Nee joh, is allemaal frustratie

We zijn nu 30 verder en ik vind Pearl jam dus nog steeds een band voor elitaire hockey meisjes die ineens een flanellen blouse en kistjes gaan dragen en fucking depresief gaan doen ipv gewoon geil en gewillig te zijn.

Maar je had er bij moeten zijn om het echt te begrijpen

Gebruikerslijst

Kendrick Lamar staat op 2 bijvoorbeeld.

Enig dingetje waar ik dan wel een probleem mee heb is dat de bias te veel naar hip hop verschoven is waardoor de enige albums van de laatste jaren die erg hoog staan tegenwoordig allemaal uitsluitend hip hop is, met een occassioneel post-rock album van black midi, swans en black country, new road. Pop wordt daar ook te veel onderschat, omdat het niet mannelijk genoeg is, denk ik.



Ik had deze discussie met chevy93 in het top 1000 ook, en zijn uitleg kan ik me in vinden. Nirvana bijvoorbeeld heeft (door de dood van Cobain) na In Utero geen albums meer uitgebracht. Ik denk ook dat Nirvana een wat meer eigen moderne(re) sound heeft, en dat meer mensen zich ook kunnen identificeren met Cobain dan met Vedder.

Qua stijl en qua doelpubliek is Pearl Jam meer volwassen en meer gericht op de dertigjarigen, veertigjarigen, ook van die tijd, waarbij Nirvana meer de jeugd was van toen. Ook heeft Pearl Jam tal v. albums uitgebracht die vervolgens weinigen nog echt kennen (en RYM is streng voor zo een discografieën -> zie je nog veel meer bij de banden uit de jaren '2000).

Op zich maakt het niet zo veel uit, maar ik vind het hier of gewoon in de Benelux dan wel weer overschat.

Gemiddelde leeftijd is zo'n beetje gelijk aan gebruikers van musicmeter. Je ziet naar mijn idee wel wat meer users met een echt karakteristieke smaak. (ze hebben ook veel gebruikers, dus logisch) maar de 5* lijsten van de gemiddelde user zijn erg eentonig.

Wat is de gemiddelde leeftijd van RYM en de gemiddelde leeftijd van MuMe.

Ik denk dat die van RYM lager ligt (dat is ook geen verwijten of kritiek). Maar ik kan me moeilijk voorstellen dat die van RYM hoger ligt. Ik heb hier nog geen 18-jarigen tegengekomen, daar een heleboel bijvoorbeeld. Ik ben zelfs hier aan de jonge kant bij MuMe.

Verder meer internationaal en beïnvloed door internetcultuur en US cultuur. Daarnaast een tikkeltje diverser qua gender en genderoriëntatie maar nog altijd dominant man. En uiteraard ben je ook niet beperkt tot enkel Nederland en Vlaanderen daar. Maar het overgrote deel zal wel Engels kunnen.



Het Coldplay-effect op RYM is nog veel erger. A Rush of Blood to the Head is het beste album op plaats 8401. Parachutes is het beste album op plaats 8638. Veel albums van die tijd en groepen uit die tijd zijn fors gezakt in waardering.




Tussen 15K en 20K stemmen is toch nog altijd top 250 meest beluisterde platen. Maar 3.54 is gewoon niet goed genoeg.

RYM rate wel streng en er is ook wel wat herding op RYM denk ik. Ik merk dat er velen toch wel vreemde stempatronen op nahouden. Al begrijp ik wel dat iemand zijn "tientjes" en "negentjes" beperkt omdat je anders een hele waslijst aan albums daar hebt staan. Het punt van "niets is perfect" en daarom nooit een perfecte score geven ben ik ook wel niet mee eens, want dan zou al de muziek die je minder dan 2.5* bijvoorbeeld nooit gemaakt willen zien. Als dat zo is dan zou er volgens bepaalde gebruikers weinig muziek op de wereld gebracht moeten zijn.

Is al twee keer vermeld geweest en ik heb daar al op gereageerd. Misschien eerst even rustig bijlezen in plaats van meteen te reageren.

Ik was er bij en het framen van grunge als muziek voor een bende gedeprimeerde overgevoelige pubers slaat nergens op.

internationaal, internet en US cultuur is zeker waar. Maar daarin ook wel weer eentonig met de usual suspects.

Aantal jaar geleden hadden we hier ook meer jongeren en misschien heb je gelijk dat de gemiddelde leeftijd lager ligt op RYM. Ik heb ook geen cijfers. Als ik ze ooit tegenkom zal ik ze hier neerplempen.

vreemde wat agressieve reactie waar ik niet zoveel mee kan...

