50. How To Dress Well - & It Was U
Album: Total Loss (2012)

Laag voor laag opgebouwd, de ene nog teruggetrokkener dan de vorige. Een waas van vocals en percussie, zo ontzettend intiem en zo onverklaarbaar dansbaar dat het een unieke plek aantikt op het gevoelspalet. Licht als lucht, maar voelbaar hartverwarmend en pittig ineen- en uiteengezet. & It Was U is meer een vluchtige vibratie dan een klinkend klankenspel; het is de intensiteit van het kleine dat kamers vult en een verrassend heftige indruk nalaat.

Alternatieve fluistergroove you might also like

49. Groove Theory - Tell Me
Album: Groove Theory (1995)

Soms valt het allemaal gewoon op zijn plaats. Is het die heerlijk pompende beat? De overgave van de zangeres? De mannenstem die halfweg even de puntjes op de i zet? De meeslepende lyrics, het effectieve refrein? Het is de smooth overgang van het ene in het andere en het samenkomen van al dat moois, dat me doet likkebaarden. Geen nummer dat grootste dingen beoogt, maar gewoon in zijn bestaan een blijvende indruk nalaat.

Tell me what you might also like

48. Burial - Archangel
Album: Untrue (2007)

De eerste kennismaking met het fenomeen Burial, maar er moet meer aan de hand zijn om deze als favoriet te hebben behouden. Archangel is ook een behoorlijk afgelijnde song in vergelijking met ander, later werk, wat een heel andere luisterervaring is. Dit zet in eender welke omgeving, op eender welk moment van de dag/nacht in vier minuten een onvergelijkbare, onverklaarbare, maar toch herkenbare sfeer neer. Het drumpatroon, gefilterd door afstandelijkheid en warm gemaakt door gelaagdheid, is het ideale bed voor het door de vleesmolen gedraaid R&B-gehakt en een bokaal vol mistige echo’s.

Samplerijke sfeer you might also like

47. Monifah - Touch It
Album: Mo’hogany (1998)

Mocht u het nog niet weten: die dunne lijn tussen verleidelijk en geil, sexy en vulgair is in R&B niet meer dan één grote pispot. Aan Monifah is niets suggestief meer, maar eigenlijk verliest ze daarbij weinig van de romantiek. Haar diepere manier van zingen glijdt ook zonder hulpmiddelen langs de hete drums en zweterige bassen. Dat ze het naast ‘fuck’ trouwens houdt bij ‘lips’ en ‘suck’ in plaats van ‘dick’ en ‘blow’ is niet toevallig. Nog lang voor Frank Ocean open kaart speelde, was zij al voor de vrouwen.

Lesbian love you might also like

46. Betty Davis - Anti Love Song
Album: Betty Davis (1973)

Een tegenovergestelde love song, waarin een ongemanierde Betty Davis de luisteraar misleidt door haar gal te spuwen in haar meest verleidelijke stem. De Fransozen werpen zich nog aan haar voeten, maar zullen op de deurmat eindeigen. Enkele Chinezen leunen nog naar voren voor een zoentje, maar krijgen de vieze pup in het gezicht. Neen, zonder een mondje Engels, zal Betty je goed liggen hebben. De muziek verraadt dan nog het meest, dankzij een avontuurlijk pianospel, het kregelige ritme en, speciaal voor de zeer slechte verstaander, een van haar typerende, gemene gitaarsolo’s als de finale slap in the face.

Een manier om het iemand duidelijk te maken you might also like

& It Was U is inderdaad een pareltje.

Aah Groove Theory - Tell Me

En inderdaad precies zoals je het omschrijft ervaar ik dat nummer ook. Lekker laidback, geen grote verassingen, maar hoe vaker ik 'm luisterde hoe beter het nummer werd. Leuke tekst en geweldige zangeres. Perfecte 90's-R&B.

Stond in m'n inzending voor de Verrukkelijke 500 op 437, maar had wel hoger gemogen eigenlijk.

Misschien een wat onnozele vraag: plaatsen mensen hier nu hun favoriete 100 nummers aller tijden of is het juist meer een 'visitekaartje' van waar men graag naar luistert?
Ik bedoel hier niks mee verder maar vroeg het me ineens af.

