boodschap altijd afstemmen op de ontvangers... is echt een klusje soms.

Je bent niet echt van de punk en noise, toch poek? Dat gaat waarschijnlijk niet in je lijst komen?

Toevallig komt er morgen een enorme bak herrie

ik ben benieuwd

Afgelopen week stond er in de Volkskrant een mooie serie over de oorlogsmisdadiger WIllem van der Neut (en zijn biologische zoon). Van der Neut had in de oorlog diverse mensen vermoord en mishandeld. HIj kreeg de doodstraf, maar dat werd in 1950 omgezet in levenslang. In 1952 onsnapte hij uit de koepelgevangenis van Breda, samen met zes andere oorlogsmisdadigers waaronder. De Beul van Ommen. Ze vluchtten naar Duitslandl, waar ze meteen werden ze opgepakt. Na betaling van tien mark boete mochten ze weer gaan en konden ze de rest van hun leven in vrijheid leven. Nederland verzocht diverse malen om uitlevering, maar dat werd genegeerd.

Dan denk je toch: Duitsland, ga toch dood?

84. Atari Teenage Riot - Deutschland Has Gotta Die! (1996)




Atari Teenage Riot is de belangrijkste vertegenwoordiger van het genre Digital Hardcore, wat je een combinatie van punk met gabber zou kunnen noemen (en metal, breakbeat, techno, drum and bass, noise etc). Ik heb ze misschien één keer live gezien in Paradiso of de Melkweg. Een navolger, Ec8or (ook uit Berlijn) heb ik zeker live gezien, in Rotterdam tijdens Metropolis als ik me goed herinner. De alto's en de gabbers (en ik) waren toen gebroederlijk naast elkaar aan het dansen. Dus ik vind het best leuke muziek, maar het is ook best wel herrie en ik kan me voorstellen dat veel mensen het verschrikkelijk vinden.

De vocalen (voornamelijk gepraat en geschreeuw) op de nummers van ATR wordt meestal gedaan door Alec Empire, maar op Deutschland Has Gotta Die! hoor je ook de Syrisch-Duitse Hanin Elias. Tegenwoordig worden de vrouwelijke vocalen overigens gedaan door een andere vrouw met Aziatische roots de Duits-Japanse Nic Endo. Waarom ze Duitsland dood willen hebben weet ik niet. Anyway, veel luisterplezier!

Zo goed ranja?

Qua noise/punk, absoluut, niet het eerste wat ik met azie associeer maar het biedt hoop voor de rest van de lijst

83. Hana Vu – Outside (2019)




Terug naar indie. Hana Vu uit Los Angeles is nog maar een jaar of 20, toch staan er op haar artiestenpagina van MusicMeter al vier albums, waaronder eentje uit 2015. Ze maakt dreampop, helemaal in haar eentje, al klinkt ze als een band. Ik wil haar graag met een andere artiest vergelijken, ik denk ook dat ze wel ergens op lijkt, maar weet niet precies waarop. Beach House? Klein beetje misschien. Verder meldt Wikipedia nog dat ze niet meer thuis woont. Fijn om te weten!

Vannacht won Chloé Zhao een oscar als beste regisseur en kreeg Youn Yuh-jung een beeldje voor haar bijrol in Minari. Voorheen wonnen Aziatische vrouwen nooit oscars; tijdens de publicatie van mijn top 100 vallen er opeens twee in de prijzen. Dat kan geen toeval zijn!

82. Daya ft. The Chainsmokers – Don’t Let Me Down (2016)




Daya heet eigenlijk Grace Tandon. Als je Grace vertaalt in het Hindi (NL Wikipedia) of Sanskriet (EN Wikipedia) dan krijg je Daya. Haar opa is een Punjabi, vandaar. Ze heeft in haar eentje wel wat successen behaald, zo haalde Hide Away plek 23 in Billboard en het nummer Sit Still, Look Pretty heeft ruim over de honderd miljoens weergaven op Youtube. Niet verkeerd, maar ze had The Chainsmokers nodig voor echt een megasucces: Don't let me down heeft over de twee miljard weergaven, haalde de top tien in tientallen landen en won ook nog de Grammy voor het beste dancenummer. Het grootste succes kwam echter op deze site: een bespreking in het hitlijstentopic.



