Beweer je nou dat Johnny Marr fan is van Disney Metal?

Bij Disney metal denk ik eerder aan een Nightwish. En dat vind ik kut.

Babymetal = Disneymetal!

Babymetal is een heavy metal / J-pop hybride, is net zo min Disney Metal als Downfall Of Gaia.

Ja, verschrikkelijk.

Nightwish met Tarja is tof.

Disney metal is op zich wel tof. Downfall of Gaia niet.

Hoe dan? Uitspraakje hoor.

Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)
subgenres: nwobhm, heavy metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/648.300.jpg?cb=1565803568

Ik blijf mezelf toch iedere keer weer verbazen. Een jaar geleden deed ik al een poging om naar Iron Maiden te luisteren, om na twee albums al te besluiten dat het niet voor mij was, onzeker of ik het ooit nog eens zou willen proberen. Toch begon het enkele maanden geleden weer te kriebelen; in mijn zoektocht naar de geschiedenis van metal kon ik toch zeker niet één van de grootste metalbands ooit links laten liggen?

Gesterkt door het feit dat ik in het afgelopen jaar wel vaker heb gedacht dat iets niets voor mij was, en ik uiteindelijk toch aspecten vond waar ik goed kon van genieten, besloot ik me toch maar weer eens te wagen aan Iron Maiden. Ik heb me daarom de afgelopen maanden ondergedompeld in de eerste zeven studio-albums van de band. Zal het mijn favoriete metalband worden? Nee. Vond ik al die zeven albums goed? Nee. En toch heb ik op deze reis door het oeuvre van de Britse band heel veel moois ontdekt.

Kalende mannen
Ik had altijd een beeld van de muziek van Iron Maiden en van haar fans dat me tegenstond. Van die kalende mannen van middelbare leeftijd met die lelijke kitscherige albumhoezen op een vaal t-shirt die doen alsof ze luisteren naar het meest harde en gruwelijke ooit, terwijl de muziek op alle vlakken tamelijk tam is. En van tamme metal, daar houd ik niet van (waarom zou je naar metal luisteren die niet genadeloos chronische, diepe inkervingen in je ziel maakt?), en van mensen die te idolaat zijn van bands ook niet echt (ik snap het gewoon niet).

Voordat ik aan deze intensieve luisteronderneming begon, besloot ik dat beeld wat ik heb volledig naast me neer te leggen en deze reis met een zo open mogelijke blik aan te vangen. En daar komt de verbazing weer om de hoek kijken; ik was verbaasd hoe makkelijk het lukte om die vooroordelen even te parkeren, en daarna was ik zeer verbaasd over hoe leuk ik Iron Maiden vond.

Oorwormen
Ik begrijp nu dat al die Iron Maiden fans dit helemaal niet luisteren omdat het zo gruwelijk en hard en evil en duister is, maar omdat deze band de kunst verstaat van het schrijven van enorm pakkende oorwormen. En ik begrijp nu dat metal nog zoveel meer kan zijn dan enkel pijn en ellende, en dat – wanneer dat goed gedaan is – plezier zeker ook zijn plek heeft binnen de metal.

Plezier, dat is vooral wat ik vond in de muziek van Iron Maiden. Mijn waardering voor de zeven albums loopt redelijk uiteen, van ‘na al die pogingen toch niet helemaal mijn ding’ tot ‘wauw, dit is toch wel redelijk geweldig’, maar ik moet toegeven dat deze band altijd, op eigenlijk ieder album, echt uitmunt in het in elkaar zetten van hun liedjes en het construeren van hun albums.

