Dat Bohemian Rhapsody nummer 1 wordt weet ik wel, benieuwd naar de andere 99

99 keer piano sieben

https://i.imgur.com/FoE3Dl6.jpeg

(Geïnspireerd door Svens intro-plaatje, maar ik kon niet meer stoppen met de memes lol. Plaatje op volledige grootte: https://i.imgur.com/FoE3Dl6.jpeg. Kan je de pokémon vinden?)

Daar is die dan: de legendarische album top-100 van...mij. Het ijkpunt van eenieders MuMe-carriére. Waarin de genieters van de kenners onderscheidden worden, de sukkels van de losers, de aficionados van de connaisseurs en de muzieknerds van de echte nerds. Hoewel de discussie op albumniveau vrij isolationistisch apart staan van het forum, komt de gemene deler van ieders muzieksmaak samen in dit grandioze topic.

Rewind: Een korte terugblik op mijn begintijd op MuMe. Waar WVTRVE nog een jong en onbezonnen lambfje was. Maagdelijk, wit, nerdy en vooral heel erg into de extreme muziek. Het jaar is 2006 (of was het 2005?), en ik heb net een duik in het diepe genomen door de ontdekking van metal. Waar ik ooit begon was met Limp Bizkit en meer leerde kennen door die obscure 90's verzamelaar op het Franse label Wagram (nog bedankt aan mijn ouders en onze vakantietripjes naar de FNAC) was ik vooral overdonderd toen een van mijn klasgenoten mij kennis liet maken met Lamb of God.

"Dus jij houdt van metal? Dan moet je dit eens luisteren", en ik was meteen hooked. Ik, nerdy, stil, netjes en verlegen; hij, aanwezig, luid, subversief, overduidelijk de metalhead van de klas vanwege zijn zwartgeverfde haren en opvallende Cannibal Corpse t-shirts met bebloede lichamen en 'fuck you' attitude. Hoewel we niet echt vrienden waren, trokken we toch regelmatig met elkaar op vanwege onze gedeelde muzieksmaak. Het moet een vreemde gewaarwording zijn geweest voor veel leraren. Ik herinner me nog dat een van de leraressen op mijn beoordeling schreef: "Stille wateren, diepe gronden, zo ken ik Wouter".

En zo kwam ik op deze site, als lambf, als in Lamb of God. Al snel was Lamb of God niet meer mijn favoriete band, had ik Agoraphobic Nosebleed ontdekt en kocht ik cd's bij den vleet bij de Boudisque in Utrecht. De Boudisque, helaas vergane glorie, maar wat een tijd was dat. Terwijl ik in het weekend de post rondbracht voor de TNT en later PostNL ging ik regelmatig van mijn zuurverdiende geld nieuwe cd's kopen bij de Boudisque in Utrecht. Een hele trip voor iemand die niet van sociale aangelegenheden houdt, en veel verder dan die cd-winkel kwam ik ook niet. Ik kwam vooral in Utrecht voor de nieuwste cd's, en van kleren, mensen of gezellig doen moest ik niets weten. In den beginne was het vooral Death en Grindcore dat mij tot beroering trok, en later steeds meer Black Metal en andere extremiteiten. En de rest van Utrecht? Moeilijk en vermoeiend.

Dat was toen, 2006. Dit is nu, 2024. Na een lange tijd op MuMe gezeten te hebben en albums te hebben voorzien van een mening was ik het zat. Een kleine animo voor metal, een nog kleinere animo voor extreme metal en op het noise-front was het op ten duur helemaal stil. Waar er eerst nog een levendige groep actief was, we muziek uitdeelden en zelfs nog bijna een compilatie-tape hadden gemaakt verlieten steeds meer noisers het forum. Eerst sendotsklin weg, toen Jeko, toen Gijs, vork666 en alle anderen waarvan ik de matige noise ik vergeten ben. Het stemmen en reageren steeds nuttelozer, want wie leest nou reviews van albums die toch bij niemand bekend zijn, en als ze wel bekend werden kreeg het vooral kritiek dat het maar kut was. Tsja...van droog brood kan men wel leven, maar gelukkig wordt je er niet van.

