aERodynamIC schreef:
herman geeft het album 4,5*

GrafGantz schreef:


Maar niet ten tijde van die recensie
(afbeelding)

herman schreef:
5. Station to Station
4. 1. Outside
3. Let's Dance

(afbeelding)

Geen populaire keuze vermoed ik, de Bowie-fan met wie ik soms popquizzen doe vind hier maar weinig aan bv. Maar luigifort kiest ook voor deze en als ik zijn beschrijving lees zitten wij wel op dezelfde lijn. Dit was voor mij album nummer 2 of 3 van Bowie (in 1997 kocht ik zowel deze als Earthling), al heeft het bij mij ook lang geduurd voor ik er echt fan van werd, dat kwam pas in de jaren '10 denk ik. Sindsdien zie ik dit gewoon als een subliem pop-album, nadat hij eerder sublieme glamrock, soul en art-rock albums had gemaakt.

Van dit album word ik nu eenmaal erg gelukkig als ik het opzet; de positieve energie knalt er vanaf. Modern Love, wat een opener. En China Girl - diep gezongen - gewoonweg ontroerend. Let's Dance is natuurlijk de hit, maar wat voor een. Hier thuis is het vaak de eerste plaat die we draaien op nieuwjaarsdag bv. "Sway through the crowd to an empty space" vind ik ook een van zijn mooiste tekstregels. Without You sluit de a-kant af en vind ik een hele fraaie ballad. Als compositie wellicht geen hoogvlieger in zijn oeuvre, maar zo mooi en gevoelig gezongen... Ricochet vind ik ook top. Een beetje dwars qua ritme en ook weer geweldig gezongen. Criminal World hoort bij mij wel tot de top 4 van dit album. Spannend nummer, al is het origineel van Duncan Browne's Metro zeker zo goed. Allebei 5* wat mij betreft. Cat People was me nooit specifiek opgevallen, totdat deze ineens langskwam in een Tarantino-film. Sindsdien een favoriet, al is de originele soundtrackversie nog wel wat beter. Afsluiter is het enige mindere nummer. Ook het enige nummer dat niet gelijk in mijn hoofd schiet als ik eraan denk. Maar goed, na 35 minuten 5*-en muziek kan de boog ook niet altijd gespannen meer staan.

dazzler schreef:
Geef mij maar Smoorverliefd.

stephan73 schreef:
Deze band wordt onterecht tussen de slechtere '80s bands geschaard. Terwijl dit toch wel één van de betere bands binnen de New Romantic scene was.
Gewoon lekkere synthi-pop met goede melodieën en een lekkere beat.

De Klauw schreef:
Behalve Too Shy is het eigenlijk niet zo veel soeps.

Martijn Jonkers schreef:
Ben ik het absoluut niet mee eens. Het is best wel een fijn album. Ik vind Oh To Be Ah zo'n lekker nummer. Het klinkt fout en gedateerd maar ik lust er wel pap van. Het knalt uit je speakers. Andere leuke nummers zijn Lies And Promises, Hang on Now en natuurlijk Too Shy.

Queebus schreef:
Frisse synth/gitaarpop uit 1983. Gabrielle Kerner (aka Nena) was destijds natuurlijk een leuke verschijning voor de ontluikende puber. En zingen kan ze ook. En in het Duits wat begin jaren '80 best populair was (BAP, Peter Maffay en Spider Murphy Gang). 99 Luftballons was haar versie van De Bom maar Nur Geträumt maakte bij mij pas echt indruk. De analoge synths van Uwe Fahrenkrog-Petersen klinken gewoon heel lekker. Veel beter dan die digitale DX-7 rommel die later de popmuziek domineerde. Een heel fijn tijdsdocument dit album.

sebas schreef:
1983. Het jaar dat ik m'n eerste singletjes verzamelde. Doe Maar, Michael Jackson, Moonlight Shadow, Rock Steady Crew en natuurlijk 99 Luftballons.

Destijds kwam ik niet verder dan deze superhit met dat briljante b-kantje, die andere hit (Nur Geträumt ) en enkele latere singles. Ik ben blij dat ik nu eindelijk eens het volledige album heb gehoord. Want wát een plaat is dit!

De spelvreugde spat er vanaf. Nena klinkt spontaan, fris, hartverwarmend en de songs zijn sterk. Haar stem was warm en theatraal, haar looks spannend, haar ogen zacht. Niet moeilijk om daar als 9-jarige van over je toeren te raken.