Opslokken
Allereerst, hoe krankzinnig goed zijn ALLE openingstracks van die zeven albums? Ik merkte bij mezelf, toen ik al een tijdje luisterde, dat ik iedere keer dat ik een Maiden-album opzette, bij de eerste noten al dacht: yesss, Iron Maiden (inclusief denkbeeldig vuistje in de lucht). Sowieso zijn er zoveel nummers van ze die me meteen al vanaf het begin helemaal opslokken. Tijdens het luisteren van de top2000 veerde ik zelfs op wanneer Iron Maiden voorbij kwam. Had me dat een jaar geleden verteld, ik had je echt voor gek verklaard. Ik heb zelfs gedacht: oh volgend jaar moet ik ook op Iron Maiden stemmen. En dat allemaal terwijl ik zo lang een enorme hater ben geweest. Bizar!

Voor mij is Iron Maiden de popmuziek onder de metal. ‘Pop’ is misschien een beetje een vies woord voor sommige metalheads, maar ik vind dat juist echt de ultieme kracht van deze band. Het zijn de pakkende melodieën die mij al vele malen hebben doen ontwaken met Iron Maiden deuntjes in mijn hoofd, de veelzijdige maar altijd doeltreffende vocalen van Bruce Dickinson (en Paul Di’Anno op de eerste paar albums) en de gitaarsolo’s (jahaaaa, ik prijs gitaarsolo’s aan mensen, dat mag ook in de krant!) die perfect zijn gedoseerd en die altijd op precies het juiste moment hun intrede doen die me helemaal hebben overtuigd van de grootsheid van deze band.

Ontwikkeling
Het is leuk om te horen welke ontwikkeling Iron Maiden zo door de eerste jaren heen maakte en hoe ieder album eigenlijk op zichzelf staat, terwijl het nog steeds ontegenzeggelijk Iron Maiden is, aangezien het schrijven van zinderende, herkenbare liedjes de constante factor lijkt te zijn. Van het debuut dat nog bol staat van de no nonsense punkinvloeden tot en met het ingenieus uitgedachte zevende album en alles daartussenin, het was een feest om me een weg te banen door deze zeven albums.

Maar zoals ik al zei: ik vind uiteindelijk niet alle albums even goed. Het zevende album Seventh Son of a Seventh Son uit 1988 is me te proggerig, te ingewikkeld en te serieus. Voor mij straalt de band hier bijna geen plezier meer uit, en dat is nou precies wat me zo blij maakte aan deze muziek. Verder heb ik toch het idee dat ieder tweede album uit de reeks (dus, het tweede, vierde en zesde album) net wat minder is dan de voorganger, dat daar net een tikkeltje minder sterke songs op staan. Nee, het zijn vooral het eerste (Iron Maiden), derde (The Number of the Beast) en vijfde album (Powerslave) waar ik telkens naar teruggrijp.

Overheerlijk
En van die drie is The Number of the Beast uit 1982 wat mij betreft de echte, absolute voltreffer. Toen ik als tiener de top250 albums van MusicMeter langsging kon ik hier niet meer dan 2 sterren aan kwijt, maar ik ben in de afgelopen maanden redelijk verknocht geraakt aan de acht nummers op deze plaat. Als je het hebt over goede albumopeners, dan is ‘Invaders’ toch echt het schoolvoorbeeld, en hoe de band hierna een heel fijn evenwicht weet te vinden tussen rustigere en hardere nummers, tussen een affiniteit met het duistere en een hang naar onverhuld plezier is echt wel een diepe buiging waard. Alles wat ik zo ben gaan waarderen aan Iron Maiden hoor ik in uitvergrote en overheerlijke vorm terug op dit album.

The Number of the Beast krijgt het voor elkaar om mij bij ieder nummer weer opnieuw te doen opveren, om bij ieder nummer te denken: hmmm, misschien is dit wel mijn favoriet van het album, om na de laatste tonen te denken: nee, ik kan toch niet kiezen, ik móet het album gewoon nog eens horen. Ik luister hier zo ongelooflijk graag naar dat ik misschien zelfs een stuk langer over het schrijven van dit stuk heb gedaan dan nodig was. Ik ben nog lang niet klaar met de vrolijkheid die dit album bij mij opwekt.

