Ken ik niet, hoes komt me ook niet bekend voor (soms is dat een referentie), maar gaat op de 'to listen'-lijst. Meer een singer-songwriterplaat dan een melodieuze hardrockplaat als ik jouw commentaar bij dat album mag geloven, maar dat schrikt me niet af. Is voor mij evengoed een interessant genre.

Als liefhebber van internationale hitparades - want dat ben ik óók - word ik op zo'n moment ook meteen nieuwsgierig naar de successen van Triump, want daar heb ik me eigenlijk nooit eerder in verdiept. Volgens de Wiki-discografie zijn Somebody's out there (#27) en Hold on (#38) hun succesvolste singles in de VS en Magic Power in Canada (#14). Rock 'n' roll machine blijkt in eigen land hun bestverkochte album te zijn (dubbel platina, waarschijnlijk 'in the long run'). Ik vraag me af in welke mate dat dan die gecombineerde compilatie is met nummers van het eerste twee albums. Want dat was de internationale uitgave van die titel. In de VS was Allied Forces hun enige platina plaat.

Just a game en mijn favoriet Thunder Seven waren allebei goed voor platina in de VS. Latere jaren-tachtig albums deden het ook heel aardig in Zweden en in iets mindere mate in Engeland. In Zweden reikte het live-album Stages zelfs tot de 13e plaats, da's best hoog. Wel eens beluisterd, maar nooit aangeschaft wegens - van wat ik me herinner - een bar slecht geluid.

die 'gecombineerde' plaat was mijn eerste plaat (die ik ook in mijn betoog noemde). Daar staat ook 'Blinding Light Show' op. In Europa waren toen de eerste twee platen afzonderlijk gewoon niet verkrijgbaar, of in de platenbakken te vinden.

Ik dacht altijd dat 'Lay It on the Line' hun grootste hit was, omdat het zo lekker rockt en een catchy riff heeft.

Ja, de OOR-popencyclopedie... volgens mij was het de tiende editie die ik erg vaak uit de bibliotheek geleend heb. Had er achteraf bezien ook best eens een exemplaar van kunnen aanschaffen, maar goed, sla zo'n boek in het www-tijdperk nog eens open en je hebt ineens een hoop gefronste wenkbrauwen.

Een eigen lemma voor Triumph klinkt op zijn minst opmerkelijk. Ik ben alleen bekend met het album Allied Forces... wel een fijne plaat, dat dan weer wel.

Een eigen lemma binnen het hoofdstuk Canada. Misschien schreef ik het niet duidelijk. Een soort sub-lemma dus. Ik heb overigens nog drie edities thuis in de boekenkast staan. Maar die sla ik dan weer te weinig open.

Laat deze nummer 98-bespreking een prikkel zijn voor je om eens wat meer Triumph te proberen.

Bijzonder dit, niet alleen heb ik nog nooit van Triumph gehoord, ook het viertal soortgelijke bands die je noemt zeggen me helemaal niets. Dat gebeurt me eigenlijk zo goed als nooit in dit topic

Haha, kan ik me voorstellen. Melodieuze hardrock is dan ook wel een heel specifiek subgenre. Niet té heavy aangezet, maar wel radiovriendelijk, althans in de VS en Canada, waar die bands met name in de jaren tachtig behoorlijk populair waren. In onze contreien bleef hun bekendheid beperkt tot liefhebbers van het genre. Hoewel Y&T hier toch wel wat aanhang geniet en regelmatig door Europa toert. Ze stonden zelfs ooit eens op Pinkpop.

Triumph ken ik enkel van mijn OOR recensies topic.

Binnen dat subgenre vallen ook: Van Halen, Europe, Bon Jovi. Die ken je vast wel. Triumph zit in die hoek. Geeft het een kans, zou ik zeggen.

p.s. er komt nog heel veel dat je niet gaat kennen.

Serieus. Hij heeft zeker 3 prachtplaten afgeleverd. Dit is de mooiste; All This and Heaven Too (1978)

Mooi ding ja, OOR's Popencyclopedie. Die uit 1994 was jarenlang mijn belangrijkste bron om over muziek te lezen. Later heb ik er nog wel meer gekocht (bijna de hele reeks), maar uiteindelijk ook allemaal weer weggedaan op die uit 1994 na.