Toen. Zo rond 2015 was ik weg. Het voelde nutteloos, deze site. Nu ben ik weer terug. Een andere naam, een nieuw elan. Zal ik lang blijven? Hoe lang blijft de lol? Wie zal het zeggen. Met een alternatieve muzieksmaak voelt het toch als roeien in een zee zonder medegangers op hetzelfde schip. Een kleine 10 jaar later is er een hoop veranderd qua smaak, zelfinzicht en attitude, maar toch is er ook veel hetzelfde gebleven. Ik luister nog steeds vreemde, weirde, extreme muziek die op maar weinig begrip of waardering kan rekenen van de mensen om mij heen; die boze, broze, bange en (zelf-)hatende 16-jarige puber heeft zichzelf nog steeds niet helemaal geaccepteerd en ik blijf met een ambigu gevoel op het forum rondhangen; daarentegen is mijn smaak veel gegroeid en luister ik al lang niet alleen maar naar die metal van vroeger, is muziek slechts een onderdeel van mijn leven geworden ipv dat muziek alles voor mij is, met als inzicht dat ik emotioneel veel meer bereik door sociaal te zijn, actief in de natuur aanwezig te zijn en er af en toe een drupje alcohol erin te gooien (na 15 jaar non-alcohol geweest te zijn) en ben ik nog steeds op zoek naar een leuke vriendin die Merzbow kan waarderen, aiaiai.

Resume: in tegenstelling tot mijn held exsxesven ga ik niet al te lang onderzoek doen naar mijn favoriete nummers. Als er iets is wat ik over de jaren heen heb geleerd is dat langer nadenken over een keuze niet leidt tot een betere keuze, erger, keuzestress het wil nog wel eens tot een persoonlijke impasse lijden. De gedachte een foute keuze te maken, niet meer terug kunnen of weerstand voelen om een keuze überhaupt te nemen leidt uiteindelijk alleen maar tot lijden. En wat maakt het uiteindelijk uit, alleen ik kan mijn eigen smaak weten, zelfs als ik fouten maak dan ben ik de enige die het weet. Daarom is deze top-100 iets meer ad-hoc dan de meeste top-100's in dit topic, maar er komen genoeg leuke nummers voorbij. Zolang Bohemian Rhapsody maar niet op 1 komt te staan, of op 10, of op 100, of op weetikveelwatvooreenplaatsindelijst. Kutnummer dat het is. Matthijs van Nieuwkerk of Leo Blokhuis, come and fight me, stelletje boomers met jullie bejaardenhuisrockmuziek.

Anyway, enjoy!

@exsxesven itchy madmadder ThirdEyedCitizen Slowgaze en ik vergeet vast nog wel iemand.

De nummer top-100 zal je bedoelen?

Yes, helemaal gelijk! Waarom denk ik ook dat het een goed idee is om mijn epistels om 2 uur 's nachts te posten

100. Yvette - Holding Nothing
van: Yvette - Process (2013)

Gecontroleerde botheid die smaakt naar meer...

Waarom zijn we hier op aarde? Bestaat god of is zijn aanwezigheid slechts een illusie? Waarom heeft Yvette slechts één album uitgebracht ? Dat zijn de vragen des levens. Gelukkig is Process een meer dan geweldige plaat, maar ik blijf me afvragen wat er was geweest als ze hun muziek nog steviger richting de gekte hadden gepusht. Nu krijgen we af en toe een schuchtere blik aan genialiteit te horen door de noise en experimentatie in, en het smaakt vooral naar meer, meer, meer.....

Gelukkig zitten er nummers zoals Holding Nothing, tussen op deze plaat: een absolute oorkluiver met z'n opgeblazen drums, kruiende noise en noeste staccato zang. Bot, frustrerend en streng zoals je meest gehate schoolleraar van vroeger.

99. Band of Susans - The Pursuit Of Happiness
van: Band of Susans - Love Agenda (1989)

https://i.imgur.com/1gqSQTp.jpeg

You've got a hero's heart but play a loser's game...

Terwijl er tegenover mijn studio een bevrijdingsfeest aan de gang is waar matige disco en house-classics worden gedraaid is het in het top-100 topic tijd voor een indieklassieker uit '89. Als er iets is wat mij te binnen schiet bij dit nummer dan is het de Engelse term poignant. Google Translate leert mij poignant schrijnend of aangrijpend betekent, maar eigenlijk past indringend veel beter.

Tuurlijk zijn feedbackende riffjes zijn meer heerlijk, maar het is vooral de indringende zang van Susan die indruk maakt. Het is dan ook een doodzonde dat de rest van de plaat gezongen wordt door Robert, en de charismatische zang van Susan vervangen wordt door een 13-in-dozijn-indierocker die toevallig ook nog een beetje kan zingen. Ik wil helemaal geen man horen man, man man man, breng godverdomme Susan weer terug op de zang.