Plezier
Dit voelt dan ook niet als het even afvinken van een band van mijn luisterlijst is, om er vervolgens nooit meer naar om te kijken. Iron Maiden bracht voor mij het plezier in metal en ik kan me zo voorstellen dat dit de band is waar ik naar grijp als ik weer eens murw gebeukt ben door alle satanische, kwaadaardige, deprimerende en moeilijke extremiteiten binnen de metal. Dat is misschien het soort metal dat bij mij de diepste sporen achterlaat (en dat vind ik een belangrijk criterium voor waardering), dieper dan Iron Maiden ooit zal doen, maar het feit dat er nu een tegenhanger voor al dat zwartgallige gedoe is, daar hecht ik ook enorm veel waarde aan.

Ik ben benieuwd hoe mijn waardering voor deze zeven albums zich zal ontwikkelen. Voor mijn gevoel zijn deze scores nog best voorzichtig, maar als de band inderdaad een vaste waarde in mijn muzikale dieet wordt – en die verwachting heb ik zeker wel, dan kunnen die waarderingen op korte termijn al een stuk hoger worden.

Goh, dit had ik een paar maanden geleden echt niet zien aankomen. Iron Maiden leek me tergend saai, maar heeft uiteindelijk mijn horizon enorm verbreed en mijn ideeën bijgeschaafd over wat metal allemaal kan en mag zijn. Weer wat hardnekkige en domme vooroordelen die overboord kunnen, deze metalen ontdekkingstocht is the gift that keeps on giving.

Blogpost

Iron Maiden (1980): 4*
Killers (1981): 3,5*
The Number of the Beast (1982): 4*
Piece of Mind (1983): 3,5*
Powerslave (1984): 4*
Somewhere in Time (1986): 3,5*
Seventh Son of Seventh Son (1988): 3*

Next stop: Slayer

Mooi stukje Mads, en blij dat je zowaar een ommekeer hebt beleefd wat de waardering voor (vroege) Maiden betreft. "Het licht zien", noemt men dat ook wel.

Je beschrijving van de archetypische Maidenfan deed me luidop lachen (treffend!), en om Iron Maiden popmuziek te noemen moet je, zeker in kale-mannenmiddens, lef hebben. Maar ik begrijp wat je bedoelt: de songs zitten vernuftiger in elkaar dan je zou denken bij een oppervlakkige beluistering, tijdens het extatisch meeblèren met Dickinson (Di'Anno is toch altijd meer die wat ruigere punk geweest) of blij als 'n kind de luchtgitaar ter hand nemend om vervolgens een amechtige imitatie uit te voeren. En ik ben het niet 100% zeker, maar volgens mij bevat gewoon elke song minstens één gitaarsolo.

Mijn eigen waardering wijkt wat af van de jouwe wat deze zeven eerste platen van Maiden betreft (en als het je vooral om het plezier te doen is, zou ik aanraden de tocht in hun oeuvre niet verder te zetten, nog moois genoeg te ontdekken), The Number of the Beast vind ik gek genoeg dan weer één van hun mindere uit die periode (nog steeds een solide 4* hoor), Hallowed Be Thy Name is dan wel weer één van hun meest fantastische uitspattingen.

Blij dat je de hel blijft exploreren, maar het is verstandig de diepste krochten af en toe te verlaten om wat hogerop te klimmen, met troost in de vorm van plezier in het verschiet, en dan is Maiden een uitgekiende keuze. Slayer zal dat allicht wat minder zijn, maar daar kom je gauw achter.

Moet ik nou mijn zoektocht juist wel of niet voortzetten?

Dank voor de leuke reactie AOVV, ja, het doet me erg veel deugd dat ik nu wat lichtere kost heb gevonden waar ik me uitstekend mee vermaak.

edit: zie ik nou dat je jarig bent vandaag? Van harte gefeliciteerd.

Zeker voortzetten.

En bedankt! Ik probeer er niet al teveel ruchtbaarheid aan te geven, maar dat soort dingen is onontkoombaar natuurlijk.

