905. Pulp - This Is Hardcore (1998)
Grootste en gedurfde songs met charismatische frontman Jarvis cocker als visitekaartje. Voor een ‘Britpop’ album begeven sommige nummers in behoorlijk duister territorium en dan wordt Pulp echt interessant. En ze blijven ook altijd zo lekker typerend Brits. Het album voelt als een persoonlijke statement van Cocker, intrigerend album.
3,5*

904. The Roots - Illadelph Halflife (1996)
Ze zullen nooit mijn favoriete hiphop groep worden, maar ik zal liegen dat ik barst als ik zou beweren dat ze geen goede muziek maken en vooral: ongelofelijk consistent zijn. lladelph Halflife werkt goed als een geheel album, ondanks de lengte blijft het een boeiende luisterbeurt. Tekstueel zo sterk en ze hebben zich een opvallend relaxte, goed doordachte stijl aangemeten. Misschien iets të doordacht, iets té gepolijst, waardoor het me nooit helemaal om de oren klapt, maar het is nog steeds erg goed
4*

903. Journey - Frontiers (1983)
Als de band het bombastische niveau van het openingsnummer door had weten te trekken, had ik hier absoluut van genoten. Hoe catchy is dat refrein? Helaas blijkt het toch een valse start. Ik trek de langzamere nummers niet zo goed en ze leggen het er in sommige nummers wel erg dik bovenop en dan zijn er niet genoeg catchy hooks meer om de boel te redden. Dan wordt het me toch wat teveel van het goede.
2,5*

902. Marina & the Diamonds - The Family Jewels (2010)
Verrassend album, die sterk opent en verderop een met een paar pop parels op de proppen komt. Are You Statisfied en I Am Not Your Robot zijn opmerkelijk gelaagd. Niet alle nummers zijn even onderscheidend, maar over het algemeen heerlijk uptempo, interessante zanglijnen en een frisse kijk op de electropop sound.
3,5*

901. INXS - Kick (1987)
Kicks is gevuld met iconische nummers die stralen dankzij de piekfijne productie en energieke stem van Hutchence. Daartegenover staat echter ook dat de helft van het album gevuld is met nummer die plezant in het gehoor liggen, maar verder niet veel om het lijf hebben en waar de broodnodige diepgang jammerlijk gemist wordt. Daarmee doen zo absoluut geen eer aan de uitschieters op dit album.
2,5*

Heb 'm in mijn lijst op 76 staan, jammer genoeg ook niet ingezonden. Maar biedt hoop voor toekomstige lijsten haha.

Dat waren de eerste 10% (+ bonus) en ik heb zo alweer een paar fijne nieuwe albums ontdekt, die wie weet uit kunnen groeien tot nieuwe favorieten. De uitslag loopt aardig op mij voor, maar ik rush al genoeg. En ik neem aan dat, naar mate we steeds hoger in de punten komen, ik steeds meer albums al zal kennen. Van de eerste 230 heb ik er precies 30, dus nog 470 te gaan zullen we maar zeggen



Over 2 jaar ga ik je spammen, want meer hiphop in de lijst is altijd een goed idee.

Ik ben ook nog benieuwd hoeveel elektronica albums nog gaan passeren, toch wel het ondergeschoven kindje tot dusver.

Ik proef enige Alchemy in onze zienswijze.

Ik heb het aangepast. Daarmee komt Folklore vanzelfsprekend wat hoger te staan. Verder (gelukkig) geen wijzigingen bij de bovenste 1000. Hoewel ik me kan voorstellen dat Red van King Crimson nu wat lager staat mocht Taylor Swift daaraan gekoppeld zijn.

Om antwoord te geven op je vraag, geen idee wat je bedoelt met 'csv-exporttool' en 'lijst met id's', maar de eerste lijkt te doelen op de exporttool vanuit MuMe en de tweede op het templatebestand dat ik geüpload heb.

Wanneer je koppelt o.b.v. van titel pakt Excel gewoon de eerste in de lijst die Excel tegenkomt (beginnend vanaf boven). Vandaar dat het handig is om ook ter controle altijd de artiest te laten genereren en niet alleen de id. Daarmee kun je controleren of het juiste album meegenomen is.

