66. Cassie - Me & U (2006)




Casandra Elizabeth Ventura Fine (geen familie van de huisdierendetective) is een Amerikaanse zangeres met een Filipijnse vader en een moeder van gemengde afkomst. Ze was al vanaf haar veertiende model. Daar had ze het bij kunnen laten, maar ze wilde per se ook gaan zingen. Een bekende producer Ryan Leslie nam haar onder haar hoede, niet tot ieders tevredenheid:



Gelukkig voor hem is het bij één album gebleven. Maar wel met veel pagina's aan reacties! Fanboys en --girls die al lang niet meer forum komen, mensen die vertellen hoe slecht ze het vinden, discussies over of ze uberhaupt wel kan zingen (ze scheen live te playbacken) en af en toe de opmerking dat het best wel een knappe meid is.

Ik vind het nummer eigenlijk een beetje raar: er zit namelijk geen herkenbaar refrein in. Het lijkt één lang couplet te zijn. Toch is het #191 voor 2006 op RYM, dus het zal vast kwaliteiten hebben.

Een quote van mij bij Cassie uit 2008 alweer. Tsjonge, wat ben ik nu anders met muziek bezig.

65. Nerina Pallot – Everybody’s Gone To War (2005)




Nerina Natasha Georgina Pallot is een Engelse zangeres met een Franse vader en Indiase moeder. Ze maakt licht alternatieve pop/rock die in mijn oren erg nineties klinkt. "Nerina Pallot wordt vergeleken met onder andere Sheryl Crow, Joan Osborne, Tori Amos en Joni Mitchell " volgens Wikipedia maar ik moet zelf meer aan Tracy Bonham denken. Net als zij had ze trouwens in het begin van haar carrière een hit (het nummer hierboven) en bleef ze daarna wel albums uitbrengen, maar met aflopend commercieel succes. Wel jammer, want het hitje is best leuk.

+ 2e in Song van het Jaar 2018

64. Pizzicato Five - Twiggy Twiggy/Twiggy vs. James Bond (1991/1995)




Pizzicato Five bestaat sinds 1979 en bracht sinds 1985 muziek uit, maar het was (denk ik) pas halverwege de jaren '90 dat ze bekend werden in Nederland met hun Japanse easy tune beinvloed door diverse elementen uit de populaire cultuur. De Japanse Arling & Cameron zou je ze kunnen noemen, al is het eigenlijk andersom (en ze hebben ook samengewerkt). Ze werden destijds regelmatig op MTV gedraaid. In de jaren '90 deden we dat nog, muziekvideos op tv bekijken. In deze eeuw niet meer en ook P5 stopte in 2001. Toch is hun muziek nog wel op tv te horen, het is heel geschikt om als achtergrondmuziek in een programma te gebruiken.

En waarom "vs James Bond"? Daartoe moet je naar het einde van het nummer: de outro is een bewerking van de James Bond tune.

Vindt herman het nog steeds één van de beste 500 singles van de 90's? Lisette van het legendarische popquizteam Never Gonna Give You Hoff in ieder geval wel, sterker nog:

Peggy Gou, Sevdaliza, A Sunny Day in Glasgow en Rina Sawayama (leuk trouwens dat ze trouwens de drie richtingen studeert, waar ik juist lang over twijfelde)

63. Kate Earl – One Woman Army (2012)




Kate Smithson is een in Londen wonende Amerikaanse singer-songwriter een Filipijnse moeder en een Welsh-Nederlandse vader. Best wel internationaal dus! De manier waarop haar muziekcarrière begon was wel bijzonder: namelijk door bijna dood te gaan. Een vrachtwagen reed bijna over haar heen, de chauffeur bood haar toen een lift aan, zij gaf hem een single, de chauffeur gaf die single aan een vriend bij een platenmaatschappij en die bood haar vervolgens een contract aan. Volgens een verhaal op internet althans, maar het klinkt mooi.