Als je trouwens weer into veeleisende metal bent (met uitstapjes naar andere genres), dit vind ik persoonlijk een fantastische recente release. Laat je niet afschrikken door het lage gemiddelde..

Slayer - Reign in Blood (1986)
Subgenre: thrash metal
Beoordeling: 4,5*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/637.300.jpg?cb=1577439959

Ik ben al jaren een trouwe stemmer op ‘Angel of Death’ voor de top2000 – dat vind ik een ongekend machtig nummer – maar veel verder dan dat was ik nog niet gekomen met het oeuvre van Slayer. Ja, Reign in Blood had ik heus al wel een keer gehoord, maar me wekenlang onderdompelen in de snelkookpan die deze band is, dat had ik nog niet gedaan.

Slayer heeft maar een heel klein hoofdstukje in mijn boek over black metal, maar dat doet geen recht aan de status van deze band. Slayer is de grootste extreme metalband ooit; zelfs als je niets met metal of muziek überhaupt hebt, dan heb je wel eens van de bandnaam Slayer gehoord. Vooral wanneer ik de eerste drie albums hoor, verbaast het me ten zeerste hoe zulke harde, antichristelijke en gewelddadige muziek zo populair heeft kunnen worden.

Unieke mengelmoes
Als ik zo even naar mijn metalstemmen kijk uit de periode 1980-1987, dan zie ik al heel wat extreme dingen, maar een band die én op muzikaal vlak zo ongenadig hard klinkt én op vocaal gebied zo krankzinnig klinkt én tekstueel de grenzen van het toelaatbare opzoekt (en er volgens sommigen ook overheen gaat), dat is toch wel voor deze periode een unieke mengelmoes.

Ik kan me dan ook levendig voorstellen hoe die eerste drie albums geklonken moeten hebben op het moment van uitkomen, voor eenieder die destijds van de zwaardere metalen hield. Wat Slayer op die eerste albums brengt, is met niets te vergelijken, en een album als Reign in Blood zoekt zodanig de uitersten van het thrash spectrum op dat het denk ik moeilijk is om iets nóg extremers te vinden binnen dit subgenre.

Monsterlijkheid
Reign in Blood, daar gaat dit stuk dan ook voornamelijk over. Hoe extremer, hoe beter, zo ben ik nu eenmaal, en ik heb de afgelopen weken intens genoten van dit half uur aan regelrechte monsterlijkheid. Het is meteen duidelijk dat dit een mijlpaal is binnen de metal, niet alleen omdat het op zichzelf gewoon geweldig is, maar ook omdat dit overduidelijk alle extreme metal die erna kwam heeft geïnspireerd.

De antichristelijke thema’s en de satanische esthetiek van de band moeten een inspiratie voor de black metallers zijn geweest (volgens het black metal boek begon de invloed rond Reign in Blood wel wat af te nemen, simpelweg omdat er meer extreme acts kwamen die ook qua geluid meer aanleunden bij wat later de tweede golf black metal zou worden), de verwoestende snelheid en de ongekend grafische en expliciete teksten moeten wel gehoord zijn door jongetjes die later in death metalbands zouden gaan spelen.

Geuren en kleuren
In geuren en kleuren bezingt zanger Tom Araya namelijk op die eerste paar albums zaken als necrofilie, moord, andere lichamelijk onprettige zaken en natuurlijk de experimenten van kamparts Josef Mengele. De luisteraar wordt niet gespaard; alles moet zo bloederig en naar, het liefst ook zo gedetailleerd mogelijk zijn. Er is al veel gezegd over ‘Angel of Death’ (het nummer over Mengele), maar laat ik dan ook even kort mijn duit in het zakje doen:

Voor mij is absoluut duidelijk dat Slayer de experimenten van Mengele op kampgevangenen niet verheerlijkt, maar het feit dat de nadruk tekstueel duidelijk ligt op die verschrikkelijke experimenten waardoor het wel de schijn heeft van genieten van een heel naar stuk van onze geschiedenis en het feit dat dit nummer opgevolgd wordt door nummers met thema’s die materiaal zouden kunnen zijn voor een entertainende horrorfilm, zou je wel kunnen beweren dat het wellicht wat smakeloos is, of dat er weinig historisch besef aanwezig was tijdens het schrijven van het nummer.

