Volgende editie gewoon wat meer Dire Straits in je lijstje, dan komt het vanzelf goed

7 in de top 100 past prima bij mijn eigenzinnige karakter ik ben een tevreden man

Gimme Shelter !

Ja mensen, ik ga nog vrolijk door met mijn top 1000 avontuur, al is het in mijn eigenwijze maar gestage tempo.

735. Deafheaven - Sunbather (2013)
Stond bij mij altijd te boek als hét hipster metal album (en misschien heb ik daarom nooit naar geluisterd), maar dit steekt toch heerlijk in elkaar. Het is één grote, mistige adrenaline rush. het is zwaar, staat in de 6de versnelling, schreeuwvocalen, maar toch voelt het niet per se als een broedplaats van duisternis en depressiviteit, door opwekkende riffs en semi-experimentele melodische passages voor de afwisseling. Weer een metalplaat ontdekt die me zéér goed smaakt.
4*

734. Morphine - Cure for Pain (1993)
De leden van Morphine genieten toch wel van een intrinsieke coolheid. Cure for Pain kent weer die typerende Morphine sound, wat vooral tot uiting komt in het fijngevoelige samenspel tussen bass en saxofoon. De drukkende grooves die Sandman uit zijn bass tovert gaan prachtig samen met de bevlogen blaasmomenten van Colley. De stem én teksten van Sandman maken het af, zijn lage maar sfeervolle stemgeluid complementeert de muziek treffend. Persoonlijk heb ik iets meer met voorganger en debuut Good, waar iets meer van die fanatieke opgekropte energie schuil gaat, waar Cure for Pain wat sterker uitgesproken melodieus is. Maar Morphine is zo’n coole band, bezeten doch beheerst, al hun werk gaat er goed in bij mij. Morphine is very saxy.
4*

733. Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx... (1995)
Tijd voor wat controverse: dit album heeft voor mij niet meer de onomstreden hiphop classic status als hij wel voor zo velen anderen heeft. En waardoor dat bij mij vooral komt: Ik durf te stellen dat de tand des tijds niet al te vleiend is geweest voor de productie van dit album. RZA levert natuurlijk weer prima werk met sterk samplewerk, maar de dreigende en mysterieuze sfeer en vibes van een Liquid Swords en 36 Chambers mis ik toch wel op dit album. Het neigt naar repetitie en ook de beats van sommige tracks zijn soms zelfs wat eenvoudig. Het is allemaal zeker niet slecht, het weet me gewoon niet meer zo te raken. Dan is de duur van 70 min lang. Please geen drive-by shooting nu okay?
3*

732. Trentemøller - The Last Resort (2006)
Dit is nog eens een album met sfeer, heerlijk koeltjes doch avontuurlijk, het is geen moment te druilerig. Vooral die schichtige, licht glitchy beats vind ik een verrukking om naar te luisteren. Ik wip wat heen en heer tussen 4* of een halfje eraf. Sommige nummers klinken iets meer als een trukendoos aan losse bliepjes dan een coherent geheel en er had hier en daar een klein beetje lengte afgeschaafd kunnen worden maar ach, de hoogtepunten zijn toch wel overtuigend genoeg voor 4 blinkende, onder sneeuw bedolven sterretjes.
4*

731. Damien Rice - 9 (2006)
Een sporadisch nummer van Rice gaan er altijd wel in bij mij, en ook op 9 heeft hij een aantal overtuigende songs. Hij weet met zijn kwetsbare stem ook zeker wat emotionele snaren te raken. Een heel album is voor mij toch altijd wat lastig te verteren, daarvoor is het voor mij iets te lichtvoetig. (en een stukkie minder dan debuut imo)
2.5*

Ok, autobom dan maar

Verrassende quotatie van OB4CL inderdaad. Ok, Liquid Swords is natuurlijk nog (veel) beter.

Simpele beats? Ok... check 'Verbal Intercourse' nog even dan, voor mij zowat de sterkste beat die ooit uit RZA's hoge hoed is tevoorschijn gekomen. Liquid Swords mag dan beter zijn in z'n geheel, Verbal Intercourse neuqt alles op dat album wollah

Hmm, ik vind de productie van The Last Resort gedateerder klinken eigenlijk.