Waarom zou het een het ander uitsluiten?

Toen ik deelnam heb ik geprobeerd een top 100 van mijn persoonlijke smaak te maken, in ieder geval. Indirect kon die lijst dus ook tellen als mijn visitekaartje.

Trouwens: jullie horen hier niet veel meer van mij, maar ik ben niettemin nog altijd een trouwe volger. Blijft een leuk topic dit

Ik verwacht dat het in de praktijk meer een visitekaartje zal zijn. Een daadwerkelijke top 100 is mij te veel een momentopname. Zo heb ik periodes waar ik helemaal in de ban ben van een bepaalde artiest. Ik denk dat ik niemand blij zou maken met een top 100 waar bij wijze van spreken 40 nummers van Swans in staan .

Ik heb, met de regel '1 nummer per album', wel geprobeerd de beste 100 nummers die ik ken te rangschikken. Soort van.

Helder

Ik haal mezelf van de lijst. Het is zo ver weg en het lukt mij gewoon niet om 100 nummers te rangschikken (gaat met albums beter) of het nu om een visitekaartje of favoriete nummers ooit gaat.

- Teunnis
- kobe bryant fan
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
-tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S

Ik heb wel gepoogd gewoon mijn 100 favoriete nummers te verzamelen (wat uiteraard geen vaste wetenschap is). Met een regel als "1 song per artiest" heb ik bv. geen rekening gehouden.

45. Artful Dodger feat. Craig David - Re-Rewind (The Crowd Say Bo Selecta)
Album: It’s All About the Stragglers (2000)

Nee, ik heb op een feestje ook nog nooit ‘bo selecta’ geroepen, maar ik heb gehoord dat Jani Kazaltzis dan tevoorschijn komt en iedereen met driekwartbroek afslacht. Alles kon rond de eeuwwisseling. Waarom geen brekende glaseffecten of springveersounds in je muziek stoppen? Artful Dodger orkestreert het allemaal recht vanuit hun garage tot een geweldige twostepper, met een speelse zanglijn voor de debuterende Craig David, zelf hierna drie hele nummers lang de nieuwe ster aan de hemel.

Dansnummer met gimmicky sounds you might also like

44. Davina - So Good
Album: Best of Both Worlds (1998)

Davina die van ‘un’ naar ‘tres’ gaat, het blijft toch een minder grote face palm dan Bono die van ‘tres’ maar ineens naar ‘catorce’ gaat... Het verknipte sample-effect verklaart natuurlijk veel bij Davina, het nummer zit ook slimmer ineen dan dat. So Good heeft de intensiteit van een heftig 90’s R&B-nummer, met de stijl en klasse van de betere neo-soul. Het gebruik van real life instrumenten onder haar zachte stemgeluid verdubbelt zo maar eventjes het aantal graden op de thermometer. Geheel haar eigen verdienste trouwens, gezien ze niet enkel het zangeresje is, maar ook de songwriting, productie en uitwerking grotendeels in eigen handen heeft. Best een vermelding waard in het R&B-wereldje anno 1998.

90’s R&B die meer dan 1 stem verdient op MuMe you might also like

43. Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas
Album: La Valse à Mille Temps (1959)

Hoe Brel zijn woorden uiteenzet is haast als een beeldend kunstenaar. Zelfs als je Frans zoals Di Rupo’s Nederlands is, krijg je een levendige voorstelling van zijn gevoelens en gedachten. Geen ondertitels, geen verklarende eindnota’s, gewoon, hier en nu, Brel in je smoel. Dat het toch elke keer weer Ne Me Quitte Pas wordt, heeft alles te maken met de tijdloze melodie, zijn perfecte beladenheid en de piano die het gevoel exact weet te vatten.

De huidige generatie gebarenmakers/woordkunstenaars you might also like

42. Amy Winehouse - Wake Up Alone
Album: Back to Black (2006)

Wankel op de benen, wazig in hoofd en ogen, gewoon al door de zwengelende productie en zangstijl. En dan moeten de woorden nog inzinken. Tenondergaan, niet aan seks, drugs en rock&roll, maar aan liefde, misschien een enkel slaappilletje en tonnen verloren soul. En dan gaat Amy voor de tweede ronde, en zakken de benen verder in, staat het hoofd al op shutdown en de ogen op halfslaap. Als de alcohol uit d’r lijf verdampt is, maar de walm blijft hangen.