98. Khoma - The Guillotine
van: Khoma - The Second Wave (2006)

https://i.imgur.com/9aFKcK8.jpeg

Herfstmelancholie uit Zweden.

Damn, het is even geleden dat ik deze plaat op heb gezet! Dat is niet ten nadele van de muziek, maar vooral omdat post-rock een flinke tijd buiten mijn radar is geweest. Bestaat het genre eigenlijk nog? Er is ooit eens een tijd geweest dat iedereen en zijn grootmoeder in een post-rock dan wel hardcore band leek te spelen, maar toen bleek het allemaal toch wel erg op elkaar te lijken en viel het genre in verzuim.

Waarschijnlijk niet de spannende muziek die je hoopt te horen van mij, en het is niet eens het spannendste nummer op de plaat, maar na wikken en wegen tussen through Walls en Stop Making Speeches vind ik The Guillotine toch wel echt het beste. Fijne muziek om op te zetten tijdens een melancholische bui, een flinke regenbui of tussen de black metal door in de herfst en winter.

Dit.

https://i.pinimg.com/564x/34/bd/c7/34bdc79e8c69dc7989b208c5fedaf999.jpg

Openingsplaatje die heerlijke collage bedoel ik daarmee natuurlijk heb die Pokéboy wel gevonden maar weet niet hoe 'ie heet, ben niet meer zo op de hoogte Lekkere openingspost ook, ZIN IN.

Yvette heeft echt lekkere drums, lekker trackje sowieso maar die drums zijn echt het hoogtepunt. Band of Susans is fijn natuurlijk, lekker nummertje. Khoma op zich niks mis mee, ik luister nog maar zelden post-rock (en dan eigenlijk een beetje de old favs) dus kende dit verder sowieso nog niet, vocals hadden wel achterwege kunnen blijven voor mij want daarmee wordt het opeens iets teveel poppy alt-rock-terrein, maar goed, sfeertje zit er verder wel in, lekker slepend uiteindelijk.

Kortom, lekkere start

Toch maar even snel een overzicht in Google Sheets gemaakt om het voor mezelf wat makkelijker te maken, en zodat ik geen leuke dingen vergeet, maar weet niet of ik daar nu echt slim aan heb heb gedaan. Zit nu al over de weet-ik-hoeveel artiesten waar ik iets tof van vind waardoor ik wel 2 keer top top-100 kan maken......dat gaat natuurlijk nooit werken. Nu kan ik wel bij elk nummer een bonusnummer posten, 2 voor de prijs van 1, maar dan krijg ik waarschijnlijk een hoop boze MuMeBoomers achter mij aan.

Conclusie: we gaan lekker door op de oude leest.

97. Agrimonia - The Decay
van: Agrimonia - Agrimonia (2008)

https://i.imgur.com/KclOjHq.jpeg

Progressieve blackened neocrust d-beat door een stel stinkende crusties.

Alweer een Zweeds bandje? Alweer een Zweeds bandje! Toch niet weer post-rock hé? Nou, nee, maar eigenlijk zit het niet eens zo heel ver weg. De Götenborgse crust 'n' roll, blackened d-beat, progressieve deathpunk, neocrust of hoe je het wilt noemen is doorspekt met lekkere riffjes en epische passages. De band neemt de tijd alle riffs, passages en tempo's goed te laten horen.

Ondanks dat The Decay het kortste nummer is duurt het een hele 9 minuten, een unicum in het genre met vooral korte nummers, maar op deze eerste plaat (of eigenlijk demo) werkt dat precies goed. Zelfs het langste nummer gaat nooit vervelen omdat die te lang is, doordat er genoeg energie in de muziek zit gaat de lengte nooit vervelen.

Enige mindere punt van dit nummer is de zang. Alhoewel de grunts van Christina zeker niet verkeerd zijn mis en een goede 'de studio in na 4 blikken Schultenbräu bier drinkende crustie'-vibe geven waarbij je de dreads, peuken en bier al kan ruiken mis ik een beetje een echt gore, vieze, gutturale grunt. Voor de rest, tof nummer, leuke plaat!

96. 50 Cent ft. Olivia - Candy Shop
van: 50 Cent - The Massacre (2005) / Candy Shop [single]

https://i.imgur.com/EiBu3hE.jpeg

Sleazy muziek voor smerige clubs, althans, dat dacht je dan....

