20. Cat Power - Moon Pix (1998) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/3/31/Cat_Power-Moon_Pix_%28album_cover%29.jpg/220px-Cat_Power-Moon_Pix_%28album_cover%29.jpg

American Flag stond in mijn top 100 nummers, en omdat ik een licht muziek-writersblock heb (zie ook mijn negen dagen belet) maak ik van die songrecensie mijn albumfrecensie. Komt ie: "een nummer dat met weinig middelen - namelijk smekende vocalen en verknipte gitaren - een enorme zuigkracht op de luisteraar uitoefent. En je daarmee in het album Moon Pix sleurt, eom je pas uit te spuwen na de laatste tonen van slotnummer Peking Saint". Wel nog even melden dat Cross Bones Styles net zo goed in die top 100 had kunnen staan.

19. Ride - Nowhere (1990) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/9/9b/Nowhereridecover.jpg/220px-Nowhereridecover.jpg

Extatische en louterende plaat die ook na de honderdste beluistering werkt als anti-serum tegen frustratie en tijdelijke ledigheid. De ingrediënten zijn probaat: emotionele ietwat lijzige zang, aanjagende basloopjes en goed gedoseerde voetpedaal-herrie. De meest werkzame bestanddelen zijn de godsgruwelijke geluidsmuur in Seagull, de diepe doorleefdheid van nummers als Decay en Paralyzed en de emotionele afsluiter Vapor Trail, eindigend in een auditief sabelduel tussen de herrie en de kwetsbare cello. Op de mat staan de twee gezichten van Nowhere: de diepe emotie en de koude muur van geluid. Uiteindelijk zakt de geluidmuur weg: de breekbare cello wint. Kan geen pijnstiller tegenop.

18. Destroyer - Kaputt (2011) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b9/2011Kaputt.jpg/220px-2011Kaputt.jpg

Stel je voor dat easy-listening-albums niet gemaakt zouden worden door gladde, winstbeluste, voorspelbare geesten, maar door creatieve, kundige, gekwelde artiesten. Dan zou een album zowel tekstueel intelligent, muzikaal relevant, instrumenteel onberispelijk als auditief balsemend zijn. En dan krijg je zoiets als dit album.

17. Jim O'Rourke - Eureka (1999) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/3/3a/Jimorourkeeureka.jpg

Hoewel de elektronische uitstapjes en knusse kamermuziek van O’Rourke zeker bestaansrecht hebben, was hij op zijn best in zijn tijd met lieflijke luisteralbums met aanstootgevend artwork. En dan vormt Eureka het sleutelwerk, met als hoogtepunten het repetitieve maar avontuurlijke openingsnummer, de zonnige en briljant gevonden Burt Bacharach-cover Something Big, en het introspectieve Movie On The Way Down - dat een aardige bijrol vervult in de film Love Liza met Philip Seymour Hoffman.

16. Swans - The Great Annihilator (1995) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/6/68/Swans_-_Great_Annihilator.jpg/220px-Swans_-_Great_Annihilator.jpg

Maniakaal en aardedonker werkje, gejaagde gekte met songs als Mind/Boyd/Light/Soul, Alchohol The Seed, Mother/Father en het titelnummer die klinken als rechtstreekse decreten van een omvattende Godheid uit peilloze donkere diepten, terwijl de cleanere nummers die Godheid met gepaste schoonheid lof toezingen. Daarmee ook evenwichtiger en verteerbaarder dan het loeizware vroege of het hyperambietieuze latere werk van deze formatie.

JAAAA! Dit album heb ik gesigneerd door the legend M. Gira Kaputtje ook kapotje van genotje, nietwaar Gretz en jordidj1??

Ik heb Soundtracks for the Blind met autographs. Eigenlijk baalde ik daar toen best van. Ik kocht na afloop van de allesverzengende show in Paradiso de 2CD. Terwijl ie bij de merch met een vrouwelijk fan aan het flirten was kliedert die Gira ongevraagd het hele tekst leaflet vol met een Edding 500 marker. Eigenlijk best wel een hork.

