52. No Vacation – Dream Girl (2018) (Dræm Girl (2015))




No Vacation is een indieband uit San Francisco die janglepop en dreampop maakt. Zangeres Sabrina Mai is een fluistermeisje en een nummer als Mind Fields is een mooi dreampopnummer. Maar ik heb gekozen voor een janglepopnummer waarbij ik een beetje gesmokkeld hebt: op de single Dræm Girl die nog iets jangeliger is wordt gezongen door Basil Saleh, maar dat komt voor deze lijst niet zo goed uit. Saleh heeft de band echter verlaten en op No Vacation - On Audiotree Live (2018) staat een versie waarop Mai zingt. Hopelijk is die jangelig genoeg voor luigifort?

Deze komt door Luigi's janglekeuring
En wat is er sexier dan een chick op drums

51. Raveena – Headaches (2020)




In 1984 werd Indira Ghandi vermoord door haar lijfwachten. Die waren Sikhs en daarom werd er wraak genomen op een verschrikkelijke manier: tienduizenden Sikhs werden vermoord en nog veel meer verloren hun huis. De autoriteiten deden er niets aan, sterker nog, ze moedigden het aan. Bij de slachtoffers hoorde ook familileden van Raveena Aurora. Haar ouders wisten te ontkomen en vluchtten naar Amerika, waar zij tien jaar later werd geboren.

Raveena maakt neo-soul met naar verluidt Indiase invloeden, al is dat laatste waarschijnlijk in andere nummers dan Headaches. Dat is vooral een zoete liefdesverklaring aan haar nieuwe vriendin. Althans, zo laten de tekst en beelden het eerst schijnen. Helaas blijken het herinneringen te zijn en op het einde is ze alleen. I won't forget you, eyes shut, I'm a wreck. There's no sunset, there's no sunset, without you. Ocharme!

50. Sugababes – Freak Like Me (2002)




In het begin van de eeuw werden mashups populair, ook bij mijzelf (ik heb er zelfs vier in mijn gewone top 100 gezet). Destijd was de naam bootleg gebruikelijker en die naam geeft een probleem aan van het genre: de uitgebrachte platen met bootlegs werden meestal onder de toonbank verkocht omdat er geen toestemming van de oorspronkelijke artiesten was voor gebruik van de muziek. Zo kun je dus geen hit scoren. Je kan dat wel doen door de rechten te regelen en dan een mashup officieel uit te brengen en dat is wat Island Records wilde doen met een door Richard X (ook bekend als Girls on Top) gemaakte mashup van Adina Howards Freak Like Me en Tubeway Armys Are Friends Electric. Probleem: Howard gaf er geen toestemming voor. Oplossing: een band regelen om de vocalen opnieuw in te zingen. Dat werd Sugababes.

Sugababes bestaat sinds 2001 uit Keisha Buchanan, Heidi Range en Mutya Buena. De laatste heeft een Filipijns-Spaanse vader en een Iers-Chinese moeder. Range verving in 2001 Siobhán Donaghy, met wie de band al een paar hitjes had gescoord (waaronder Overload), maar de echte doorbraak was er nog niet. Dat werd Freak Like Me, de eerste van vijf nummer-1-hits in eigen land. Wat mij betreft terecht. In het begin hoor je ook nog een leuk geluidseffect: dat is uit het arcadespel Frogger.

49. Amerie - 1 Thing (2005)




Amerie Mi Marie Rogers is een Koreaans Afro-Amerikaanse zangeres. Je zou haar een eendagsvlieg kunnen noemen: strikt genomen was 1 Thing niet haar enige hit, maar het was wel zowel haar commerciële als artistieke hoogtepunt. Zo was het volgens Rolling Stone de beste single van 2005, volgens Pitchfork de één na beste (na Hope there's Someone) en verklaarde in 2008 onze r&b-kenner dit:



De carrière van Amerie duurde niet lang: haar laatste album kwam in 2009 uit, al heeft ze daarna met weinig succes nog wel singles uitgebracht. Maar 1 thing blijft een lekker nummer, niet in het minste vanwege de drums in het intro, geleend van The Meters.

