Ik vind dit ook zijn beste werk aerobag. Het hielp mij wel om deze binnen 3 maanden tientallen keren te luisteren. Hoe vaker je luistert hoe minder druk het wordt (en hoe mooier het wordt). Juist zo'n Adagio Ma Non Troppo vind ik prachtig in z'n grootsheid. Dat begin kan ik alleen al 5x op repeat zetten. Mij doet het overigens niet zozeer denken aan een volkslied, eerder aan een soort spannend verhaal met vele intriges en plotwendingen.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/328.jpg?cb=1540475849

215. Michael Jackson – Thriller

In mijn omgeving werd er vroeger minder naar Michael Jackson geluisterd dan elders, en hij werd in mijn herinnering dan ook in de eerste plaats als een dubieus figuur gezien, maar zelfs dan heb ik de hits door de jaren heen natuurlijk ontelbare keren gehoord. Van de drie megahits van het middenstuk van dit album vind ik alleen 'Billie Jean' eigenlijk echt heel goed (te vaak gehoord weliswaar, maar die alomtegenwoordigheid overleeft hij wonderwel). 'Thriller' en 'Beat It' kon ik ook altijd prima aanhoren, maar hebben nooit een onuitwisbare indruk op me achtergelaten. Omdat Michael Jackson een singlesartiest bij uitstek is, inclusief alle toeters en bellen eromheen, realiseerde ik me dat ik deze plaat volgens mij nog nooit integraal beluisterd had – hoewel vrijwel elke track me bekend was. Dat is hoe je het ook wendt of keert natuurlijk een serieus hiaat in mijn muziekontwikkeling, dus daar gaan we dan eindelijk!

De productie van Thriller springt direct in het oor. Er is zo'n universeel toegankelijk en benaderbaar geluid gesmeed, vaak een soort Nile Rodgers-light maar grotendeels smaakvol uitgevoerd en zo hypertoegankelijk. Het is wat dat betreft geen wonder dat ongeveer elke track op deze plaat het als single tot de hitlijsten geschopt heeft. Grappig genoeg is de eerste single die op de markt kwam het zwakste nummer van de plaat: The Girl Is Mine. Ook dat is een oké productie zij het wat kitscherig en erg zoetgevooisd. Michael Jackson past er met zijn stijltje ook wel overheen, al is het op het randje. Maar wat Paul McCartney daar doet? Hij klinkt enerzijds als een foute vader die het vriendinnetje van zijn zoon leuk vindt en anderzijds als een 12-jarige pre-puber. Daarmee zit het ergens tussen hilarisch en tenenkrommend in. Als de spoken word intreedt wordt het nog debieler dan het al was - wat een absurde track, tot aan de uitgekauwde fade-out aan toe. De rest van het album is daarentegen op weinig gebreken te betrappen: Baby Be Mine, als een van de weinige tracks geen single destijds, springt er uit. Het is leuk om dit nummer, dat ik vaag ook wel kende, te horen in een periode waarin The Weeknd met een geluid dat er wel erg dichtbij zit enorm succesvol is. Superslick, maar ook overtuigend.

Het megasucces-middenstuk met ‘Thriller’, ‘Beat It’ en ‘Billie Jean’ is moeilijk los te koppelen van de miljoenen uren aan airplay, maar eigenlijk hoor ik alledrie liever dan 95% van wat er op de radio gedraaid wordt. Opnieuw drie sterke producties, perfect afgestemd op Michael’s universele stemgeluid. De paar keer per jaar dat ik plaatjes draai op een gelegenheid, twijfel ik regelmatig of ik Billie Jean zal draaien – zolang het publiek geen moeite heeft met hitjes zit hij er regelmatig tussen, want wat een flawless nummer en duidelijk het hoogtepunt van de plaat. In het laatste deel wordt het tempo teruggeschroefd, met het weer erg zoetgevooisde ‘Human Nature’. Toch is er een handjevol artiesten die zo’n gesuikerd geluid geloofwaardig kunnen neerzetten. George Michael bijvoorbeeld, maar – tot mijn verassing – Michael Jackson dus ook. Ik moet me dan eerst even over de glijmiddelsound heen zetten, maar dan is ook ‘Human Nature’ een leuk klein liedje. De afsluitende twee tracks heb ik daarentegen minder mee, ze zijn relatief inwisselbaar, waarbij vooral ‘The Lady of My Life’ nogal voortsleept.