Grenzen van het smaakvolle
Maar juist doordat Slayer hier de grenzen van het smaakvolle opzoekt, vind ik ‘Angel of Death’ na beluistering van de eerste vijf albums en God Hates Us All (2001) nog steeds het machtigste nummer uit hun oeuvre. Naast de uitdagende tekst zijn ook de geschifte uithaal van Araya aan het begin van het nummer, het moordende tempo en de gitaarsolo – die er niet is om mooi te wezen maar om naar te zijn – elementen die hier samengebald worden tot een ongekend krachtig vertoon van verderf en agressie.

Het nummer zet de toon voor een nietsontziend en akelig album dat in nog geen half uur genadeloos de ziel uit je lichaam beukt. Zeker, er zijn hierna nog veel extremere albums gemaakt, maar aan kracht heeft dit album veertig jaar na dato nog niets ingeboet. Ik vind thrash vaak wat flauw en saai, maar Reign in Blood (en in mindere mate Hell Awaits (1985) en Show No Mercy (1983)) bewijst dat ook thrash metal ronduit waanzinnig kan klinken. Samen met het eerder besproken Darkness Descends van Dark Angel (uit hetzelfde jaar als Reign in Blood) heb ik mijn thrash-favorieten gevonden denk ik.

Saaiig
Na Reign in Blood wijzigt Slayer van koers en gaan ze wat meer gecontroleerd spelen, wat ik ook direct een stuk minder spannend vind. Bovendien gaan de teksten er ook zeker niet op vooruit, met afgezaagde ideeën over onder meer oorlog en mensen en religie. Misschien zijn die twee albums na Reign in Blood (South of Heaven (1988) en Seasons in the Abyss (1990)) een stuk volwassener, maar daarmee zijn ze ook wel wat aan de saaiige kant. Voor mij voelen die eerste drie albums aan als een onontkoombare uitbarsting van alles wat de bandleden jarenlang opgekropt hadden, daarna wordt er naar mijn idee wat meer met het hoofd dan met het hart gespeeld.

Vanaf die nieuwe fase in hun carrière zakt Slayer voor mij af naar hoe iedere thrash band klinkt, een geluid dat velen kunnen waarderen, maar ik niet. Maar die eerste drie albums van de band, die koester ik. Van het jeugdige, maar duistere Show No Mercy via het brute Hell Awaits naar de krankzinnige geweldseruptie die Reign in Blood heet, het is mooi om te horen hoe Slayer in korte tijd van extreem naar extremer naar extreemst is gegaan. En het verbaast me na die weken van intensief luisteren nog steeds dat Reign in Blood zo populair kon worden. Ik juich het enorm toe, dat wel.

Blogpost

Show No Mercy (1983): 4*
Hell Awaits (1985): 4*
Reign in Blood (1986): 4,5*
South of Heaven (1988): 3*
Seasons of the Abyss (1990): 3,5*
God Hates Us All (2001): 3,5* (ter bonus beluisterd, catchy stuff)

Next stop: Faxed Head - Exhumed at Birth (1997, tip van ZAP!)

madmadder, op uw eigen verzoek mijn duit in de metalen zak: Gris - Il Était une Forêt... (2007)
Voor mij een van de allermooiste (ja, echt) en allerhardste metal albums ooit gemaakt. Dit is een grote steunpilaar geweest voor mij persoonlijk en schaar ik onder mijn top 5 black metal albums aller tijden. Het is intens tot op het bot en daar doorheen, maar dat is volgens mij net wat je zoekt.