Het was nog even twijfelen tussen We Be Burnin', Hot in Here en Milkshake maar Candy Shop is voor mij toch wel echt de koning van de sleazy clubmuziek - of, destijds, muziek die je op school- en kampeerfeesten hoorde, en met alle eerlijkheid blijf ik het geniale muziek vinden. Broeierige sfeer, dik aangezette beats, kitscherige synth melodie, een tekst die vooral seks belooft en een vibe die cooler dan cool is.

Het is dan ook jammer dat zijn andere nummers en projecten zoals G-Unit op niks trekken. Niet alleen hebben de meeste nummers weinig om het lijf, komt Curtis nogal over als een enorme sukkel en zou je 'm graag een logopedist aan willen raden want wat er uit komt is vaak niet te verstaan. Tuurlijk is Candy Shop ook doorspekt van cliché's, maar bij dit soort clubnummers kan ik het goed hebben.

95. Boy Better Know - Too Many Men
van: Too Many Men [single]

https://i.imgur.com/q9JscDQ.jpeg

Too Many Men, Too Many Men, I want a birdy, I want a bad gyal, hope she is fit, hope she is peng...

We trekken 'm nog even door met deze clubklassieker aan de andere kant van het kanaal. Eigenlijk ken ik deze vooral vanwege de Grime-artiesten die meedoen en niet zozeer omdat ik 'm in clubs of dansavonden heb gehoord, want dat was niet mijn ding. En toch, als ik dit soort nummers nu hoor vind ik het geweldig. Vrees dat ik wat gemist heb vroeger.

WVTRVE Yvette hebben we ge-cslt via mij, heet dat nog zo hier? Je zat wel mis, de 2021 plaat ken je ook. How the Garden Grows is alleen niet zo best.

Khoma. . Leuk dit, ik volg!

Kom nu terug van de 2ehands boekenbeurs en ben nu te moe om nog iets te posten. Wel ben ik flink aan het wieden geweest in de lijst tot een nummer of 100 (met her en der 3 nummers op dezelfde plaats, oei!), leuke dingen moeten schrappen en pijnlijke keuzes moeten maken, maar vanaf morgen gaat het het hopelijk allemaal wat sneller.



Ben gekke Henkie niet. Als je na 8 jaar radiostilte met een discutabele plaat aankomt die niks met het origineel te maken heeft kan je er wel dezelfde bandnaam opzetten, ik tel 'm niet mee

Ben ik iedereen kwijtgeraakt met BBK? Mooi, want we gaan lekker op dezelfde manier verder!

94. K1 Never Forget Loyalty - Bad 1
van: [single]

https://i.imgur.com/md6He0j.jpeg

Drill, love to hate it, en haten dat doe ik nog altijd. Zeker toen de halve grime-scene ook aan de Drill leek te moeten doen moest ik er niets van hebben. Een verbastaarde versie van Amerikaanse trap met daarop Britse rappers, terwijl Grime juist een echt Brits ding was. En eerlijk, de meeste Drill is ook gewoon dik kut. En toch slipt er af en toe een lekker hitje tussen zoals onderstaande. Verwacht geen hoogstaande raps of veel vrouw- of politievriendelijkheid, maar die dansende bassline en geweldige 'holy sound.mp3' samples doen mij veel goeds.

93. Rawtang ft. Kari Rueslatten - Scorned
van: [12"]

https://i.imgur.com/S0iJ8MN.jpeg



Bron: De Nedersaksische Wikipedia over drum 'n' bass.

In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken heb ik helemaal geen hekel aan de wat commerciëlere drum 'n' bass. Nee, de gladde jongens (het zijn vooral jongens) van UKF, Liquicity en Hospital kunnen wat mij betreft beter de prullenbak in, maar als commercieel Black Sun Empire, Ed Rush, Optical of Rawtang betekent dan teken ik daar graag voor. Ook heb ik helemaal niets tegen zangeressen in mijn drum 'n' bass, vooral als er dan een mooi contrast ontstaat tussen het zachte, zoete, zweverige van de zang en de rauwe bassen, snelle ritmes en harde breaks van onderstaande. Geweldig nummer, mooie opbouw, kleurrijk, hoog tempo, de breaks knallen er goed in en het nummer een mooie yin/yang van hard en zacht.




Maar dan liever niet in de Tivoli of Melkweg, dat is me dan weer te gelikt.