Er is wel iets wat me opvalt aan Don't let me down. Daya zingt de coupletten met veel emotie, en het begin van het refrein ook, maar als de trapachtige drop komt tijdens het refrein (na ruim een minuut) zingt ze de titel opeens heel vlak. Omstreeks minuut twee ook. Dan komt weer de emotie. De derde keer refrein is met minder trapachtige drop en zingt ze met veel meer emotie (al is het einde weer vlak).

Ik heb daar nooit zo op gelet bij andere nummers. Is het een bekend iets bij nummers met trapachtige drops?

(voor vandaag wist ik overigens uberhaupt niet wat trapachtige drops zijn)

Het is vandaag niet alleen koningsdag, maar ook Japandag!

81a. Nana Yamato – Do You Wanna (2021)




In het topic Maak kennis met... 2021 beoordeelt een klein maar fanatiek groepje MuMe-leden elke dag een nummer uit 2021. Wie een nummer plaatst, berekent het gemiddelde van het vorige nummer. Deze maand zijn er maar liefst vijf nummers van Aziatische vrouwen geplaatst (althans, zoveel heb ik er als zodanig herkend), hulde voor Koenr, Edgar18 en Titmeister! Daar wilde ik er wel eentje van in dit topic smokkelen. De keuze was niet moeilijk: twee van de vijf zijn instrumentaal, twee andere kregen een onvoldoende van de stemmers, dus bleef Nana Yamato met haar ruime voldoende over. Zeker omdat ik het zelf ook best een leuk nummer vindt.

Nanato is het derde jonge meisje op rij: ook pas 20. Overdag is/was ze een sociale outcast op school. Na school was ze steeds in de platenzaak te vinden om de laatste indiereleases te beluisteren. Thuis maakte ze haar album. Do you wanna is indietronica en DIY slaapkamerpop. Net als de video: zelfgemaakt in haar slaapkamer! Met een belangrijke rol voor haar ijsbeer die ook in de tekst een rol speelt. Ze zingt (nog) wel met een duidelijk Japans accent, wellicht vanwege haar leeftijd.

Fijn dat er nog andere mensen dan de 5 vaste stemmers het kennismakingstopic volgen

Edit: ik tel zelfs 6 Aziatische dames deze maand; Aili is namelijk van Japanse komaf.

Yukika is trouwens ook super goed. Insomnia is zeker een aanrader.

Yukika klinkt in het geposte nummer vrij kinderlijk vind ik, daarom waarschijnlijk de onvoldoendes.



Ja ik lees het wel eens, al lukt alles luisteren niet (laat staan cijfers geven). Als het lukt post ik deze maand nog een Aziatische dame in het draadje.



Klinkt niet verkeerd op het eerste gehoor. Ik overweeg naast een 81b ook een 81c te doen...

81b. Ichiko Aoba – Dawn at the adan (2020)




Na de meisjes nu een Japanse vrouw van 31. Ze heeft grote fans op Musicmeter, haar laatste album staat op #2 op RYM en toch is ze onbekend: niet eens een Nederlandse Wikipediapagina! Een klusje voor één van de fans hier?

Want die zijn lyrisch. Aan goeie quotes geen gebrek:













Dat loopje is in het intro al te horen en dat is wat mij betreft ook het mooiste stukje van het nummer. Jammer dat ze zo snel gaat zingen. De muziek is mogelijk ook aquired taste: in de MuMeLadder kwam ze met twee andere nummers niet verder dan een 19e en een 20e plek. Maar de fans zullen het vast blijven proberen en het gaat ook vast een keer lukken! Met dit nummer wellicht?

Ichiko

Ach, waarom niet.

81c. Aili x Transistorcake – Dansu (2021)




Transistorcake is Orson Wouters, Aili is Aili Maruyama. De laatste werd geboren in België, ging daarna zeven jaar naar Japan, terug naar Antwerpen en toen naar Brussel. Zij zingt, Wouters maakt beats, samen zitten ze in de finale van De Nieuwe Lichting, een muziekwedstrijd van Studio Brussel. De tekst van Dansu is een mengeling van Japans en Engels.