Nena had goed geluisterd naar de Britse Blitz. De nieuwe romantiek zit in een groot aantal songs verweven, maar ook de typische Nederpoptrucjes van groepen als Toontje Lager en de vroege Frank Boeijen Groep hoor je terug. Luister maar naar het aanstekelijke Kino. De sound van een tijdperk.

99 Luftballons blijkt het onbetwiste kopstuk. Een jaren '80 icoon. Dansen op de bom. Ultravox deed het met Dancing In The Dark, Doe Maar met De Bom, maar de mooiste anti-oorlogsleuze was deze.

Nür Geträumt was de andere hitsingle...perfecte pop in de stijl van Kim Wilde's Chequered Love en synths uit het jaren '80 boekje.

Maar ook de albumtracks zijn goed. Indianer is misschien een tikje over the top, maar wel leuk. Het bloedmooie Vollmond haalt het zwoele in Nena naar boven. Tanz Auf Dem Vulkan had alles om uit te groeien tot een wereldhit (alleen dat refrein al) en met Zaubertrick is ook niets mis.

Het slaapwiegende Einmal Ist Keinmal is eem kleine dissonant, maar meezinger Leuchtturm maakt dat meer dan goed. Meteen erna het heerlijke Ich Bleib Im Bett, Nederpop op z'n Duits.

Dit album is ongelofelijk constant. Nena boeit van A bis Z met enthousiaste, gevarieerde liedjes, kort maar krachtig.

Noch Einmal rockt op hartstochtelijke wijze naar het einde. Met een intro van de Stones, synths a la Van Halen's Jump, de gitaarsolo van Owner Of A Lonley Heart en een Trevor Horn-achtige productie.

Satellitenstadt brengt een vleugje new wave en is het donkerste nummer. Dus daarna mag het licht uit.

Vijf sterren, waarom niet. Als je zo'n debuut maakt...
1983 was een goed jaar.

FisherKing schreef:
Blijf Come Back and Stay toch een heel aardig nummer vinden. Ook van Love Will Tear Us Apart ben ik wel gecharmeerd. Maar die andere nummers kunnen me niet echt boeien. Vooruit 3*

erwinz schreef:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Young - No Parlez (1983) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paul Young - No Parlez (1983)
De Britse zanger Paul Young timmerde in de jaren 80 een paar jaar stevig aan de weg en verdween hierna snel uit beeld, maar zijn geweldige debuutalbum No Parlez neemt niemand hem meer af

Na een aantal jaren aan de weg getimmerd te hebben als de zanger van de Britse liveband The Q-Tips, dook Paul Young in 1983 op als solomuzikant. Hij deed dit met een weergaloze cover van Marvin Gaye’s Wherever I Lay My Hat (That's My Home), die Paul Young op de kaart zette als een geweldige (blue-eyed) soulzanger. Het debuutalbum van Paul Young, bevatte meer geweldige singles en het waren allemaal songs van anderen, waarvan de Britse muzikant op fraaie wijze zijn eigen songs maakte. No Parlez is een typisch jaren 80 album, maar er valt toch veel te genieten op het debuutalbum van Paul Young, die diepe indruk maakte als zanger, maar desondanks toch opvallend snel uit beeld verdween.

Een deel van de iconen uit de popmuziek van de jaren 80 is ons inmiddels helaas al ontvallen, terwijl een ander deel nog steeds aan de weg timmert, al dan niet met succes of artistieke waarde. Hiernaast zijn er de iconen uit de jaren 80 van wie we na het betreffende decennium helaas niet veel interessants meer hebben vernomen. De Britse zanger Paul Young valt voor mij in deze laatste categorie.

Paul Young dook aan het eind van de jaren 70 op als zanger van de Britse soulband The Q-Tips. Het is een band die niet bekend is geworden vanwege haar albums, maar die aan het begin van de jaren 80 wel te boek stond als een geweldige of zelfs sensationele liveband. De soulvolle strot van Paul Young speelde in het geluid van The Q-Tips een cruciale rol en het is dan ook niet zo gek dat de Britse zanger na een paar jaar besloot om de live-reputatie van The Q-Tips te verzilveren als solomuzikant.

Hoewel Paul Young ook na de jaren 80 nog albums zou maken en tegenwoordig ook weer op het podium schijnt te staan, piekte de Britse muzikant zowel in commercieel als in artistiek opzicht in de eerste helft van de jaren 80. Zonder zijn andere albums te kort te doen, durf ik wel te stellen dat de Britse muzikant twee albums maakte die op eenzame hoogte staan binnen zijn helaas niet erg omvangrijke oeuvre, No Parlez uit 1983 en The Secret Of Association uit 1985.