Hahahhaha simpele beats zegt ‘ie

Criminology voelt als een complete drive-by shooting, dat je dat überhaupt nog durft aan te kaarten

Zullen we 'm opwachten na schooltijd?

Nog wat controverse: Ik vind eigenlijk dat alle Wu-Tang gerelateerde producties wat frisheid verloren hebben, zeker in vergelijking met de uitmuntende en uitdagende producties van vandaag de dag.

Oké, ik ga nu wel echt richting mijn schuil-adres en neem mijn nieuwe identiteit van ArthurDZ-2 aan

Nou jouw nieuwe schuiladres wordt de bank hoor wat mij betreft, ben het er totaal niet mee eens

Ik ook echt niet. Wat the hell heb jij gesnoven, man?

Eno + Jaren '80 blokje! (laten we eerlijk zijn, Depeche Mode trok wel wat 80's de 90's in nog)

730. Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)
Een wat onderbelicht album in de Fleetwood mac discografie, maar verdient wat mij betreft toch een extra spotlight. Met Little Lies en Everywhere wordt de mysterieuze, aanstekelijke popmelodie zowat geperfectioneerd. Anderzijds geven de opzwepende ritmes van Big Love en Isn’t it Midnight het album wat welkome pit. En oké, dan zijn er ook wel een handjevol nummers die een stuk minder memorabel zijn, maar Lindsey Buckingham heeft wel een productie in elkaar gedraaid die niet ten onder gaat aan dat onnodige jaren ’80 bombast, maar wel uitgesproken genoeg is om die mystieke Fleetwood Mac sound te vangen.
3,5*

729. ABC - The Lexicon of Love (1982)
Zo maak je nog eens een debuut-entree, een album als een extravagant theaterstuk en dan ook nog eens het geheel met zoveel bravoure brengen dat je de indruk wekt al jaren ervaring te hebben in de showbizz. De nummers steken gewoon goed in elkaar, de melodieën schieten mooi in elkaar over en zoals al gezegd: Vooral allemaal overtuigend en vol overgave gebracht. Een fijn staaltje melodramatiek (en dat bedoel ik als een compliment). Look of Love is eigenlijk wel een tijdloze klassieker gebleken he?
3,5*

728. Simple Minds - Sons and Fascination (1981)
Uitgebreider stukje bij het album zelf
Simple Minds probeert op Sons and Fascination iets bewonderenswaardigs door de duistere post-punk ambiance uit te dossen in een toegankelijker, maar majestueus pop rock jasje. In mijn optiek een wat ondankbare taak: Het zijn twee genres met uiterste ambiances, krijg die maar eens tot een coherent geheel samen. Het resultaat is dan ook wat gemixed, het album kent zijn momenten maar dreigt ook een vrij onschuldig luisterspel te vormen. Het weet me grotendeels nooit echt volledig te prikkelen of te overdonderen, maar genoeg positieve (hoogte)punten op te merken aan dit album.  
3*

727. Brian Eno - Another Green World (1975)
Uitgebreider stukje bij het album zelf
Een uitzonderlijk mooie release van Eno, die mij erg dierbaar is. Bij elke luisterbeurt verwonder ik mij weer hoe de Britse muzikant speelt met de verschillende mogelijkheden binnen een door Eno zelf opgeworpen muzikale speeltuin. Enerzijds zijn daar de meer rock-georiënteerde roots van Eno, maar anderzijds begint zijn toenemende interesse voor synthesizer-gedreven soundscapes steeds meer door te schemeren.
En in deze speeltuin, de exploratie van Eno’s fantasieën binnen zijn eigen ‘rock’ framework gecombineerd met zijn drang naar innovatie, ontstaat Another Green World. Een majestueus en kleurrijk project, gebracht met een aanstekelijk enthousiasme waar de muzikant steeds maar weer verschillende creatieve uitspattingen samen laat komen binnen een ogenschijnlijk beperkt speelveld. Een fragmentarisch meesterwerkje.
4,5*