80. Jasmine Thompson – Ain’t Nobody (2015)




Een echte kindster, deze Britse met een Chinese moeder. Op 12-jarige leeftijd boekte ze al een youtubesucces met een cover van La La La. Een paar maanden later werden deze en andere covers gebundeld op Jasmine Thompson - Bundle of Tantrums (2013) Een jaar later had ze samen met Robin Schulz haar eerste hit met Sun goes Down. Ain't Nobody had ze ook al op 12-jarige leeftijd gecoverd en werd een paar jaar later een hitje in Engeland dankzij een supermarktreclame. De remix van Felix Jaehn werd zelfs een wereldhit. Op MusicMeter werd de cover echter niet zo gewaaardeerd. Stelletje zeikerds ook

79. M83 ft. MAI LAN – Go! (2016)




Mai-Lan Aquarella Morgane Chapiron is een Frans-Vietnamese zangeres. Ze komt uit een artistieke familie: haar vader Christian aka Kiki Picasso is schilder, grafisch ontwerper en urban videograaf en haar broer Kim heeft al drie films gemaakt. Na eerst zelf een album gemaakt te hebben doet ze in 2016 mee aan M83 - Junk (2016) De fans van M83 vinden het eerst niets, maar het album blijkt per luisterbeurt beter te worden. Ik heb geen idee, maar deze single blijkt na een aantal luisterbeurten best lekker. In de video is Mai Lan in het wit te zien.

Morgen op 78 een speciale gastbijdrage!

78. Deerhoof – I Will Spite Survive & Flower & Perfect Me (live)

Hallo!

Poek vroeg mij een bijdrage te verzorgen over Deerhoof... En dat is dan natuurlijk vanwege de Japanse zangeres/bassiste Satomi Matsuzaki, die in 1995 van Japan naar San Francisco verhuisde, en daarna binnen een week in de band speelde. Dat zij helemaal geen ervaring had met het spelen in bands was geen bezwaar, en misschien zelfs wel een voordeel.

Deerhoof specialiseert zich al bijna 25 jaar in speelse, noisy en absurdistische nummers die worden aangejaagd door drummer/fenomeen/Jim Carrey-lookalike Greg Saunier. Hij wordt aangevuld door gitaristen John Dieterich en Ed Rodriguez. Dat zijn nogal types, respectievelijk een lookalike van Sheldon Cooper uit The Big Bang Theory en een enorme showpik met lange manen en Mexicaanse showkostuums. Beide heren speelden in vervaarlijke en serieus moeilijke noiserockbands voor gevorderden zoals Gorge Trio, Colossamite, Flying Luttenbachers en Dazzling Killmen. Dat geluid duikt af en toe ook op in Deerhoof, maar net zo vaak is het best wel lieflijk.

Dan over naar Satomi Matsuzaki. Zo klein als zij is (drie turven), zo groot is haar rol in de band. Haar zeer simpele baslijnen lijmen de vrije en aan alle kanten ontsporende muziek aan elkaar. Haar zang, in de hoogste heliumregionen, is van het type “hou ervan of haat het”. Ik ken een heel aantal ex-haters, die na het zien van een optreden helemaal fanboy/girl zijn geworden. Ik snap dat. Deerhoof live is één groot feest! En in de loop der jaren heeft Satomi zich ontpopt van iemand die niet per sé op de voorgrond hoefde te staan naar een charistmatische, rondstuiterende blikvanger. Let op de dansjes!

Dank itchy! Gaan we nu naar de Filipijns-Amerikaanse Valerie Reyes (ook Valerie Cooper genoemd) met haar band.

77. Sweet Trip – Dsco (2003)




Sweet Trip kan met recht een cultband genoemd worden. Ze hebben twee echte albums gemaakt: Sweet Trip - Velocity : Design : Comfort (2003) met glitchy Shoegaze en Sweet Trip - You Will Never Know Why (2009) waarop ze meer de indiepopkant opgingen. De beide albums deden aanvankelijk weinig, zo werd de laatste pas in 2020 hier toegevoegd. Langzamerhand kregen ze echter meer fans en dat bleek vooral op Rate Your Music. Steeds meer stemmen kregen ze, hoge cijfers, steeds hoger stegen ze op de albumrankings. In september 2019 was het eerste album al #309 aller tijden, inmiddels zelfs 171! En beide albums staan op 1 in de jaarrankings: 2003 en 2009. Hoger dus dan Radiohead, Sufjan, Muse etc. Hoe kon het zo lang duren voordat ze gewaardeerd werden? Misschien omdat het niet de meest toegankelijke muziek is:



Op MusicMeter hebben ze nog niet veel stemmen maar langzamerhand komt het succes hier ook. Op een haar na in de MuMeLadder bijvoorbeeld:



Zonde, maar volgend jaar gewoon opnieuw proberen. En het goede nieuws is: ze zijn terug! Er is een nieuwe single (#27 op RYM momenteel voor dit jaar) en er komt dit jaar een nieuw album. Benieuwd of daar wat meer en sneller aandacht voor is!