Kapot harde strakke plasser hier

Wist niet dat Omsk aan het droppen was hier, maar een keer teruglezen want deze man weet dingen.

15. Clap Your Hands Say Yeah - Clap Your Hands Say Yeah (2005) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/9/98/Clap_Your_Hands_Say_Yeah_%28Front_Cover%29.png/220px-Clap_Your_Hands_Say_Yeah_%28Front_Cover%29.png

Nu iedereen is opgewarmd er maar eens een ongeremde knaller ingooien. In 2005 mailde een vriend me het nummer ‘In This Home On Ice’ met het bijschrift: “dit bevat alles wat ik verschrikkelijk kan vinden aan muziek”, om twee dagen later post scriptum te mailen: “en nu kan ik niet stoppen met luisteren”. Dat vat de essentie van dit werk, onuitstaanbaar verslavend. Met naast het voorgenoemde nummer, Yellow Country Teeth en Upon This Tidal Wave als schurende, uit de bocht vliegende, jeukende uitschieters.

14. CunninLynguists - A Piece of Strange (2006) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/7/70/PieceOfStrange.jpg/220px-PieceOfStrange.jpg

Sensuele en afwisselende hiphop dat zelfs binnen het album bijna per nummer beter wordt, toewerkend naar het ongenaakbare hoogtepunt The Gates, met een basloopje zo zwoel als hete chocolade die van een porseleinen vrouwenrug glijdt, maar dan is het nog niet eens afgelopen en wordt er nog doorgestoten met het knallende Hellfire en het sprankelende Abstract/Reality. Maximale ideeëndichtheid in 55 minuten op dit overigens fysiek onvindbare album.

13. The Fall - Hex Enduction Hour (1982)
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/8f/Hex_Enduction_Hour.jpg/220px-Hex_Enduction_Hour.jpg

‘Dwars’ of ‘tegendraads’ vat nog niet half hoe weerbarstig dit album is, Smith is niet de zalm die tegen de stroom inzwemt, maar de longvis met pootjes die rondjes rent op het hondenveldje. Ik zeg ook maar wat. Hoe dan ook, aanbevelenswaardig album met minimale instrumentatie, ontoegankelijke donkere composities, en de immer knauwend-proclamerende vocalen van Mark E. Smith.

Ik zie ze op 10 oktober live, hopelijk hebben ze 'm liggen op hun merchtable!

Ik heb met best wat vrouwen geslapen, maar porseleinen ben ik nog nooit tegen gekomen

12. The Smiths - Meat Is Murder (1985) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b8/MeatMurder.jpg/220px-MeatMurder.jpg

The Smiths - de perfecte band voor mensen die niet kunnen verhullen dat ze ergens tegen hun zin zijn, voor mensen liever hen naar wie je geacht wordt te lachen in hun oog schoppen, die liever de DJ verhangen die nikszeggende muziek draait, en die liever naar huis gaan dat dat ze blijven luisteren naar het dominante schoolhoofd. Een ideale band dus om te ontdekken in je tienerjaren, waarin je je sowieso overal net een beetje misplaatst voelt, en om daarna nog jaren met je mee te dragen vanwege de slimme teksten, de patente basloopjes op Rusholme Ruffians of Barbabarism Begins At Home, en het bijtende Britse engagement (nog voordat Morrissey wat dat betreft een dubieuze richting in sloeg)

11. Modest Mouse - The Lonesome Crowded West (1997) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/f5/MMLonesomeCrowdedWest.jpg/220px-MMLonesomeCrowdedWest.jpg