Melancholisch gemis you might also like

41. Cody ChesnuTT - Serve This Royalty
Album: The Headphone Masterpiece (2002)

Het leuke aan Cody ChesnuTT is dat je nooit helemaal zeker bent wat zijn probleem is. Hij heeft ook 1001 gedachtekronkels, die hij vervolgens allemaal een plaats probeert te geven op The Headphone Masterpiece. Ik ken de plaat al sinds mijn eigen mensenheugenis en kan soms nog op allerlei manieren met verstomming geslaagd staan. Serve This Royalty is zijn eigenzinnige kritiek op de maatschappij en eigen kijk op een betere wereld. Ofzoiets. Tussendoor maakt hij plaats voor een vettige kuch, telefoontjes met de homies, blijft de orgel verder zinderen, schalken hoopvolle trompetten en bedankt hij Jezus voor zijn moeder en z’n bitches voor zijn money, als was het één pot nat. En toch mag u mij serieus nemen als ik King Cody een muzikaal genie noem. Buig, onderdanen.

Koning you might also like

40. Vampire Weekend - Ya Hey
Album: Modern Vampires of the City (2013)

Vampire Weekend besloot ‘er eens goed voor te gaan zitten’, en verzamelt zo maar eventjes een hele wereld aan indrukken in een wereldsong als Ya Hey. Talloze verwijzingen waar het soms moeilijk de vinger op te leggen is, wat is echt, waar mag je wat achter zoeken, hoe dit alles op je afkomt. Een zwaarwichtig nummer dat de wetten van de zwaartekracht tart, dat met de maffe heliumstemmetjes weer gaat zweven, en zo de perfecte balans vindt. De muziek ontketent een strijd, innerlijk en wereldwijd, overtuigd van de boodschap, maar gedrenkt in mysterie. Vampire Weekend geeft hier zijn grootste geheimen prijs, voor een grotere overtuiging en daar kun je niet anders dan voor door de knieën gaan en buigen.

Religieus tumult you might also like

39. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - The Bottle
Album: Winter in America (1974)

Om via een alledaags object als een stomme fles een internationaal probleem aan te kaarten zonder ook maar één wijsvinger te verroeren, daar moet je Gil Scott-Heron voor heten. Hij is ook niet te beroerd om je over al deze miserie heen toch plezierig met je beentjes te laten zwiepen. The Bottle is funk in zijn puurste vorm. Geen blazers in koperen koetsen of een drummer die tot op het beton klopt, maar een mooi voortstuwend jazzy ritme en de dolle dwarsfluit van Brian Jackson die het hele nummer laten vooruitrollen. Laat de alcohol maar uit de poriën zweten, een echte problem solver.

Een drankprobleem you might also like

38. Tweet feat. Missy Elliott - Oops (Oh My)
Album: Southern Hummingbird (2002)

De titel ziet eruit als een onschuldig popliedje van een anonieme sixties girl group, maar voor Tweet zijn het de verbazingwekkende geluiden van de onschuldige zelfbevrediging. Tja, het zijn andere tijden en de independent woman heeft nu eenmaal noden. En zo ging ze met Missy Elliott synchroon komen. Prijs uzelf gelukkig dat het een song werd en geen feature film. Des te meer omdat ze Timbaland de vloer laten boenen met een moddervette dweil. Hij liet een boer, Missy was wat gassig, Tweet kwam, en kijk daar, een van ‘s mans beste beats was geboren. Onbevlekt en toch zo lekker vuil.