726. Depeche Mode - Ultra (1997)
Depeche Mode is niet helemaal mijn band. Ultra heeft wel een gave basissound en een paar sterke nummers zoals It’s No Good en Useless. Stilistisch heeft Depeche Mode het prima voor elkaar op Ultra, maar ik mis toch wat gelaagdheid, wat extra diepgang, om mij volledig over de streep te kunnen trekken.
3*

725. Alvvays - Antisocialites (2017) 
Ik vind dit een overtuigende vooruitgang t.o.v. hun debuut. Met het melodisch schurende gitaarspel van In Undertow krijg ik zelfs wat voorzichtige Yo La Tengo vibes… en dan zit je altijd goed bij mij. Dreams Tonite trakteert ons dan weer op een betoverende zanglijn, haast kinderlijk in opzet maar o zo effectief. Plimsoll Punks is vervolgens verrassend gelaagd, met uitstapjes in het gitaarspel van psychedelische proporties. Voor mij is alvvays ook het interessants als ze flirten met de meer psychedelische en noisy kant van hun muziek. Deze fuzzy, dromerige pop sound wordt doorgetrokken op het album, ,maar helaas verliest het album gaandeweg wel iets van vaart, alhoewel ze er nog een sterk eind aan weten te breien. De meeste kwaliteit zit verstopt in de kop, maar het is zeker een band die zijn potentie heeft laten zien.
3,5*

724. Stereolab - Transient Random-Noise Bursts With Announcements (1993) 
Uitgebreider stukje bij de albumpagina
Stereolab, dat is een groep naar mijn hart geworden. Dan te bedenken dat ik een aantal jaren geleden de band maar flauwtjes vond en ze links heb laten liggen. Stereolab bewandelt 2 paden tegelijk, een been maakt passen in onschuldige en aanstekelijke melodieën, terwijl het andere ledemaat voet zet in innovatieve, haast avant-gardistische composities. Daarbij vertrouwt de sound nadrukkelijk op een elektronische trukendoos en de dromerige Franstalige vocalen van Laetitia Sadier. Het resultaat is uitgesproken, spectaculair, surrealistisch en fleurig. Een excentrieke release met durf. Naar mijn o zo bescheiden mening is Transient Random-Noise Bursts essentieel luistervoer voor elke open minded muziekliefhebber.
4,5*

723. Duffy - Rockferry (2008) 
Ik heb als jonge tiener een bijbaantje gehad in een boekenmagazijn. Beetje hersenloos boeken inpakken. Vanwege langsrijdende heftrucks mochten we geen muziek in de oren, dus het was geforceerd de hele dag naar Skyradio luisteren over de magazijnspeakers, naar al die nummers die ze helemaal de vernieling in draaiden. We deden zelfs weddenschappen met collega’s hoe vaak we vandaag nou weer ‘Sweet About Me’, ‘Bleeding Love’ of ‘All Summer Long’ zouden horen. Ik heb een vage herinnering dat we wel eens 8 keer op een dag ‘American Boy’ hebben geturfd.

Duffy kwam natuurlijk ook de godganse dag langs. Dat kan toch nooit veel soeps geweest zijn, aldus mijn snobistische brein, terwijl ik 12 jaar later het volledige album voor het eerst in stap. Nou dat valt dus reuze mee, Duffy toch een schoolvoorbeeld van een (sky)radio-friendly artieste, maar met genoeg inhoud én fanatiek stemgeluid om een heel album te vullen met sweet sweet blauwogige soul. Dynamiek, sfeer, het zit allemaal verstopt op dit album. Warwick Avenue toch wel een beauty, hoe onbedoeld grijs gedraaid ie ook mag zijn voor mij.
3.5*

722. Cœur de Pirate - Blonde (2011) 
Op zijn allerminst charmant, in de Franse taal huist toch altijd een intrinsieke betoverende kracht. Gaat ook hand in hand samen met de gebruikte majestueuze piano en de sporadische strijkpartij. Iets meer durf in de songwriting en ik had het helemaal magnifique gevonden.
3*

