wibro schreef:
Dit album is in de jaren 80 dus duidelijk aan mijn aandacht ontsnapt. Volstrekt ten onrechte is nu gebleken.

aERodynamIC schreef:
Als jaren '80 tiener ben ik indertijd nooit in aanraking gekomen met Cardiacs.

Maar als iets aan mij besteed is dan is het deze bombastische, theatrale gekte wel.
Madness met een te hoge dosis pilletjes die gekke dingen met je doen. Sparks, Queen koortjes, strijkers, ronkende gitaren, Jobriath. Genoeg om op te noemen en allemaal samenkomend in deze wonderlijke, muzikale kliederboel.

En wat kan ik daar van genieten!

obsessed schreef:
Tja, de Cardiacs. Een van de mafste bands ooit wat mij betreft. Hun muziek word ook wel 'pronk' genoemd. Een combinatie van prog en punk. Ik las eens ergens een mooie beschrijving:

Think Gentle Giant and Frank Zappa getting a good kicking from the Pistols and Madness in a dark alley.

Dit is muziek die je gewoon eens moet horen, en dan kan je pas oordelen of het wat voor je is, want veel vergelijkingsmateriaal is er niet.

aERodynamIC schreef:
66. The Triffids - Calenture (1987) Voor mij de beste van The Triffids, maar ik denk dat veel mensen dat niet met me eens zijn

aERodynamIC schreef:

foxhusky schreef:
Wellicht is dit album niet zo bekend bij het publiek in Nederland. Toen ik dit album voor het eerst hoorde, dacht ik naar Depeche Mode te luisteren. Heerlijke synthpop voor de liefhebber. Het engels met sterk duits accent is grappig om te horen, maar niet storend.

Lukas schreef:
The Great Commandment .

Hoe Depeche Mode wil je het hebben?

vigil schreef:
Als dit album als titel "The lost recordings of Depeche Mode 1983-1987" dan had niemand er raar van opgekeken. Natuurlijk is de zanger ietsje minder dan Dave Gahan maar dat is zeker geen schande. De fantastische single The Great Commandment (al is de single versie ietsje beter) staat als een huis op dit verder prettige album. Dat sterke Duitse accent waar mijn boven buurman het over heeft herken ik niet echt. Daar ken ik wel ergere van (Eloy, anyone?). Natuurlijk moeten Duitsers niet in het Engels gaan "praatzingen", want dan gaat het fout maar op die 20 seconde na valt mij het reuze mee.

Al met al een fijne en typische jaren 80 plaat waar de DM liefhebber van de 1ste 3 a 4 platen zijn hart weer eens mee kan ophalen.

aERodynamIC schreef:
Benieuwd wie er toen al mee bekend was.

aERodynamIC schreef:
The International Feel doet me een beetje aan Tom Waits denken.

Ik dacht dat dit onbekend voor mij zou zijn, maar dit nummer herken ik gelijk.

Tijdens Coney Island en Last Dance krijg ik weer een beetje een Brett Anderson (Suede) gevoel.

Wat waren er in die jaren toch veel goede bands in Nederland!

ChrisX schreef:
Muziek ergens op het kruisvlak van new wave en progrock, Simple Minds en Peter Gabriel (ten tijde van zijn vierde album). Nederklassieker van grote orde wat mij betreft.

Aernout schreef:
Maart 2023 is de release gepland van While the War Began, de derde l.p. van I Spy. Check onze Facebook page ispyband voor oude en nieuwe nieuwtjes. Once again it is Time to Spy!