Oh, you might also like

37. Eric Burdon & War - Spill the Wine
Album: Eric Burdon Declares “War” (1970)

Die dwarse fluit die als een rilling van plezier naar boven dwarrelt, da’s de essentie van dit nummer. Het omvat het bloedhete ritme van War, de koelbloedige charmeur in Eric Burdon en het originele, speelse karakter van dit latingetinte nummer. Latin, meer dan een Jennifer Lopez die het eens in het Spaans probeert is het vaak niet voor mij, maar Spill the Wine raakt de juiste snaren en zorgt voor een instant relaxatie en stijgende temperaturen. Gekatapulteerd naar een Puerto Ricaans open air feestje, waar de lichten een warm oranje schijnen en zweterige lijven tegeneen schurken. Ok, een beetje J.Lo is nooit ver weg...

Oorlog you might also like

36. Sugababes - Overload
Album: One Touch (2000)

Zestienjarigen, lam van de botox, alle leven uit hun tengere lijven gespoten. Dat de rosse wegging, was vreemd genoeg niet om te co-starren in The Walking Dead. Allen een uitdrukking op het gezicht die schreeuwt “En ik had nu mijn gazon kunnen staan maaien”, compleet met die constante death stare, het was vast onderdeel van een of ander groots imagoplan, maar feit is dat het de muziek wel een unieke lading meegeeft. Geen moer gevend of hun linkervoet in een hoopje stront staat en hun rechtervoet het armpje van een vierjarige wees vertrappelt, het maakt van Overload een ijskoud worstelen met teen angst zoals alleen teens dat kunnen. Gretig om over de winderige rewindsounds snel de klok voorwaarts te draaien, om, onder het goedkeurende oog van een plotse gitaarsolo, eindelijk die sletterige twintigers te worden. Tienermeisjes, de aliens van onze planeet.

Stoïcijnse UK-chicks you might also like

Overload & Rewind zijn ook twee grote kleppers ten huize Ploppesteksel! Ik ben benieuwd naar wat er nog komt.

Prachtstuk bij Ya Hey! Voor mij mag ie ook wel het predicaat wereldsong dragen.

Ha, dan toch Betty Davis. Kan ik je toch nog een beetje inschatten.

Tekst bij Sugababes: Erg knap.

Thanks allen

Hebben jullie het al gehoord: de Detox van de soulmuziek is er gewoon, dit eigenste moment! En net nu ik 'm had klaar staan voor de volgende update...

35. D’Angelo - Untitled (How Does It Feel)
Album: Voodoo (2000)

De opgehitste gitaar weet meteen waar hij naartoe wil, maar D’Angelo is duidelijk een voorspeler. Zijn fluisterende tonen dwarrelen soms weg tussen oververhitte noten, om met een plotse diepe grom een tandafdruk na te laten in je rechteroorlel. Hij rekt elke spier in zijn lijf (check de videoclip) om de intensiteit met elke nieuwe regel weer een beetje de hoogte in te jagen. Woorden worden druipende oerklanken, wachtend om hier en nu in daden omgezet te worden. En dan het lef om in het midden van de schreeuwende ontlading, de verlossende kreet nabij -de lichaamssappen kunnen het daglicht reeds ruiken-, het je lekker zelf laten afmaken door abrupt de stekker uit te tre

Bedroom neo-soul tussen haakjes you might also like

34. Mary Jane Hooper - I’ve Got Reasons
Album: - (1969)

Smossige funk uit de achtersteegjes van New Orleans, waar de dametjes een rode schijn krijgen en de mannen een eigenaardig geurtje. Een vrij anonieme zangeres, deze Mary Jane Hooper, tot meer dan een paar single’tjes heeft ze het nooit geschopt, maar ze weet serieus van zich af te bijten op dit pittige opdondertje. Ze rijdt de scheve gitaarschaats, windt het orgeltje om d’r vinger en laat de sax haar een kleine serenade spelen als ze daar zin in heeft. Een goeie twee minuten, en ook u bent verleidt.

Heethoofdig funkdametje you might also like

33. Shafiq Husayn - Nirvana
Album: Shafiq En’ A-Free-Ka (2009)

Met een groove moet je niet funken en dit blijft koppig door de avontuurlijke compositie heenrollen. Onderweg staan er enkele prehistorische blazers langs de weg, plet hij het kletterende Afrikaanse percussiespel en springt hij op de band voor een catchy sing-a-long van een zelfverzonnen backup-groepje, mogelijk The In-sayns® genoemd. “Deep, so deep”. En die groove, elektrostatisch en heterosonisch als hij is, die blijft zijn weg banen in de kosmos. Vastberaden het zwarte gat te vinden, om ook daar door te rollen. Wie weet waar hij zich nu bevindt... Lokaliseer Nirvana en sleep mee.