721. IQ - Frequency (2009) 
Ik kan de neo-prog sound van IQ waarderen, die ik wel prefereer boven menig ander neo-prog band (van het handjevol dat ik ken). Ze hebben wel iets fris over zich, verliezen zich ook niet in een té ambitieus opgezet geluid. Kanttekening bij Frequency is dat ik het voorgaande werk wat ik van ze gehoord heb wat consistenter vond.
3*

Nu klinken Dark Matters en Frequency ook wel beduidend frisser dan het meer typische neo-proggeluid van het werk uit de jaren '80 en '90.

Ik zie dat alleen de 2014 release nog langs komt in de lijst (nog frisser?), Dus de rest zal ik in de verre toekomst eens op eigen houtje moeten ontdekken

Wanneer gaan we Emperor Tomato Ketchup CSL'en, aerobag?

Zeker, The Road of Bones is nóg strakker geproduceerd. Of dat een pluspunt is gaan we meemaken wanneer je daar iets over neerpent.

Daar ben ik weer hoor, jullie denken toch niet dat ik op ga geven he? Niet zolang ik deze toppers blijf ontdekken (Underworld, Blu & Exile)

720. Blu & Exile - Below the Heavens (2007) 
Dit is absoluut een van de meest optimistische hiphop albums die ik ooit gehoord heb, sprankelende positieve vibes zijn uitgestrooid over het hele project. Rapper Blu en beatmaker Exile hebben een geweldige chemie te pakken op dit album. De beat is de op maat gemaakte handschoen voor de hand van Blu waarmee hij de mic vasthoudt. Het hele album heeft iets zweverigs, niet alleen in de instrumentals maar ook in die voortvloeiende stijl van rappen van Blu. Er staan meer hoogtepunten op het album, maar ik blijf bij elke luisterbeurt onder de indruk van hoe magistraal en verwelkomend die eerste drie nummers zijn. Dat is nog eens binnen komen. Wat me opvalt van Blu en Exile is dat de vibe van het gehele album wat een-dimensionaal is (je zou ook kunnen zeggen: zeer consistent), iets wat me in hun 2020 meer jazzy album miles ook al opviel. Dit hoeft niet per se een kritiek te zijn, waarom zou je deze levendige vibes uit de weg willen gaan, een beetje herhaling mag zeker.
4*

719. Underworld - Beaucoup Fish (1999)  
Underworld maakt weer indruk met hun combinatie van vorstelijke beats en fantasie-prikkelende backdrops. De eerste 4 nummers zijn een beleving, zweverig maar opzwepend, een wonderlijke reis fijntjes uitgestippeld door het Britse trio. Na het 4de nummer neemt de kwaliteit toch wel een beetje een duik; Sneltrein Moaner en het groots-opgezette Kittens krijgen mij nog wel op de banken, maar daartussen bevinden zich wat nummers die mij niet met volledige overgave aan het raven of aan het dagdromen krijgen. Daarom voor nu 3,5, maar wel een dikke 3,5.
3.5*

718. Riverside - Anno Domini High Definition (2009) 
Waar ik eerder al geconcludeerd heb dat Riverside niet voor mij was, ging ik toch weer voor een volledige luisterbeurt. Het blijft voor mij toch wel een band die geplaagd wordt door clichés. Jammer, want momenten dat elektronische snippers verworven worden in de muziek en de band zich even buiten de begaande paden durven te wanen, hoor ik toch wel wat verborgen potentie bezit om mij mogelijk wel te kunnen raken. Ach, dan niet hé.
2,5*