In de jaren 80 was ik net wat meer gecharmeerd van het geluid op het laatstgenoemde album, waarop Paul Young de soulkaart net wat nadrukkelijker speelt en waarop de achtergrondzang geweldig is, maar met de oren van nu springt het debuutalbum van Paul Young er wat mij betreft toch uit.

Paul Young was vooral een zanger en het is daarom niet zo gek dat hij op zijn debuutalbum vrijwel uitsluitend songs van anderen vertolkt. Het album leverde met covers van Come Back And Stay van Jack Lee, de reggae song Love Of The Common People en vooral de prachtige versie van Marvin Gaye’s Wherever I Lay My Hat (That's My Home) een aantal flinke hits op, maar ook de cover van Joy Division’s Love Will Tear Us Apart is verrassend goed.

No Parlez bevat sowieso weinig zwakke songs en het enorme succes van het album kwam dan ook niet als een verrassing. No Parlez is een typisch jaren 80 album en klinkt inmiddels wel wat gedateerd. Dat laatste geldt zeker voor de vrouwenstemmen van The Wealthy Tarts, die ik destijds ook al niet zo kon waarderen, en ook de productie van Laurie Latham heeft de tand des tijds niet volledig doorstaan, maar vooral dankzij de fantastische stem van Paul Young is het album ook bijna veertig jaar na de release nog interessant en relevant. Ook de geweldige basloopjes van Pino Palladino mogen er overigens nog altijd zijn.

No Parlez kreeg na vijfentwintig jaar een nieuwe release met flink wat bonustracks, maar deze dure versie met vooral wanstaltige remixes kun je met een gerust hart links laten liggen. Het originele album kreeg in 1983 niet altijd de handen van de critici op elkaar en ook veel muziekliefhebbers moesten niet veel hebben van de covers van Paul Young, maar met de oren van nu durf ik No Parlez van Paul Young wel een 80s klassieker te noemen. Ik had er echt al heel erg lang niet meer naar geluisterd, maar geniet nu toch weer erg van dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Poek schreef:
No Parlez, vol met covers die beter zijn dan het origineel!

dazzler schreef:
TRUE 1983

Het is bon ton om lacherig te doen over Spandau Ballet.
Met de deluxe editie van True in de CDspeler ben ik eindelijk
klaar voor een recensie. Eentje die komaf wil maken met de clichees.

True opent met Pleasure.
Terecht, want het album blaakt van het spelplezier.
Heel vlotte nummers met aardige hooks en subtiele arrangementen.
De sax zit als een zonnig citroenschijfje op je cocktailglas gespeld.

Het producersduo Swain en Jolley (zie ook Imagination, Bananarama en Alison
Moyet) drukt zijn stempel. Soft jazz en soulelementen voeren de boventoon.

Pleasure werd in de Benelux als opvolger van Gold op single gezet.
Voornamelijk omdat de twee eerste singles van True hier weinig deden.

Communication was de tweede single.
Opnieuw een nummer dat swingt als de beesten.
Er zit een zomerse toets in het album en de bijhorende clips.

In dat opzicht sluit True goed aan bij het werk van Duran Duran.
Muzikaal staan deze new romantics op True nog het dichtst
bij The Lexicon of Love (1982) van ABC. New wave of soul.

Code of Love is een rustpunt op kant 1.
Een sfeervolle ballad boordevol lekkere, instrumentale likjes.
Muziek als een cocktail bij het zwembad. Een Wham! referentie.

En dan is er Gold. Een 80s anthem zonder weerga.
Die uitgekiende percussie, de klaterende piano en de vocalen.
Opmerkelijk hoe geraffineerd Spandau Ballet op True uit de hoek komt.
De twee voorgaande albums stonden bol van de vette funk grooves.

Kant 2 start met Lifeline, de allereerste single van dit album.
Net als bij Pleasure word je hier al snel blijgemutst van.
Zo'n song waarin alles klopt. Misschien wat te gelikt.

De muziek op True heeft volgens velen te weinig ballen aan het lijf.
Maar een comfortabel zittende boxershort op zijn tijd kan ook deugd doen.

Met Heaven Is a Secret zijn we op een albumvullertje gestoten.
Een lied dat niet echt blijft hangen vind ik. Maar niet slecht.

Foundation is de link met het vroegere werk.
Een nummer dat vooral uit een vlotte groove is opgetrokken.
Het refrein wordt bij voorkeur met gebalde vuisten gescandeerd.

Afsluiten doen we uiteraard met de titeltrack.
True is, hoe melig je de song ook mag vinden, een klassieker.
Tony Hadley in maatpak zingt met de flair van Bryan Ferry.

Bijna gelijktijdig gereleased met Every Breath You Take van The Police.
En beide nummers steunen op een briljante gitaarlik.