Extatische groove you might also like

32. Prince - If I Was Your Girlfriend
Album: Sign “O” the Times (1987)

Misleidend als Prince zijn girlfriend-voice opzet, maar toch om andere redenen de girlfriend wil zijn. Uit de opgekropte drumbeat en die baslijn vol spijt vloeit veel warmte en oprechtheid, terwijl hij zich vocaal erg speels door het nummer beweegt, via verschillende stemmetjes, vloeiende melodieën en een radeloze spoken word om een verdronken kalf te redden. De kalf zijnde de bezongen relatie, niet deze uitmuntende track uiteraard. Nee, da’s de filet mignon a.k.a. de vermoorde pappie van dat verzopen kalf. Tja, wat moet je nog schrijven bij dit soort legendarische songs...

Kopie you might also like

31. Massive Attack - Protection
Album: Protection (1994)

Nogal vergeten, zo tussen Unfinished Sympathy en Teardrop , maar voor mij hun nummer dat binnenin het hardst binnenkomt. James Brown samplen was ook in 1994 al een nationale sport te noemen in de muziekwereld, maar hoe Massive Attack het doet is toch best bijzonder. Door ruimte te creëren wordt zijn funky business pas echt serious business, zij het op een contrasterende manier. Het is hier de perfecte ondertoon voor de krachtige, liefdevolle woorden die door het helende stemgeluid van zangeres Tracey Thorn ingefluisterd worden. Protection is de troost die we allemaal wel eens nodig hebben en waar we niet altijd aan willen toegeven of die we gewoon niet altijd weten te vinden.

Trippende troost you might also like

Fraai stukje proza bij D'Angelo
Heerlijke tracks hier!!!!!!

30. Total - Trippin’
Album: Kima, Keisha & Pam (1998)

Een vooruitstrevende productie die het midden houdt tussen een knallende hiphopbeat en knetterende electronics, plus minstens drie verschillende melodielijnen die allen kwalificeren als volwaardig, en daarenboven extreem aanstekelijk, refrein; hiermee weet je meteen waar deze R&B vandaan komt: van de bovenste plank. In veel gevallen betekent dat dan dat Timbaland en/of Missy met de knopjes hebben gefoefeld, en ja hoor, Trippin’ is geen uitzondering. Dat de stemmetjes evenzeer vel over been zijn als de lijfjes van dit damestrio maakt dan ook geen moer uit. Verzuipen in deze bubbelende, compleet op temperatuur gebrachte, jacuzzi aan muziek zullen ze toch, al heetten ze Aretha, Alicia en Chaka in plaats van Kima, Keisha en Pam.

Dames onder handen genomen door Timbo/Missy you might also like

29. The Shangri-Las - Leader of the Pack
Album: Leader of the Pack (1964)

Tienermeisjes, de aliens van onze planeet. En decennia voor de Sugababes waren er The Shangri-Las al om dat de demonstreren. Tijden vol melodramatiek en bakvissenromantiek, verkocht als waren het de meest intense menselijke emoties. De hele weg wordt afgelegd, van het geroddel onder vriendinnen tot het afkeuren door de ouders. En meer, wanneer de motorcrush crasht en met het einde van de song één wordt met het asfalt. In nog geen 3 minuten passeert het hele arsenaal aan meisjesgedoe de revue, van lollig over melig naar heftig, gegoten in een originele compositie waar plaats is voor giechelende dialogen, dreigende pianopartijen en en groots opgezette verzen, die allemaal leiden naar een vuistballende “Leader of the pack,” waarna de ronkende motoren weerklinken om de stoerheid te onderstrepen.