Thriller is me in alle opzichten meegevallen: de productie is top, klinkt erg eighties maar komt evengoed stukken tijdlozer en krachtiger op me over dan vrijwel alle andere hitparadepop uit die tijd. En bovendien minutieus afgestemd op Michael Jacksons stijl. Dat het zwakste moment van de plaat niet van Michael Jackson of zijn productieteam maar van Paul McCartney komt, zegt daarbij genoeg. Hele leuke en benaderbare plaat, met een paar vergeeflijke missers.

3.75*

Er is ook een parodie gemaakt van Beat It. Weird Al Yankovic - Eat It.

Thriller moest zelfs nog goed klinken op de meest brakke radio. En dat is wonderlijk nog gelukt ook.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/458.jpg?cb=1639114629

214. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot

Ik heb een wat moeizame relatie met dit album. En de oorzaak is de verpakking. Yankee Hotel Foxtrot is een intrigerende en aansprekende titel, en na het zien van de hoes had ik al bedacht dat dit een prachtig album zou moeten zijn. Wilco anno 2002 voelt sophisticated, en kortgezegd was ik er al helemaal klaar voor om dit een goed album te gaan vinden. Maar never judge a book by its cover, bleek ruim 5 jaar geleden eens te meer, want de plaat stelde me teleur en verder dan drie schamele sterretjes kwam ik niet - ik was zelfs al haast vergeten dat ik het album kende. En dus veerde ik toch weer even op toen ik de plaat in de RYM-lijst zag. We zijn inmiddels ook alweer een re-review (incl. re-scoring) van de Pitchfork-10 verder. Dus laat ik nog maar eens goed gaan luisteren wat ik al die tijd gemist had!

Helaas blijft voor mij behelpen met dit album. Mijn grootste bezwaar: de plaat is zo uitgedacht breekbaar, berekenend haast. De productie is strak en gedetailleerd (al hoor ik de Jim O’Rourke uit deze periode liever solo) maar staat puur in dienst van de liedjes. En die klinken allemaal zo zelfbewust, overdacht en weinig spontaan. Er is een aantal platen waar ik bij het luisteren van dit werk regelmatig aan moet denken. De eerste is Smogs Wild Love, maar waar die plaat me heel eigenzinnig en introspectief voorkomt, hoor ik hier gevoelsmatig veel meer strategisch doordachte keuzes. Wel leuk: ik lees hierdoor nu voor het eerst dat Jim O’Rourke op die plaat ook meespeelt, dat kan geen toeval zijn. Als tweede doet Yankee Hotel Foxtrot me bij vlagen erg denken aan Spinvis’ debuut - grappig genoeg ook uit 2002 - maar dan zonder de nabijheid en de humor. En hoewel ik weet dat de referentie tot vervelens toe gemaakt is, kan ik als ‘Radio Cure’ aanbreekt niet anders dan te denken: Hee! Thom Yorke doet ook mee!. Dat de plaat bol staat van de invloeden is tot daaraan toe, maar laatstgenoemde is voor mij gewoon pure imitatie. Los daarvan worden de invloeden hoofdzakelijk aangewend om iets nieuws mee te smeden, best knappe popliedjes bovendien, maar het raakt me helemaal niet en doet me doorlopend vooral denken aan andere muziek.