Clipse!

Ah zo. Ik ging er iets te automatisch vanuit dat controle op zowel titel als artiest allemaal in die ene formule zat. Titel en artiest heb ik niet automatisch laten genereren, heb alleen de ID met de formulieren laten koppelen. Goede les voor de volgende keer.

Fijn dat Nelly alsnog met de juiste score wordt meegenomen

Een beetje uit het niets ineens "Eindelijk vakantie". Niet minder dan terecht. Zou dat dan betekenen dat ik nog mag hopen dat mijn nr 1 ook nog de lijst haalt?

Hopen mag altijd...

Ik zou er alleen geen geld op inzetten.
(en hopelijk inmiddels ten overvloede: maar ik heb dus geen voorkennis van de lijst)

En de nummer 1 is.... nummer 764. Als u begrijpt wat ik bedoel.

The Chronic

En de nummer 761, waar is die?

Onderaan de post.

Haha top, dank voor het aanpassen! Populairder dan ik dacht, dat Riverside

Gemiddeldes van rond (en soms ruim boven) de 4* en ~200 stemmen. Dat is beter dan veel andere albums die deze lijst halen.

Second Life Sydnrome heeft bv. betere statistieken dan drie andere platen in dat vijftal (excl. Dre)

The Disintegration Loops II

900. Alvvays - Alvvays (2014)
Album is gevuld met dromerige, plesante nummers. Maar buiten de charmante dynamiek van de nummers, valt er voor mij nooit zoveel te halen. De nummers raken snel wat voorspelbaar. Voelt voor mij altijd als een voorbeeld voor Style over Substance, ook al waardeer ik de style wel. Leuk voor de sporadische luisterbeurt
3*

899. Garbage - Garbage (1995)
Ik had nog geen kennis mogen maken met deze band, maar het is een heerlijk gelaagde plaat gebleken. Rockt lekker weg met verrassende riffs en speelse instrumentale uitspattingen. Er wordt precies genoeg aan de elektronische knoppen gedraaid om het album wat extra’s mee te geven, zeker de extra lagen melodische noise zijn een succes. Was dit de vrouwelijke tegenhanger van de grunge? Een prettige eerste kennismaking, dat is het zeker.
3,5*

898. Arcade Fire - Everything Now (2017)
Een deel van mij wil heel graag van dit album houden. Everything Now is een van mijn favoriete Arcade Fire songs, misschien wel dé favoriet. Ongekend catchy compositie, ijzersterke melodieën, die Francis Bebey Sample . Put Your Money on Me, We Don’t Deserve Love en Creature Comfort zijn wat mij betreft ook bovenste plank AF songs. Maarja, op hetzelfde album staat Chemistry… en Peter Pan… en Good God Damn. Het is toch alsof je op een date een bloedmooie dame treft die je nog aan het lachen maakt ook, maar op weg naar huis toe een paar oude omaatjes in het gezicht rochelt en een kleuter omver trapt. Dat is echt onvergefelijk.
2*

897. Monster Magnet - Powertrip (1998)
Ik moet opbiechten, op basis van de albumhoes dacht ik deze plaat verschrikkelijk zou gaan vinden. Maar. Het spierballen-gehalte van deze plaat is opzwepend en de scheurende gitaren zijn verslavend. Het gaat me ook niet vervelen gedurende de speellengte van de langspeler, die aardig aan de lange kant is. Af en toe vissen ze wat veel in dezelfde vijver, maar de plaat komt wel heel dicht bij een ultieme sex, drugs and rock ’n roll plaat en dat zonder al teveel pretentieuze poespas.
3,5*

896. Fountains of Wayne - Utopia Parkway (1999)
Fountains of Wayne, ik zal nooit echt een liefhebber worden vrees ik. Een opvallende up-tempo sound, maar de opgeblazen sound wordt me al snel iets aan de langdradige kant. Een groot deel van de nummers gaat redelijk in een rechte lijn van A naar B, zonder echte uitstapjes die een indruk op me achter laten. Gelukkig kent het album een aantal fijne momenten van variatie, zoals Hat and Feet en Prom Theme, wat er voor zorgt dat ik wel door wil blijven luisteren.
3*

Aardige update met een onderschat album van U2 en één van Bruce's mooiste en meest introverte albums.