Van wat ik van haar ken, lijkt het alsof ze wel vaak van muziekstijl verandert. Kate Earl - Kate Earl (2009) is vrolijke pop, b.v. in de single Melody waarin ik de coupletten iets te Lily Allen vind maar het refrein mooi gezongen. Op Kate Earl - Stronger (2012) gaat ze de folkpop op, zoals op het melancholische One Woman Army. En de single Tongue Tied van Earl - Tongue Tied (2017) doet me aan Caro Emerald denken. Mijn voorkeur ligt dus bij de melancholische folkpop.

Toch heeft Caro Emeraldje spelen haar geen windeieren gelegd: ze mocht namelijk in 2017 openen voor Rick Astley! Is er een grotere eer te bedenken?

Kate Earl, die heb ik ook ontdekt eind jaren 00

62. yeule - Pixel Affection (2019)




TornadoEF5 heeft een missie. De Londens-Singaporese songwriter en producer Nat Ćmiel aka yeule heeft maar 22 stemmen op MusicMeter en dat moeten er meer worden! Vandaar dat hij een greatest hits organiseert op 23 december 2022, lovende recensies geplaatst heeft bij haar platen en in diverse draadjes haar naam gedropt heeft. En ze staat op 5 in zijn top 100. En misschien virtueel inmiddels nog hoger, want waar Grimes (het grote voorbeeld van yeule) de onbetwistbare nummer 1 leek, krijgt ze meer en meer concurrentie van haar leerling in zijn toplijst:



Gelukkig is hij niet helemaal een roepende in de woestijn, hij heeft medestanders in Koenr en yeahyeahyeah. Tripleja nomineerde het nummer vorig jaar zelfs voor de Witte Trui, waar het 658e van de 720 nummers eindigde (en terugzoekend zag ik dat ik het in de herkansing de volle 4 punten gaf, terwijl de hele yeule me toen nog niets zei!). 658 is niet erg hoog, maar wel hoger dan de meeste van mijn nominaties Voor een onbekende artiest sowieso ook niet erg laag.



Absolute must is wellicht wat overdreven, maar er zijn vast meer potientiele liefhebbers op MuMe dan dat er luisteraars zijn momenteel. Kent Superbitch haar al bijvoorbeeld?

Nee, maar het klinkt interessant. Het doet inderdaad wat aan Grimes denken. Bedankt voor de tip.

Ja, geweldig om haar tevoorschijn te zien komen. (Mijn profielfoto op dit moment is ook haar trouwens).

Ze had een vrij succesvolle run in Song van het Jaar 2019, met drie maandfinales achter elkaar (Pocky Boy, Pixel Affection en Pretty Bones), maar buiten dat topic om is MuMe nog niet echt wakker geworden inderdaad.

Benieuwd waar ze dit jaar nog mee gaat komen.

Quizvraagje voor motel matches en El Ninjo: herkennen jullie de gitarist van onderstaand nummer aan het gitaarspel in bijvoorbeeld de eerste twintig seconden? Aangenomen dat jullie The Martinis niet al kennen. Het antwoord staat in de tekst onder de video.




61. The Martinis – Free (1998)

Een goede kans dat mm en de laddermeester The Martinis nog niet kennen: de band heeft maar 1 stem op MusicMeter, een 4.0 van Kronos. De gitarist kennen ze echter wel: het gaat hier om Joey Santiago, beter bekend als gitarist van de Pixies. En als je dat weet is het best wel herkenbaar. Laat iemand het intro horen, zeg dat het om een nieuw pixiesnummer gaat en de persoon gelooft het vast! The Martinis is dus een soort zijproject van Santiago, waarbij zijn vrouw Linda Mallari (ook met Filipijnse roots) gitaar speelt en zingt. Naast de pixiesachtige gitaren is het nummer Free ook best wel 90's. Magnapop, Juliana Hatfield, Throwing Muses, daar moet ik aan denken. Goeie associaties in mijn wereld! Wat vindt kenner ranja van deze vergelijkingen?