717. Queens of the Stone Age - …like Clockwork (2013) 
Als er een band nog een beetje hun best doet om de hard rock spirit in leven te houden, dan is het wel QOTSA. En wat mij betreft doen ze a helluva good job. Ze maken voor mij dit album nog aantrekkelijk door het tjokvol met fijne ideeën en frisse invalshoeken te proppen. Bijvoorbeeld de ‘stoner’-rock vuurpijl My god Is The Sun direct gevolgd met de deinende psychedelische slow-burner Kalopsia. Of wat dacht je van de funky gitaren van smooth sailing? of die zware klappen van het openingsnummer? Ik mag de Queens wel, een vertrouwde sound toch fris laten klinken met verrassende nummers en veel afwisseling binnen de nummers zelf. Misschien vind ik deze zelfs wat beter dan Songs for the Deaf
4*

716. Fela Ransome Kuti & The Africa '70 - Gentleman (1973) 
Met veel plezier luister ik altijd naar Fela Kuti, de Nigeriaanse prins van de afrobeat. Wat een gave heeft deze man om zijn muziek te laten opbloeien, een weelde aan doordenderende grooves en meeslepend instrumentaal gesoleer. Gentleman is daar een groots voorbeeld van, een nummer waarvan je hoopt dat hij nooit zal eindigen. Na een intro van 9 minuten(!) deelt Kuti ons mee dat hij de original African man is; voor hem geen uitdossing in Westerse kledij om zich goed te voelen. Igbe en Fefe Naa Efe zijn ook nog 2 aanstekelijke afro-jazz composites, maar Gentlemen steelt hier wel echt de show. Muziek is een viering, een feest, en Kuti staat in het stralende middelpunt.
4*

Een keer na of voor een Blu & Exile, Fela Kuti of Underworld CSL?

Blu & Exile heel graag, hun nieuwe album mag ook. Vanavond, na de tip van Koenr?

Wil je het eerlijke antwoord?

je gaat het redden! x

Hou het nog in elk geval vol tot #625, mag je daarna stoppen x

#616 bedoel je? x

DIe mag jij live voor m gaan spelen. Niet je nieuwe kimono vergeten he? x

Tussen al dat 2020 eindejaars-lijstjes geweld ook nog wat tijd over gehad voor de oudjes

715. Beck - Morning Phase (2014) 
Ik geniet absoluut van een Beck album op zijn tijd, een artiest die op zijn sterkste momenten een uiterst innovatieve singer/songwriter is en absoluut niet voor één gat gevangen kan worden, wat hij met zijn eerdere werk zeker al bewezen heeft. Morning Phase laat een kant zien van Beck die we ook op Sea Change uit 2002 mochten aanschouwen; Gevoelige, dromerige folk (pop) nummers, recht uit het organische hart van Beck. Het album is fijn en ruimtelijk geproduceerd, de vocale melodieën zijn bij tijden weer smullen (vooral op Morning en Blue Moon). Máár, Morning Phase is voor mij toch wel het slaperige, minder aangrijpende boertje van Sea Change.
3*

714. Anathema - Distant Satellites (2014) 
Ik kom even terug bij dit album als ik de andere (nog hoger geplaatste) albums ook gehoord heb.

713. Madonna - Ray of Light (1998)
Madonna (en/of haar productie team) na 1990 had altijd zeer goed de oren open staan met betrekking tot wat populair/uniek was in het tijdsgebonden muzieklandschap van het moment, om vervolgens hier sterk op in te spelen. Het zou me dan ook niet verbazen als Madonna zich voor Ray of Light flink heeft laten inspireren door de bruisende 90’s techno scene, trip-hop en de kunstige elektronische avonturen van Björk (De Vries, een van de producers, werkte ook eerder met Björk samen).

De productie op dit album is overtuigend, uitzonderlijk gedetailleerd en de absolute blikvanger van het album. Dit mag grotendeels de verdiensten van William Orbit genoemd worden. Madonna hoeft deze strakke voorzet van Orbit alleen maar in te koppen met haar natuurlijke charmes en dat doet ze dan ook zeer bekwaam. Als een muzikale kameleon gaat Madonna helemaal op in deze opvallende producties. Ik vind niet alle nummers even meeslepend, maar het blijft een erg strak in elkaar gedraaid album met een paar sterke uitschieters die madonna’s plaats in de pop geschiedenis eens goed verstevigden. Al maak ik daar wel de kanttekening bij dat album wel erg gemaakt wordt door de productie en dat de echte ster madonna toch wat overtuigender aanwezig was op haar eerdere werk.
3.5*