Ja, ik begrijp die reactie wel want dat is een beetje een "respectloze" reactie of manier om Pearl Jam te beschrijven. Is grunge / Pearl Jam niets voor jou, wel ja, geen probleem, dan is dat gewoon niets voor jou. Maar laat de dingen gewoon eens zoals ze zijn. Als mensen dat goed vinden, dan is daar niets mis mee. En ze zullen hun verdiensten hebben, ik ben nu geen PJ of grunge of alt / classic rock kenner, maar ik begin er dan ook niet over te zeiken of stereotiepen aan vast te binden (of ik tracht dat nu te vermijden omdat ik dat niet correct vind en je er niets mee bereikt, maakt deel uit v/h proces v. volwassen worden).

Enige waar ik wél een probleem mee heb, is dat je soms - zeker in het verleden - het gevoel hebt dat je er dan niet bijhoort. Hier was dat niet het geval, maar buitenwereld of op andere sites wel een beetje. En nog altijd heb ik het gevoel dat ik op veel plaatsen niet serieus wordt genomen qua mijn muzieksmaak (alsook de muziek waar ik naar luister).

Als je muziek of een groep aanvalt, dan val je ook de mensen die fan zijn eigenlijk wat aan, omdat muzieksmaak deel is van een identiteit van iemand. Vandaar dat dat soms heftige discussies en reacties kan uitlokken.

Haha ik krijg van alles in mijn schoenen geschoven..

Ik beschrijf nog Pearl Jam nog grunge als muziek voor depresieve pubers..Ik heb het over gedrag van meelopers van de grunge hype indertijd

Daarnaast was mijn bericht nou niet bepaald bloedserieus...

tot zover

ineens doen...niet zijn. Ik heb het over meelopers die aanhaken op een stereotype beeld..

En pearl jam is allang geen band voor depressieve pubers meer hoor.

Veeg maar, mod. Wat een gezeik weeral die laatste pagina, man man.

ja graag

Omdat ik ook benieuwd was, zie hier de verdeling over de decennia:

Mume:
50s: 1
60s: 23
70s: 46
80s: 46
90s: 56
00s: 59
10s: 19
20s: 0 (albums moeten minimaal 2 jaar oud zijn)

RYM:
50s: 5
60s: 40
70s: 75
80s: 24
90s: 51
00s: 34
10s: 18
20s: 3

MuMe inderdaad wat 'jonger' en meer waardering voor de 80's en 00's, waar RYM meer waardering voor de 60's en 70's kent. 90s en 10's redelijk gelijk. Recente jaren zijn RYM en MuMe het eigenlijk alleen eens over Kendrick, Kanye, Frank Ocean en Sufjan; RYM daarnaast meer liefde voor HipHop en MuMe gaat voor de Rock.

Misschien niet de meest eerlijke vergelijking inderdaad, waar MuMe peilt op top 10 lijstjes en RYM op sterrenwaarderingen.


Ook nog leuk misschien, overzichtje van de local hero's van beide sites:

Wel in de top 100 van MuMe, niet in de top 250 van RYM:
The National, U2, Arctic Monkeys, Simple Minds, Steven Wilson, Bruce Springsteen, Coldplay, The War on Drugs, Elbow, Marillion, The Sound, R.E.M., dEUS, Oasis, Queensrÿche, Guns 'N Roses, Queen, Opgezwolle

Wel in de top 100 van RYM, niet in de top 250 van MuMe:
Charles Mingus, Black Sabbath, Björk, Fishmans, The Microphones, Slowdive, Television, Yes, Death Grips, Danny Brown, Elliott Smith, Cocteau Twins, Swans, Outkast, Aphex Twin, J Dilla, Can, Have a Nice Life, Tyler the Creator, Stooges, Death, Pharoah Sanders

Ha wat mooi dat je dit hebt uitgezocht!

En grappig dat het juist omgekeerd is van wat ik dacht: RYM heeft de grote piek in ‘70s en dal in ‘80s terwijl juist MuMe een wat vlakkere verdeling heeft.

Wel is RYM gemiddeld dus inderdaad ook iets ouder dan MuMe, al ontloopt dat elkaar niet enorm veel.

Als ik trouwens naar de gespoilerde wel/niet lijsten kijk ben ik wel erg blij dat ik aan RYM begonnen ben. Vrijwel de gehele “Wel MuMe, niet RYM” lijst doet me weinig tot niets terwijl de omgekeerde lijst bijna louter toppers bevat.

Als je niet beschikt over andere (demografische) gegevens, zegt dit nog erg weinig over het verschil in GGD van RYM en MuMe. Verder, in mijn beleving strookt menige MuMe-lijst aardig met die OOR, terwijl ik vaak wel enige discrepantie ervaar met de Moord-lijst (VPRO/3 voor 12).

En bijv Coldplay (de eerste twee zijn best draaibaar) lijkt me trouwens een typisch Europees ding, alhoewel de band in Zuid-Amerika enorm wordt gewaardeerd.

Ik ben ook wel meer fan van de "wel op RYM, niet op MuMe" artiesten vaak. Ik denk ook wel dat ik RYM een stuk meer gebruik voor tips, maar hetgeen dat me niet veel zegt zal ik nog altijd wel uitstellen omdat er ook zoveel is dat ik nog wil luisteren en ik het ook allemaal nog moet verwerken (groeien, meer luisteren etc.).