Ik kan er mee leven Als Magnapop een nummer als Gouge Away zou coveren zou het ongeveer zo kunnen klinken.

Ik ga in elk geval meer van ze luisteren

60. Kan Wakan – Still Feather (2017)




Ook zangeres Kristianne Bautista heeft Filipijnse roots. Samen met gitarist Peter Potyondy (dito) en de in Bulgarije geboren producer/songwriter Gueorgui I. Linev vormt ze Kan Wakan (al is het vooral de band/het project van Linev). Hun muziek wordt in een artikel omschreven als "They weave elements of Americana, psychedelia and post-rock, recalling the likes of Phillip Glass, Etta James and Moondog". Maar op Molasses (dat ik eigenlijk een beter nummer vindt, en eerst had geselecteerd, maar toen kwam ik erachter dat daarop door iemand anders gezongen wordt) klinken ze meer als Portishead of Zero 7.

Op Musicmeter deed Kan Wakan het niet onaardig in Song van het jaar 2014, maar het tweede en laatste album, Phantasmagoria Vol. 1 uit 2018, staat (nog) niet op de site. Still Feather staat daar trouwens niet op: waarschijnlijk komt die dan op deel 2 of 3, want er is ons een trilogie beloofd door Linev. Of het er echt van komt? Voorlopig is deel 2 nog niet uit.

59. Moon Duo – Lost Heads (2019)




Moon Duo komt oorspronkelijk uit San Francisco (inmiddels Portland) en is inderdaad een duo, bestaande uit Ripley Johnson (ook gitarist van Wooden Ships) en Sanae Yamada. Die laatste legt haar Japanse roots zo uit: "My dad is from Japan but moved to the States as a teenager. My mom is from Virginia, but moved to Japan as a teenager. I grew up in the States, and I’m mixed race, Japanese-American."
Dat ze uit SF komen is denk ik nog wel een beetje relevant, want ze maken (neo-)psychedelische rock. Wikipedia voegt toe "combining repetitive rhythms and saturated guitars" en hoewel ik niet precies weet wat dat laatste is, neem ik aan dat het om het wauwauwauwgeluid gaat dat in Lost Heads duidelijk te horen is. Heel origineel is het nummer niet:


Maar wel goed:


De officiele video hierboven (van de platenmaatschappij) is trouwens sterk ingekort om één of andere reden. De albumversie (en volgens RYM ook singleversie) is ruim twee minuten langer en bijvoorbeeld te horen op In with the Asian Ladies - playlist by Dimitri Reinderman | Spotify - open.spotify.com
Het is ook wel echt een nummer dat boven de zes minuten hoort te zijn.

Ik wil verder nog noemen dat Yamada ook nog muziek maakt onder de naam Vive La Void. Dat is nog electronischer. Of iets uitgebreider beschreven:


Ik weet niet genoeg van Krautrock om te beoordelen of die beschrijving klopt, maar dan zou het iets voor herman kunnen zijn.

Moon Duo heb ik ooit eens live gezien in de brandende zon en dat was wel overtuigend. Sindsdien ook wel een tijdje gevolgd, maar na het derde album een beetje uit het oog verloren. Het lijkt ook allemaal wel een beetje op elkaar, maar dit Lost Heads klinkt wel weer erg prettig. Net als Damon & Naomi trouwens. Ik zag 'Dean Wareham Plays Galaxie 500' op hetzelfde festival als Moon Duo, maar Naomi was daar niet bij.


Ja, zonder twijfel. Leuk dat Lisette dat ook vond, ze heeft er duidelijk verstand van.
Ik heb sowieso wel een zwakje voor Pizzicato Five, jammer dat hun werk nauwelijks op Spotify staat.

De laatste tijd is dit mijn favoriet van hen, Brigitte Bardot-cover met vleugjes Kraftwerk en Yello:
Pizzicato Five - Contact

Heel anders maar ook leuk ja! Goed gebruik van de Yello-sample.