Ik lees even bij, en op pagina 1 zie ik al Cryptopsy - None So Vile langskomen (supergoede suggestie van Johnny Marr!). Heb je je daar al eens aan gewaagd madmadder? Ben wel benieuwd wat je daarvan vindt.

Neen, die heb ik overgeslagen omdat mensen maar één tip mochten geven. Die kan JM als zijn tweede tip opgeven mocht hij dat nog willen.

Hij staat wel in mijn luisterlijst maar dat kan zo nog best lang duren voordat ik daar aanbeland (ja het behandelen van de tips hier duurt ook lang, maar gaat waarschijnlijk nog sneller ).

Thanks voor je tip, ik voeg hem toe aan de lijst, zal morgen de administratie weer eens bijwerken.

Ik heb de komende tijd best veel vrije tijd en ik zit wel echt lekker in het metal luisteren (luister weinig anders), dus ik verwacht dat het tempo in dit topic de komende weken wat hoger ligt dan normaal.

Helder. Nou Johnny Marr, je weet wat je te doen staat.

En hoe lang is de luisterlijst inmiddels?

Bedoel je de luisterlijst die ik voor mezelf bijhoud, of de luisterlijst die is ontstaan door dit topic?

Allebei zijn ze erg lang kan ik je vertellen haha. Ik heb denk ik voor dit topic nu ongeveer 25 stukken geschreven en zo’n 90-100 albums ontdekt. Vind ik best een mooie score voor dat jaar en een paar maanden. Er gaat best veel tijd zitten in goed luisteren (en dingen niet in één keer afserveren) en dan een redelijk uitgebreid stuk schrijven. Heb daardoor wel het idee dat mijn eigen luisterlijst ietwat het ondergeschoven kindje is, omdat ik daar wat minder de tijd neem om een album echt goed te leren kennen.

Maar ach ja, er is zo ontzettend veel om te ontdekken en te luisteren, dat is toch iets dat nooit meer stopt, en dat maakt het ook zo mooi. Dit project schept voor mijn gevoel in ieder geval wat overzicht in de overweldigende hoeveelheid goede metal die er is. Het stramien is ongeveer 1x act uit het black metal boek, 1x act uit het death metal/grindcore boek, 2x usertips en dat herhalen en dat vind ik een heel fijn overzichtelijk iets waarbij ik niet het gevoel heb door de bomen het bos niet meer te zien.

Gouden tip inderdaad, en dan gelijk de opvolger erachteraan.

Morgen het stuk over Slayer maar eens lezen, benieuwd naar de bevindingen!

Even om het allemaal nog wat overzichtelijker te maken.

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review

* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review

* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
Beoordeling: 4,5*. Review

* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
Beoordeling: 3,5*. Review

* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
Beoordeling: 4*. Review

* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
Beoordeling: 4*. Review

* Faxed Head - Exhumed at Birth (1997) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]
* Entombed - Left Hand Path (1990) [dix]
* Godflesh - Streetcleaner (1989) [Paap_Floyd]
* Crowbar - Time Heals Nothing (1995) [Glitch]
* Emperor - Anthems to the Welkin at Dusk (1997) [ABDrums]
* Deathspell Omega - Si Monumentum Requires, Circumspice (2004) [niels94]
* Sink - The Holy Testament 2 (2013) [WVTRVE]
* Ultha - Converging Sins (2016) [DjFrankie]
* Arcturus - La Masquerade Infernale (1997) [Mssr Renard]
* Marduk - Nightwing (1997) [exsxesven]
* Katatonia - Brave Murder Day (1996) [Slothrop]
* Gris - Il Était une Forêt... (2007) [Apollo]
* Fear Factory - Demanufacture (1995) [trebremmit #2]

Verder besproken in dit topic:
* Black Sabbath - Master of Reality (1971)
Beoordeling: 4*. Review

* Mercyful Fate - Melissa (1983)
Beoordeling: 4*. Review

* Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)
Beoordeling: 4*. Review

* Venom - Black Metal (1982)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Bathory - Under the Sign of the Black Mark (1987)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Sodom - In the Sign of Evil (1984)
Beoordeling: 4*. Review