92. Pink Siifu - NEGRO
van: Pink Siifu - Negro (2020)

https://i.imgur.com/sZQK9A5.jpeg

Ik ben echt een liefhebber van SALT maar eerlijk is eerlijk, het is Pink Siifu die de meest potente Black Life Matters heeft gemaakt sinds....geen idee maar het is fucking goed. Een album vol met woede, 'calling out' van ons racistische witte mens, politiemens, en iedereen die de zwarte bevolking in een verkeerd licht zet. Geen gemakkelijke plaat, maar fucking goed, met als uitschieter het punknummer SMD. Mag ik dit nummer luisteren als witte man? Geen idee maar ik ben ben helemaal voor. Hier op MuMe zijn ze nog niet zo overtuigd gezien de berichten bij het album, maar ga het vooral horen!

91. Alizée - Gourmandises
van: Alizée - Gourmandises (2000)

https://i.imgur.com/dOnPxZm.jpeg

Jeugdcruch die zelfs nu nog een sprongetje in het hart laat maken. Natuurlijk vooral bekend van Moi Lolita...waarbij de vraag rijst of je het vandaag de dag nog goed mag vinden als inmiddels 30 jaar oude man? Later in mijn leven ben ik de Fransen echt gaan haten, maar toch dit uiterst aanstekelijke Franse Europop nummer in mijn lijst is er eentje om mij weg te zwijmelen, te dromen over de Franse liefde en samen te picknicken om een verlaten boerenveld of op de camping, ver weg van de drukke stad en de dagelijkse bekommeringen, genietend van rode wijn, brie op stokbrood, lavendel in de lucht en zachte lippen. Haar latere albums heb ik niet meer gevolgd, alhoewel ze nog af en toe wulps dansend voorbij lijkt te komen in mijn Youtube feed, ook leuk!

90. Nox - Around
van: Nox - Killin' Drive Power (1990)

https://i.imgur.com/0TLuNVS.jpeg

Had ik gedeclameerd dat ik een hekel aan Fransen heb, kom ik weer met een Franse band aanzetten, hypocriet die ik ben. En wat voor een band! Ik luister veel muziek die luid, krachtig en hard is, maar zelden hoor ik zoveel overgave en overtuiging als Nox op plaat weet te brengen. Alsof ze met hun eigen persoonlijke exorcisme of kannibalistisch ritueel bezig zijn (en wie weet!). De basis is hoekige, industriële rock in de stijl van Killing Joke met een lichte noiserock twist, maar dan hebben ze er conceptueel een geheel eigen morbide draai aan gegeven. Het zal niet voor iedereen zijn, maar wat een muziek! Ooit gevonden in de 2e-hands CD-winkel, dus als je ooit eens langs een 2e hands CD of platenzaak komt, het is altijd de moeite waard om even te neuzen, je weet nooit wat je tegenkomt!

89. Martyrdöd - Utanförskapet
van: Martyrdöd - In Extremis (2005)

https://i.imgur.com/dFj9Opn.jpeg

Ergens rond 2007 en 2011 kregen bands als Nails, Black Breath en Trap Them veel tractie in de hoogtedagen van Southern Lord. Monsterlijk dikke hardcore punk op een toen nog hippe doom metal label. Toffe bands, beetje aan de cleane kant, en eigenlijk zijn ze altijd ietsjes zielig gebleven omdat doordat ze nooit op hebben kunnen boksen tegen hun Zweedse meesters.
https://i.imgur.com/Ah3LJT0.jpeg
https://i.imgur.com/T1mldVo.jpeg

Tijdens mijn vakantie in Zweden was ik op zoek naar bandjes die in de buurt van Stockholm speelden. Nou had ik totaal geen weet van het nachtleven in die stad, dus ik online opzoeken wat er te vinden was. De tweede avond belande ik in Kafé 44, een leuke tent vergelijkbaar met een ACU of Vrankrijk, heb toen een of andere mathcore band gezien die waarbij ik en de rest van het publiek rondsprongen als een stel autistische kikkers. Leuk, tof, en zeer voor herhaling vatbaar!
https://i.imgur.com/PeKNR0t.jpeg

En toen was er de Cyklopen...Is het een artsy kas of hippe makerspace? Dat waren mijn eerste associaties toen ik het gebouw voor de eerste keer zag. Cyklopen lijkt van buiten af totaal niet op een concertzaal of café. Niets is minder waar. Terwijl ik binnen kwam speelde er al een band en stonden er welgeteld 2 mensen vooraan elkaar te duwen, trekken, sjouwen en botsen: een stinkende, veel te dikke kerel van in de 40 die meermaals op de grond lag te rollen omdat hij nauwelijks (meer) kon lopen en een punkchick van een jaar of 18, een waar spektakel terwijl de rest van het publiek op een afstand stond te kijken.