58. Sneaker Pimps - 6 Underground (Nellee Hoopers Edit) (1996)




Sneaker Pimps is niet per se een eendagsvlieg: ze hebben in het VK verschillende hits gehad. Maar als je net als ik de band wel kent, maar niet in ze verdiept hebt, is er een goede kans dat je alleen 6 Underground kent. Veruit het populairste nummer ook volgens de luistercijfers op last.fm: de afgelopen week vaker beluisterd dan 2 t/m 6 bij elkaar.

Op 6 Underground (een triphopnummer, zoals naam tussen haakjes al suggereert) zingt de Engelse zangeres Kelly Dayton, die Kelli Ali als artiestennaam heeft omdat haar Indiase vader Ali als achternaam heeft. Gezien het succes van het nummer en het bijbehorende album zou je denken dat de mannen Corner en Howe van de band wel blij met haar waren, maar nee hoor: ze werd ontslagen. Waarna de platenmaatschappij de band ontsloeg. Met Corner als vocalist maakten ze daarna bij een andere platenmaatschappij nog twee albums met heel andere muziek: alternatieve rock/darkwave/dancerock of zoiets. Soort Depeche Mode? Ik ken het niet, maar het schijnen nog best goede albums te zijn.

Hun eerste album Sneaker Pimps - Becoming X (1996) is wel de bekendste. De reacties op het album zijn best interessant om te lezen. Een heel kleine bloemlezing:



Zo zie je maar hoe een paar extra luisterbeurten kunnen uitmaken. In het topic Musicmeters Tip Van De Week: Psychonaut - Unfold the God Man geven mensen vaak een cijfer gebaseerd op 1 luisterbeurt, maar m.i. kun je dan niet een goed oordeel geven. Hoogstens of iets in je straatje ligt of niet.

Ook wel bijzonder vond ik dit:


Gematigd positief, zo lijkt het. Maar wel 4,5 sterren! Wat zou het commentaar bij een 3,0 zijn?

57. Miya Folick – Thingamajig (2018)




Miya Folick is een Amerikaanse singer-songwriter met een Japanse en een Oekraiense ouder. Ze wil niet graag in een hokje geplaatst worden en zich ook niet aan een genre vastleggen. Zo is het door Nirvana geïnspireerde Trouble Adjusting heel anders dan het rustige electronische Thingamajic. Toch zijn er wel vergelijkingen te maken: last.fm suggereert o.a. Lucy Dacus en Julia Jacklin, een andere vergelijking is


Opvallend aan Thingamajic is dat Folick vaak de hoogte ingaat. Zoiets bevalt me niet altijd: bij het Bulgaarse songfestivalnummer vind ik het vervelend. Bij Folick is het juist heel mooi, net als de strijkers in het nummer. Vind ik dan he. De meesten van jullie niet, want het nummer eindigde vorig jaar maar 671e (van de 720) in de Witte Trui, mede omdat ik niet op de ladders stemde waarin het nummer meedeed. Sorry Co Jackso! Hopelijk met deze post een beetje goedgemaakt.

56. Emm Gryner – Summerlong (1998)




Er zijn mensen en mopperwolven die suggereren dat Gretz naast The National alleen van zuchtmeisjes uit deze eeuw blijkt. Misschien zit daar een kern van waarheid in, maar wat blijkt: van de vier stemmen die Emm Gryner heeft op deze site, zijn er drie van hem! En dat terwijl ze zijn moeder zou kunnen zijn.

Gryner is een Filipijns-Canadese singer-songwriter die in 1998 doorbrak in haar eigen land met de hit Summerlong. Een internationaal succes bleef echter uit. Wel werd ze onderdeel van de band van David Bowie, die haar ook noemde als één van zijn twee favoriete Canadese artiesten (de ander was GY!BE). Ook Nelly Furtado en Bono bleken fans en Matt Nathanson schreef zelfs een liedje over haar. Met lof kun je de huur niet betalen, maar ze brengt nog steeds albums uit, dus ze zal er nog wel van kunnen leven. En Summerlong is een vrolijk pop-rock liedje.