Gewoon nog eentje you might also like

28. Mos Def - Ms. Fat Booty
Album: Black on Both Sides (1999)

Spirituele Mos heeft ook een aantal knappe dingen gedaan, maar in het dikke reten bezingen is hij op z’n best. Op een speelse manier, met catchy line na catchy line, beweegt hij zich over een heerlijke beat, in duet met de prachtige vocal sample van Aretha. Waarom ook op zoek gaan naar de betekenis achter het bestaan als je mensen kan besprenkelen met de instant vrolijkheid van Ms. Fat Booty. Zo’n nummer dat je overal kan tegenkomen, in de club, in de winkel of gewoon thuis, maar altijd hetzelfde effect heeft. Tafels en stoelen aan de kant!

Fat booty you might also like

27. Fuck Buttons - Surf Solar
Album: Tarot Sport (2009)

Surf Solar bekruipt je langzaam via de vingertoppen en bezet zonder het goed en wel te beseffen je hele lichaam. Zodra die getormenteerde Mickey Mouse-sample zich uitzet, ben je helemaal verloren en giert de muziek als een besmettelijk virus door aders en bloedvaten. Je hart zet zich in een onregelmatige pompmodus, terwijl de aanzwellende soundscapes je ledematen in- en uitzetten en met elke seconde vervormen. Huid wordt plastisch, druipt alsof het smeltende is. Het gaat aan zo’n koortsachtig tempo voorbij dat simpelweg ondergaan en doorstaan het volledige genezingsproces omvat. En eens je weer naar adem kan happen, kan je niet wachten om weer diezelfde golven te bestormen.

10 minuten you might also like

26. Bill Withers - Who Is He (and What Is He to You)
Album: Still Bill (1972)

Die fenomenale, reeds onheilspellende, gitaarriff maakt al duidelijk dat Bill iets van het hart moet. De eerste vraag, en dan vooral de belangrijkere tweede vraag. Nergens snauwend of bitsig, maar juist ietwat verscheurd en toch stevig in de schoenen weet hij druk uit te oefenen. De muziek gaat meer en meer zijn kant kiezen, als de strijkers mee gaan trillen, de gitaar meer steken uitdeelt en je met de sudderende percussie helemaal geen weg meer uitkunt. Dit is hoe echte soulmuziek een driehoeksverhouding aanpakt, net iets anders dan hoe ze het op Geordie Shore laten zien...

Onbeantwoorde vragen you might also like

Ben nu pas door het lijstje van panjoe heen en ondertussen is kemm ook al bijna klaar
En daarnaast dropt tuktak nog een lijstje in een andere topic om mijn workload helemaal te laten exploderen

Gelukkig heb jij genoeg verlofdagen.

Toplijst, kemm, maar ik had niet anders verwacht...

25. Arthur Russell - This Is How We Walk on the Moon
Album: Another Thought (1994)

Cellopartijen die ergens onderweg naar de maan via een krakkemikkige Russische satelliet lijken te zijn opgenomen en het bevende stemgeluid van Arthur Russell, recht vanuit droomstand de oren bereikend. Met deze twee elementen worden niet meer snaren geraakt dan nodig. Zweverig en gegrond in experiment, bevreemdend, maar met een duidelijk bestemming. Wanneer het nummer de poorten naar een andere wereld nadert, dwarrelt er lichte percussie naar beneden en heten kleurrijke blazers je welkom. Als thuiskomen op een plek waar je nog nooit bent geweest.

Muziek lichter dan lucht, zwaarder dan licht you might also like

24. Marvin Gaye - Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)
Album: What’s Going On (1971)

Eigenlijk schreeuwt Marvin Gaye het nooit uit, althans toch niet zoals menig ander soulartiest dat deed. Zelfs die ene kreet in dit nummer is niet hetzelfde. Je hoort hem dan niet schreeuwen, je weet dat hij dat wel doet. In zijn stem zit zoveel ongeloof, radeloosheid, frustratie. Elke emotie is te herkennen in dat ene timbre van ‘m. De muziek heeft hetzelfde gevoel en steekt niet, maar prikt door de samenloop van de instrumenten. Tinkelend, kloppend en met een vastberaden vuist. Inner City Blues is een innerlijke wervelwind over menselijke frustraties die zich langzaam uit Marvins poriën zet en hem de armen in de lucht laat gooien.