Leuke muziek, leuk spektakel, maar helaas was de rest van het publiek een beetje lafjes, bijna Utrechts zou je kunnen zeggen. Heel eerlijk, ik kwam zelf ook nog niet helemaal in de muziek. Wat wil het nou, bij het laatste nummer had ik pas door dat ik naar Martyrdöd had staan te luisteren haha, destijds een van mijn favoriete bandjes en ik had het zelf niet eens door. Had Martyrdöd in de ACU of OCCII gespeeld dan was het er een om in de geschiedenisboeken te schrijven geweest, in Zweden is het slechts de zoveelste vrijdagavond. Het kan verkeren. Alhoewel ik er zelf maar half in zat en de mythische status van Martyrdöd er een beetje af was ben ik toch blij dat ik het heb meegemaakt.




(dat de Zweden later zelf de fout begaan om naar Southern Lord te gaan, tsja...commerciële zet of heiligschennis? Een plaat zo vurig als In extremis hebben ze helaas nooit meer gemaakt.)

88. Bernard Parmegiani - Conjugaison Du Timbre
van: Bernard Parmegiani - De Natura Sonorum (1978)

https://i.imgur.com/ss0N95l.jpeg

Een van de genre's waar ik me nog eens goed in moet verdiepen is Musique Concrète; vroege (semi-)elektronische muziek met de nadruk op experimentatie en manipulatie van bronmateriaal door geluiden op te nemen en deze te bewerken op bandrecorders. Geen lekkere luistermuziek, maar abstracte collages van geluiden, prutsels, gekloot met vertragingen en versnellingen en af en toe noisy herrie.

https://i.imgur.com/BzI7GOi.jpeg

Grappig genoeg is Conjugaison Du Timbre het meest muzikale nummer op De Natura Sonorum. Waar de meeste nummers klinken als willekeurig gefriemel op de bandrecorder heeft dit nummer een duidelijker narratief van begin tot eind, met aanzwellende saxofoons die steeds luider en luider klinken. Niet per iets dat ik snel in een playlist opzet, maar elke keer als ik het opzet vind ik 'm wel heel erg tof, en ik had het ook niet erg gevonden als hij nog 30 minuten op dezelfde manier door was gegaan.

87. The Grizzly Twister - This City is a Halo
van: Nesseria / The Grizzly Twister - Dead Rodeo Stars (2006)
https://i.imgur.com/QrrDgYK.jpeg

Wat exsxesvens Hassan I Sabbah of La Quiete is, is The Grizzly Twister mijn gekke gestoorde chaosexplosiehardecorecorecore. Even brak, chaotisch en intens tot op het bot met piepende gitaren en een zang...eh...schreeuwer die zijn keel kapot schreeuwt, maar in tegenstelling tot eerder genoemde bands zitten ze niet in het vaarwater van de emo en screamo (alhoewel?) maar meer in het de schizofrene 'hoe kan ik mijn cheap ass kringloopcasiokeyboard zo irritant en krakkemikkig mogelijk laten klinken terwijl we nog net geen grindcore aan het spelen zijn' casiocore-groepje samen met o.a. Trencher en Genghis Tron.
https://i.imgur.com/dEn8n3P.jpeg
Net zoals veel van mijn eerdere ontdekkingen ooit random uit de Franse FNAC meegenomen omdat de hoes er wel tof uitzag. Normaal ben ik niet zo van de split CD's, maar ditmaal was het een winnaar. Wat voor een geweldige ontdekkingen doe je dan. Nesseria is iets metalcorerigs met een chugga chugga doomy laagje en Grizzly Twister als totale chaos. Die laatste zal ik nu niet meer zo snel opzetten, maar nu ik het op heb gezet, beetje meer standaard metalcore maar niets mis mee, minder leuk als Grizzly maar alsnog goed intens en vol energie.
https://i.imgur.com/YAWcN2X.jpeg
Helaas hebben ze maar een klein aantal albums gemaakt, maar dit soort bands zijn eigenlijk maar zelden tot een lang leven beschoren. Eigenlijk is alles wel aan te raden, alhoewel Ont Blod eigenlijk een beetje...nog steeds heel leuk maar mist de onvolwassen bliepjes en bloepjes en de amateuristische productie is eruit voor een strakker geluid, maar daardoor klinken ze ook iets te volwassen...alsnog is het een erg toffe plaat natuurlijk met geniale riffjes, knallende energie en een zanger die de longen uit het lijf schreeuwt, maar de genialiteit van het vroege werk is eruit. Kill The Autopilot daarentegen, ga luisteren die shit!

