Igor is misschien wel het beste hiphopalbum van 2019 maar er zijn vrouwen die betere albums maakten vorig jaar. Weyes Blood bv die hier ook maar een bescheiden plaats had. Die andere vrouw zie ik top 200 halen.

Flower Boy vind ik nog beter dan Igor, hopelijk haalt die de lijst.

Igor ❤️

En ben ik nou Malibu vergeten?

Echt een rockist, die Gretz, met z'n beide Green Days.

Opvallend dat Eefje bij mij het hoogst staat, al kan het zijn dat de overigen een ander album van Eefje nog hoger hebben en dit is bij mij haar enige.

Tyler Ook zonder mijn hulp. Verder prima bandje hoor, dat Foals, maar 4 albums in de top 1000 is wel een ietsie pietsie teveel van het goede.

Geert blijkt toch stiekem een punk fase gehad te hebben. Inclusief mascara en neuspiercing Geert? Lekker rondhangen in het skatepark?

Ik ga geloof ik stuk.

Ik zie het nu ook echt helemaal voor me hahahahaha. HOU. OP. MET. ME.

+1

Leuk om Clandestino voorbij te zien komen, gelijk weer eens opgezet.

Gisteren ook James Brown's The Payback geluisterd, maar dat viel me eerlijk gezegd niet helemaal mee. Paar langere nummers erg goed, maar bv. het titelnummer deed me niks.

Dookie ook recent weer eens beluisterd, had hem al niet meer gehoord sinds 1996 denk ik (daarna mijn interesse compleet verloren), maar blijft toch een leuke plaat. Maar voor mij meer iets voor een top 500 van de jaren '90 dan een top 500 overall.

Wow, ik had BH niet meer in de lijst verwacht eigenlijk

He was a sk8terboi.

Vandaag haal je 4 uit 10. En de sneeuwpopzangeressen moeten nog komen.

HAD NATUURLIJK 5 UIT 10 MOETEN ZIJN, NONDEJU BITCHHAMPTON SKIPPEN. PBH-ONWAARDIG

890. U.K. - U.K. (1978)
Progressive rock supergroep extravaganza. Meesterlijke beheersing van de instrumenten, wat je van deze verzameling artiesten natuurlijk mag verwachten. De nummers zijn groots opgezet en de composities zijn uitdagend. Het album lijkt wat gebukt ta gaan onder zijn eigen ambities. Het neigt teveel naar een showcase van de kunde van de betrokkenen, dan dat het album echt als een ademend geheel voelt. Nog steeds een zeer vermakelijk album.
3,5*

889. The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)
Jilted herbergt een ongetemde energie met beats waar je u tegen zegt. Dit album is echter niet alleen een agressie verzameling aan club/rave bangers, maar het album is gevuld met slim geplaatste samples en kleurrijke melodieën. En alhoewel ik sommige nummers wat te lang vind doorgaan, is dit een zeer opvallende verschijning in zijn soort.
4*

888. The Church - Priest=Aura (1992)
Het gehele album kent een geraffineerde ‘feel’, dankzij de fijnzinnige gitaarspel en een mysterieuze nevel die over de nummers hangt. Na een imposante opening met Aura, Ripple en Paradox dreigt het album tijdens sommige passage wat langdradig te worden, maar de nummers ontwikkelen zich uiteindelijk uitstekend. Chaos is een prachtig nummer en samen met Film een alleraardigste afsluiter van een album die een zeer doordringende ambiance weet te creëren
4*

887. Steve Hackett - Spectral Mornings (1979)
Hackett kan een behoorlijke pot gitaar spelen, noem hem gerust maar een virtuoos als je wilt, maar toch ben ik niet zo weg van deze plaat van de oud-Genesis gitarist. Ondanks experimentatie met o.a. percussies en hier en daar wat gekkigheid weet Spectral Mornings zich niet op een nieuw muzikaal gebied te begeven om deze release voor mij echt interessant te maken.
3*

886. Lunatic Soul - Walking on a Flashlight Beam (2014)
Dit album is nadrukkelijk vergelijkbaar met de 2017 release Fractured, namelijk strak uitgewerkte composities met de nadruk op het creëeren van een artistieke sfeer waarbij in alles de prog achtergrond van Duda terughoort. Net als bij Fractured geld voor mij: Soms een tikkeltje aan de veilige kant, maar zeer degelijke en meeslepende albums.
3,5*

Progressieve update zo op een rijtje.

Haha nee, ik vond mezelf met 2 meter en schoenmaat 49,5 al opvallend genoeg op de middelbare school Nooit de behoefte gehad om met kleding, make-up en sieraden nog wat meer in het oog te springen
Ik denk ook dat ik in die jaren iets te timide was om aansluiting te kunnen vinden bij skaters of gothics

Maar het klopt wel dat ik een periode heb beleefd met meerdere fave (pop)punkbandjes: Green Day, Good Charlotte, Simple Plan, Bad Religion, Blink-182, Yellowcard en natuurlijk Paramore

Ichiko! Het tip van de week-effect doet zich gelden Ik kende hem toen ik mijn lijst samenstelde nog niet lang genoeg voor een plekje bij mijn bovenste 500, vond ik... misschien volgende keer?

