aERodynamIC schreef:

U mag blij zijn dat ik nog een part 2 toevoeg waar het wat meer alle kanten opvliegt

Chameleon Day schreef:


Maar U2 gaat toch nog wel lukken...? Of gaan we bowlen?

Premonition schreef:
En ook wel U2, die tot de stratosfeer doordrong met The Joshua Tree.

Chameleon Day schreef:


Die gaan we niet doen heb ik vernomen. We gaan bowlen!

aERodynamIC schreef:
En toen was daar die eeuwige tweede.....
Altijd goed om eens lekker over door te zagen. Meestal is het niks, meestal is het gladder, meestal is het opeens gemaakt voor de massa enzovoort enzovoort.
Zo ook bij dit album waar ik eens lekker over door wil zagen. De oplettenden onder u hebben natuurlijk al lang in de gaten dat ik niet tot de categorie behoor die deze 'moeilijke tweede' niks vind. Integendeel! 4,5* is niet niks lijkt me zo.

Titelsong Darklands opent het feest. Dark? Donker? Nee, niet bepaald. The Jesus and Mary Chain klinkt opeens niet zo gruizig meer, het klinkt wat gelikter en daarmee ook toegankelijker. Dit is eigenlijke pure en prachtige jaren '80 pop. In die tijd verschenen er wel meer liedjes van dit kaliber, maar de spoeling is al dunner aan het worden als we het gaan vergelijken met nummers als dit Darklands. Tutututudu.......
Bij de start van Deep One Perfect Morning denk ik altijd dat Nico All Tomorrow Parties gaat zingen. Zodra de zang inzet weten we dat het Nico niet is (ondanks dat ook deze stem zwaar klinkt).
Een mooi, meeslepend nummer met een mooie kristalheldere gitaarsound. Daar kunnen veel UK bandjes anno nu een puntje aan zuigen.
Van Happy When It Rains kan ik zeer happy worden, daarvoor hoeft het niet eens te regenen. Pop optima forma. Duidelijk één van de hoogtepunten op dit album.
We hebben hier duidelijk te maken met heren die weten hoe ze goede muziek moeten maken. Niks gruizige takkeherrie hier.
Down On Me laat horen dat een band als The Pixies goed hebben geluisterd naar deze band. Ingenieuze, korte popsongs die geen minuut te lang duren en daardoor enorm aan kracht winnen. Springerig en luchtig, maar door de wat neuzelige zang blijft het toch met beide benen op de grond. Heerlijk zoals die gitaar hier ronddwarrelt.
Nine Million Rainy Days klinkt wat doomy mede door de bas. Door de heldere produktie blijven dit soort nummers na al die jaren ook goed overeind. Ook hier weer de tudududu koortjes, maar die storen totaal niet.
Het doorbreekt de loomheid enigszins waardoor het een leuke twist krijgt.
April Skies is gewoon weer zo'n perfecte pop-song. Absoluut mijn favoriet. Ik kan me best voorstellen dat Psychocandy-liefhebbers dit soort nummers niet zo zien zitten, voor mij is het alleen maar smullen en flink tot mij nemen. Dit klinkt zo fris als de April Skies die ze bezingen.
Fall is weer typisch zo'n nummer waar Frank Black duidelijk verzot op moet zijn geweest. Kort maar krachtig en hier klinken de gitaren dan iets gruiziger (alhoewel....).
Hoe helder klinkt Cherry Came Too dan weer. Ik kan me daar nog steeds over verbazen. Zo waardeloos als ik de sound op b.v. Psychocandy soms vind, zo mooi vind ik het op dit album. Ik heb het al eerder gezegd en ik doe het gewoon weer: die jaren '80 hebben wel degelijk goede
muziek weten af te leveren. Je moet gewoon verder kijken (of is het nu luisteren?) dan je neus lang is.
En als ik dan toch in herhalingen val: heerlijk gitaarwerk!
Bij On The Wall moet ik weer aan Lou Reed denken. En wie zegt dat noise en gruizigheid bij deze band horen moeten maar snel wat anders gaan doen (stofzuigen bijvoorbeeld) en hier wegblijven. Dit zijn toch mooie pareltjes? Daar is geen gruis voor nodig.
Dit nummer heeft een bepaalde spanning die onderhuids weet te blijven.
Afsluiter About You is gewoon mooi. Mooi + Jesus and Mary Chain = Darklands.

Ik schrik overigens van mezelf in mijn eerste korte stukje; daar had ik het over 'misschien ietsje gedateerd', maar eerlijk gezegd kan ik dat eigenlijk helemaal niet zo snel ontdekken. Ik heb niet voor niets de term fris op laten duiken.