Dibbel schreef:
Waarschijnlijk wel de beste die ze gemaakt hebben, na het ook al erg goede Document.
Ze werden toen de hemel ingepusht door het journaille en de DJ's, maar de echte doorbraak naar het grote publiek kwam natuurlijk pas met Out Of Time en die is toch echt (een klein beetje) minder dan dit meesterwerk.
Een achteloze rij meesterwerkjes moet ik eigenlijk zeggen.
Als ik dan toch hoogtepunten moet noemen: Pop Song 89 (krijg ik erg goede zin van, een echt zomernummer), Orange Crush (idem), World Leader Pretend, Turn You Inside Out, Get Up (erg mooi geblaat door Stipe), Stand.
En dan heb ik ze alweer bijna allemaal gehad. En de rest is ook al niet minder.
Van deze plaat komt ahw een warme gloed, die het in ieder jaargetijde voor elkaar krijgt om je gemoed te verwarmen.
Meesterwerk.

brandos schreef:
Imponerend en onthutsend hoe de muze je kan vergezellen en ook weer kan verlaten. Ik zag REM tijdens hun 'green'-Tour op Pinkpop. Het was een van de meest indrukwekkende concerten die ik ooit zag. Hoewel ik niet erg dichtbij stond was het charisma van Michael Stipe groot genoeg om de afstand moeiteloos te overbruggen. We hoorden dan ook een band op de toppen van haar kunnen. Toen ik ze vele jaren later in Amsterdam hun materiaal van hun vele mindere platen na Green hoorde doorakkeren was de teleurstelling groot. Alleen tijdens 7 Chinese brothers keerde de oude glorie weer even terug. Het gaf des te beter aan hoe goed REM wel niet was op alle (!) platen tot en met Green.

LucM schreef:
The Church leerde ik pas kennen door MuMe en meer bepaald het prachtige Under the Milky Way waardoor ik benieuwd was naar meer. Pas nu heb ik dit album kunnen vinden omdat die heruitgegeven was. Het is in ieder geval een tijdloos album met fraaie, melodieuze songs, helder geproduceerd met vrij inventieve arrangementen (zoals bv. doedelzakken bij [i]Under The Milky Way [/i). Een beetje dromerig, ook wat donker, stilistisch enigszins te vergelijken met Triffids. Geen baanbrekend album maar wel veel kwaliteit.

Rainmachine schreef:
Weergaloos album met louter klasse nummers van een fantastische band die voor dit album nog veel meer fraais heeft gemaakt. Ik heb de band midden jaren 80 op de muzikale radar gekregen met Seance en Blurred Crusade. Dat was muzikale liefde op het eerste gezicht. Ben daarna de band trouw blijven volgen ook al moet ik bekennen dat na Priest=Aura de band een pad in sloeg (met wisselende muzikanten) wat niet meer zo mijn kopje thee was. Ik vind het zelf nog steeds vreselijk jammer dat drummer Richard Ploog de band verliet. De band in de oude samenstelling had een chemie die eigenlijk niet meer terug gekomen is. Met de latere drummer Tim Powles heb ik niet zoveel, vindt dat geen bijzondere drummer, en zijn rommelige manier van spelen en chagrijnige hoofd stoort mij al vrij snel. Voor mij was Richard Ploog de enige echte drummer van The Church. Dit album heeft een zeer interessante geschiedenis en voor de liefhebbers kun je dat lezen op de website van Marty Willson-Piper (klikker-de-klik) die bij de oude platen fantastische linernotes heeft geschreven, goed voor een paar uurtjes leesvoer. Absolute aanrader!

johan de witt schreef:
Hun beste ‘grote’ album.
Maar eigenlijk vind ik de albums hiervoor, van 1983-1985 nog net iets mooier.

meloman schreef:
The Go-Betweens heerlijke groep ,16 lovers lane met de mooie radiosingle Streets of your town

wibro schreef:
Ik kende deze band uitsluitend van het fantastische nummer 'Streets of your town'. Nav daarvan dit album afgelopen weken maar eens een paar keer beluisterd en het is niet bij dat ene geweldige nummer gebleven. Het hele album is gewoon erg goed waarbij het zeer mooie nummer 'It's all right' ook nog eens extra genoemd mag worden. Doet namelijk in schoonheid niet veel onder voor 'Streets of...'