Vaak als een album mij niet ligt, heeft dat enkele specifieke oorzaken waar ik op kan wijzen, en waarbij positieve reviewers duidelijke andere punten belichten die voor mij van ondergeschikt belang zijn. En het treft, want niet alleen op MuMe, maar vooral ook in critici-land is alles en iedereen hier lyrisch over. Maar juist rond Yankee Hotel Foxtrot begrijp ik na het lezen van verschillende reviews eerder minder dan meer van de algehele waardering. "Yankee Hotel Foxtrot continues their genre-jumping and worthwhile experimentation" - Genre-jumping? Experimentation? Dit is toch gewoon een popplaat binnen de lijntjes die The Beatles 35 jaar geleden trokken? Ik hoor heel veel invloeden van links en rechts, knap samengevoegd in een plain popplaat. "Wilco's aging new album is simply a masterpiece; it is equally magnificent in headphones, cars and parties." – Parties? Dit zou wel het laatste zijn dat ik op een feestje zou draaien. En zo gaat het steeds: "Jeff Tweedy zingt onbegrijpelijke dingen als 'I assassin down the avenue' ... ? Briljant!" Of zoals Pitchfork zijn 2002-review afsluit: dit is een briljant album, maar dat wisten we allemaal al. Hele gewone dingen schijnen bij Wilco opeens geniaal te zijn. Zoals de Amerikanen gebouwen van nog geen 50 jaar oud als iconic historic sites kunnen bestempelen, zo heeft Wilco hier schijnbaar ook een soort iconic-by-design plaat afgeleverd.

Yankee Hotel Foxtrot voelt als een bakker die ambachtelijke slagroomtaarten maakt: de plaat klinkt als ambachtelijke muziek in de oren maar smaakt mij niettemin haast nergens meer dan aardig. Het blijven tenslotte slagroomtaarten. Ik ervaar dit als een verantwoorde pop-plaat: net apart genoeg om niet saai te zijn, net breekbaar genoeg om te kunnen raken, net melodieus genoeg om niemand voor het hoofd te stoten. My loss ongetwijfeld, maar het doet me ook na herhaalde beluisteringen weinig.

Ik blijf op 3* steken.

Eindelijk eens een review waar ik me volledig bij aan kan sluiten, al kom ik net een half puntje hoger uit. Voor deze plaat is het aantal jubelrecensies dusdanig hoog dat ik regelmatig denk dat het probleem bij mij ligt

Wellicht anders Sky Blue Sky eens proberen? Van de Wilco-albums die ik ken is dat de enige waar ik wel een klik mee heb.

Voor wat het waard is, ik vind Heavy Metal Drummer best een grappig liedje.

Voor wat het waard is, Summerteeth is beter. Maar dat wist we allemaal al.

Idd, was me al bekend. Maar wist je dat A Ghost Is Born eigenlijk ook beter is? Anders bij deze.

Hehe, niet akkoord. Op A Ghost Is Born staan er grotere hoogtepunten dan op YHF, maar laatstgenoemde vind ik in z'n geheel wel sterker dan A Ghost Is Born...At Least That's What I Said...

Die trok me uiteindelijk het Wilco-universum in na eerst een luisterkeer of 5 en een jaar of 3 me blindgestaard te hebben op YHF. Later kwam alles goed maar deze duldt nog altijd wel een plaatje of 2 / 3 van Wilco boven zich.

Haha ik heb dit album van Wilco dus nog nooit gehoord omdat ik bij voorbaat al de dingen denk die Gyzzz heeft opgeschreven.

Deze plaat jaaaaaren geleden gekocht vanwege al het gejubel eromheen en er nooit ene kut aan gevonden.

Verschillende jaren geleden heb ik wel eens wat beluisterd van deze band omwille van vele lovende reacties. Ik kon me niet voorstellen dat een band met de naam Wilco boeiend kon zijn en dat was het inderdaad niet. De muziek klonk net zo vervelend als de bandnaam.

Die plaatverkoper heeft ongetwijfeld gedacht dit is hoe een koe een haas vangt. Altijd ervan overtuigd geweest dat dit muziek is voor jongens die op de klas moeten letten als de leraar even weg is (en prompt alle praters rapporteren).

Dit is Lassie toverrijst, maar dan de muziekvariant.

Ieder zijn ding uiteraard, maar ik vind het echt een briljante plaat. Dat de hype eromheen nogal overdreven was, kan ik nog volgen, maar dat de muziek te bedacht zou zijn ervaar ik toch anders. Ik vind de muziek en de emoties op de plaat juist enorm puur, rauw en authentiek.

Want Jij hebt een heel brakke radio?

Helemaal mee eens. Niks bedachts aan, wel verfijnd. Even wat tegenwicht tegen het volkomen onterecht bashen van dit album en de bandnaam... Niveautje mag wat omhoog hoor...