Ik ontdekte deze band net na mijn eindexamen, een tijd waarin vrienden naar andere steden vertrokken, en ik ondanks karrenvrachten aan dromen en voornemens mijn tijd veelal verlummelde, verhevigd door een verkeerde studiekeuze en een gebrek aan lef en geld. Modest Mouse werd de soundtrack van die leegte, of eerder het antiserum, waar ik op de middelbare school nog muzikaal werd geleid door wat me werd voorgeschoteld op muziekzenders of schoolfeesten, ontdekte ik plots een band die zong over uitdijende voorsteden, onderweg zijn naar nergens op lange wegen, over landschappen van grauwe parkeervakken. En niet op een lijzige, harmonische manier, maar rauw, ontbolsterd, met geschreeuw en gescheld en dan plots weer kwetsbaar. Die zoekende rauwheid sloot precies aan bij wat ik op dat moment wilde horen, met het openingsnummer als beste voorbeeld daarvan: boos, geëngageerd, onstuimig en uniek. En vast ook niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij onlosmakelijk verbonden met mijn muzikale - en inderdaad ook bredere - ontwikkeling. I AM NOT ALLOWED MUCH DANGER.

10. The Magnetic Fields - 69 Love Songs (1999) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/0/00/The_Magnetic_Fields_-_69_Love_Songs.jpg/220px-The_Magnetic_Fields_-_69_Love_Songs.jpg

Veruit het enige album dat ik ken waarop ik vijftig goede nummers kan aanwijzen. En een dozijn steengoede. Een dijk van een album dus, en dat zit niet alleen in de omvang. Het zit in de slimme teksten en onverschillige baritonstem van Stephen Merritt. Het zit in de afwisseling van de nummers, waar verschillende vocalisten (m/v) meerdere genres onder handen nemen. En het zit in de onbevangen charme van de liedjes, die nog meer dan over de universaliteit van liefde over de universaliteit van liefdesmislukkingen gaan. Hoogtepunten zijn onder andere de luchthartige opener Absolutely Cuckoo, het smachtende The Book Of Love, het poppy Long-Forgotten Fairytale, het zwartgallig-humoristische duet Yeah! Oh Yeah! en het klagelijk-meezingbare Busby Berkely Dreams. Voor de andere pakweg 45 nummers die ik de moeite vind verwijs ik je naar mijn nummer-top-50 als recensie bij dit album.

9. Talking Heads - Remain in Light (1980) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/2/2d/TalkingHeadsRemaininLight.jpg/220px-TalkingHeadsRemaininLight.jpg

Een kunsthistoricus schildert geen topwerk, een recensent schrijft geen roman voor de eeuwigheid, maar potverdorie muziektheoreticus David Byrne kan een album maken. Natuurlijk is Byrne tegelijk ook altijd een man van de praktijk geweest, maar intussen is hij een leven lang bezig met het afpellen conventies op het gebied van klank, geluid, ritme, dans en optredens, en heeft hij nota bene het werk ‘How Music Works’ op zijn naam. Op Remain In Light lijkt die encyclopedische kennis van alles wat muziek vermag op een album geperst, op het openingsnummer nog wat stroef (vind ik zelf altijd) maar vooral The Great Curve toont een band die alle registers opentrekt, en dat niveau wordt zeker tot en met het geengageerde Listening Wind niet losgelaten. Theoretisch en praktisch een wereldalbum.

8. Low - HEY WHAT (2021) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b5/Low_-_Hey_What.png/220px-Low_-_Hey_What.png

Ach God, Low. Wat fijn was het om in het gras te zitten in het voorjaar van 2022 in Barcelona om te luisteren hoe een muzikaal koppel na drie decennia muziek maken de toppen van hun kunnen had gevonden, gruiziger dan voorheen maar minstens zo intens als het vroegere slowcore-werk. En wat wrang was het dat dit een van hun laatste concerten moet zijn geweest, door het vroege overlijden van Mimi Parker. Leve haar nalatenschap, dan maar. Leve weerbarstige, wrevelige nummers als White Horse, Hey, Days Like These en More. Leve Low.