Lens schreef:
Een van de meest onderschatte groepen van de jaren '80.
Sterke singles en ijzersterke lp's met het juiste gevoel voor een fijne balans tussen harmonie en songs. En vooral een fijne balans tussen de 2 frontmannen en zangers Robert Forster en Grant McLennan.

Spijtig genoeg overleed Grant McLennan in mei 2006 op véél te jonge leeftijd.

Deze 16 Lovers Lane was een mooie plaat maar niet de beste van de Go-Betweens. Tallulah uit '87 en Liberty Belle... uit '86 zijn als geheel iets sterker.
Heb hun trouwens op hun 16 Lovers Lane-tour in de Beursschouwburg in Brussel een fantastisch concert zien geven.

En wat te zeggen van hun cd's na hun reünie in 2000 waarna ze nog eens 3 ijzersterke cd's en een live-cd achteloos uit hun mouw schudden maar die amper nog de verdiende aandacht mochten ontvangen. Héél spijtig!
Langs deze weg een warme oproep voor een bescheiden Go-Betweens revival.

En Evol heeft overschot van gelijk: Streets of Your Town is een supernummer dat, naar analogie met de nummers van die andere tegenvoeters Crowded House, een wereldhit had moeten worden!

Man of Sorrows schreef:
Beste debuut van een Britse band ooit? Als dat al niet het geval is zal het niet veel schelen.

The House Of Love heeft ook een liedje ''The Beatles and The Stones''; wel als je een album als dit hebt gemaakt hoef je geen minderwaardigheidscomplex te hebben tegenover de groten.

Zelden heb ik een album/band gehoord met een dergelijk gevoel voor popmuziek.
Man To Child, wat een mooie gitaar op die breekbare tekst. Love In A Car; net als dat nummer al kippevel bezorgt gooien ze er nog een wondermooie outro tegenaan. Het lijkt alsof deze band de juiste muzikale feeling in elke vezel van hun lichaam heeft; enerzijds is er die eenvoud en anderzijds die uitzonderlijke schoonheid.

Sulphur met zijn schreeuw om hulp aan het einde. Hope; sfeervol schipperen tussen hoop en wanhoop; echter dergelijk nummer kan enkel een gevoel van hoop achterlaten. En dan heb ik het nog niet eens over verdronken vlinder Christine.

Excuses aan wie bovenstaand bericht net iets te lyrisch of te lovend vindt, maar hier is het imo even op zijn plaats.

Dibbel schreef:
The House Of Love .
Was inderdaad the next big thing in 1988. Dat had je namelijk toen ook al.
Prachtig debuutalbum.
Helaas werden ze niet zo groot als dat we ze het allemaal gegund hadden.
Op den duur links en rechts ingehaald door de Madchester-rage en de shoegazers.
Hoewel ze van dat laatste ook wel weer wat weg hadden.
Iemand hierboven maakt de vergelijking met The Church en daar kan ik me wel in vinden.

Uiterst melodieuze, toegankelijk, makkelijk meezingbare gitaarpop, met toch altijd een scherp randje en enigszins beklemmend en onheilspellend. Ook wel wat onheilszwanger geproduceerd.
Beetje boos kijkend in hun versleten zwarte truien.

Het is moeilijk uitschieters te noemen, alle nummers zijn bijna even goed.
Als het dan toch moet dan wil ik Christine (uiteraard), Sulphur, Hope, Man To A Child, het wat snellere Salome en Love In A Car noemen.

Album duurt wat te kort!
Echt een Britpop-pareltje dit, eentje om niet te vergeten dus.

aERodynamIC schreef:
Gewoon een heerlijk jaren '80 album. Pop met een lekker alternatief gitaarsausje. Je had er heel veel in die jaren en deze band behoort tot de betere maar is nogal vergeten lijkt het wel.

DjFrankie schreef:
Ik kende deze band niet ook niet van naam, maar is aanstekelijke britpop uit de eind jaren 80.
De stem doet me ergens denken aan Midnight Oil, de muziek aan Echo & the Bunneyman.

Ligt prettig in het gehoor dit album.

Closer to you geweldig!