Beste muziek-vrienden: als u dit album nog nooit beluisterd heeft en de jaren '80 maar zo zo vind dan raad ik u Darklands van harte aan. Het zal ongetwijfeld een aangename verrassing blijken te zijn.

BoyOnHeavenHill schreef:
Door de tegendraadsheid van Psychocandy werd die plaat door slechts weinigen opgepikt, maar de reputatie die JAMC aldus opbouwde zorgde er wel voor dat een heleboel mensen eens naar Darklands gingen luisteren. En zo werd deze band in mijn kringen ontdekt als sfeervol alternatief bandje, zonder dat ik overigens met het debuut aan hoefde te komen.
        Psychocandy ben ik al die jaren blijven beluisteren, Darklands hoor ik nu voor het eerst in misschien wel twintig jaar opnieuw. aERodynamICs uitgebreide en zeer lovende bericht hierboven kan ik geheel begrijpen, maar ik blijf er zelf toch een band in horen die op hun spectaculaire en unieke eerste album een formule heeft gevonden waarmee ze zichzelf op de kaart hebben gezet en die van hun tweede plaat vervolgings een keurige invuloefening hebben gemaakt: "twee akkoorden dus, hmm, simpel drumwerk, een beetje omfloerste zang, en dan laten we de feedback weg maar de nummers denderen nog wel gewoon door. . ." Ik kan hier zelf niets anders dan een zouteloze herhalingsoefening zonder enige spanning in horen. Een aardige en degelijke plaat, maar na de briljantie van het debuut was en is "degelijk" voor mij in dit geval teleurstellend.
 

Tupmeel schreef:
Aan deze plaat ben ik toch een aantal jaren verslaafd geweest. En nog steeds wel een beetje eigenlijk. Brave Words is veruit de beste plaat van The Chills. Prachtige liedjes, mooie teksten. Heb altijd een zwak gehad voor het gevoel voor melodie van Martin Phillipps. Hij zingt bovendien altijd lekker dóór. Luister bijvoorbeeld naar het titelnummer 'Brave Words' (live te zien op youtube): Phillipps begint meteen te zingen en als hij klaar is, is het nummer afgelopen. In anderhalve minuut zet hij intussen wel een lied met kop, staart en tussenstuk neer. En met een boodschap, geloof ik. Mooi, mooi. Op andere cd's van The Chills werd dit hoge niveau alleen sporadisch gehaald.

Zephyr schreef:
Ondanks dat ik vind dat de produktie van dit album beter had gekund, geef ik hier toch **** voor.
De prachtige songs die Martin Phillips schrijft, zijn van hoge kwaliteit.

Dit is uit mijn favoriete nummer :

Well I'm not in love with anyone,
But I could fall in love with you
I have no patience for anyone, anyone, anyone
but I've lots of time for you.

Because you're so beautiful, why aren't you mine
cause you're so beautiful, why aren't you mine
cause you're so beautiful, why aren't you mine
cause you're so beautiful, why aren't you mine

Waarom deze band nooit een groot publiek heeft bereikt, is me een raadsel.

Ataloona schreef:
Een album wat al heel lang een favoriet van mij is, eigenlijk op de gok gekocht terwijl ik alleen Dominion/Mother Russia kende en wat was ik toch blij met deze aankoop.

Gelijk na mijn aankoop het discje in de autoradio gedaan en genieten met de harde drumcomputer en de bombastische sound. Zelfs mijn moeder, die achter het stuur zat (en waar ik de laatste tijd niet meer zoveel smaakovereenkomsten mee heb) vond het toch wel heel lekker en we betrapten er ons zelfs op dat we toch wel mee zaten te zingen met Some day, some day, some day, - Dominion. Ja heerlijk was dat. We moesten van Amersfoort naar Zeewolde toe, een stukje waar je meestal nipt 25 á 30 minuten over doet. Gelukkig namen we door werkzaamheden de verkeerde snelweg en kon ik - zo blij als ik was - dit hele album in 1 keer beluisteren en wat een trip was dat zeg! Nog nooit was voor niks omrijden zo leuk. Genieten bij elk nummer, de aparte klanken van Flood I, het zoals Deric Raven al genoemde tekorte Lucretia My Reflection (fantastisch nummer) en het rustige 1959. Mijn moeder houdt helemaal niet van goth muziek, maar ik wist wel dat ze dit goed zou vinden eigenlijk, ze is namelijk groot liefhebber van keiharde drums, en ja, daar staat dit album bol van.