Antischreeuw you might also like

23. The Crusaders feat. Randy Crawford - Street Life
Album: Street Life (1979)

Kerstdiner met de familie, nachtelijke avonturen met de vrienden, zelfs overuren op het werk, het maakt niet uit waar je vandaan komt ’s avonds laat, voor Street Life maak je zonder erover na te denken een omweg om in deze afgepeigerde toestand toch de volledige 11 minuten te kunnen absorberen. Je staat dan als een debiel 3 minuten voor een rood licht waar in de verste verte nog geen eenzame hooibaal voorbij hinkelt, verblind door straatlichten die, ondanks een dreigende stroompanne, per se het daglicht willen simuleren, met verkleumde vingers omdat de verwarming in je ouwe rommelbak meer geluid maakt dan eigenlijk verwarmt. Maar je maakt die omweg op deze jazzy tonen, met een vrijpostige Randy Crawford, omdat het dat moment tussenin vat en tegelijk de schoonheid en zinloosheid van het onderweg zijn laat zien, van het startpunt, van wat het mogelijke eindpunt ook mag zijn. Momenteel is er Street Life, en 11 minuten niks anders dan Street Life.

Muziek om huiswaarts te keren you might also like

22. Little Dragon - Twice
Album: Little Dragon (2007)

Helemaal opgekruld in de antieke armstoel, in een kamer waar de enige activiteit het zoeken van verloren gedachten is, op vragen waarvan de zin allang geen zin meer heeft. Zelfs geen eenzaam lampje kan de blues verlichten. Voor een pittig electropopbandje te zijn, maken ze verdomd goeie ballades. De electronica wordt uitgepuurd tot, wat lijkt op toevallige, sprankels van bits en blieps, tot wat gescratch toe, die treffend de eenzame muren tekenen. Een enkele vinger beweegt zich over de treurende pianotoetsen, terwijl strijkers als stofdeeltjes vanonder het tapijt opstijgen om de nieuwe donkerte te omarmen. Maar Twice is enkel het onfortuinlijke Twice dankzij Yukimi Nagano’s breekbare en in een rokerige melancholie gedrenkte stemgeluid, dat bijna letterlijk rock bottom raakt, maar er op geen enkel moment vrede mee neemt.

Een manier om een heftige break-up te verwerken you might also like

21. Eugene McDaniels - Jagger the Dagger
Album: Headless Heroes of the Apocalypse (1971)

Duivels mannetje, Jagger blijkbaar, maar McDaniels evenzeer. Verantwoordelijk voor enkele vrolijke pophits en soulklassiekers, moest hij begint jaren ’70 toch even de demonen van zich afzingen. Hier gaat hij in duet met Medusa zelve en de twee proberen zelfs niet in tune te zingen. What’s the point ook, als je het einde der tijden aankondigt. Het bezwerende ritme opent de deuren naar het vagevuur, waar je een enkeltje krijgt voorgeschoteld richting hellepoort. Vurige materie, maar het duo is niet van plan grote passie aan de dag te leggen. Een nieuwe dag, een nieuwe lading zondaars, meer dan een bitsige, zelfvolmaakte introductie moet er niet aan vuil gemaakt worden. Laat de apocalyps maar zijn werk doen. Binnenkort.

Teloorgang der mensheid you might also like

En daar is Eugene

Ik ben nu Arthur Russel aan het binnenhalen: ik weet nog niet eens heel veel van wat ik van dat nummer vind, behalve dat ik er ongelooflijk door geïntrigeerd ben en dat het ergens ook een snaar bij me raakt, misschien ook wel door het bijbehorende verhaal. Waarschijnlijk wordt dit wel wat, dus bedankt.

Mooi om te horen, hoi! Intrigerende nummers blijken vaak de meest waardevolle muziek, dus dat helemaal goed

Arthur Russell 33

20. Jean Plum - Back to You
Album: - (1976)

Resoluut, en toch zo vertwijfeld. Jean Plum stelt waar het op staat, maar zodra de woorden haar mond verlaten, zakt de moed weer in haar schoenen. Hopeloos, tot over haar oren, haar geluk dat haar ondergang kan betekenen, het druipt allemaal uit haar frêle lijf in een zacht flikkerende melodie. Voor de muzikale ondersteuning kan ze rekenen op Willie Mitchell, die de sound van o.a. Al Green en Ann Peebles op punt stelde, maar voor een verloren single van ene Jean Plum het diepst snijdt, met dat luie drumpatroon, verheffende strijkers en klaar pianospel. Het gevoel van tussen gevoelens te vallen.