Ik denk dat ik op basis van de "wel op RYM, niet op MuMe" lijst, het gevoel heb dat RYM meer moderner is. Het zijn echt die albums die mij die indruk geven, maar andere top 100 data ondersteunen dat dan weer niet. Ik denk wel lager in de lijst (want men heeft eigenlijk een top 10.000) is er ook heel veel terug te vinden, zeker als je filtert op bepaalde genres of jaartallen etc. . Hier is dat ook wat afwezig en uit de top 250 haal ik hier niet zoveel uit. Op RYM blijkbaar ook niet echt, gezien ik ongeveer evenveel albums heb beluisterd uit die top 250 dan hier. De aantrekkingskracht van MuMe is ook niet de top 250 lijst, maar de leuke projecten die er zijn en de leuke en aangename community.

https://i.discogs.com/IS_Hwx1N0oUEbQUHJEc-e2SClENsKwZ3q1o7oNZs1y4/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:591/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTU4OTA4/NDktMTQ5NjA5MDE3/MS0yOTExLmpwZWc.jpeg

222. Artur Rubinstein - Frédéric Chopin: The Nocturnes

Muziek om te ontspannen ontaardt al snel in oppervlakkigheid, in klanken die zo doelmatig in elkaar gezet zijn dat van enige identiteit gelijk al geen sprake meer is. Een genre als 'Lounge' is hier een goed voorbeeld van. Rond de eeuwwisseling werden talloze platen uitgebracht in die hoek, waarvan ik me er inmiddels welbeschouwd twee nog voor de geest kan halen (als je Kruder & Dorfmeister en St. Germain überhaupt al zo kunt betitelen). Dat leidt dan zelfs tot het omgekeerde: door muziek 'ontspannen' te noemen heb ik het gevoel dat ik deze diskwalificeer. En hoewel dat hier helemaal niet mijn bedoeling is, voelt het wel als de beste omschrijving die ik voor The Nocturnes kan bedenken.

Nu ben ik een absolute leek in klassieke muziek, buiten wat licht-klassiek minimalisme als Simeon ten Holt, Steve Reich, Philip Glass, en een aantal usual suspects uit de categorie Vivaldi. De reden dat ik nooit verder in klassiek gedoken ben is enerzijds dat de muziek vaak wat afstandelijk en moeilijk benaderbaar op me overkomt, en anderzijds dat er geen leuke site als Musicmeter is waar deze wordt toegelaten. Toch viel me op dat dit werk van Chopin net als eerdergenoemde namen juist heel toegankelijk en makkelijk beluisterbaar is. Het is hele aardse muziek, waar een bijzondere sensitiviteit vanuit gaat. De lichte en subtiele klanken voelen heel dichtbij en vriendelijk. Het maakt dat ik deze plaat de afgelopen week gelijk veel heb gedraaid in de trein en op het werk.

Af en toe mis ik het repetitieve, waardoor de pianomotieven zich niet in mijn hoofd slijpen maar meer in de ruimte rond dwarrelen. Dat geeft het album enerzijds iets heel sereens, maar het maakt ook dat het me niet heel diep raakt. De vederlichte klanken hebben een bewonderenswaardige bescheidenheid en dringen zich minder op dan welke muziek dan ook. Maar blijven daardoor voor mij ook wat op afstand. Dat de lange speelduur geen moment stoort versterkt dat gevoel: de muziek is aanwezig maar dringt zich nadrukkelijk niet op. Zo kom ik al heel snel in een vervaagd tijdsbesef, waarbij ik geen idee heb of het album inmiddels 15 of 50 minuten onderweg is. Die vervaging brengt je in een hele lichte staat van zijn. Die ‘luistertoestand’ ken ik vooral van platen die me juist in hun repetitiviteit met minimale wisselingen erg meeslepen, zoals bijvoorbeeld Zauberberg of Cascade, maar ook in deze minimale maar toch heel diverse en rijke muziek werkt het goed. Evengoed voelt dit allemaal soms iets aan de statige, voorname kant – als ware het bijna overdreven subtiel. In tegenstelling tot eerdergenoemde referenties van Gas en William Basinski spreekt de muziek niet echt tegen me. Het zet me niet aan tot nadenken en pakt me niet in, maar Rubinstein vormt met zijn spel tegelijkertijd niettemin een hele aangename metgezel.

Ik ben blij om met deze lijst ook het klassiek-luikje wat verder te hebben geopend. De afstandelijkheid die ik oorspronkelijk ervoer herken ik enerzijds ook in de voornaamheid van dit stuk muziek, maar anderzijds voelt het heel dichtbij en grijp ik er makkelijk naar terug. Ik vermoed dat het ook wel helpt om deze stukken goed te laten bezinken.

