Ataloona schreef:
Een album wat al heel lang een favoriet van mij is, eigenlijk op de gok gekocht terwijl ik alleen Dominion/Mother Russia kende en wat was ik toch blij met deze aankoop.

Gelijk na mijn aankoop het discje in de autoradio gedaan en genieten met de harde drumcomputer en de bombastische sound. Zelfs mijn moeder, die achter het stuur zat (en waar ik de laatste tijd niet meer zoveel smaakovereenkomsten mee heb) vond het toch wel heel lekker en we betrapten er ons zelfs op dat we toch wel mee zaten te zingen met Some day, some day, some day, - Dominion. Ja heerlijk was dat. We moesten van Amersfoort naar Zeewolde toe, een stukje waar je meestal nipt 25 á 30 minuten over doet. Gelukkig namen we door werkzaamheden de verkeerde snelweg en kon ik - zo blij als ik was - dit hele album in 1 keer beluisteren en wat een trip was dat zeg! Nog nooit was voor niks omrijden zo leuk. Genieten bij elk nummer, de aparte klanken van Flood I, het zoals Deric Raven al genoemde tekorte Lucretia My Reflection (fantastisch nummer) en het rustige 1959. Mijn moeder houdt helemaal niet van goth muziek, maar ik wist wel dat ze dit goed zou vinden eigenlijk, ze is namelijk groot liefhebber van keiharde drums, en ja, daar staat dit album bol van.

We waren immers net van de snelweg af en moesten door het hobbelige weilanden gebied van Nijkerk/Putten rijden en wat is This Corrosion de perfecte soundtrack daarvan. De aparte manier van zingen door Eldritch die de lead neemt na het kerkelijke en grootse intro. En weer waren we aan het swingen en zingen geslagen met dit nummer. Hoe gemakkelijk dit opzwepende album je pakt is onbegrijpelijk. Maar is dit dan allemaal maar makkelijke muziek, want goth muziek van de 80's hoort toch depressief te klinken met sombere teksten? Nou daar doen Eldritch en Morrison niet aan. De teksten zijn nog steeds vol tragiek, echter word het soepeler gebracht. Op een catchy manier kun je wel zeggen. En als ik in het boekje kijk voor de teksten moet ik toch ook zeggen dat de teksten vrij sterk in elkaar zitten, niet zo makkelijk te begrijpen en steeds een mooie woordkeuze.

And her halway
Moves
Like the ocean
Moves
And her halway
Moves
Like the sea

Wat een mooie opening door Eldritch die al fluisterend en kreunend ons introduceert tot Flood II die ik ietwat minder, maar nog steeds erg de moeite waard vind
Ja, de plaat blijft sterk doorgaan met Driven Like the Snow, het liedje wat de plaat afsluit, de tekst die de plaat afsluit is Never Land (a Fragment).

En zo komen we eindelijk thuis aan, na toch te hebben genoten, ook al hebben we flink omgereden. En zo vomt dit album eigenlijk - ook al ben ik nog maar 16 - al wat jeugdsentiment Het ''echte'' album is al voorbij, maar dat wil niet zeggen dat er niks meer te genieten valt. Het lome Torch grijpt wel een beetje terug naar de oude Sisters, Colours is swoel en heeft een heerlijk drumritme plus synths, Never Land is fantastisch, waar de afsluiting van deze plaat een fragment uit het nummer was is dit de volledige versie en als laatste de sublieme Hot Chocolate cover Emma, die van zichzelf al donker is, maar hier helemaal zwart is, heel grimmig met de baslijn en de dreunende drums en ik vind deze versie eigenlijk nog wel mooier. Daar stonden de Sisters natuurlijk ook om bekend, hun fantastische covers, maar dit slaat alles. Een volmaakt eind van een geweldig album genaamt:

Floodland

frolunda schreef:
Vind dit nog steeds hun minste album maar dankzij de bonus nummers op de collection versie wordt Floodland toch wel een stuk aantrekkelijker.Vooral de Sisters of mercy uitvoering van de Hot chocolate klassieker Emma is niets minder dan briljant.

Hans Brouwer schreef:
The Sisters of Mercy: ik ken helemaal niets van hen. Echter, vanmiddag hoorde ik op de radio het nummer "Emma", bonustrack op dit album, voorbij komen. Dat klonk heel erg goed. Is dit nummer representatief voor de muziek van The Sisters? Zo ja, wat is een album waarmee ik zou kunnen beginnen om kennis te maken met deze Britten?

Chameleon Day schreef:
Vleermuizen zijn nooit "vrolijk". Dat is immers te "blij". Maar als je de uitvoering van 'Emma' goed vindt, moet je ze niet meteen afschrijven.

Madjack71 schreef:
Een nog steeds fris klinkende plaat, met veel tijdloze liedjes erop, waarvan Bury Me Deep in Love een i.m.o. rechtstreekse klassieker is....en dat terwijl ik nu pas van The Triffids hoor. Een opvallende stem, aanstekelijke liedjes en een album vol pareltjes voor het oor. Voor mooie muziek is het nooit te laat.

FLUOman schreef:
Heel goed album, maar naar mijn mening moeten ze onderdoen voor de geniale cd 'born sandy devotional'. Het klinkt idd nogal 80ies en geforceerd. De 'psychotische' en claustrofobische sfeer van BSD is hier veel minder aanwezig. 3 tracks vormen echter een uitzondering & kunnen naar mijn mening tot het beste in hun oeuvre gerekend worden: vagabond holes, kelly's blues en vooral het freaky 'jerdacuttup man' (een song over een man die levend gemumificeerd wordt).

deric raven schreef:
Bury Me Deep in Love is het beste nummer van dit album; wat wel minder is dan Born Sandy Devotional.

MartinoBasso schreef:
BSD hoort bij mijn favoriete albums allertijden maar deze is echt te cheesy naar mijn zin.

Ernie Ball schreef:
Van bovenstaande recensies begrijp ik dat de meeste schrijvers een voorkeur hebben voor Born Sandy Devotional.

aERodynamIC schreef:

Mjuman schreef:


Ik gun eenieder zijn jeugdsentiment. Wil nog wel kwijt dat ik aantal jaren geleden bij een optreden van een mij verder niet bekende band in Reading (?) een heel goede funky bassist zag spelen, indrukwekkend - heette Nick en speelde vroeger in Kajagoogoo.