55. Enon – In This City (2002)




Enon werd in 1999 opgericht door John Schmersal nadat zijn eerdere band Brainiac vanwege de dood van de zanger ophield te bestaan. In 1999 kwam Toko Yasuda als erbij en o.a. daarom worden ze wel eens vergeleken met de nummer 78 uit deze lijst, Deerhoof. Allebei experimenteel, allebei een Japanse zangeres, allebei geprezen door critici en collega-muzikanten, maar weinig commercieel succes. En inderdaad kan itchy Enon ook wel waarderen, hoewel minder dan Deerhoof. Ook met Blonde Redhead worden ze vergeleken, o.a. door Zaaf, die over het album waarop In This City staat post:


Stiekem vind ik Natural Disasters trouwens beter dan In This City: o.a. vanwege iets aparter. De rol van Yasuda is daarop echter beperkt tot achtergrondzangeres, wat voor dit topic niet zo goed uitkomt, maar esthetisch wel: mooie samenzang met Schmersal! Of het ook het mooiste nummer van het album is kan Zaaf wellicht bevestigen of ontkennen.

Uitstekende keuze mijn waarde! Count Sheep is het beste nummer van High Society, maar deze, met prominente bijdrage van Toko is ook niet te versmaden:
Enon - Disposable Parts

Mooie keuze Poek. Nog een artieste die hier veel te onbekend is. Volgens mij heb ik Emm Gryner ooit ontdekt op Last.fm via de similar artists. Favoriete nummer hier is Symphonic

54. Yaeji – Raingurl (2017)




Kathy Yaeji Lee is een Koreaans-Amerikaanse producer/dj/zangeres die een mix maakt van (o.a.) house, synthpop en R&B. In haar studentenjaren ging ze als hobby een beetje dj'en. Op een gegeven moment leerde ze hoe ze met Ableton haar eigen muziek kon maken. Echte hits heeft ze zover ik weet niet gescoord, maar op internet en MusicMeter doet ze het best goed. Haar versie van Passionfruit (origineel van Drake) haalde de top 100 van TornadoEF5, met Guap stond ze in de dance top 100 van panjoe en dat ze niet alleen in het Engels zingt maar ook in het Koreaans kwam goed uit voor de Anderstalige ladder, al strandde One More in de eerste ronde. In Raingurl zingt ze zowel Engels als Koreaans en ik begrijp het eigenlijk allebei niet. Ze legt het zelf uit als "de definitie van introspectie in een club van alle ervaringen met denken waar mijn muziek over gaat". Dat vertaalt zich dan blijkbaar in "maak het regen meisje, maak het regenen". Vaag, maar het klinkt wel lekker.

Make it rain girl, make it rain
Make it rain girl, make it rain
Make it rain girl, make it rain
Make it rain girl, make it rain
Make it rain girl, make it rain
Make it rain girl, make it rain
Make it rain girl, make it rain
Make it rain girl, make it rain

Heerlijk nummertje.

53. Fazerdaze - Lucky girl (2017)




Fazerdaze is de artiestennaam van de Indonesisch-Nieuw-Zeelandse Amelia Murray. Of in ieder geval begon het als haar slaapkamersoloproject, maar inmiddels is het volgens de Nederlandse Wikipedia uitgebreid tot een echte band. Ze maakt dromerige indie, maar Lucky Girl is best wel zomers en uptempo met een makkelijk te onthouden refrein. Echt iets voor ranja en Gretz dacht ik, maar die bleken haar (niet onverwacht) allang te kennen. Ook echt iets voor mij trouwens, dus toen ik het nummer tegenkwam in de top 100 van TornadoEF5 meteen aan deze top 100 toegevoegd! En het verveelt nog steeds niet.

Amelia

Hopelijk komt ze snel terug met nieuw werk.

Nodig weer eens opzetten die lp Lucky Girl zo heerlijk...

O.a. Misread, Little Uneasy en Take It Slow vind ik ook fantastisch!