* Possessed - Seven Churches (1985)
Beoordeling: 4*. Review

* Kreator - Pleasure to Kill (1986)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Death - Human (1991)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Destruction - Sentence of Death EP (1984)
Beoordeling: 4*. Review

* Napalm Death - From Enslavement to Obliteration (1988)
Beoordeling: 4,5*. Review

*Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)
Beoordeling: 4*. Review

*Slayer - Reign in Blood (1986)
Beoordeling: 4,5*. Review

Op de planning:
- Faxed Head - Exhumed at Birth (usertip)
- Sepultura (death metal/grindcore boek)
- Burning Witch - Crippled Witch (usertip)
- Vulcano (black metal boek)
- S.O.B. (death metal/grindcore boek)

Er ontbreekt nog een grote naam, uiteraard Megadeth, maar daar wilde je volgens mij al naar gaan luisteren? Maar ook Fear Factory zie ik nog niet, dan maak ik daar mijn tweede aanrader van.

Fear Factory - Demanufacture (1995) - MusicMeter.nl

Dank u zeer, trebremmit, ik heb hem meteen toegevoegd.

edit: Megadeth is zo'n naam die niet in één van mijn naslagwerken voorkomt, maar die wel zo groot is dat ik 'm eens moet behandelen (net als Metallica bv). Zal ik wanneer ik er zin in heb tussendoor sneaken, net zoals ik bij Iron Maiden deed.

Ik moet zeggen, je enthousiaste stukje over Iron Maiden heeft me er wel toe aangezet die band weer eens te gaan luisteren. Ik "kende" ze al jaren, maar had ze nooit echt op waarde geschat - er waren toch inderdaad zoveel bands die harder, sneller, kwaadaardiger waren? Misschien is het ook gewoon een kwestie van wat smaakverandering de afgelopen jaren, maar hoe dan ook, de band knalt er nu een stuk harder in! Beter laat dan nooit, gelukkig. Gisteren zag ik Number of the Beast en Seventh Son of a Seventh Son ook liggen in de tweedehands-bakken, meteen maar even op de kop getikt. Hier ga ik nog veel plezier aan beleven de komende tijd.

Leuk om te lezen, Slothrop! Veel plezier met Maiden de komende tijd. Ik ben er ook nog lang niet op uitgeluisterd, het brengt mijn 'favoriete metalalbums' playlist ook heerlijk in balans.

Faxed Head - Exhumed at Birth (1997)
Subgenre: avant-garde metal
Getipt door ZAP!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/791000/791354.300.jpg?cb=1707382391

Neem één van de meest extreme genres (metal), en doe daar de dingen mee waardoor je extremiteit op extremiteit stapelt en je een geheel krijgt dat amper nog luisterbaar is (avant-garde metal). Voor een zoeker naar en bewonderaar van extremen is avant-garde metal op papier mijn natte droom, maar Exhumed at Birth van Faxed Head vond ik een uitermate slap aftreksel van wat dit subgenre mij zou kunnen bieden.

De geestesvader van Faxed Head is Trey Spruance, die je ook zou kunnen kennen van Mr. Bungle. Het verbaast wat dat betreft eigenlijk niks dat Exhumed at Birth klinkt zoals het klinkt. Death metal, grindcore, een vleugje doom, een mespuntje sludge en dat dan allemaal zo opgenomen op een manier dat zelfs black metal bands jaloers zullen zijn op hoe brak dit klinkt.

Korrel zout
Bij vlagen levert dat best toffe nummers op. Openingsnummer ‘I Saw Into the Grave Grave’ klinkt best luguber en angstaanjagend en ongemakkelijk en ook ‘Don’t Turn Out Like Me’ is van een zeer degelijke kwaliteit. Er staan echter veel te veel nummers op die me echt helemaal niks doen, en dan bedoel ik ook echt helemaal niks.