De band had ik ook nooit van gehoord, maar Never Surrender klinkt zeker niet verkeerd.

De komende tijd zal ik vooral muziek uit mijn top100 draaien, omdat ik ook een goed verhaal moet schrijven. Daarna kan ik weer nieuwe muziek ontdekken. Lees je mee Tony?

Zeker weten Michiel!! Ben benieuwd hoeveel ik van je top 100 al ken en mss nog wel nieuwsgieriger hoeveel ik niet ken. Neem aan dat je ook "gewoon" enkele jazz favorieten in deze lijst meeneemt, of neem ik dat verkeerd aan? Anyway, vind het heel leuk om dit topic te gaan volgen. Dat 3e album van Alphaville heb ik iig al even snel beluisterd en klinkt al veelbelovend. Succes met deze trip.

Zonder al teveel te verklappen, is mijn lijst erg divers en komt er zeker wat jazz langs en neefjes en nichtjes van jazz. Leuk dat je mee leest!

97. Omega
https://i.discogs.com/NTxGD33qsKvaNR-BsDPZFwDpZOIdZ_9JeTYvwy_tpDk/rs:fit/g:sm/q:90/h:288/w:400/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTE0ODU2/NC0xMTYyMzYzOTk2/LmpwZWc.jpeg

* Mijn favoriete album: 200 Years After the Last War (1974)
* Een goed instapalbum: Time Robber (1976)
* Meer informatie: Omega (Wikipedia)
* Soortgelijke bands: Nektar, Uriah Heep, Locomotiv GT, Bergendy

De kans dat iemand, behalve de die-hard progressieve rockers onder ons, deze band kent is wel klein. Ik zal een heel klein beetje over de band vertellen. Omega is een in Hongarije mateloos populaire band, die al sinds 1962 mee draait. De band mocht van de Hongaarse regimes in de jaren '70 platen uitbrengen op het West-Duitse Bellaphon en Bacillus met zowel Engelse als Duitse teksten. Via deze platen is de band buiten de landsgrenzen bekend geworden. Gek genoeg werden deze platen dan weer verboden in eigen land.

Ik kwam als jonge tiener de band op het spoor, puur door de hoes van '200 Years After the Last War', welke ik op cd vond in de Haagse Plaatboef in de bak met progressive rock, waar ik altijd naar krenten in de pap zocht. Het was een goedkope jaren '90-reissue, zonder verder informatie in het cd-boekje, dus de band was lekker mysterieus. De muziek op de cd was ook mysterieus, het was een mengelmoes van vroege symfonische rock en psychedelische rock met lekker veel orgel, gitaar, stevige songs, een epic van twintig minuten en zang met zoveel accent dat ik er bijna niets van verstond.

Niet heel veel later zag ik, tot mijn vreugde en verbazing de lp 'Hall of Floaters in de Sky' bij een andere Plaatboef (Den Haag had op een gegeven moment drie(!) Plaatboeven). Deze was wel 20 gulden, want ook al waren lp's goedkoop in de jaren '90, de zeldzame lp's kostten nog steeds een aardige duit. Ik was enorm in mijn nopjes met de lp, want de hoes was geweldig, zo'n heerlijke progrock-hoes met een grote roofvogel over een rotsachtig landschap. De muziek was geëvolueerd van psychedelische rock naar meer symfonische hardrock ála Uriah Heep, die ik op dat moment nog niet kende. Met name de toetsenist van Omega is erg aanwezig met orgel, mellotron, synthesizer en what not. Je moet er maar van houden.

Nog wat later kwam ik (weer op lp) het bekendere 'Time Robber' tegen waar de band meer richting de spacerock (denk aan Eloy en Nektar) was opgeschoven. De hardrock was minder aanwezig en de composities zijn wat rustiger en luisteren makkelijker weg. Liefhebbers van Eloy zouden deze plaat echt moeten proberen. Al is de vergelijking met Uriah Heep nog steeds niet ver weg; 'Don't Keep on Me Waiting' klinkt vooral erg Heepish ála 'July Morning'. Ik beveel deze plaat hoe dan ook van harte aan. Op Tidal en Spotify zijn de Engelstalige platen tegenwoordig gewoon te vinden en te beluisteren.