Poeh, dat zijn me er twee hitjes

48. Karen O and the Kids – All is Love (2009)




Karen Lee Orzolek is beter bekend als Karen O en wellicht nog beter als de zangeres van Yeah Yeah Yeahs. Ze is geboren in Zuid-Korea, net als haar moeder (Lee). Haar vader (Orzolek) is Pools en zelf is ze tegenwoordig Amerikaans. Ze was een tijdje een setje met regisseur Spike Jonze en voor zijn film Where The Wild Things Are verzorgde ze de soundtrack. Dat deed ze met een supergroup:



Meteen ook maar Wikipedia quoten over de film:



Het is vooral een schattige film en daar past dit schattige liedje goed bij. Een goed liedje ook, vind ik, genomineerd voor een grammy-award zelfs, al verloor het van Jai Ho. Misschien ook wel iets voor hoi123 met zijn kleuterjuffenfetish En mocht je het nog schattiger willen hebben dan de gewone video, probeer dan deze schooluitvoering!

Kleuterjufferig zou ik de uitvoering ervan niet omschrijven, maar wel een erg lief liedje! Benieuwd naar de film.

Nog vergeten te vermelden: Spike Jonze is niet alleen bekend van zijn films (ook o.a. Her en Being John Malkovich), maar ook als regisseur van heel veel video's voor o.a. Beastie Boys, R.E.M., Daft Punk, Fatboy Slim, Kanye West en natuurlijk Yeah Yeah Yeahs. Hier een lijst.

47b. Monsoon – Ever so lonely (1981)




Deze klassieker uit 1981 was ik in eerste instantie vergeten, maar hoort zeker in de lijst. Het nummer is dus 40 jaar geleden gemaakt, maar is zijn tijd ver vooruit en had ook van nu kunnen zijn. De steeds herhaalde tekst 'Ever so lonely' wordt begeleid met o.a. bas en sitar, maar het klinkt als dance. Of als wat? Iedereen denkt wat anders. Wikipedia noemt het world fusion, RYM progressive pop, en op Monsoon - Third Eye (1983) houdt men het op een mix van new wave met wereldmuziek of synthpop met Indiase muziek. Herman richt zich in zijn beschrijving vooral op de zangeres:


Monsoon bestond uit drie mensen: producer Steve Coe, bassist Martin Smith en zangeres Sheila Chandra, geboren in Engeland maar met zichtbare Indiase roots. Zij heeft ook solowerk gemaakt maar moest helaas noodgedwongen stoppen met muziek maken. Of uberhaupt geluid.


Toch communiceert ze veel: ze heeft twee zelfhulpboeken geschreven en is carrièrecoach voor artiesten. Ze beschrijft zichzelf op haar website als "World Music pioneer and lead singer of Monsoon’s Ever So Lonely" en ja, die ene hit is waar iedereen haar van kent. De rest van het repertoire van Monsoon schijnt ook wat minder te zijn,

47a. A.R. Rahman, The Pussycat Dolls - Jai Ho (You Are My Destiny) ft. Nicole Scherzinger (2009)




De oplettende lezer weet dat Jai Hoi een grammy gewonnen heeft. Dat was echter de versie die op de soundtrack van Slumdog Millionaire stond. The Pussycat Dols namen een jaar later een Engelstalige versie op, waarvan de tekst geschreven werd door de Filipijns-Amerikaanse zangeres Nicole Scherzinger (vandaar wellicht dat ze explicitiet genoemd wordt). In Nederland haalde het niet de top 40, maar het stond wel op 1 in Australië, FInland, Griekenland, Ierland, Israel, Portugal en Roemenië. Blijkbaar hebben ze daar betere smaak.