This is the sound of my soul ...

Geef dit album nog eens een kans op je Ipod bij de zwemkom.
Bij voorkeur onder een gezellige augustuszon en met een drankje.
Je zal meteen merken dat 2,72 sterren veel te weinig is.

Mjuman schreef:
De eerste vier lp's staan hier keurig op de plank - ze komen er alleen zelden af
Een paar fijne pics from the past, om te verduidelijken dat de heren niet altijd zo strak in het confectiepak zaten.

De eerste ten tijde van de eerste single: To Cut a Long Story Short - ze waren trendy en werden toen nog bij The New Romantics gerekend. NME zag hen toen nog als "de hoop in bange dagen"

De tweede uit de tijd van Gold - symbolisch voor hun muziek, heeft weinig om 't lijf
https://resources.stuff.co.nz/content/dam/images/1/1/d/z/0/0/image.related.StuffLandscapeSixteenByNine.620x349.11dyy7.png/1414612591187.jpg

https://noblestrogue.files.wordpress.com/2014/06/spandau-ballet-loincloths.jpg

Mjuman schreef:


Ik gun eenieder zijn jeugdsentiment. Wil nog wel kwijt dat ik aantal jaren geleden bij een optreden van een mij verder niet bekende band in Reading (?) een heel goede funky bassist zag spelen, indrukwekkend - heette Nick en speelde vroeger in Kajagoogoo.

aERodynamIC schreef:
Dit album was het trotse bezit van de zus van een zeer goede vriend van mij uit die tijd. Als 13-jarige knulletjes vonden we beiden dat The Police een goede band was, alleen waren we nog niet van die grote LP-kopers. Het waren voornamelijk singles en hier en daar een LP.
Tja, het zakgeld in die tijd was nu niet bepaald toereikend te noemen.
En in zo'n geval pik, excuseer: leen, je het dan gewoon uit die meidenkamer als ze er toch niet is, om er vervolgens lekker zelf naar te luisteren, en dat deden we dus ook regelmatig.
Ik vond het allemaal wel aardig, maar die oudere singles bevielen me toch heel wat meer moet ik zeggen (ik kende toen nog niet alle albums in zijn geheel). En dat Every Breath You Take vond ik me toch een vreselijk nummer!
Dat laatste is eigenlijk pas zeer recent goed gekomen. Ik ben het nummer nu pas gaan waarderen (en ik probeer die vreselijke hit I'll Be Missing You met de sample van dit nummer echt helemaal uit mijn systeem te bannen). Op zich dus best merkwaardig te noemen dat het toch nog een keer goed is gekomen, want dat heeft echt meer dan 20 jaar geduurd moet ik zeggen.
Ook de rest van het album ben ik later veel beter gaan ontdekken door het gewoon zelf in huis te halen. Wat me toen ik dat deed wel opviel was dat de muziek toch goed in mijn hoofd is blijven hangen, want ondanks dat het vaak stiekeme draaibeurten waren (want we hadden niet gevraagd om het te lenen) wist ik alle nummers nog wel boven te halen in mijn geheugen.

RonaldjK schreef:
Het allereerste waar ik aan denk bij dit album is dat Sting op tv bij Countdown de vraag kreeg wie hij in Every Breath You Take bezingt. Hij wenste geen antwoord te geven. Een bijna angstaanjagende tekst, wellicht over een stelende manager maar waarschijnlijker over een ex-lief. Met het verhaal van Snakeskin hierboven vermoed ik dat de frustratie die van de tekst afdruipt, door menig fan met gebroken hart vroeg of laat zal zijn herkend.

Vooraf vallen drie zaken op. De buitenhoes bestaat in maar liefst 36 kleurenvariaties, vertelt Discogs.
De binnenhoes vermeldt “All noises on this album played by The Police”. Heb zitten koeklen wie dan de beperkte blazers en de frequente keyboards voor rekening namen, maar vond het antwoord niet.
Hugh Padgham produceerde, een naam die ik inmiddels bij zoveel (in genre uiteenlopende) artiesten ben tegengekomen, dat ik vermoed dat hij een vuistdikke bio vol smakelijke ervaringen zou kunnen schrijven.

De naald daalt in de groef. Meer indrukken. Nieuw is de belangrijke rol van toetsen. Bovendien blijken de pepers van reggae en ska grotendeels ingeruild voor (kwaliteits)pop. Gebleven zijn de frisheid, experimenteerdrang én het feit dat de meeste liedjes vlot doortikken.
De zwanenzang van The Police start sterk met deel I van titelsong Synchronicity, een heerlijk nummer. Geleidelijk wordt duidelijk dat de prominente blazers van voorganger Ghost in the Machine nagenoeg zijn verdwenen. In plaats hiervan kreeg Andy Summers ruimte terug voor zijn gitaar. Hoera!