Voor nu is dit voor mij een 3.75*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/20000/20898.jpg

221. Funkadelic - Maggot Brain

Toen ik voor het eerst Funkadelics zelfgetitelde debuut opzette was ik (ja, daar ga ik weer) iets teleurgesteld door de dominante positie van de gitaar(solo’s) die in mijn ogen vloekte met het hele concept van funk. Nu heeft Funkadelic wel zo’n centrale positie in de Funk en in de bredere muziekgeschiedenis dat ik daarin eigenlijk per definitie ongelijk heb, maar het wierp voor mij wel een zekere barrière op. Evengoed heb ik Maggot Brain sindsdien vaak in lijstjes rond mijn smaakgebied voorbij zien komen en is ook los daarvan de hoes iconisch genoeg om andere modernere classics te inspireren. Hoog tijd dus om deze plaat nu eindelijk eens goed en wel te gaan checken.

De openingstrack heeft me ontzettend verbaasd: het minimalistische en desolate gepiel ligt me erg goed. Ja, dit is veel gitaargesoleer, maar het laat veel ruimte voor de fantasie, maakt effectief gebruik van stilte en doet waanzinnige dingen met de stereokanalen die – hoewel wat gimmicky – een ontzettende ruimtelijkheid genereren. Er wordt mede door de effecten een enorme ruimte opgespannen die me veel dieper raakt dan ik had vermoed. Ik krijg nota bene associaties met Steve Reich (rond 6:00) en Songs: Ohia’s Ghost Tropic in het gebruik van desolate stiltes opgetrokken door klanken die ver weg klinken. Ook het gebruik van ruis tegen het einde van de track geeft een extra lading mee. Een geweldig knap werk, en een flinke verrassing bovendien.

De overige 6 nummers zijn in mijn beleving een stuk joliger en ‘veiliger’. Nu ben ik, vooral via verschillende compilaties en losse tracks wel bekend met dit gitaarfunkgeluid, en hoewel ik graag geloof dat deze tracks in 1971 revolutionair waren, vind ik ze vooral gezellig en creatief, maar val ik er niet van achterover. Er wordt hoorbaar geëxperimenteerd en er spat veel creativiteit vanaf, maar wordt wel een beetje een soepje dat haast degelijk klinkt. In termen van toegankelijkheid best een prestatie, maar veel meer dan ‘lekkere muziek’ levert het naar mijn idee (in tegenstelling tot de opener) niet op. Ik heb af en toe bijna het gevoel naar TV-jingles te luisteren (in ‘Hit It and Quit It’ bijvoorbeeld, maar ook halverwege 'Super Stupid'), zo makkelijk als de tracks voorbij glijden. Ook dat is ongetwijfeld avant la lettre, waarbij Funkadelic stukgesampled is vanwege zijn creatieve draaikolk aan geluidsexplosies, maar ik vind het lastig om me een tijdsgeest in te beelden waarin dit geluid nieuw was.

Zo kan het zijn dat nota bene alleen het gitaargesoleer echt indruk op me maakt, en de rest van de plaat een hele aangename en vooral rijke collectie tunes is die uit elkaar valt van de creativiteit maar me verder niet enorm raakt of beroert. Zo kun je er prima op dansen, maar ga ik het, anders dan op sommige andere platen, niet spontaan doen.

Niettemin een knap werk, waarvoor ik op een kleine 4* uitkom.

30 platen onderweg inmiddels - tijd voor een updated lijstje:

1. Kraftwerk - Trans Europa Express 5*
2. Swans - The Seer 4.5*
3. Ornette Coleman - The Shape of Jazz to Come
4. Nick Drake - Bryter Layter
5. Boris - Flood
6. John Coltrane - Ascension
7. Wire - Pink Flag 4*
8. D'Angelo - Voodoo
9. Fishmans - Uchu Nippon Setagaya
10. Tom Waits - Bone Machine

11. Boris - Boris At Last: Feedbacker
12. Funkadelic - Maggot Brain
13. Artur Rubinstein - Frédéric Chopin: The Nocturnes 3.5*
14. Chico Buarque – Construção
15. Gang Starr - Moment of Truth
16. Death - Human
17. This Heat - Deceit
18. Otis Redding - Otis Blue / Otis Sings Soul
19. Eric Dolphy - Out to Lunch
20. Steely Dan - Aja 3*

21. Genesis - Foxtrot
22. Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son
23. Led Zeppelin - Physical Graffiti
24. Nick Cave & The Bad Seeds - Let Love In
25. Elliott Smith - XO
26. Bruce Springsteen – Born to Run 2.5*
27. Yes - Fragile
28. Alice In Chains - Dirt 2*
29. Car Seat Headrest - Twin Fantasy (Face to Face)
30. Opeth - Blackwater Park 1.5*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5227.jpg