Wie zich de slotscene van Slumdog Millionaire kan herinneren zal de video bekend voorkomen: die is daarop gebaseerd. A.R. Rahman is ook diverse keren in de clip te zien. Goeie film trouwens, goeie soundtrack ook, waarop ook een zangeres staat die nog veel hoger in de lijst staat.

46. Elle King – Ex’s & Oh’s (2014)




Tanner Elle Schneider aka Elle King is de dochter van acteur Rob Schneider (o.a. bekend van Saturday Night Live) en voormalig model London King. Haar ouders zijn gescheiden toen ze jong was en dat was voor haar latere muzikale carrière een zegen. Haar stiefvader gaf haar namelijk op haar negende een plaat van The Donnas, waarna ze ook Blondie, Runaways etc ging luisteren. Dat deed haar besluiten dat ze zelf ook muzikante wilde worden. Ruzie met haar echte vader (wiens oma Filipijns is, vandaar dat Elle in deze lijst staat, al ziet ze er niet Aziatisch uit) heeft ze echter niet: ze speelde samen met hem in de eerste Deuce Bigalow.

Volgens de beschrijving last.fm maakt ze anti-folk: zou leuk zijn, want ArthurDZ laat ons vanavond een klassieker in het anti-folk-genre horen op CSL (zie Musicmeters Tip Van De Week: The Moldy Peaches - The Moldy Peaches ) Bij Ex’s & Oh’s, veruit haar bekendste nummer, hoor ik dat echter niet zo. Last.fm vergelijkt haar verder nog met Billie Holiday, Duffy, Regina Spektor and Adele en vooral het Duffygedeelte hoor ik wel. Maar het is vooral een uptempo poprocknummer. Het succes van het nummer zal ze waarschijnlijk niet meer herhalen, maar haar nieuwe single Drunk (And I Don't Wanna Go Home) samen met Miranda Lambert doet het goed in Amerika (7 in US Rock, 16 in Hot Country) dus haar carrière zal vast nog even blijven duren.

Ever So Lonely.

De rest van het oeuvre van Third Eye/Sheila Chandra is ook gewoon interessant, laat je niet tegenhouden door aannames.

45. Long Beard – Getting By (2019)




Long Beard is Leslie Bear, een gitariste/zangeres uit New Brunswick. Ze maakt nostalgische dreampop met gitaareffecten en heeft o.a. Slowdive en Japanese Breakfast (waar ze bas voor gespeeld heeft) als invloeden. In eerste instantie had ik het nummer Sweetheart geselecteerd, waarover ranja schrijft:


Kon ik echter geen clip van vinden en het oog wil ook wat. Wat me bij de video van Getting By opvalt is dat je het geluid kunt uitzetten en puur aan de beelden al kan herkennen dat het om dreampop gaat. Ze kijkt ook de hele tijd dromerig. Met geluid is toch beter, want dan hoor je haar mooie stem. Daar wil ik wel bij wegdromen.

Oh, compleet vergeten. Die moet ik weer eens opzoeken (nou ja haar muziek dan)

Overigens hebben zowel Sweetheart als Getting By m'n lijst gehaald zie ik, zei het de laatste nauwelijks noemenswaardig.

44. Yuna ft. Tyler the Creator – Castaway (2019)




Ik ben niet zo op de hoogste van de Maleisische muziekindustrie, maar Yunalis Mat Zara'ai aka Yuna zou wel eens de populairste zangeres uit dat land kunnen zijn. Zo stond met het nummer Crush op 3 in Billboard, wellicht mede dankzij de featuring van Usher. Met diverse andere artiesten heeft ze ook samengewerkt, o.a Owl City, Little Simz en dus ook Tyler the Creator. Dat suggereert dat ze pop/r&b maakt, wat niet ver van de waarheid zit, maar kijk eens naar de artiesten die ze noemt als invloeden: Coldplay, Bob Dylan en Feist. Ze is een Feistfan! Yuna kan bij mij dus niet stuk.