Jean you might also like

19. Curtis Mayfield - The Makings of You
Album: Curtis (1970)

Een beetje in de schaduw van de larger than life composities, apocalyptisch en weer herrezen, op Curtis, staat het kleine The Makings of You dat eigenlijk nauwelijks klein te noemen is. Ook hier wordt alles uit de kast getrokken, strijkers en blazers uiteraard, maar ook een kletterende ritmesectie en een hoofdrol voor de tintelende harp. De grootsheid van het kleine geluk, de intense geelheid van pisbloemen, de nostalgische geur van Panini-stickers, het kriebelige gevoel dat je tantes vloerbekleding had. Geluk waarbij je je kan afvragen of het wel geluk is, maar waarbij je een glimlach niet kan onderdrukken als je een moment neemt om erbij stil te staan. Misschien wel nóg meer feelgood dan Move On Up.

Een iets triestigere falsetto you might also like

18. Aaliyah feat. Timbaland - We Need a Resolution
Album: Aaliyah (2001)

Een gebroken klarinetsample hangt als een donkere wolk boven een aan de rand van de afrond balancerende relatie. Het steekt, bijt en scheenschopt om dingen te horen te krijgen die ze wellicht liever niet te horen krijgt. Aaliyah is vastberaden het eruit te sleuren met de extra bezetenheid die in haar stem doorschemert. Het houdt Timbaland alleszins niet tegen haar vierkant uit te lachen en haar met zijn finale rap definitief de mond te snoeren: "I'm tired of these things, I'm tired of these scars, I think I'm gonna get me a drink, I'll call you tomorrow. Boo." Wat een lef. Twee entiteiten die op ingenieuze wijze tegen elkaar worden uitgespeeld, maar toch zo wonderlijk goed samengaan, voorbeelden genoeg van dit dodelijke duo.

Ruziënd paar you might also like

17. Sly & The Family Stone - Family Affair
Album: There’s a Riot Goin’ On (1971)

Van alle soulklassiekers die er rond 1970 zijn gemaakt, en dat zijn er wel wat, komt deze misschien nog wel het duidelijkst terug in de huidige stroming. Die zelfzekere, relaxte rapzangstijl, het onderhuids bubbelende drumpatroon en buitenaardse bassen, het refrein dat als een sample tussen de verzen naar boven komt drijven, ... velen zijn schatplichtig aan Family Affair. Muziek wordt al snel getekend door de sign of the ages als er wat nieuws en revolutionairs geprobeerd wordt, maar hier klinkt het nog altijd even warm als fris. Sly & The Family Stone zijn nooit vies geweest om verboden thema’s aan te snijden en vooruitstrevende gedachten uit te werken, maar de echte revolutie zit toch in dit kleine familienummer.

Familie you might also like

16. Frank Ocean - Pyramids
Album: Channel Orange (2012)

Op hetzelfde paar gouden slippers, trippelt Cleopatra van de troon naar de paal. Daar kreeg ze mannen op de knieën, hier krijgt ze mannen op de knieën. Haar machtige zangnoten vervallen in vadsige striptenttonen, het ritme van haar leven volgend. Frank Ocean bezingt de intense levensloop van het begin der vrouwdom tot hetgeen hij gisterenavond nog op de neonverlichting kon lezen. Hij zwerft langs rijke boulevards en door ongure steegjes, naar onherstelbare wereldmachten en voorbij hopeloos verloren getto’s. De mythische tragedie in een tragische reality show. Pyramids breekt in twee, en de verschuiving lijkt onomkeerbaar als de toon van lustige trots in beschamende lust verzakt en een uitdovende gitaar de enige uitweg is.

Egyptische glorie you might also like

Arthur Russel, wauw! Wat vet. Ik heb ineens totaal geen zin meer om muziek te luisteren, en ik vind het helemaal prima.

Zover mogelijk is de spotify lijst bijgewerkt