220. Gang of Four – Entertainment!

De eerste 30 platen die ik luisterde voor de RYM-lijst had ik allemaal ofwel al eens gehoord, of ik was op zijn minst bekend met de uitvoerende of meerdere nummers daarvan. Gang of Four is de eerste groep die me slechts vaag van naam bekend voorkomt, en waarvan ik bijvoorbeeld het genre met geen mogelijkheid had kunnen noemen. Nu ik Entertainment! verschillende keren heb gehoord snap ik wel een beetje waarom: het onderscheidend vermogen van deze groep is namelijk over tijd wel afgenomen. Ik moest bij het luisteren van deze plaat vooral veel denken aan andere muziek, iets wat je ook in de vele namedropping bij de albumpagina op MuMe wel terugziet. Daar worden in nog geen drie pagina’s minstens 20 referenties naar andere bands genoemd. Toegegeven, bijna al die bands kwamen na Gang of Four bovendrijven, maar niettemin is dit geluid inmiddels redelijk 'played out' in mijn beleving. Dat maakt het lastiger om 'Entertainment!' op waarde te schatten.

Het is ontegenzeggelijk een lekker puntig werkje en je hoort duidelijk dat allerlei revivals, met name in de '00s, hier wel erg veel vandaan gehaald hebben. De plaat heeft een goede energie en verfrissende jeugdigheid. Maar hij lijkt ook een beetje ingehaald door de tijd - zowel conceptueel, in geluid, als tekstueel. De muziek is heel concreet en rechtlijnig en teksten zijn doordacht maar zowel de sound als de thematiek voelt ruim 40 jaar later nogal braaf en verantwoord, in tegenstelling tot die van veel tijdgenoten. In de huidige tijd van grote beschikbaarheid van informatie en verschillende perspectieven komt de thematiek van Gang of Four, die relatief weinig ruimte geeft voor eigen invulling, minder goed uit de verf. Zo merk ik dat het me minder doet dan het eerder in de RYM-lijst gereviewde Pink Flag van Wire, dat twee jaar eerder uitkwam. Eerlijk gezegd vind ik die plaat enerzijds ontzettend vergelijkbaar, maar anderzijds op alle vlakken net even wat leuker: puntigere liedjes, gevarieerder en kleurrijker geluid, en iets tijdlozere teksten en voordracht. Ook bijvoorbeld The Fall en Talking Heads vind ik muzikaal en tekstueel interessanter, door iets abstracter en minder rechtlijnig te werk te gaan. Gang of Four is dan in verhouding wel érg rechtdoorzee en degelijk.

'Entertainment!' is bedoeld als ironische titel, maar is anno 2022 eigenlijk dubbel-ironisch (en daardoor nog steeds heel passend) geworden. Want deze onschuldige plaat, die in retrospect aandoenlijk overkomt met zijn blik op de wereld (en wat daar mis mee is), haalt zijn kwaliteit toch vooral puur uit entertainment. Daarmee is het gewoon een leuke en strakke plaat, een die een hoge score wel gegund zou zijn. Evengoed is er voor mij een duidelijk verschil tussen "leuke plaat, zal ik wel niet vaak meer draaien" (de 3* categorie) en "leuke plaat, ga ik vaker opzetten" (3.5*) en dan vrees ik toch dat 'Entertainment!' in die eerste categorie zal gaan vallen. Deze muziek is langzaamaan opgeslokt door zijn (deels zelfgecreëerde) omgeving van stijlgenoten en navolgers: ik zou waarschijnlijk veel plezier aan deze plaat kunnen beleven, ware het niet dat er veel muziek stilistisch heel dichtbij ligt die me meer beroert.

3.25*

Hmmmm, het lijkt mij dat sommige albums JUIST leuk kunnen zijn omdat ze zo verbonden zijn aan een bepaalde periode of tijdsgeest. Wat mij betreft is Gang of Four echt wel een geslaagd uithangbord voor het anti-kapitalisme en anti-Thatcherisme en zo. En hoewel hun teksten inmiddels allemaal uitgekauwd overkomen, zijn ze natuurlijk nog steeds best wel waar.

Dat kan ik goed volgen, maar ik vind het daardoor toch meer een koddig museumstuk dan een album waar ik nu nog goed in kan opgaan, terwijl veel generatiegenoten de tijd dan volgens mij toch beter overleefd hebben. Eens dat de teksten zeker nog (een kern van) waarheid bevatten, maar dat is allemaal veel meer gemeengoed geworden, waardoor de manier waarop het gebracht wordt iets aandoenlijks krijgt. Al zijn we het daar volgens mij wel over eens

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4043.jpg?cb=1625067227

229. Modest Mouse - The Moon & Antarctica

Modest Mouse is een van die groepen die me altijd wel sterk overkomt bij beluistering van losse nummers, maar waarvan de uitgebreide discografie vol albums van een uur of langer me altijd afschrikt. Alle albums scoren vrij goed bij hetzelfde niet-zo-heel-selecte gezelschap en ik heb kortgezegd geen idee waar ik zou moeten beginnen. Dus begin ik helemaal niet. Maar nu, met de RYM-lijst, moet ik gelukkig wel. En grappig genoeg blijft precies datzelfde gevoel een beetje hangen na veelvuldig beluisteren van The Moon & Antarctica.