Het is geloof ik de bedoeling dat we de muziek die Faxed Head maakt met een flinke korrel zout nemen, ‘musical comedy’ is een van de Rate Your Music-subgenres bij dit album, en op Metal-Archives staat: “This band’s catch is that it is a theme band of a group of disabled and deformed students from Coalinga High School.” Het was mij al direct duidelijk dat we met een grap te maken hebben, maar of het een goeie grap is, dat weet ik nog zo net niet.

Humor
Ik geloof heus wel dat humor een plek in muziek kan hebben, zelfs in metal, maar ik ben nu eenmaal iemand die onbedoeld grappige dingen vaak een stuk grappiger vind dan bedachte grappen, cabaretshows en metalalbums waarbij naar mijn idee te hard geprobeerd wordt om grappig te zijn en die alle spontaniteit en kracht uit humor zuigt. Ik heb dan ook geen enkele keer ook maar hoeven glimlachen om wat Faxed Head me liet horen, want het is allemaal zo ontzettend flauw, niet verrassend en niet prikkelend.

Daar komt dan nog bij dat door het allegaartje aan stijlen en de weirde interludes er totaal geen sprake is van een rode draad die de nummers met elkaar verbindt. Ja, zoveel mogelijk van de pot gerukte elementen bij elkaar gooien, dat lijkt het idee, en dat wij daar dan als publiek hartelijk om moeten lachen, maar ik vind dat een nogal wankel fundament om een album op te bouwen, zeker als er uiteindelijk niet echt iets te lachen valt.

Dieptepunt
Het echte dieptepunt is voor mij de cover (lees: verkrachting) van ‘Teachers’, mijn favoriete nummer van Leonard Cohen. Faxed Head maakt iets onmogelijk belachelijks van één van de mooiste songteksen ooit, en dat zal ik Spruance en zijn vrienden nog lang nadragen.

Op enkele spaarzaam sfeervolle momenten en een paar goeie nummers na, ontbreken op dit album een heleboel factoren die maken dat muziek mijn allergrootste hobby is. Ik mis oprechtheid die liedjes een bepaald gevoel van urgentie mee kunnen geven (zelfs de humor voelt hier inspiratieloos en halfbakken aan), ik mis een onderliggend idee of visie of oergevoel die de nummers laat versmelten tot een geheel en ik mis de kunde om een brug te slaan naar de luisteraar en de luisteraar deelgenoot te maken van de wereld van de muzikant, ook al is dat een volstrekt andere wereld dan de luisteraar gewend is.

Als je het hebt over onmisbare metalalbums op deze zoektocht, dan vind ik het leuk dat ik gehoord heb hoe raar metal kan zijn, maar ik zal deze verder nooit meer opzetten. En mocht je de hoop hebben dat de opvolger beter is dan deze. Nee hoor, die is nog slechter.

Beoordeling: 2,5*

Blog Post

Next stop: Sepultura

Ouch! Je hebt 't in elk geval geprobeerd, waarvoor dank.

Ik snap trouwens dat mensen hier humor in zien, maar ik beluister dit bepaald niet met een constante grijns... of het moet al van het genieten zijn.

Ik ben wel benieuwd wat jij hier in hoort, werd me uit jouw stukje bij het album niet geheel duidelijk.

Is het voor jou bittere ernst?

Daar komt het wel op neer. Eigenlijk alle dingen die jij als (samenvattend) negatief ervaren hebt, sloegen en slaan bij mij in als een bom. Die hele gruwel van teen angst, middelbare school en meer van zulke ellende worden hier treffend waanzinnig neergezet. Daarbij zijn van de pot gerukte elementen onmisbaar.

Wel eens dat de opvolger veel minder is, al heb ik die nog maar een paar keer gehoord.

Nice Sepultura, te gekke band in de 80's en 90's.

Memorabel optreden van meegemaakt op pinkpop, en vier hele goede albums achter elkaar gemaakt.
Ben benieuwd wat je er van vindt.