Okay ik kan het nummer niet op Youtube of Bandcamp vinden, op Bandcamp staat alleen de kant van Nesseria, lekker is dat Dan maar een nummertje van Kill the Autopilot:


(Geniaal nummer natuurlijk, maar dit is dus niet het nummer dat ik in de top-100 zet, bij gebrek aan beter. Lijkt er wel op, maar mist net dat schizofrene brakke randje dat de nummers op de split wel hebben!)

86. Esoteric Youth - Ilunga
https://i.imgur.com/SAdnaZo.jpeg

Dit nummer is ongeveer net zo origineel als een Nederlander die van stroopwafels houdt en in de winter gaat schaatsen als er de eerste keer ijs ligt terwijl de erwtensoep al klaar staat. Door black metal geïnspireerde hardcore inclusief riffjes en drumintro's, maar dan cleaner als de schoongewassen BWM van de buurman. Toch overtuigt EY mij diezelfde buurman een flinke dreun te verkopen. Raaaah. Goede dingen.

85. A Life Once Lost - Needleman
van: A Life Once Lost - Hunter (2005)
https://i.imgur.com/5MTtMUZ.jpeg
Iedereen heeft wel zo zijn eigen favoriet van The Dillinger Escape Plan, Converge of Meshuggah. Voor mij is dat Hunter van A Life Once Lost. Hoewel er iets meer aan de traditionele songstructuur vast wordt gehouden blijft het knap technische metalcore gespeeld met een verschroeiende intensiteit toe waar je U tegen zegt. Als er dan ook nog eens keihard grooves worden gespeeld zoals in Needleman dan ben ik om. Die grooves zijn wel wat spaarzaamer dan ik zou willen, misschien daarom wel dat ze zo geweldig klinken, wat zeg ik, dan spring ik nog even hard in het rond als vroeger.

84. Rise and Fall - Stakes Is High
van: Rise and Fall - Into Oblivion (2006)
https://i.imgur.com/RmyidHT.jpeg
Het moet ergens in 2006 geweest zijn. Een 15-jaar oude Wouter had net een aantal maanden geleden aangemeld op een muziekforum genaamd Musicmeter om te praten over muziek, ging regelmatig met zijn verdiende postbode-centjes nieuwe cd's kopen bij de Boudisque in Utrecht en ging regelmatig na school langs bij de plaatselijke boekhandel om de nieuwste Aardschok op te halen om over de nieuwste punk en metal-releases te lezen.

In de Aardschok werd ook het nieuwste album van Rise and Fall besproken: "Een mix van entombed met punk en hardcore, niet vernieuwend, wel leuk. 75/100 prima album". Nu had ik gemende gevoelend over de recensies in de Aardschok, maar de combinatie van de toffe bandnaam, gave hoes en mijn nieuwsgierigheid maakte dat ik de CD een maand later kocht in Utrecht.

En wat een geweldige ontdekking dat het was. Origineel? Waarschijnlijk niet, maar dit verdiende toch wel echt meer dan die sukkelige 75 punten van Onno 'Cro-Mag' Hoes, en tot op de dag van vandaag blijft het een van mijn favorieten. Wat een energie, wat een overtuiging, en wat een heerlijk moddervette productie

Later heb ik ze nog 2 of 3 keer live gezien, en man, wat een gave shows waren dat. Energie van begin tot einde, proberen mee te zingen met de zanger en op een gegeven moment zit je in de moshpit en vlieg je door de concertzaal heen en weet je zelf maar half waar je bent, zolang je maar op je voeten blijft staan. Geweldig gevoel is dat toch ook in die moshpit, heb er nu alweer in in om er weer in te springen.

Love it.