Dude, geweldige one of a kind plaat dit joh. Mensen die dit niet goed vinden gooien standaard een sloot azijn door hun toverrijst

Geen idee wat het met niveau te maken heeft of mensen een plaat mooi vinden of niet - al verraste het me hier ook wel dat ik blijkbaar lang niet de enige ben die de YHF-jubelstemming niet helemaal kan volgen. Ik zag mezelf vooraf al als roepende in de woestijn

Veel mensen luister(d)en muziek op een brakke installatie, ja. Dus dan kan het geweldig klinken op je installatie van 100k, als het slecht klinkt op een huis-tuin-en-keukenapparaat gaat het alsnog slecht verkopen.

Interessant. Ik vind Wilco (bij vlagen) een briljante band, maar ik ervaar het toch wel als een band die heel goed weet wat ze doen, en waarbij behoorlijk veel van tevoren bedacht is. Ik ken de band verder niet, dus misschien is de praktijk anders hoor.

Wacht even... Dus om succesvol te zijn als muzikant moet je zorgen dat je muziek goed klinkt op brakke radio's? Ik weet niet welke afslag je hier genomen hebt, maar ik zou omdraaien.

Oké, dan geloof je niet wat Quincy Jones gezegd heeft. ¯_(ツ)_/¯
Why the World's Top Selling Album Was Mixed on "Pathetic" Speakers - quietnormal.com

Je zou bijna geloven dat mensen muziek gewoon mooi of niet mooi vinden. En dat ze dat als oordeel ook maar zo middelmatig vinden en daarom menen het eerste te moeten onderbouwen met dat de muziek "puur", "gevoelig", "origineel" of wat dan ook is en het tweede met dat het "bedacht", "gekunsteld" of "niet origineel" is. Bijna... want hier op MusicMeter staan we daar boven toch?

Het muzikaal equivalent van Lassie toverrijst, ik schrijf hem op.

Even vanuit de keuken: Lassie toverijst is ooit door Honig in de markt gezet omdat - geloof het of niet, er zijn boeken over vol geschreven - veel mensen het moeilijk vonden om goed rijst te koken. Lassie toverrijst (net als rijst in 'kookbuiltjes') maakte het mogelijk om gemakkelijk rijst op tafel te zetten - denk alleen niet dat het smaakt zoals ékte rijst (lees ook de recente column van Marcel van Roosmalen over de Chinese afhaalmaaltijd); een goede risotto maken is een chef's test.

Van zo'n album van Wilco - met alle kenmerken van een 'doelgroep georiënteerd product,' net zoals toverrijst - gaat mijn bim niet harder bommelen, ik behoor niet tot de doelgroep, Vaak genoeg erop getrakteerd door vrienden heb ik het hele album altijd braaf uitgezeten (en niet gevraagd of er wat anders op mocht). Ooit bij een diner alhier, zette ik hen Portishead - Third voor en bij de derde song al klonk de vraag "of er wat anders op mocht". Heb ik nog gedaan ook - 'O'rang - was dat weer 'te moeilijk'. Smaak is persoonlijk en beticht te worden van standaard een sloot azijn door hun toverrijst te gooien is volkomen bezijden de waarheid: toverrijst komt hier het huis NIET in.

Ik reageerde op de tekst van Gyzz omdat ik die wel lezenswaardig vond.

Ik weet niet zeker of ik je bericht goed begrijp: is dit nu een pleidooi om iedere review voortaan in te korten tot 1 of 2 woorden: 'Mooi.' of 'Niet mooi'?

Ik vind helemaal mooi!

Geenszins. Het was slechts een indruk die zich (weer eens) aan mij opdrong toen ik hierboven de hoogoplopende discussie over het Wilco-album las. Maar dit is jouw topic, beschrijf jij vooral je eigen indrukken over een album, dat gaat je prima af.

Bij een album met een beoordeling van 5* moet vanaf nu inderdaad deze eronder:

https://c.tenor.com/f_-xcp9zksMAAAAC/helemaal-mooi-ik-vind-helemaal-mooi.gif