We waren immers net van de snelweg af en moesten door het hobbelige weilanden gebied van Nijkerk/Putten rijden en wat is This Corrosion de perfecte soundtrack daarvan. De aparte manier van zingen door Eldritch die de lead neemt na het kerkelijke en grootse intro. En weer waren we aan het swingen en zingen geslagen met dit nummer. Hoe gemakkelijk dit opzwepende album je pakt is onbegrijpelijk. Maar is dit dan allemaal maar makkelijke muziek, want goth muziek van de 80's hoort toch depressief te klinken met sombere teksten? Nou daar doen Eldritch en Morrison niet aan. De teksten zijn nog steeds vol tragiek, echter word het soepeler gebracht. Op een catchy manier kun je wel zeggen. En als ik in het boekje kijk voor de teksten moet ik toch ook zeggen dat de teksten vrij sterk in elkaar zitten, niet zo makkelijk te begrijpen en steeds een mooie woordkeuze.

And her halway
Moves
Like the ocean
Moves
And her halway
Moves
Like the sea

Wat een mooie opening door Eldritch die al fluisterend en kreunend ons introduceert tot Flood II die ik ietwat minder, maar nog steeds erg de moeite waard vind
Ja, de plaat blijft sterk doorgaan met Driven Like the Snow, het liedje wat de plaat afsluit, de tekst die de plaat afsluit is Never Land (a Fragment).

En zo komen we eindelijk thuis aan, na toch te hebben genoten, ook al hebben we flink omgereden. En zo vomt dit album eigenlijk - ook al ben ik nog maar 16 - al wat jeugdsentiment Het ''echte'' album is al voorbij, maar dat wil niet zeggen dat er niks meer te genieten valt. Het lome Torch grijpt wel een beetje terug naar de oude Sisters, Colours is swoel en heeft een heerlijk drumritme plus synths, Never Land is fantastisch, waar de afsluiting van deze plaat een fragment uit het nummer was is dit de volledige versie en als laatste de sublieme Hot Chocolate cover Emma, die van zichzelf al donker is, maar hier helemaal zwart is, heel grimmig met de baslijn en de dreunende drums en ik vind deze versie eigenlijk nog wel mooier. Daar stonden de Sisters natuurlijk ook om bekend, hun fantastische covers, maar dit slaat alles. Een volmaakt eind van een geweldig album genaamt:

Floodland

frolunda schreef:
Vind dit nog steeds hun minste album maar dankzij de bonus nummers op de collection versie wordt Floodland toch wel een stuk aantrekkelijker.Vooral de Sisters of mercy uitvoering van de Hot chocolate klassieker Emma is niets minder dan briljant.

Hans Brouwer schreef:
The Sisters of Mercy: ik ken helemaal niets van hen. Echter, vanmiddag hoorde ik op de radio het nummer "Emma", bonustrack op dit album, voorbij komen. Dat klonk heel erg goed. Is dit nummer representatief voor de muziek van The Sisters? Zo ja, wat is een album waarmee ik zou kunnen beginnen om kennis te maken met deze Britten?

Chameleon Day schreef:
Vleermuizen zijn nooit "vrolijk". Dat is immers te "blij". Maar als je de uitvoering van 'Emma' goed vindt, moet je ze niet meteen afschrijven.

Madjack71 schreef:
Een nog steeds fris klinkende plaat, met veel tijdloze liedjes erop, waarvan Bury Me Deep in Love een i.m.o. rechtstreekse klassieker is....en dat terwijl ik nu pas van The Triffids hoor. Een opvallende stem, aanstekelijke liedjes en een album vol pareltjes voor het oor. Voor mooie muziek is het nooit te laat.

FLUOman schreef:
Heel goed album, maar naar mijn mening moeten ze onderdoen voor de geniale cd 'born sandy devotional'. Het klinkt idd nogal 80ies en geforceerd. De 'psychotische' en claustrofobische sfeer van BSD is hier veel minder aanwezig. 3 tracks vormen echter een uitzondering & kunnen naar mijn mening tot het beste in hun oeuvre gerekend worden: vagabond holes, kelly's blues en vooral het freaky 'jerdacuttup man' (een song over een man die levend gemumificeerd wordt).

deric raven schreef:
Bury Me Deep in Love is het beste nummer van dit album; wat wel minder is dan Born Sandy Devotional.

MartinoBasso schreef:
BSD hoort bij mijn favoriete albums allertijden maar deze is echt te cheesy naar mijn zin.

Ernie Ball schreef:
Van bovenstaande recensies begrijp ik dat de meeste schrijvers een voorkeur hebben voor Born Sandy Devotional.

Premonition schreef:
....en het jaar dat ik op vakantie iets buiten Londen heel toevallig Robin Guthrie en Liz Fraser tegen kwam, toch wel mijn muzikale helden op dat moment. Ik durfde alleen “Hello, I like your music very much” te zeggen. Gelukkig waren ze beiden net zo schuchter als ik was…