Dibbel schreef:
Goed in het gehoor liggende pop/new wave uit Engeland.
Een van de vele in die jaren en ze zijn helaas nooit echt doorgebroken.
Klinkt een beetje als Echo & The Bunnymen zonder al te somber te worden gelukkig.

aERodynamIC schreef:
In de jaren '80 had je een programma waarin je favoriete nummers kon doorgeven zodat die in een hitlijstje terecht kon komen. Dit alles ging per telefoon. Ik was toen helemaal bezeten van het nummer Tower of Strength en ik wilde die persé in die lijst zien (verrukkelijke 15).
En jawel hoor: ik kwam er ook eens een keer doorheen. Ik kreeg Wessel van Diepen aan de telefoon (en nee dit was niet over de radio, blijkbaar deden de dj's indertijd wel meer dan alleen aan- en afkondigen). Toen was van Diepen een nog niet zo'n bekende dj. Ik vergeet nooit meer dat hij heel enthousiast reageerde omdat hij ook helemaal weg was van dat nummer.
Uiteraard kocht ik gelijk de hele cd (het was één van mijn eerste cd's omdat ik toen net een cd-speler had gekocht) en ik werd niet teleurgesteld.
Het album opent tergend langzaam vanuit de stilte met het bijna 8 minuten durende Beyond The Pale. Spelende kinderen zijn steeds beter te horen en er ontstaat een duister sfeertje. Pas na twee en een halve minuut begint het nummer pas echt goed en wat klinkt dat al zalig.
Op A Wing And A Prayer is het langzaam in trance raken en wegdromen terwijl Fabienne je weer terug trekt richting aarde. Wat een heerlijke coole riffs.
Heaven On Earth zie ik als de appetizer voor wat komen gaat. Muzikaal gezien zitten we al goed want het nummer loopt naadloos over in die enorme klapper. Dat nummer waar ik jarenlang aan verslaafd ben geweest en wat ik nog steeds als een torenhoge favoriet beschouw: Tower Of Strength. Wat een opbouw, wat een emotie! Dit nummer straalt enorm veel kracht uit zoals de titel ook doet beloven. Onvergetelijke klassieker die in de praktijk helaas niet echt is uitgegroeid tot klassieker bij het publiek.
Kingdom Come bevat mooie gitaargeluiden: allemaal heel subtiel en nergens schreeuwerig terwijl het wel degelijk een sterk nummer is.
Breathe is wat meer sfeer: ijzig en onderkoeld. Het duurt ook niet echt lang. Het lekker heftige Child's Play weet je dan wel op te warmen. Wat heb ik staan dansen op dit nummer: het werkt hypnotiserend genoeg om haast in trance te geraken.
Shamera Kye is een fris tussendoortje en opmaat voor het sferische Black Mountain Mist: een frisse lente-ochtend waar je de neveldampen nog boven de velden ziet hangen.
Dream On is inderdaad een cover: niet slecht gedaan want het haalt het bij het origineel wat mij betreft. Het klinkt allemaal ook zo treurig.
Heat klinkt lekker dweperig en zit gewoon goed in elkaar met uitstekende gitaarriffs en dan mag het spannende Hymn (For America) de boel komen afsluiten. De kinderen zijn degenen die dat ook daadwerkelijk doen (Oh yeah??!!).
Wat een heerlijk moment als die metal-achtige riffs inzetten. Een perfecte afsluiter van een geweldig album dat nog steeds staat als een toren.

deric raven schreef:
Dit album klinkt voor mij als de ultieme sprookjesplaat; bij vrijwel elk nummer heb ik een idee van een verhaal. Ik zal het proberen te verwoorden.

Children opent met spelende kinderen waarna Beyond The Pale wordt ingezet. Ik zie hierbij beelden van een misvormd wezen beschut achter bomen die naar spelende kinderen kijkt. Zelf is hij altijd verstoten geweest, dus heeft hij dit altijd gemist. Hij durft ook niet dichterbij te komen, omdat hij bang is dat hij afschrikt.