83. Jamakabi - Concrete Jungle
van: Jamakabi - Humble Arrogance EP
https://i.imgur.com/6nHfDmi.jpeg
Grime is een moeilijk genre als je nummers uit gaat zoeken. Niet omdat er geen goede nummers zijn, maar omdat de essentie van grime wat mij betreft vooral in radio sets, clashes en freestyles zit. Veel grime slaat dood in de studio als er geen concurrentie naast ze staat, als ze niet tegenover 'slewende' MC's staan die elk moment tekeer gaan of als ze het rustiger aan kunnen doen omdat de gang of crew niet in de buurt is. Er zijn natuurlijk best wat uitzonderingen te vinden hierin te vinden, zoals dit energieke nummer van Jamakabi. Ooit voor korte duur lid geweest van de grime/garage supergroep Roll Deep geweest, maar vanwege zijn excentrieke trekjes eruit geschopt en op een aantal toffe nummers na nooit echt iets van betekenis meer gemaakt. Helaas, want zijn stem is uniek en past goed samen met bv. Riko Dan of Irah.

82. Novelist - The Only One
van: Novelist - Inferno
https://i.imgur.com/h7M1GRI.jpeg
Novelist. Zijn jeugdige carrière begonnen als deputy young mayor van Lewisham, London, veelbelovende protegé van de rapgroep The Square (met o.a. 'Golden Boy' Elf Kid, Faultsz en Streema) en een opkomende naam in Grime. Waar van The Square weinig meer terecht gekomen door o.a. persoonlijk drama en ruzie in de vriendengroep, heeft Novelist des te meer door niet bij zijn jeugdvrienden te blijven plakken en zijn eigen plan te trekken. Daardoor is Novelist ook een unieke persoonlijkheid binnen de Britse rapkringen, zowel qua onderwerpen die hij aansnijdt zoals o.a. zijn zoektocht naar hoop, god, nuchter blijven en de waarheid, als de sound die vaak teruggrijpt op de dikke beats van de (g-)funk en late jaren '80 / vroege '90s hip-hop zoals onderstaande nummer met een overdosis aan cowbell.

81. Avsky - Cleanse the World
van: Avsky - Malignant (2008)
https://i.imgur.com/id98RfH.jpeg
Ik zit op het terras met een date, en na een eerste ontmoeting en wat matige liflafjes raak je aan de praat over muziek, of meer specifiek, Live Aid van de Jaren '80, waar grote sterren als o.a Paul McCartney, Queen, U2 en David Bowie optraden om geld in te zamelen voor de armoede in Ethiopië.

In eerste opzichte een goed initiatief als je begaan bent met de grote bands in de wereld. Mijn waarschuwing is: niet het goede onderwerp voor discussie! Laat je cynische kant links liggen en ga op een positiever onderwerp verder!

Zij vond het een geweldig mooi altruïstisch gebaar dat vaker voor zou mogen komen, zie ik vooral de zelfingenomen savior complex van witte uitgerangeerde rockartiesten die heel goed bezig zijn de 'zwarte' armen in Afrika te ondersteunen, en dan ook nog bekend geworden vanwege het nummer "Do They Know It's Christmas?", alsof het geheel nog niet cynisch genoeg was, "Do they know it's Christmas time at all? Feed the world, Let them know it's Christmas time again", alsof ze ook nog eens witte sneeuw in Ethiopië willen zien. Wankers.

Tuurlijk, vreselijk wat er in Ethiopië gebeurde, vreselijk, verschrikkelijk, gruwelijk, mensonterend, er zijn geen woorden voor. Geld inzamelen voor een goed doel is een heel goed doel en ik ben er zeker niet op tegen, ware het niet dat de donaties van Live Aid (deels) naar het bewind van Ethiopië gingen, een bewind dat grotendeels zelf verantwoordelijk was voor de genocide in haar eigen land. Waarschijnlijk zal er ook wat leuks in de eigen zakken zijn verdwenen, never waste a good crisis. Wat ik wil zeggen: zulke onderwerpen zijn goed voor een verhitte discussie, maar niet op een eerste date. Met een steeds zuurder kijkende dame naast mij had ik op een gegeven moment gewoon moeten stoppen, maar als je eenmaal lekker in een discussie zit, dan zit je lekker in de discussie...

Wat heeft dat met onderstaande nummer te maken?

Ooit heb ik heb plezier gehad om kennis te maken met een compilatie genaamd Fuck Off Bob Geldof. De muziek was nog fouter dan Bob himself, de muziek was brakker dan brak en de zelfgetekende hoes was om te huilen zo slecht getekend, maar ondanks het nazistische karakter van de compilatie kon ik me helemaal in de slogan vinden. Fuck Bob Geldof.

(Avsky was trouwens geen onderdeel van de compilatie noch is het een nazistische band, even voor de goede duidelijkheid, hij haat gewoon iedereen, wel zo makkelijk)