Sweet Trip is echt geweldig. Haalde mijn lijst niet omdat ik ze tijdens het presenteren had ontdekt. Ain't Nobody veel geluisterd vroeger ook, vond ik een heel leuk nummer (maar dat was nog voor ik me echt verdiepte in muziek en dus in mijn house-tijdperk zat).

76. Vienna Teng - Blue Caravan (2006)




Vienna Teng heet eigenlijk Cynthia Yih Shih (of 史逸欣). en is pianiste en singer-songwriter. Dan is er een voor de hand liggende vergelijking en je zou haar inderdaad de wat minder excentrieke versie van Tori Amos kunnen noemen. Ook met Joni Mitchell wordt ze vergeleken, maar haar stem is anders en ook zingt ze ingetogener. Zoete strelende muziek maakt ze, of iets uitgebreider omschreven:



Inmiddels is het wel wat jaren geleden dat ze iets heeft uitgebracht, al trad ze voor de lockdown nog geregeld op. Ze werkt ook nog daarnaast en vorig jaar beviel ze van een kind. Of er nog wat nieuws komt is dus maar de vraag, maar met 4.07 gemiddeld (54 stemmen) doet ze het goed op MusicMeter!

75. A Sunny Day In Glasgow - In Love With Useless (The Timeless Geometry in the Tradition of Passing) (2014)




Je neemt een beetje Cocteau Twins, een beetje My Bloody Valentine, een beetje His Name Is Alive en een beetje Asobi Seksu en wat krijg je dan? A Sunny Day in Glasgow. De rollen van Guthrie en Fraser worden hier vertolkt door Annie Fredrickson en Jen Goma. De roots van de laatste zijn mij niet precies bekend, maar het is iets Aziatisch. Op In Love With Useless zingen beide zangeressen tegen elkaar en de muziek in (vandaar mijn HNIA-associatie) maar dat stoort niet, integendeel:



De video hierboven is afgekapt tot 3'46''. De albumversie is anders: na 3'26'' komt daar opeens in beste MVB-aanse traditie een mini-holocaust die nog bijna twee minuten duurt. Gelukkig ook met nog wat hemelse zang erbij.

74. Jhené Aiko ft. Childish Gambino - Bed Peace




Jhené Aiko Efuru Chilombo is een Amerikaanse zangeres. De naam Aiko suggereert dat ze Japanse roots heeft en inderdaad, haar moeder heet Christina Yamamoto. In het begin van haar carrière was ze vooral featuring-artiest en was ze in diverse video's te zien, waarna ze drie jaar deed over haar debuutalbum Souled Out die in 2014 uitkwam. Het werd een commercieel en artistiek succes: 3 op de Amerikaanse albumhitlijst en veel lovende kritieken. Daarvoor bracht ze nog een EP uit die het ook goed deed en waarop naast Childish Gambino ook Vince Stalples en Kendrick Lamar meedoen. De meningen op Musicmeter zijn verdeeld:





De titel Bed Peace is natuurlijk een verwijzining naar de bed-in van Lennon en Ono en die wordt in de clip nagespeeld. Toch gaat het nummer ergens anders over: namelijk seks en marihuana, waarmee Aiko haar favoriete dag beschrijft. Aiko en Gambino waren ook allebei high tijdens de opname. Wat een hippies! Anyway, je hoeft geen groot liefhebber van R&B te zijn om dit een lekker nummer te vinden.

73. Ofra Haza - Im Nin'Alu (1978/1984/1988)




עפרה חזה aka Ofra Haza is een Israelische zangeres. Ik wilde eerst haar beste nummer selecteren voor de lijst:



Maar ze heeft op Temple of Love een bijrol ("Touched by the Hand of") en dus koos ik voor haar bekendste nummer, een bewerking van een traditional met de tekst "Im nin'alu daltei n'divim daltei marom lo nin'alu", wat in het Engels vertaald wordt als "Even if the gates of the rich are closed, the gates of heaven will never be closed."

Dat dat een hit werd is opmerkelijk: ze had dus wel wat songfestivalsucces, maar Israelische nummers zijn zelden een hit geworden in het Westen. Wikipedia schrijft hierover: "Samples uit Haza's vertolking werden in 1987 door het Engelse producersduo Coldcut verwerkt in een remix van het nummer Paid in Full van het Amerikaanse hip-hopduo duo Eric B. & Rakim, wat heeft bijgedragen aan de bekendheid van Im Nin'Alu."