Dit is lekkere muziek als je moe bent. Een kwalificatie die ik overigens nooit eerder aan welke plaat dan ooit heb gegeven, en die mezelf ook wat verbaast. Na een drukke werkdag word ik makkelijk in dit consistente en uniforme papje van strak en goed uitgevoerde songs gezogen. Een plaat met fris gitaargeluid, flarden tekst en motiefjes die blijven nadreunen in mijn wazige hoofd. Voor veel artiesten is het lastig om een coherente plaat te maken die niettemin een uur lang blijft boeien, maar Modest Mouse beheerst dat heel goed – de plaat wordt zelfs beter na het einde toe, alsof je de eerste helft van de plaat nodig hebt om het geluid lekker op je te laten inwerken, waarna het in de tweede helft geland is. Ik weet niet waarom, maar als ik weinig energie heb klinkt de sound een stuk specialer en aparter dan als ik alert luister. Alsof mijn eigen sluimertoestand aansluit op die van het album, dat zich ook best meanderend voltrekt.

Als ik alerter en bewuster luister gaan me de details en structuren meer opvallen, en realiseer ik me dat ik ‘The Moon & Antarctica’ niet erg spannend vind. Ik lees rond dit album over experimenten maar hoor er eigenlijk geen - dit zit voor mij juist aan de minimumgrens van een 'plain' rockplaat waar geen hele speciale dingen gebeuren. Binnen die ruimte vind ik het een sterke plaat, maar hij is wel erg afgebakend en rechtdoorzee naar mijn smaak. De ruimtethematiek is consistent en gedetailleerd uitgewerkt, maar de literaire kwaliteiten die Modest Mouse hier en daar worden toegedicht onderschrijf ik niet. De heelalreferenties zijn naar mijn gevoel niet beter uitgewerkt op dan pakweg een ‘Sterrenstof’ en spreken me ook niet aan op een dieper emotioneel niveau. De zanger komt zelfs een beetje als een wijsneus over, wat me vooral opvalt als ik goed ga luisteren.

Deze Modest Mouse plaat moet op gang komen waarbij de tweede helft als een trein loopt en heel prettig voorbij glijdt. Niettemin voelt hij muzikaal te doordeweeks en afstandelijk voor een echt hogere score, waar bijvoorbeeld The Microphones in dit geluidshoekje naar mijn idee interessanter uit de hoek komt en vooral emotioneel meer raakt. Ook een Yo La Tengo komt in hetzelfde straatje dichterbij mijn gevoel. Daarmee is het een lekkere plaat die je makkelijk veel kunt draaien, maar waarvan de vermeende genialiteit me vooralsnog ontgaat.

3.5*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/366.jpg

228. Weezer – Weezer

Het bestaan van Weezer was ik eigenlijk helemaal vergeten. Ze waren in mijn hoofd zelfs jarenlang versmolten geraakt met Wheatus.. dat rond dezelfde periode de muziekzenders domineerde, al geloof ik dat ik ze daarmee erg tekort doe. Ik herinner me vooral ‘Hash Pipe’, dat ter censuur voor The Box en TMF werd aangepast in ‘Half Pipe’, nog goed. Toen ik 12 was vond ik dat een erg leuk nummer, en ook ‘Island in the Sun’ was prima aan te horen. Wel zijn het nummers die ik erg met die tijd en leeftijd associeer, zeker 15 jaar niet gehoord had, en nu bij herbeluistering vooral met een vrolijke nostalgie beluister, en nu hoogstwaarschijnlijk weer 15 jaar niet zal opzetten. Wat ik wel ga opzetten is hun debuutplaat, waarvan de hoes al bijna tot de volgende identiteitsverwisseling leidde. Maar goed, dit is niet Crazy Rhythms dus, maar Weezer.

Op opener ‘My Name Is Jonas’ worden we gelijk geconfronteerd met het archetype ‘90s gitaargeluid, uit de categorie ‘verantwoord genoeg voor de platenzaak maar toegankelijk genoeg voor de top-40’, uit de tijd dat je stoer was als je gitaar speelde. Ik kan niets met dat geluid, vind het belachelijk gedateerd klinken bovendien, maar ondertussen schuilt daaronder best een leuk liedje. Toch kan ik daar moeilijk van genieten in het ‘90s-Amerika-toen-we-nog-tegen-dat-land-opkeken sfeertje dat heel deze plaat overheerst.