Mooie winst voor dat prachtalbum van The Waterboys

Ichiko

Ik zie wel dat mijn tiende positie van 0 in mijn lijstje niet in het topic vermeld staat. Betekent dat toevallig een nog hogere plek in de lijst?

And Then There Were Three is een fijne nieuwkomer. Wellicht geholpen door het feit dat hij ook in mijn Top 500 debuteerde .En misschien dat die er een volgende keer ook nog wel bij past.

Anderson .Paak! Dat was toen nog eens een fijne verrassing met Malibu. Live ook fantastisch, hopelijk binnen afzienbare tijd weer eens ergens mee te maken. Ik heb Malibu op 52 staan.

https://i.gyazo.com/0482c189185726ad9e2a4713c837cacf.png

https://www.musicmeter.nl/album/450067

Het antwoord op je vraag is overigens nee. Inmiddels vind ik het wel gezegend.

Het lijkt me ook heel frustrerend om de volgorde steeds te moeten aanpassen door onvolkomenheden. Houd je taai, Chevy!

Haha oeps, sorry! Begrijpelijk dat je niet weer de hele lijst wilt aanpassen.

Ik voorzie nu alvast dat dit vaker voor gaat komen aangezien een verkeerde id vaak pas opgemerkt wordt zodra (en doordat) de lijst bekend is.

Zie het als een les om een eventuele volgende editie extra goed op te letten.

Raekwon

Ichiko
Trentemöller

885. Sade - Diamond Life (1984)
Magnifieke nummers staan er op dit album, gekenmerkt door betoverende melodieën. Wat een zanglijnen ook, zo harmonieus. De prachtige, sussende stem van Sade, die mag elke avond wel voor mij zingen. Af en toe is het fundament van de instrumentatie iets aan de eenvoudige kant, maar de charme van het album maakt zo veel goed en ik had niet verwacht dat ik zo zou klikken met dit album. Fuck it, 4 sterren.
4*

884. Pixies - Bossanova (1990)
Niet mijn favoriete Pixies album deze, maar nog steeds erg solide. Het gevoel bekruipt me dat ze enigszins van hun karakteristieke rauwe sound van de eerdere albums afstappen, dat de sound nu een stuk gepolijster is, maar elke keer als ik dat weer denk slaan ze me weer om de oren met een stormende gitaarrif en rauwe teksten. Minder absurd en rauw maar wel een verrijkte, ruimere, sound dan het voorgaande werk. Ik geniet hier nog steeds ten zeerste van.
4*

883. Jean Michel Jarre - Equinoxe (1978)
Equinoxe is een stukje minder vindingrijk dan zijn collega’s in het progressieve electronica genre, maar dit album is als nog een fantasievolle muziektrip. Michel Jarre maakt de uitgestrekte spacey soundscapes aantrekkelijk met upbeat synthesizers en het is ook noemenswaardig dat elke ‘part’ zijn eigen draai meekrijgt.
3,5*

882. Gazpacho - March of Ghosts (2012)
De sterke ambiance is het grootste pluspunt van het album, elegant uitgevoerd. Het is alleen niet helemaal mijn cup of tea. Nummers kabbelen wat voort en bij gebrek aan variatie in een stijl wat me toch al niet zo trekt, dan haak ik toch wat af. Ze weten wat mij betreft hun beoogde stijl perfect te vangen, dus daar scoren ze wel pluspunten
3*

881. Deftones - White Pony (2000)
Metal met een alternative rock aanpak, dat deed niemand beter dan Deftones en White Pony is hun letterlijke paradepony om dat te tonen. Zeer consistent album die qua momentum opvallend goed opgebouwd is. Deftones maken het mij ook gemakkelijk om van ze te houden, want alhoewel ik de drumsalvo’s en dodelijke riffs van metal zeer waardeer, wil de grunt-zang nogal een struikelblok voor mij zijn. De relatief softe vocalen van Chino Moreno vormen op dit album een mooi contrast met de snoeiharde muziek, en daarin vindt Deftones een unieke balans.
4*

Mooie updates en mijn #2 Microgravity staat er ook in zie ik

Mooi om te zien dat je dit album zo waardeert. Dan zal dit album vast ook wel iets voor jou zijn. Of niet soms, Don Cappuccino? Misschien eens CSL'tje leggen?

Leuk dat Brian Eno (iets) gestegen is. Ik sluit niet uit dat ik die bij een volgende editie iets van vijf keer in mijn lijst heb staan.

Wel opvallend dat hij op RYM echt veel beter scoort. Another Green World staat zelfs bijna top 100 daar.

Spijtig dat Sons and Fascination zo gezakt is overigens.