7. Sunset Rubdown - Random Spirit Lover (2007) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/61/RandomSpiritLover.jpg

Bomvol album waarbij het openingsnummer bijna uit elkaar spat van magische ideeënrijkheid en aanstekelijkheid, Colt Stands Up bijna ontploft van vreemdheid in zijn laatste minuten, en Trumpet, trumpet het bijna niet meer houdt van onbegrijpelijke urgentie. Noemde ik King Crimson toekomstmuziek uit 1969, dit is toekomstmuziek uit 2008, muziek uit een tijd van vreemde vorsten en trotse dieren, plechtig bezongen door de altijd intense stem van Spencer Krug - zo noem ik dit. But enough about me! Ba da dum, ba da dum! (vrij naar: The Taming Of The Hand)

6. The Field - From Here We Go Sublime (2007) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/9/9d/TheFieldFromHereWeGoSublime.jpg/220px-TheFieldFromHereWeGoSublime.jpg

Fijne vergaarbak van een aantal genres dat verder niet echt vertegenwoordigd is in mijn top 10, met de emotionele ambient van The Deal, de dansbare minimal house van het openingsnummer en de vernuftige collage-electronic (schuine streep vaporwave) van A Paw In My Face. Zonnig en rijk album.

5. Smog - A River Ain't Too Much to Love (2005) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/c/c4/A_River_Ain%27t_Too_Much_To_Love.jpg

Verhalenverteller en buitenstaander Callahan bezingt op laconieke wijze hoe hij al reizende niets doet en niets meemaakt. Introspectief, en het duurt pas tot het zevende nummer tot hij klaar is met kijken naar druppels die al dan niet van een hangende emmer vallen (The Well) en lucifers aansteken en in een nat glas gooien (Running The Looping), het zevende nummer dus, waar hij een cafe binnenstapt en ieder gesprek dat hij aanknoopt mislukt. Maar het laat nog geen smetje na op zijn humeur en hij vervolgt zijn kroniek van de kleine wensen met een slotnummer over uitkijken naar veulens en slapende paarden. Maar je merkt ook, als hij ze niet ziet is het ook goed. Werkje van een aanstekelijke onverschilligheid.

4. Pulp - Different Class (1995) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/e1/Pulp_-_Different_Class.PNG/220px-Pulp_-_Different_Class.PNG

Album dat ik al lang koester en waar ik al veel lofuitingen aan heb gewijd, en omdat het einde van deze lijst stiekem toch een beetje op het tandvlees gaat, maak ik me ervan af met twee citaten uit eigen werk over de twee meest iconische nummers, Disco 2000 en Common people:

Over Common People:

Jarvis, die zich vanuit de working class van Sheffield uitreikt naar de elite, niet uit snobbisme maar uit verheffing. Uit ontworsteling. Jarvis, als eeuwige underdog die zich heeft opgewerkt tot een man naar wie 20.000 mensen komen kijken op een veld. Jarvis, die de romantiek romantiseert, en niet zijn arbeidersafkomst, Jarvis die dat aan Griekse meisjes met een rijke vader nog eens haarfijn uitlegt. Jarvis die sneert “Because you think that poor is cool”, zich lavend aan een rijke zee van galmende synths.

En over Disco 2000:

Een nummer dat voor mij meer betekent dan fijne gitaarhooks en een goed in het gehoor liggend refrein. Dit nummer laat me de wereld zien met een blik die ik tijdens het volwassen worden heb afgeleerd. Een kinderlijke blik, die zich niet kan voorstellen dat iedereen in het klaslokaal vandaag, op een andere dag ooit volwassen is (‘wouldn’t it be strange when were all fully grown’). Een kinderlijke blik ook op liefde, waarbij je enerzijds devoot gelooft dat het oneindige later je als vanzelf de voorbestemde liefde brengt (‘and they said that when we grow up’.. enz), maar tegelijkertijd geen acties laat ondernemen om die liefde te verwezenlijken, want het ergste wat je als verliefd kind kan gebeuren is ‘dat iemand er achter komt’. En als je dan eindelijk als volwassene om 2 uur in het jaar 2000 bij de fontein aan de weg staat, besef je dat er voor sommige dingen geen tweede kansen komen, en doorvoel je ondanks de poppy omlijsting de wrange ondertoon in Jarvis’ laatste smekende uithaal.