Aldus was mijn collectie Omega-albums lange tijd maar 3 albums groot (1 cd en 2 lp's). Ik raakte als twintiger mijn interesse in symfo kwijt, en ging andere paden bewandelen. De cd en de lp's verkocht ik om redenen en pas in de jaren na 2008 ging de muziek weer luisteren omdat ik bij Musicmeter was aangesloten en oude liefdes met een klik van de muis op je pc of laptop konden staan. Inmiddels heb ik deze drie platen op vinyl weer in huis en meer van ze hoef ik niet in huis, of ik moet nog eens één van die andere Engelstalig lp's tegenkomen (zoals 'Skyrover' of 'Gammapolis')

De meeste progrock-liefhebbers kennen de band waarschijnlijk van het album Transcendent, waarmee ze heel eventjes wereldwijd bekendheid genoten onder de liefhebbers.

De band staat zo laag op de lijst, niet omdat ik ze slecht vind (anders zouden ze überhaupt niet meer in de lijst staan), maar meer omdat mijn interesse in dit soort progressieve rock wat is afgenomen. Maar de nostalgie speelt hier een grote rol en ik word echt heel blij als ik ze draai en bovendien vind ik dit soort bands altijd lekker sympathiek: gewoon doen wat je wilt doen, ook al is het tegen de wensen van het regime en de mainstream in.

Hier twee youtube-video's om een idee te geven hoe ze klonken. 'You Don't Know' is een lekkere Uriah Heep-achtige rocker en 'Late Night Show' een heerlijke mid-seventies spacerocker die liefhebbers van Eloy en Pink Floyd zeker moet aanspreken. Het nummer kent misschien wel één van de mooiste coda's die ik ooit in de progrock hebben mogen horen. Kippenvel is gegarandeerd! Veel luisterplezier gewenst.

En jawel hoor, daar gaan we al!

Dat is toch ook wel het mooie aan deze topic toch? Maar er komt vast ook wel wat voorbij dat je kent.

De mannen van Omega brachten twee tot drie albums per jaar uit. Zie ik dat goed? Als fan heb je dan wel je werk.

Ze brachten platen uit in het Hongaars, Duits en Engels, ongeveer tegelijkertijd. Het zijn dan vaak dezelfde songs, maar dan met een anders gezongen teksten, soms een beetje verschillende arrangementen. Maar de Hongaars gezongen platen vind ik niet zo interessant. Als ik puur naar de Engelstalig platen kijk, zijn er 7 platen en een liveplaat om te 'sparen'. Het is wel een band die extreem lang heeft bestaan.

Check. Voornamelijk bekend met The Hall of Floaters in the Sky (in het Engels), met 20th Century Town Dweller als eruit springend nummer. Fijn bandgeluid, maar ik sla Nektar en vooral Uriah Heep toch wel een maatje hoger aan; van die laatste weet ik ook vrijwel zeker dat we die ergens veel hoger in je lijst nog tegenkomen.

Ik verklap niks, maar die kans is wel groot ja. Voor de liefhebbers heb ik sowieso nog wat verrassende en obscure prog-artiesten in de lijst, waar ik zelf altijd erg blij van word.

Bijzondere uitspraak. Nektar heeft enkele geweldige albums gemaakt, waar Heep me nooit zo heeft kunnen overtuigen. Mss toch nog eens proberen dan.

Ik ken Omega inderdaad niet, maar aangezien ik geen liefhebber van het genre ben, is dat ook allerminst verrassend. Triumph is voor mij eveneens een onbekende naam.
Alphaville ken ik zeker wel en vind ik een fijne band. Van The Tremeloes ken ik maar een paar nummers.

Leuke, inhoudelijke verhalen met persoonlijke ervaringen tot nu toe, Mssr Renard.

Uriah Heep zit bij mij ook pas een paar jaar in de herwaardering, na lang in het laatje "niet zo overtuigend" gelegen te hebben. En ik heb er nog een hoop aan te verkennen. Dat had al enige urgentie, maar na het geweldige optreden van afgelopen zaterdag, ligt die urgentie nog wat hoger.