Van Tyler the Creator ben ik (i.t.t. mijn neefje) geen fan, maar zijn bijdrage is niet storend, een stukje rap in het midden. En na een paar keer luisteren blijft het nummer best wel in je hoofd hangen. Wat mij betreft zou Yuna ook wel meer aanhang op MusicMeter mogen hebben. Al is er een uitzondering. dynamo d, staat ze nog steeds in je zangeressen top 50?

Hee, Yuna. Beetje uit het oog verloren. Volgens mij was haar grootste hit samen met Usher. Rond die tijd heb ik haar nog eens live gezien,

Tijdje daarvoor deze al eens voor de anderstalige ladder genomineerd.

Featuring is inderdaad een ander woord voor 'samen met'

Het Maleisische nummer klinkt een stuk meer indie dan haar recente werk.

Grappig. Overheen gelezen. Snapte al niet waarom je juist die niet genoemd had.

43b. The Linda Lindas - "Racist, Sexist Boy" (Live at LA Public Library) (2021)




Gisteravond draaide St. Pau in de Tivoli popquiz een nummer dat populair zou zijn op TikTok van The Linda Lindas (gekoppeld aan een video van Linda van FBG). De band zei me niets, maar na afloop ging ik het bekijken. Het bleek om een band van vier schattige Aziatisch en Latijns Amerikaanse meisjes te gaan tussen de 10 en 16 jaar, waaronder twee dochters van de bekende producer CArlos de la Garza. Het jongste meisje droeg een T-shirt van Bikini Kill en dat geeft al een hint, net als de titel van het nummer: de muziek is veel minder schattig. Riot grrrls! Racist, Sexist Boy werd geschreven nadat een klasgenoot van de drumster tegen haar vertelde dat hij van zijn vader niet met Chinezen mocht omgaan. Onder de fans van het nummer zijn Tom Morello (RATM), Thurston Moore en Kathleen Hanna (Bikini Kill). Wellicht ook iets voor ranja?

Ik ken het, heb het al meerdere keren voorbij zien komen.
Ik kijk over een jaar of 5-7 nog wel een keer wat ze dan doen. Heb het idee dat 'iedereen' het nu vooral leuk vind vanwege de leeftijd (oh wat schattig) in plaats van vanwege de muziek.
Extra aandacht voor Bikini Kill is nooit verkeerd maar de Linda's hebben nu wereldwijd al meer aandacht gekregen dan Bikini Kill in hun tijd volgens mij.
Muzikaal zit het ook meer tegen L7 en Die Cheerleader aan dan Bikini Kill vind ik.

43a. Keren Ann – Lay Your Head Down (2007)




Keren Ann Zeidel is een in Frankrijk wonende Israelisch/Nederlandse zangeres met ook nog Russische en Indonesische roots. Je zou haar onder de zuchtmeisjes kunnen scharen, al is ze inmiddels 47 jaar. Haar muziek is een beetje folky, een beetje indie, beetje kamerpop, soms iets te chansonachtig. Je zou haar ook kunnen kennen van Lady & Bird samen met Barði Jóhannsson van Bang Gang, maar solo bevalt ze me iets beter (van wat ik ken). En dan vooral Lay Your Head Down. NPR vergelijkt haar in dat nummer met Cowboy Junkies en Yo La Tengo en daar zit wel iets in. Het melancholische van het nummer vind ik mooi, en ook hoe een mondharmonicasolo in het nummer verwerkt zit maar subtieler dan ome Bob of Ome Nelis dat doen. Of anders gezegd

Ik ken haar vooral van My Name is Trouble, regelmatig op franse tv in muziekprogramma's gezien.

Ja, wel haar bekendste single, heeft de meeste stemmen op RYM. Maar m.i. wat minder mooi gezongen en ook geen mooie harmonicasolo.