Twee nummers 4?

De telling ging de mist in, hersteld.

3. Van Morrison - Astral Weeks (1968) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/f7/VanMorrisonAstralWeeks.jpg

Album dat voor mij nooit zijn mysterie verliest, van de ene kant rijk, ondoorgrondelijk, complex en een tikje snauwend, van de andere kant onbevangen, ruimtelijk en rustiek. Rijk en rustiek gaat zeker op voor het openingsnummer, een ultiem liggen-in-het-gras-nummer, over een liefde die nooit gestalte heeft gekregen, maar wie zijn ogen sluit bevindt zich plots ‘in another time, in another place’, en voor even lijkt alles wat had-kunnen-zijn dan toch levensecht te zijn. Sweet Thing rekent dan weer aangenaam af met wat niet-had-moeten-zijn, terwijl de twee nummers waar Cypress Avenue een rol spelen, prettig onderbroken door waardig hitje The Way Young Lovers Do, de onverwoestbare kern van dit album vormen - met emotionele sluitstuk Madam George uiteraard als hoogtepunt van het drietal. En tegen de tijd dat het sensuele Ballerina overgaat naar het verstilde Slim Slow Slider is er zo’n spectrum aan emoties en zintuigen bediend dat ik zeker weet: dit album van ruim een halve eeuw oud waardeer ik over een halve eeuw nog steeds.

2. My Bloody Valentine - Loveless (1991) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/4b/My_Bloody_Valentine_-_Loveless.png

Ik houd van steden. Op reis me bijna niet broeierig, hectisch en ontregeld genoeg zijn: plekken waar in ieder blikveld iets gebeurt, waar op ieder moment iets te horen, zien en ruiken valt. Aan een alpinistische vriend van me verklaarde ik het als volgt: hij als bergwandelaar zoekt naar het meest machtige statische, en ik naar het machtige dynamische. Dat machtige dynamische vind ik ook in Loveless van My Bloody Valentine, een album waarin net als in een grote vreemde stad op ieder moment iets broeit. Daarmee heeft het album op mij een vreemde uitwerking, ik ben ten diepste een chaoot en de onstuimige, fragmentarische klanken van Loveless sluiten aan bij de warboel in mijn hoofd, wat vreemd genoeg weer orde schept. Dat heeft trouwens even mogen duren, and To Here Knows When herkende ik aanvankelijk niet eens als muziek - nu vind ik het een van de uitschieters.

1. Built to Spill - Perfect from Now On (1997) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/0/08/Perfect_From_Now_On.jpg

Er gaan wat mythes over dit album, de eerste opname is nooit vrijgegeven omdat de perfectie volgens de makers niet was bereikt, de tweede opname is zoekgeraakt en pas de derde worp zag het levenslicht als ‘Perfect From Now On’. Het is mij onbekend of Martsch dit album perfecter vindt dan de verloren versies, of denkt dat hij met meer tijd en geld een nog perfecter album had kunnen maken, maar schoonheid kan ook in gebrek zitten, of wat ik eigenlijk wil zeggen, en wat Martsch zelf al ooit zei over dit album: ‘dat waar je niet goed in bent, dat noemen ze stijl’. En zo is het met dit album, een stijloefening in al zijn perfecte imperfectie met onnavolgbare overgangen, zwelgende beschouwende teksten, krankjorume songstructren, en Martsch hoge stemmetje dat doorlopend geschraagd wordt door stugge gitaren. Een album dat net als de metalen bol in het openingsnummer maar eens in de duizend jaar voorbij schiet.

Ok klaar, volgende.

Moooi, Astral Weeks in de top 3! Goed gedaan Omsk. Fijne lijst en vooral prachtige schrijfsels.

Mooie en bijzondere lijst en dito stukjes, met veel plezier meegelezen. Met tevens Loveless op het voetstuk dat het verdient, dat zie je niet vaak (meer). Dank Omsk!