Ik zat even te neuzen tussen je 5*-platen, en daar staat dan weer niet veel tussen dat ik dan ken. Ik hoop je te verrassen met bands die niet direct in de symfo- en hardrock-hoek zitten. Er zijn ook artiesten van na 1990, dus het zijn ook niet allemaal gouden ouden.

96. Sky
https://i.discogs.com/t5roMzR8C6TuWXxY1HIg2b5p25VZiiDjWGgtpxDmee0/rs:fit/g:sm/q:90/h:363/w:448/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTMxNDkx/MS0xNDgxMDEzMzE5/LTE2NTcuanBlZw.jpeg

* Mijn favoriete album: Sky (1979)
* Een goed instapalbum: Sky (1979)
* Meer informatie: Sky (wikipedia)
* Soortgelijke bands: Mike Oldfield, John Williams, David Bedford

Sky was een soort 'Supergroup', niet zoals de bluesrock-supergroups van begin jaren zeventig, maar meer zoals Asia dat ook was. Met andere woorden: bekende muzikanten uit allerlei symfonische rockbands die de handen inéén sloegen (voor meer info zie de wikipedia-link).

Anders dan Asia, was Sky geen rockband met zang. Sky richtte zich op pure symfonische rock, dus het spelen van klassieke thema's met rockinstrumenten. Belangrijk en ook beroemd bandlid was John Williams (niet die van de Star Wars-soundtrack), een australische klassiek gitarist die al bekend was geworden van een song uit de film 'The Deer Hunter'.

Sky was mateloos populair, hun platen verkochten wereldwijd en werden goud of platinum. De single 'Toccata' was zelfs in Nederland een grote hit. Maar daar ken ik ze niet van. Ik ken ze uit de Oor's Pop Encyclopedie onder het kopje "Symfonische Rock". Ik had als tiener de plaat 'Sky', 'Sky 2' en 'Sky 3', waarvan ik 'Sky' de beste vond. Deze is de enige plaat met Francis Monkman (ex-Curved Air) en heeft betere composities. Naarmate de jaren '80 vorderden werd hun muziek mijns inziens steeds minder interessant. Hun liveplaat 'Sky Five Live' is overigens ook de moeite waard.

De platen van de band ontlopen elkaar op muzikaal gebied niet zo heel veel. Sky vaart soms gevaarlijk dicht tegen de muzak aan, en speelt vooral heel veilige symfonische rock. Daarom luistert het ook altijd zo heerlijk weg. Ik ben zeker een liefhebber, maar niet altijd. Soms verrast de band trouwens met best wel interessante en virtuoze songs, maar soms is het ook wel wat gladjes en netjes. Omdat de muziek volledig instrumentaal is, vind ik het ook zo heerlijk. Je kunt er zo lekker bij wegdromen.

Leuk weetje: bandlid Herbie Flowers speelde de wereldberoemde baslijn van 'Walk on the Wildside' van Lou Reed.

Hieronder mijn favoriete songs van de band:

Gymnopedie No. 1 (een prachtige bewerking van een Satie-compositie):



Where Opposites Meet (een epic van Francis Monkman, wat doet denken aan Mike Oldfield):



En hier dé grote hit van Sky ('Toccata', een bewerking van Bach's 'Toccata Con Fuga').

Tot nog toe allemaal in meer of mindere mate wel bekend. Omega is de enige van het stel waar ik nog wel eens een cd van opzet (200 Years of Hall of Floaters).

Verbaast me ook niet, met onze gedeelde achtergrond in de progressieve muziek. Ik vermoed dat jij nog de minste verrassingen gaat tegenkomen, ook gezien al onze andere gedeelde genre-interesses.

Leuke type-o 'Hall of Flaters', maar een flater is die plaat zeker niet.

Overactieve autocorrect...

Ik vermoed dat ik nagenoeg alles uit je lijst wel ga kennen. Of we veel overeenkomsten in onze top100 hebben, valt nog te bezien...

Ik begrijp dat de kennismaking met Y&T niet heel goed is bevallen

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat in die keuzelijst het aantal echte draken voor mij vrij miniem is. Staan in dat tiental dus ook een paar in de categorie "wel aardig". En dan delft een voor mij compleet nieuw nummer uit die categorie dan toch al snel het onderspit