A Wing And A Prayer gaat in mijn gedachten over een engel die naar aardekomt om de wereld te helpen. Daar wordt hij door vandalisten mishandeld; waardoor zijn vleugels zo beschadigd zijn dat hij niet meer terug kan vliegen.

Fabienne is het verhaal over een ijskoningin die liever een zonnegodin wilt zijn.

Heaven On Earth is een weddenschap tussen 2 goden waarbij er 1 verliest, en die moet de andere een paradijs geven. Maar het blijkt dat hij de verdorven aarde krijgt.

Tower Of Strenght Het verhaal van een geliefde die vanwege haar liefde, haar geliefde uit een coma laat ontwaken. Terwijl hij in zijn delirium denkt tegen demonen te vechten.

Kingdom Come is het verhaal van een verwarde oude man die denkt koning te zijn over een groot rijk, maar het maar niet begrijpt dat er niemand naar hem luisterd.

Breathe is het redden van een persoon door reanimatie; terug ziend in slow motion.

Child's Play is de vreugde bij een geboorte van een jong mensje.

Shamera Kye. De opkomst van de ochtendzon in januari.

Black Mountain Mist volgt een man tijdens een avondwandeling. Hij volgt een stem in de mist, en keert niet meer terug. Er is echter niemand die hem mist.

Dream On. De treurnis van 30 jaar oud worden.

Heat. Beelden van mensen zonnend op het strand; vervolgens beelden van opname in het ziekenhuis. Het opwarmen van de aarde in een versnelde reactie.

Hymn (For America). Heel America loopt massaal te demonstreren tegen het voeren van oorlogen, de doodstraf e.d. Totale vreedzame chaos.

Zo zie ik dit album dus. Een van de mooiste albums ooit gemaakt; tenminste in mijn ogen.

aERodynamIC schreef:
Zodra een bepaalde band groot wordt krijg je er heel veel die in hun voetsporen proberen te treden. Kristalheldere gitaarpartijen met een wave inslag en ziedaar: The Railway Children.

Copycats zijn niet leuk maar dat wil ik deze band absoluut niet noemen. Ze passen gewoon goed in een bepaalde lichting gitaar pop/rock bandjes uit die tijd.

Een vergeten bandje wellicht. Zo gaat dat dan wel weer vaak na verloop van tijd, maar dat weerhoudt mij er niet van om hier nog steeds van te genieten.

Man of Sorrows schreef:


Helaas, want niet enkel past dit album prima in die tijdsgeest, het behoort wat mij betreft ook tot de betere gitaarpop albums uit deze (rijke) periode . Ik associeer dit ook steeds met The Ocean Blue. Single In The Meantime klinkt na al die jaren nog steeds enig mooi.

aERodynamIC schreef:
Typische jaren '80 plaat van een band die wellicht niet zo bekend is: kristalheldere gitaarpartijen en die kenmerkende ietwat galmende zang, gegoten in sprankelende composities.

Past goed in het rijtje bands als The Church, The Lotus Eaters, The Triffids en The Associates (en ja ook allemaal bandjes met 'the' ervoor).

Van dit soort albums kan ik nooit genoeg krijgen. Is het een hang naar mijn tienerjaren? Misschien. Maar misschien hou ik gewoon heel erg veel van deze sound. Minder scherp dan bijvoorbeeld met echt grote liefde The Smiths en daardoor wat meer zomers. Laat dat nu net mijn favoriete seizoen zijn

blur8 schreef:
Moet niet gekker worden. Ik ken dit eigenlijk niet. Misschein heel heel vaag.
Maar door kleine hint van Premonition bij mn helden The Lotus Eaters - No Sense of Sin (1984)
en beetje hulp van spotify. een zeer prettige nostalgische luisteravond.
En inderdaad vooral door 80-ties top gitaarwerk. vervaagd alle gedateerdheid.

MarkS73 schreef:
1989, het jaar van Gérard Joling's No More Boleros!