Een beetje onvolledig volgens mij: de sample staat (ook) op de singleversie van Paid in Full (0'37'') en op Pump up the Volume (een atypische megahit voor 4AD). Daarop besloot ze zelf een remix uit te brengen (met wat hulp dacht ik ook) en werd dat ook een grote hit volgens mij ook nog hulp van M.A.R.R.S en/of Erik B. & Rakim. Aan zo'n sample heb je als zangeres blijkbaar meer dan tweede worden op het songfestival.

In 1995 nam ze nog een duet op met #101a van deze lijst, Paula Abdul. Ze overleed op nog vrij jonge leeftijd aan aids in 2000, waarschijnlijk opgelopen bij een bloedtransfusie, al beweren boze tongen dat ze het van haar man kreeg (die een jaar later overleed). Om haar te eren is in Tel Aviv een park naar haar genoemd. Het succes op MusicMeter is helaas beperkt gebleven: een poging haar in de MuMeLadder van 2013 te krijgen mislukte.

72. Priya Darshini – Home (2020)




De Newyorkse zangeres Priya Darshini is geboren in Mumbai. Ze is niet erg bekend, maar fans van Pearl Jam zouden haar kunnen: ze heeft met die band in 2017 Obey the Law of the Heart opgenomen. Dit jaar komt echter wellicht haar grote doorbraak: Priya Darshini - Periphery (2020) is genomineerd voor een grammy! En wel in de categorie Best New Age Album, met o.a. Laurie Anderson als concurrente (en eens een keer niet Enya). Ik had zelf het nummer Home niet direct onder New Age geschaard, maar het is inderdaad een rustig nummer met viool en mooie zang.

Nog een leuk weetje: ze is erg sportief en rent superlange afstanden. De eerste Indiase vrouw die de 100-mile Himalayan Ultra Marathon voltooid heeft! Dan loop je dus op iets van 3000 meter hoogte...

71. Damon & Naomi – E.T.A. (1992)




Damon & Naomi zijn Damon Krukowski en Naomi Yang. Hij is zoon van een Poolse holocaustoverlever, zij dochter van een in China geboren fotograaf wiens werk o.a. in Met en MoMa te zien is. Het duo ontmoette elkaar op highschool en is sindsdien zowel muzikaal als in het echt een koppel.

Erg bekend op MusicMeter zijn ze niet (10 stemmen) maar fans van Neutral Milk Hotel kunnen de vrouwelijke helft van de band kennen van het nummer Naomi waarop ze bezongen wordt. Normale mensen zegt de band Galaxie 500 wellicht wat (Damon, Naomi en zanger/gitarist Dean Wareham). Je weet wel, waarover Liz Phair ooit zong "And I was pretending that I was in a Galaxie 500 video". De band ging uit elkaar in 1991, Damon & Naomi gingen als duo verder en brachten in 1992 More Sad Hits uit (rare naam voor een debuutalbum). Daarop staat het nummer E.T.A. Als je van dreampop houdt, luister er eens naar.

70. Kina Grannis – In Your Arms (2011)




Kina Kasuya Grannis is een Amerikaanse singer-songwriter met een Japanse moeder en een vader die roots heeft in diverse Europese landen, waaronder Nederland. Ze is dus een klein beetje van ons! Nu heb ik genealogie als hobby, dus ik heb gezocht naar haar Nederlandse voorouders en dat was best wel zoeken. Ze blijkt een afstammeling te zijn van David Pieterse Schuyler en daarmee een verre nicht van o.a. Eleanor Roosevelt.

In Your Arms is een lief liedje met een bijzondere video erbij: een animatie van (288,000) jellybeans. Dat was nogal veel werk: dertig mensen, 1457 uur in, 22 maanden. Maar het resutaat mag er zijn.