Op Walking in your Footsteps klinkt een Afrikaans ritme, waarschijnlijk afkomstig van drummer Stewart Copeland die in de jaren ná The Police uitgebreider op zoek ging naar muziek van andere continenten. Best geinig, maar zelfs slechts 3’36” is mij te lang; de melodie pakt me niet.
Ook het navolgende Oh My God is qua melodie niet sterk. De dwaze monoloog Mother vond ik geschikt om eens in de tien jaar op te zetten, ondanks de fijne gitaarjazz die in 7/4-maat klinkt. Miss Gradenko bevat wederom Afrikaanse percussie-invloeden, precies goed voor de twee minuten die het liedje duurt.

Synchronicity II sluit de A-zijde af en daarmee begint tevens een zegereeks. Ik ben verbaasd te ontdekken dat dit geen single is geweest, mijn geheugen bedriegt me. Daarmee is het de beste 7” die The Police nooit heeft uitgebracht.
De B-zijde start even sterk met de single waar ik in de inleiding over schreef, #3 in juni 1983 in de Nationale Hitparade; deze wordt gevolgd door King of Pain dat hetzelfde erepredikaat krijgt als Synchronity II. Hierna het rustiger Wrapped around your Finger (#24 in september).
Met het reggae-achtige (toch nog!) Tea in the Sahara en het jazzgitaartje in Murder by Numbers klinken de laatste nummers op de laatste studioplaat van de groep. Ik kan er niet zoveel mee.

Alle intensieve jaren van repeteren, opnemen en touren deden de bom barsten. Sting ging solo, waarbij ik zijn muziek vanaf zijn derde soloalbum vooral sáái vind; Copeland werd een drummer voor drummers en mensen die van niet-westerse muziek houden, hartstikke knap maar eveneens niet mijn kopje thee; hetzelfde geldt voor de vaak filmische muziek van Andy Summers.
Voor Stings actieve betrokkenheid bij milieu en politiek heb ik juist bewondering. Hier herken ik iemand die uit de punk/wavescene komt en oprecht bezorgd is, wat hij al sinds de jaren '80 deelt. Nog in augustus 2022 deed hij in Polen zijn mond open.

De albums van The Police hadden véél pit en schuwden het muzikale experiment niet, passend bij deze tiener in die jaren. In 2007 had ik ze kunnen gaan zien op de reünietournee, maar de hoge prijs en het feit dat ze in een voetbalstadion stonden (de akoestiek is daar doorgaans rúk) weerhielden me daarvan.
Samen met Blondie bezette The Police vanaf 1978 de bergtop van de eerste lichting new wave, een belangrijk deel van mijn pubersoundtrack vormend. Gekluisterd aan de radio, leuke liedjes op cassette opnemen. Vele andere namen volgden, maar beide bands zijn mij zeer dierbaar, nog altijd.

Chameleon Day schreef:
THE POLICE,…..YEAHH!

Yóóó, yóóó, yo, yo, yo….(aub zingen van hoog naar laag)

Jan Wessels schreef:
Thompson Twins stond bekend als een bubble-gum synth-wave act. Daarom is het zo opvallend dat ze dit album maakten waarop niet alleen lichtvoetige synth-wave staat maar ook een aantal beduidend donkerder nummers. Ik kan me herinneren dat Grace Jones ook nog meezong met een nummer. Prima album en op mijn cd-verlanglijstje! 4,0

Ozric Spacefolk schreef:
Lekkere plaat die ergens tussen de new wave en de synthpop in zweeft.
Soms zijn de songs erg mainstream-pop, en soms hoor je wat meer intelligent pop.

Al met al, is het erg aanstekelijk en leuk vormgeven, ook door de meerstemmige zang en de mooie bas-synths en vette drum-programming.

Eén van de weinige platen die geprogrammeerd is op de Movement Systems Drum Computer.
Eurythmics gebruikte ook deze machine voor ondermeer Sweet Dreams en Sexcrime.
Echt een erge dikke sound, en helaas niet vaak gebruikt in de popmuziek.

Mjuman schreef:
En de geopperde gedachte dat je van een cover naar een origineel zou kunnen worden geleid vind ik een interessante. Dan zouden na 1991 mensen van Massive Attack (Blue Lines) naar William DeVaughn zijn geleid of in 1978 van Patti Smith (Easter) naar Bruce Springsteen.