712. Steely Dan - Can't Buy A Thrill (1972)
Wat een onvervalst bundeltje plezier, deze debuutplaat van Steely D. Het leeft, het bruist en voornamelijk; het is zo onweerstaanbaar catchy. De progressie van de akkoorden terwijl de solo’s elkaar overlappen, het lijkt soms zo eenvoudig maar het is zó vakkundig in elkaar gedraaid. Het voelen als ‘van punt A naar punt B’ liedjes, maar een aandachtige luisterbeurt bewijzen toch echt het tegendeel.

De teksten en de vibes op het album zijn geïnjecteerd met een introspectief optimisme (die niet altijd zo vanzelfsprekend is, als je enkel op de teksten af zou gaan) en daarmee vangen Becker en Fagen iets unieks. De mannen ademen ook muziek, wat maar al te goed te horen is in de fade-outs waar ze er vaak nog op los jammen en je ineens in de verte weer een hele nieuwe hook hoort.

Overigens, die gitaarsolo op Reelin’ in The Years, die is echt rete-verslavend. Van die gitaarlijntjes wil ik wel een badkuip vol laten lopen om me helemaal onder te dompelen.
4*

711. The Doors - Morrison Hotel (1970) 
Ik ben verzot op The Doors, van alle grote rockbands uit de jaren ’60/’70 waren zij wat mij betreft wel een van de meest charismatische acts, misschien wel DE meest charismatische. Indrukwekkend wat een overvloed aan creativiteit ze ook tentoonstelde in zo’n korte tijd. Morrison Hotel omarmt de blues, met daarop niets al te fancies in de vorm van een (misschien wel te) lange speelduur of nummers die totaal ontsporen. Wat minder de nadruk op het psychedelische, wat maakt dat ze zich iets minder in mijn voorkeurstraatje begeven.

Waiting For The Sun blijft voor mij een uitschieter, met het drukkende refrein, de marcherende drums en de zoemende gitaren. Het ingetogen, zwevende Blue Sunday, de opzwepende ritmes van Peace Fog, de zang van Morrison op The Spy en het broeierige van Indian Summer.. Ja genoeg moois op dit album te vinden.

Ik mis toch een klein beetje de koortsachtige magie van hun andere werk, maar uiteraard is dit weer kwaliteit van de bovenste plank, want rocken konden ze wel. En Morrison blijft een frontman van jewelste.
3.5*

Strijder!

I'm still going Al word ik door mijn ADHD-aandachtsspan wel steeds afgeleid door andere, niet mume top 1000 gerelateerde releases. Maar we komen er wel. over 1 jaar of 2 ofzo

710. Curtis Mayfield - Superfly (1972)
Ik had me eigenlijk eerder nooit zo begeven in Curtis-territorium, naast zijn debuut, die ik goed vond, maar niet per se een persoonlijke favoriet is. Superfly daarentegen... die is Superfly
Hier heb ik de afgelopen dagen zeker van genoten. Het voelt voor mij ook echt als een blauwdruk-plaatje; als je mij nu zou vragen wat de go-to soul funk plaat is, een album die de essentie van de groove-georiënteerde kracht perfect vangt, dan zou ik met al mijn beperkte kennis deze aanprijzen. Het album is zo smooth georkestreerd, het is een lange streng aan verslavende vibes. Alhoewel verslavend, Curtis waarschuwt hier ons wel voor de gevaren van verslaving natuurlijk.
4*