Voor wie liever op Spotify luistert, hier de playlist:
In with the Asian Ladies - playlist by Dimitri Reinderman | Spotify - open.spotify.com

69. Rina Sawayama – Comme des Garçons (Like the Boys) (2020)




Rina Sawayama is geboren in Japan, maar verhuisde op vijfjarige leeftijd naarLonden. Terwijl ze in Cambridge studeerde (politikologie, sociologie en psychologie) ging ze muziek maken: ze zat o.a. in een band met Theo Ellis van Wolf Alice. Tegenwoordig is ze een singer-songwriter die verschillende stijlen combineert. R&B, electropop, gothrock, noem maar op. Zelfs nu-metal, zodat je haar



zou kunnen noemen. Vooral STFU is Nu-metal-achtig. Echt groot commercieel succes heeft het haar nog niet opgeleverd, maar wel veel goede kritieken en in de MuMebubbel doet ze het ook goed. Vooral met XS: plek 36 in Song van het Jaar 2020 en de halve finale in 2020 K.O. Gelukkig wordt niet alles wat ze aanraakt hier als goud gezien: haar nieuwste single, een duet met Elton John, is een draak en krijgt terecht een 4.45 gemiddeld in Maak kennis met... 2021 (vooral vanwege de Shallowvibes). Goede boodschap, slechte muziek.

Team XS heeft dus van Team Comme des Garçons gewonnen vorig jaar, maar in dit draadje niet. Het Engelstalige liedje met de Franse titel heeft iets van Christine and the Queens en ik mag dat wel.

68. Sevdaliza – Oh My God (2020)




Sevda Alizadeh kwam in 1987 ter wereld in Teheran. Vijf jaar later vlucht ze met haar ouders naar Nederland. Eenmaal volwassen gaat ze communicatiewetenschappen studeren in Rotterdam en in dezelfde stad speelt ze vier jaar professioneel basketbal. Opeens besluit ze echter het op een andere toer te gooien: ze leert zingen en Ableton te gebruiken. Ze wordt artiest. Inmiddels heeft ze twee veel geprezen albums uit en fans over de hele wereld, waaronder Madonna en Roman Abramovich. En belangrijker, ook fans op MusicMeter.



Al dan niet hierdoor hierdoor geïntimideerd hebben genoeg semmers Joanna punten gegeven voor een plek in de MuMeLadder. Voor deze lijst heb ik echter voor een ander nummer gekozen, en dan niet alleen op basis van de muziek. Bij Sevdaliza zijn de video's namelijk ook belangrijk: ze heeft er al (minstens) negentien gemaakt. Ik heb ze niet allemaal gezien, maar die voor Oh My God is heel interessant. In het FKAtwigs-achtige nummer vraagt ze zichzelf af wie ze zal zijn. In de video zien we beelden van haar op jonge leeftijd. Ze krijgt een Casio-keyboard als ze acht is en zien haar daarop spelen. We zien haar dansen op een schooluitvoering, 28 maart 1998. En in 1999 lijkt ze een prijs te krijgen terwijl haar klasgenoten luid haar naam scanderen. Zelf zegt ze over de clip:



Maar los van deze boodschap: jeugdbeelden zijn leuk om te zien!

67. Peggy Gou – Starry Night (2019)




Min-jin Kim aka Peggy Gou is Zuid-Koreaans, maar ook erg Europees. Op haar 14e ging ze naar Londen om daar Engels te leren. Na een korte terugkeer in Zuid-Korea ging ze in Londen mode studeren, om vervolgens naar Berlijn te gaan. Nadat ze succes had als DJ leerde ze met Ableton (ook al) zelf tracks te maken. Ondanks haar internationale talenkennis zijn de nummers vooral in het Koreaans: ze heeft wel andere talen geprobeerd maar vond dat niet goed klinken. In Starry Night zijn wel wat Engelse woorden te horen, maar dat is omdat het publiek dan iets heeft om mee te zingen. Het fonetisch meezingen van Koreaans vond ze maar niets, vandaar.

Haar populairste nummer It Makes You Forget (Itgehane) werd gekozen tot song van het jaar bij Independent Music Awards, maar vreemd genoeg doet ie het maar matig bij RYM: #428 voor 2018. Starry Night zelfs nog iets matigers, #565 voor 2019. Veel Amerikaanse stemmers misschien die er niets mee hebben? Op Musicmeter gaat het echter een stuk beter: beide nummers staan in de MuMeLadder en Itgehane 7e in de Anderstalige ladder. Dat was zelfs een plek hoger geweest als ik toen al in de Aziatische dames was (oeps). Een echt album heeft ze overigens nog niet gemaakt. Misschien heeft ze het daar te druk voor, zeker omdat ze sinds 2019 ook een eigen modelabel heeft. Haar studie was niets voor niets!