe zo'n nummer binnenkomt. Nee, behalve het goede spel van Maalouf en zijn kompaan op de saxofoon, Mihai Pîrvan, vond ik het weinig memorabel. En dan al dat mee moeten zingen...beetje Andre Rieu vibes ofzo.

Jungle By Night, TivoliVredenburg, 22/12/2024

Nadat ik dit eerder dit jaar voor het eerst Het Paard met een bezoekje had vereerd, was het op de valreep nog "gelukt" voor mijn primeur wat betreft TivoliVredenburg, waar ik vorige week zondag de heren van Jungle By Night aan het werk zag.

Na een voortreffelijke pizza in de binnenstad van Utrecht komen we rond 19.00 bij het complex aan en na wat gehannes bij de kluisjes met QR-code lopen we door naar de Ronda - de zaal waar het concert zal plaatsvinden. Het leent zich uitstekend voor een feestje (want dat gaat het worden, zoveel is zeker), een bijna volledig ronde zaal met een ruime vloer en diverse balkons, waardoor je overal goed zicht hebt en er een soort festivalsfeer gecreëerd wordt.

Over festivals gesproken: de band stond eerder dit jaar op Lowlands in een volle Alphatent (goed, het regende toen, maar ook bij betere weersomstandigheden zou het vol zijn geweest) en vierde haar 15-jarig bestaan. Verschillende gastzangers waren uitgenodigd om de verjaardag luister bij te zetten: Spinvis, Merol, Meral Polat, Pitou en natuurlijk Sef, die met Shirt Uit een heus festivalanthem creëerde en eigenhandig zorgde voor een zee aan propellerende t-shirts.

Hey, maar wacht eens even, vocalen? Jungle By Night was toch een instrumentale band? Ja, WAS. Het begon met Ko Zandvliet - min of meer de aanvoerder van de band - die begin 2023 te horen was op In De Steek. Blijkbaar beviel deze toevoeging goed, maar dan liever met de stem van iemand anders (en niet vervormd). Ten tijde van het Lowlands-optreden was het album Synergy nog niet uit, maar begin september konden we allemaal de hierboven genoemde namen op tracklist van de nieuwe plaat zien prijken.
Wat het publiek deze decemberavond daarvan te horen zou krijgen, was al voer voor speculaties in de trein naar Utrecht: de band had aangegeven geen nummers live te zullen spelen als de officiële zanger(es) er niet bij was, dus de grote vraag was: wie zou er vanavond uitgenodigd zijn? Spinvis woont dichtbij, maar zou hij komen voor één nummer? En zou men eigenlijk ook in de winter massaal het shirt uittrekken als Sef daarom zou vragen?

Na het voorprogramma van Parker Fans - vrij hilarische opwarmer met een uitermate enthousiaste zanger - komen de zeven (ze waren ooit met negen) mannen onder luid applaus het podium opgelopen en wordt de opener van het nieuwe album, Wild Wide ingezet. Wat volgt is een heerlijke, energieke en dansbare show. Je kunt merken dat de heren al erg lang samenwerken, zo goed zijn ze op elkaar ingespeeld en zo strak wordt er gemusiceerd. Het plezier dat er vanaf spat is een lust voor het oog en het geluid is helemaal fantastisch. De opbouw bij elk nummer maakt dat je er steeds weer wordt ingezogen en stilstaan onmogelijk is bij alle toeters en trommels. Dankzij het gedegen en professionele camerawerk kom je soms ogen tekort.
Van het album Synergy wordt het grootste deel gespeeld (de veelal jonge(re) fans zingen luidkeels mee met de melodie van de slottrack Oer) en ze blijken stuk voor stuk live prima uit de verf te komen, al komt het échte vuurwerk van magistraal uitgevoerde versies van Stormvogel, Pompette en Multi Beam.
Na ruim een halfuur wordt de vraag beantwoord wat betreft de uitgenodigde vocalisten: Meral Polat komt het podium opgerend en doet qua energie niet voor de heren onder. En wát een stem heeft deze zangeres - helaas is Yeni Bir Yer haar enige bijdrage. Maar er is meer: Pitou komt later aan bod en doet qua zangkwaliteiten en charisma absoluut niet voor Polat onder.