709. Rufus Wainwright - Release the Stars (2007) 
Ik hou wel van wat dramatiek in muziek, zorgt voor wat leven in de brouwerij. Rufus weet de dramatiek op zijn beste momenten dan ook goed te vangen, met ambitieuze composities sterk leunend op het melancholische en majestueuze van het barokke. Een stijl van muziek, indien goed uitgevoerd, waar ik absoluut verliefd op kan worden. Dus slaagt Rufus in mij voor zich te winnen? Ja en nee. Album begint veelbelovend met 2 meeslepende nummers gevuld met fijne details. Daarna volgen er echter ook wat zwijmelaars die mij een stuk minder in slagen om mij Rufus zijn muzikale fantasie wereld in te trekken. De details van de 2 starters lijken wat te ontbreken en de composities worden minder uitdagend. Een wat meer up-tempo rocker als Between My Legs brengt nog wat reuring, maar op deze momenten blijft Rufus ook nog wat gematigd om echt vuurwerk te brengen. Op de tweede helft veer ik vooral nog op bij het mooi opbouwende Slideshow, de vocale voordracht op Tulsa en het triomfantelijke Release the Stars, maar daar staan helaas ook weer wat nummers tegenover waar de voornaamste drijfkracht uit vrij eenvoudige piano-melodieën bestaat. Do I Disappoint you? Over de breedte van een heel album misschien toch wel Rufus, maar even goede vrienden oké?
3*

708. King Crimson - Discipline (1981) 
Ik weet nog wel dat ik deze voor het eerst draaide en dat ik oprecht dacht dat ik per ongeluk iets van Talking Heads opgezet had. Opener Elephant Talk had ook zo op Remain in Light kunnen staan. De ritmes, de zwiepende gitaartjes, de manier van zingen met de korte speelse uithalen… Adrian Belew klínkt zelfs als Byrne. De new waves vibes krijg ik overigens voornamelijk van de eerste twee nummers, Matte Kudasi is op zijn beurt een bitterzoete ballad, Indiscipline is een portie desoriënterende experimentele rock en The Sheltering Sky een spacey soundscape. En dan is daar ook nog die opvallende verhalende track Thela Hun Ginjeet. In het midden van het album klopt nog steeds een prog-hart; Zoveel technische hoogstandjes op dit album om van te genieten. Het voortreffelijke bass-spel, het creatieve spel der percussie en de zwijmelende gitaren. Ik word daar altijd enthousiast van, bands die wat ballen durven te tonen en nieuwe paden in durven te slaan. Ik word vervolgens dubbel zo enthousiast als het eindproduct ook nog geslaagd is. en Discipline, in mijn o zo bescheiden mening, mag toch zeker als zeer geslaagd bestempeld worden.
4*

707. Amenra - Mass IIII (2008) 
Johnny Marr viel me der in de supertiptopper ook al mee lastig. plezant lastig dan. Mass IIII is een intense luisterbeurt, op zijn best klapt Amenra mij vol overtuiging van mijn sokken (De opener, Dodenakker, Razoreater ), maar het album kent ook een paar nummers die me iets minder doen, zoals Le Gardien des Rêves en de afsluiter. De desoriënterende golven van lawaai zijn een constante prikkeling voor de zintuigen. Ondertussen zijn er onder het deprimerende kabaal genoeg melodisch samenspel van de leden van Amenra te vinden, die eerder naar een post-hardcore invalshoek neigen. De duistere sfeer is ongeëvenaard.
3.5*

706. Eminem - The Slim Shady LP (1999) 
Wat is deze gozer enorm afgegleden, maar wat zijn de ‘oldskool’ eminem platen toch wel een stand-out binnen de hiphop. Slim Shady LP is een plaat met karakter, natuurlijk ook door het karikatuur wat eminem hier bewust neer zet. Soms zo over-the-top grof en bizar, maar altijd gevat en memorabel. Eminem wist de luisteraar op zijn vroege platen altijd kundig zijn fantasie-wereld in te slepen. Op deze plaat is nog zo mooi te horen dat hij de wereld aan zijn voeten had en hij er dolgraag overheen wilde walzen.
3.5*

Waarom open ik dit topic en valt mijn oog meteen op negatieve shit over OB4CL.

Ja dat trekt de aandacht schijnbaar. Mensen zijn veel meer geneigd te reageren op een negatief bericht dan een positief schrijfsel, merk ik ook op de albumpagina's

Negativity sells