Op Wikipedia lees ik dat je ten tijde van dit album de videoclip van hitje ‘Buddy Holly’ bijgeleverd kreeg bij aankoop van Windows-95. Voor mij vat die zin deze plaat eigenlijk perfect samen: een heel treffend artefact van de muziekgeschiedenis, met de nadruk op geschiedenis. Een product waar vanalles mis mee was, maar wat, gedragen door sterke marketing, niettemin iedereen consumeerde. Ik lees dat Weezer beïnvloed is door o.m. Velvet Underground, Pixies en Sonic Youth, maar die hebben wel aanzienlijk tijdlozere muziek gemaakt. Als je 100 muziekliefhebbers die deze plaat niet kennen vraagt wanneer hij gemaakt is, zal geen enkele van hen er meer dan 4 jaar naast zitten. Weezer klinkt zo ontzettend zelfbewust en uitgedacht in lijn met de tijdsgeest en wat toen in de mode was. Er zit best gedegen en doordachte songwriting onder, maar daar wordt zo’n played-out geluid mee gesmeed. De productie is gewoon ontzettend saai. Een soort American Pie soundtrack avant la lettre.

Wat de muziek voor mij redt van de ellende is zijn eigen ironie – met name op Undone (The Sweater Song). Het is erg puberale muziek van een ver vervlogen tijd, maar daar lijken ze zichzelf meer dan wie dan ook bewust van te zijn. Die kwinkslag, in combinatie met de afsluitende track, maakt het goed beluisterbaar als iemand het eenmaal opgezet heeft, maar ik verwacht niet dat zelf nog vaker te gaan doen. Je had er waarschijnlijk bij moeten zijn.

Kleine 2.5*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/190000/190951.jpg?cb=1588128317

217. Jorge Ben - Fôrça Bruta

Met Jorge Ben was ik vanuit verschillende spelletjes op deze site zijdelings bekend, waarbij ‘Oba, Lá Vem Ela’ in bescheiden tijdsbestek een (niet eens meer zo) bescheiden klassieker voor mij is geworden. Fôrça Bruta had ik dan ook al een tijd op de radar (en Spotify-download), maar tot een fatsoenlijke beluistering was het tot vorige week niet gekomen. Een week later ziet - zoals dat eigenlijk alleen in de muziek kan, en precies dat maakt muziek zo leuk - de wereld er heel anders uit, een stuk kleurrijker, en voelt het alsof ik deze plaat al jaren ken.

Sommige mensen hebben een zangerige praatstem, maar Jorge Ben heeft een zangerige zangstem. Zelfs zijn vlakkere stukken zitten vol met melodie en onderscheidbare teneur. Ik versta niet wat hij zegt en toch heb ik het gevoel beter te begrijpen wat hij bedoelt dan de meeste artiesten door zijn enorme bereik aan klankkleuren en sferen, waarbij het geheel nooit sentimenteel aanvoelt maar juist heel dichtbij lijkt. Ik verwonder me over hoe hij dit doet. Zelfs als hij in de theatrale modus gaat blijft het subtiel en zachtzinnig. Daarbij wordt hij ondersteund door zachte, sensitieve en vooral kleurrijke muziek. Vergeleken hiermee klinkt veel angelsaksische popmuziek zo grof en grauw. Er zijn maar weinig albums die voelen als een klein knus huis en niettemin het hele spectrum aan teneuren verkennen, als een ontdekkingstocht in de achtertuin van je oma terwijl je 3 jaar oud bent. Elke track wordt begonnen met een aftastend gitaartje, als een soort ankerpunt, en waaiert vervolgens in nog geen halve minuut open tot een superkleurenspectrum. ‘O Telefone Tocou Novamente’ is daar nog wel het mooiste voorbeeld van: is dit een meewarig, wiegend liedje? Wil je er op dansen? Het mooiste is als muziek totaal op zichzelf staat, een hele directe uitdrukking is van een kleur, een gevoel, een mensenleven eigenlijk. Fôrça Bruta komt daar heel dichtbij.

Met weinig platen lukt het me om zo snel een band op te bouwen met de sound, terwijl ze tegelijkertijd blijven verrassen. Ik herken dit van slechts een handvol andere artiesten, waaronder (het verder overigens totaal onvergelijkbare) Boards of Canada. Wat ze gemeen hebben: de warme, kleurrijke klanken voelden al na de tweede beluistering vertrouwd, als een behaaglijk nestje met dekentje om je in te wikkelen, waar je al jaren woont. En tegelijkertijd die enorme afgebakende ruimte waar je in kunt blijven ontdekken: wat is de teneur hier precies? Hoe sluit mijn eigen gevoel hier vandaag bij aan? En dat gevoel kan dan doorlopend veranderen, door ontwikkelen – tijdens beluistering maar ook tussen verschillende beluisteringen. Deze plaat duurt amper 40 minuten maar daarin wordt zoveel geboden, een coherente waaier van kleur.

Dat deze plaat op MuMe ten tijde van dit schrijven een luttele 32 stemmen heeft verzameld is haast absurd gegeven zijn iconische en tegelijkertijd supertoegankelijke geluid. Jorge Ben houdt nooit in, gaat eigenlijk doorlopend all-in, en maakt ondertussen toch zo’n kleine, lieflijke en kleurrijke plaat. Ik geloof zijn stem, kom tot rust, en hoef nergens heen bij het horen van dit album. Ik heb hem afgelopen week zeker 10 keer gedraaid. Het is nog wat vroeg om tot grootse gebaren over te gaan, maar ik het komende jaar nog maar 10 albums zou kunnen luisteren zo vaak als ik wil, zou deze op de shortlist gaan.