Na een wervelende set en een uitgebreide toegift zit het feestje erop, als ik even na middernacht van de tramhalte naar huis loop, heb ik moeite mijn evenwicht te bewaren bij windkracht 7, maar dat was duidelijk niet de eerste keer die avond dat ik werd weggeblazen.

Erwin Nyhoff, Cultureel Café De Amer te Amen, d.d. 29 december. Ondertussen de vierde keer dat we Erwin live mochten meemaken. De eerste keer was in Assen, locatie de Gouverneurstuin. Erwin deed toen in een uurtje een mix van eigen werk en covers van o.a. Bruce Springsteen en Cuby & The Blizzards. Een maand of wat later in Hoogeveen een Elvis tribute en een jaartje daarna een Neil Young tribute in het Emmense Rensen Theater. Wie hier het forum topic 3 minder fijne gebeurtenissen heeft gelezen zal begrijpen dat we wel toe waren aan wat afleiding. We hadden de kaartjes nou eenmaal besteld. Kort door de bocht kan ik zeggen dat we blij zijn dat we erbij waren. We wisten deze keer totaal niet wat hij ging doen en er stond ook geen enkele aanwijzing in het programmaboekje van De Amer.
Een eclectische mix van eigen composities, deels nog niet officieel uitgebracht, werk van The Prodigal Sons en een aantal (verrassende) covers van o.a. John Fogerty solo, Simon & Garfunkel, Bruce Springsteen, Don McClean, Van Morrison, Elvis, Cuby & The Blizzards en Chuck Berry.
Alles werd aan elkaar verbonden d.m.v. (jeugd)verhalen en anekdotes. Wat qua setlist op het eerste oog een rommeltje leek werd daarmee een fraai afgerond geheel.
Als hij de volgende keer in de buurt is gaan we weer.

Gisteren gezien in een uitverkochte grote zaal van De Oosterpoort, Groningen: Heath en DeWolff

DeWolf bewees gisteren ogenschijnlijk met gemak, ondanks de geweldige energie die ze er in gooide, dat ze voor mij onbetwiste status van beste liveband van Nederland nog wat langer prolongeren.
Ze bewezen daarbij dus ook maar even dat een iets minder album niet meteen er toe hoeft te leiden dat de concerten ook minder worden. Sterker nog, de nummers van Muscle Shoals wisten me in de live-uitvoeringen weer gewoon echt te pakken, veel meer dan dat ze dat op de plaat deden.
De kern van de band, die het concert wel afsloten in de toegift, was uitgebreid met een bassist en twee achtergrondzangeressen en dat bracht ook echt wat extra's.
Hoe dan ook, weer genoten gisteren, wat een band, wat een energie, wat een heerlijke muziek!

Maar ik wil graag ook nog wat aandacht vestigen op het voorprogramma van Heath, want zo, wat was dat een aangename verrassing zeg.
Vijf jonge Haagse jongens brachten een heerlijke mix van wat ouderwets aandoende, maar daarom niet minder lekkere, progressieve en psychedelische rock. Lange uitgerekte instrumentale stukken (op wat kleine stukjes zang na) met heerlijke opbouw en de mondharmonica speelt hierin een prominente rol.
En hoewel ik even moest wennen aan de aanblik van de zanger/mondharmonicaspeler die wel in de verte wat weg had van Steven Tyler vond ik en zijn jasje open had hangen, waardoor we uitzicht hadden op een rijk getatoeëerde buik, werd ik al snel heel erg gegrepen door de heerlijke composities van dit vijftal. Ging er bijzonder lekker in op.
Een echte aanrader dus, deze nieuwe Nederlandse band. Krijg je de mogelijkheid Heath te kunnen gaan zien, ik zou het doen!!