Ik kom ze toevallig net weer tegen via de similar artists van Fazerdaze op last.fm. Bleek dat ik Yam Yam al kende, ook een fijne single

Verbaast me niet, ik zie je ook vaak bij de "Listeners you know" staan (meestal een korte lijst).

42. Emmy the Great - We almost had a baby (2008)




De in London wonende maar in Hong Kong geboren indiepopster Emmy the Great, die zowel in het Engels als in het Mandarijn zingt, is de eerste van deze top 100 die ook in mijn gewone top 100 stond, en wel als achtergrondzangeres van het nummer Galaxy of the Lost. Daarover schreef ik


Schattig is hoe je haar eigen muziek ook wel kunt beschrijven (en een beetje vergelijkbaar met Laura Marling). We almost had a baby heeft daarnaast ook nog een leuke clip: Bob moet op de baby van zijn zus passen, maar ondanks dat hij op zijn hand heeft geschreven "Don't forget baby" raakt hij hem kwijt. Paniek! En dan begint een grappige zoektocht.

91. Olivia Rodrigo – good 4 u (2021)




Even tussendoor een update van mijn lijst: op 91 vervang ik de grote hit van Olivia Rodrigo door haar nieuwe single. Die is beter, sterker nog, een van de leukste hitjes van het jaar, zo oordeelt de MuMe-gemeenschap, althans het deel dat stemt in Nieuw in de Top 40-meter Mede dankzij een 8.5 van pureshores en Boetiek9999 staat ze in de tussenstand derde achter Purple Disco Machine en Silk Sonic. Heel origineel is het plaatje niet:


En ik hoor ook wel wat Avril Lavigne en P!nk erin, maar een beetje leentjebuur spelen mag wat mij betreft best.

41. Bat for Lashes – Kids in the Dark (2019)




Bat for Lashes is de artiestennaam van Natasha Khan, een Pakistaans-Britse zangeres. Haar oom en opa waren wereldtop in squash en vader Jahangir Khan wordt zelfs beschouwd als de beste squashspeler aller tijden. Die trouwde echter een Engelse dame en zo groeide Natasha in Engeland op. Daar zag ze haar pa en oom geregeld spelen, maar toen ze elf was ging pa weg bij het gezin. Geen squash daarom voor Natasha, maar wel piano om haar emoties te kunnen uiten. Op school ging het ook al niet lekker, ze werd om haar afkomt gepest en had weinig vrienden. Toch maakte ze haar school af, ze ging daarna muziek en visuele kunst studeren, daarna liedjes maken en kreeg in 2006 een platencontract. En terecht, want inmiddels staat ze met drie nummers in de MuMeLadder.

Kids in the Dark komt van haar laatste album Lost Girls. De jaren '80 waren een inspiratiebron bij het maken ervan en dat is te horen aan de synthesizers (en ook een beetje aan de drums denk ik). Een goede zaak, stem het dus vooral voorbij Daniel en Laura!

40. Miss World – Diet Coke Head (2018)




Natalie Chahal aka Natalia Bang Bang aka Miss World (vernoemd naar een nummer van Hole) vormt samen met Laura-Mary Carter van Blood Red Shoes de band Shit Girlfriend en daarmee heb je misschien een hint van welke richting je haar solowerk moet zoeken. Iemand op RYM omschrijft het zo: "Peculiar mix of bubblegum pop and fuzzy garage rock / punk." Diet Coke Head bevat ook een heel aanwezige gitaarmuur dus je zou het ook nog noiserock of zelfs dreampop kunnen noemen. Over haarzelf kan ik weing vinden: ze komt uit Londen en heeft vast een Indiase of Pakistaanse vader. En ze lijkt nog niet eerder op MusicMeter genoemd te zijn, ook niet met haar album.
Hoog tijd dat ze meer aandacht krijgt hier!