Wat een openbaring – 4.5* met verdere groeipotentie.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14681.jpg?cb=1552971887

216. Charles Mingus – Let My Children Hear Music

Charles Mingus is een aparte verschijning in mijn persoonlijke muziekgeschiedenis. Zijn The Black Saint and the Sinner Lady promoveerde ik in 2007 naar 5*, kort nadat ik hem leerde kennen. Dat was in een periode waarin ik van Jazz nog niets moest hebben. En hoewel die 5 sterren mij toen verwonderden en op zoek deden gaan naar meer Jazz, duurde het nog zeker 5 jaar voordat ik uberhaupt een volgend jazzalbum met plezier kon aanhoren. En hoewel het nog steeds als pootjebaden voelt, heb ik de discografie van collega-icoon John Coltrane inmiddels redelijk uitgeplozen en is John, net als Alice overigens, uitgegroeid tot een favoriet. Maar met Mingus heb ik het er eigenlijk een beetje bij laten zitten. Alsof ik aan ‘The Black Saint…’ wel voldoende had. Mingus Ah Um ken ik wel, maar heb ik me nooit goed genoeg in verdiept voor een stem, alsof het een overbodige toevoeging aan de collectie was. Maar nu mag / moet ik eindelijk een stapje verder gaan, want Let My Children Hear Music staat in de RYM-toplijst.

Meer dan de meeste andere jazz voelt de muziek van Mingus, en deze plaat in het bijzonder als een doordachte compositie, waar de instrumenten, klankkleuren en volumes heel secuur zijn gewogen en geplaatst. Het verloop krijgt daardoor iets heel doordachts en bijzonder filmisch. Alsof de muziek geluid en beeld in een bevat, waarbij alledaagse taferelen zich voltrekken a la Man With a Movie Camera. Zo spreekt de titel van opener ‘The Shoes of the Fisherman's Wife Are Some Jive Ass Slippers’ boekdelen voor deze hele beweeglijke, ontzettend levendige en speelse compositie die af en toe bijna iets te is voor mij. De muziek heeft iets kolderieks, af en toe neigt het voor mij bijna naar slapstick. Maar het is ontegenzeggenlijk knap hoe Mingus en zijn kornuiten met instrumentale muziek zo beeldend te werk kunnen gaan. Ook ‘Adagio Ma Non Troppo’ schuwt de grootse gebaren en statigheid niet - Ik heb af en toe bijna het gevoel dat ik naar een volkslied zit te luisteren. We krijgen mega-contrasten tussen zwaarte en lieflijkheid voorgeschoteld – als een heel mensenleven dat zich voltrekt in nog geen 9 minuten. Er gebeurt naar mijn smaak eigenlijk iets te veel – al is het vol van inspiratie en ontzettend smaakvol gemaakt. Datzelfde geldt in misschien wel nog sterkere mate voor de nummers die volgen. Zo’n ‘Hobo Ho’ is een mooie track maar voelt voor mij als een soort dagportie, waarna ik haast vol zit.

Dit is, ook in vergelijking tot wat ik eerder van hem hoorde, een grote, zware en ondernemende plaat van Charles Mingus. Er gebeurt zo veel dat de plaat voor mij aanvoelt als een dik dubbelalbum, terwijl hij in feite onder het uur klokt. Ik verwacht daarom mijn porties hiervan toch vooral in losse nummers te gaan consumeren, omdat het geheel me simpelweg wat teveel is. Dat gezegd hebbende staat ‘Let My Children Hear Music’ vol van de beeldende sfeer en spanning – een soort grote zak gemengd snoep waar je je zomaar misselijk aan kunt eten.

Voor nu een ruime 3.5*

Volgens Mingus zelf was dit zijn beste werk, en mijn top 10 verraad dat ik het met de grootmeester eens ben.

Een statement die ik ooit eens in een review las, en wat voor mij Mingus zo geweldig maakt: Mingus heeft een belangrijk element in zijn repertoire wat zijn tijdsgenoten, noem een Coltrane en een Davis, ver van weg bleven... en dat is humor.

Het statement sluit ik me bij aan voor wat betreft deze ‘grote drie’ maar waarbij ik bij tekstuele muziek graag een dosis humor hoor (bijvoorbeeld de voornaamste reden waarom ik Pulp zo goed vind), kan ik daar bij instrumentale muziek minder mee, omdat het algauw zo’n slapstickeffect krijgt. Of ik moet bepaalde humor missen of niet begrijpen, dat is ook goed mogelijk. Ik ervaar het in ieder geval nooit als een gemis wanneer een instrumentale plaat geen humor bevat.