Spreek je uit ervaring?

Nee, meestal ben ik degene die in zijn gezicht gerocheld wordt

Deze notering had ik niet gelijk zien aankomen. Volkomen terecht wel natuurlijk

Dre's Chronic had ik toch hoger verwacht. Bij mij een regelrechte top 10 plaat. Hoe dichter bij 1 ik kom, hoe lastiger ik de volgorde vind te bepalen, maar heb 'm nu op 4 staan.

Nomen Est Omen.

Tyler the Creator, #1 van 2019 op RYM, #137 aller tijden. Hier toch een stuk lager.

Van Flower Boy (die op RYM nóg beter scoort) zou het me niets verbazen als die niet eens meer langskomt.

895. Grandaddy - Under the Western Freeway (1997)
Grandaddy is een band die zich een interessante en karakteristieke stijl aangemeten heeft. Catchy, zelfs wat simpele melodieën met op de achtergrond een ruwe, ongepolijste elektronische productie. De opvallende, borderline onzuivere vocalen van Jason Lytle zijn ook een opvallende verschijning, maar werken goed in de context van het album. A.M. 180 is natuurlijk het absolute paradepaardje, maar alhoewel de band af en toe wat zoekende is naar de focus, staat het album vol met creatieve uitspattingen. Everything Beautiful Is Far Away en Laughing Stock zijn ook twee favorieten hier.
4*

894. Lunatic Soul - Fractured (2017)
Dit klonk al een heel stuk aangenamer dan het album van Riverside uit 2018. Uitgekiende composities, uitgevoerd en een sterke productie. Mariusz Duda heeft een zachte, subtiel stem die perfect samengaat met de door hem gecreëerde composities. Een mix van strijkers, elektronische soundscapes en de zwevende gitaar hier en daar. Niets werk echt toe naar een grootse climax, maar er worden genoeg spanningsbogen opgebouwd. Soms een tikkeltje aan de veilige kant, maar zeer degelijk en meeslepend album.
3,5*

893. Norah Jones - Come Away with Me (2002)
Als ik het album in een woord zou moeten vangen, dan past het woord ‘elegant’ het beste bij dit album en Norah Jones in het algemeen. De ultieme koffiekamer muziek. Comfortabel en geruststellend. De emotionele range van Norah Jones is door haar onschuldige stijl wat beperkt, er gebeurt net iets te weinig, maar de sound die ze nastreeft, voert ze foutloos uit.
3*

892. Beastie Boys - Ill Communication (1994)
Op Ill Communication gooien Beastie Boys al hun opgedane kennis van de laatste albums in de snelkookpan, klusten het zooitje fanatiek bij elkaar en voila!: Mijn favoriete Beastie Boys album. Een verzameling van hiphop hardhitters, subliem sample werk en heerlijke variatie met de punk georiënteerde nummers. Perfecte fusie van stijlen en zo lekker afgemeten agressief.
4*

891. Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992)
Ik werd even op het verkeerde been gezet door albumhoes en de bandnaam. Ik verwachte een country geïnspireerd album, maar het is een typisch jaren ’90 alt-rock album gebleken. Aan het einde van de rit is het toch wel een product van zijn tijd geweest. Een sympathieke luisterbeurt en de productie is allemaal kwalitatief in orde, maar muzikaal vrij eenvoudig en mist wat venijn. Hierdoor weten maar weinig nummers echt een memorabele indruk op mij achter te laten. De man op de hoes kijkt me wat teleurgesteld aan nu.
2,5*

Bijna 250 albums verder in deze mooie lijst en slechts 15 uit mijn top 175!

Dat is toch niet zo slecht?

Ter vergelijk: hier 21 uit 500