Ben benieuwd of dit de token black van de lijst blijkt te zijn. Zeer goeie zanger natuurlijk.

Zo wat een aangenaam begin! Als je dit niveau weet vast te houden... Nou verwacht ik nog wel wat meer artiesten tegen te komen die ik ook hoog heb zitten, maar deze had ik niet verwacht. Dus aan die verrassing is al voldaan.

Ik verwacht veel van u heer Casartelli! Niet alleen op muzikaal gebied maar ook op schriftelijk vlak... Een bescheiden begin siert u.

Ik kom uit een feministisch nest. Een titel in mijn moeders boekenkast die ik nog zo voor me zie is "Er moet een vrouw in". Ik heb het boek verder nooit gelezen, maar als kind nam ik de titel vrij letterlijk: er zit nu nog geen vrouw in de politiek, het bestuur, etc. en die moet er allicht wel in. Later leerde ik dat de titel één laagje dieper ging: het was meer een (gepercipieerd) citaat van mannen met macht die vonden dat er dan in godsnaam ook maar een vrouw mee moest doen, om van het gezeur af te zijn.

Ook als deze variatie met een schep zelfspot, een snufje eerbetoon en een generieke korrel zout genomen mag worden, vermoed ik dat je je antwoord daarmee wel ongeveer hebt.

99. Scorpions


Favoriet album: Crazy World
Favoriet nummer: Still Loving You
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 1996-heden
Ook in de lijst van: -

De waarschijnlijk bekendste muzikale zonen van Hannover gaan al het grootste deel van mijn muzikale leven mee, al waren ze anno 1996 eigenlijk ook al uit de tijd gevallen. In eerste instantie gingen vooral de ballads erin als gods woord in een ouderling. De eerste daarvan was niet een van de drie monsterhits, maar White Dove, een liedje voor een goed doel (oorlogsslachtoffers in Bosnië?). Bij het Wikipedia'en kom ik erachter dat het ook nog een cover van Hongaarse progband Omega uit 1969 was - zo leert een mens nog eens wat.

De monsterhits volgden, de metalen hoofdmoot uit de jaren '80 volgde en ook de best gedateerde psychedelische (hard)rock uit de jaren '70. Pure Instinct werd bij uitkomen aangeschaft, maar een paar jaar later werd het bij opvolger Eye II Eye al moeilijk om de band bij te houden.

Er zullen niet veel artiesten in deze lijst staan met 3½* als hoogste albumcijfer. Voor de nostalgiewaarde toch een 99e plek. Albums als Lovedrive, Animal Magnetism, Blackout, Love at First Sting en Crazy World staan nog goed overeind. Daarbuiten nummers als Virgin Killer, We'll Burn the Sky en het hieronder geplaatste Woman ook. Met het live zien van de band op afgelopen Graspop (met een voor een 76-jarige nog goed bij stem zijnde Klaus Meine) is de cirkel rond.


Uitgelicht nummer: Woman

De wegen van Casartelli en mij kruisen ook al haast een heel muzikaal leven dus ik verwacht veel herkenning in de keuzes.

Even een vraagje voor ik losbarst... Hoogtijdagen: is dat vanaf wanneer je met enige regelmaat naar bent gaan luisteren?

100. Bill Withers:
ik heb het zelfde boxje al zat daarvoor nog een verzamel. Bij mij niet in de lijst maar zeer zeker wel op de shortlist. Bij een Top 150 had Bill het waarschijnlijk wel gehaald. Zijn 1ste drie albums zijn zeer goed en het live verslag uit 1973 zelfs prachtig (4,5*)

99. Scorpions:
De tweede leg met hits komen helemaal uit mijn tijd en behalve dat het lekker meeblerren was deden die me niet zo veel. De grote rockballadhit uit de 70's zelfs nog minder. Het hitalbum uit 1990 wel in de kast en dat is best een aardig album (3,5*), verder op het redelijk machtige Alien Nation en hier en daar een ander nummer na is de band me vrij onbekend.

Exact dat. Het zal bij een aantal toekomstige entries ook wel een vanaf wanneer tot wanneer worden.Volgens mij heb ik zelfs ook diezelfde verzamelende voorganger. Die beviel niet slecht, maar ik had kennelijk toch een paar albums nodig om Bill Withers er echt uit te laten springen.

Ja, want er moet natuurlijk ook nog iets Afrikaans in. Liefst dan ook nog blind, 65+ en minstens de helft vrouw. Ik reken erop!

Gelijk twee artiesten die ik nauwelijks ken. Ik moest eens auditie doen bij een metalcoverband en 'Rock You Like A Hurricane' spelen. Dat ging helemaal mis, want ik kende de song niet. Ik mocht ook weer verder zoeken, want ik kende geen enkele song uit hun set.

Als invaldrummer en sessiedrummer bij jamsessies heb ik wel heel vaak 'Ain't No Sunshine' moet begeleiden, maar die is niet zo moeilijk. Wel een heerlijk nummer. Dat nummer en 'Just the Two of Us' zijn de enige nummers die ik uit mijn hoofd van hem ken.

Leuk om zijn naam voorbij zien te komen, want ik houd wel van soul en R&B en heb te weinig soul en R&B thuis. Ik houd mijn ogen open bij het struinen door platenbakken.

Luister Bill Withers - Live at Carnegie Hall (1973) - MusicMeter.nl eens, voor mij een van de mooiste liveplaten die ik ken. Vooral de afsluiter van bijna een kwartier is geweldig!

Toevallig heb ik ook een metalcoverband in mijn vriendenkring en ook zij hebben Rock You Like a Hurricane prominent in het repertoire. Dus het moet maar een klassieker zijn - ik heb er zelf, een behoorlijke meeblerbaarheid ten spijt, nooit heel veel aan gevonden.

De bijbehorende videoclip zag ik een paar weken geleden pas voor het eerst. Ik weet niet hoe er in 1984 naar gekeken werd, mais soit... dat is dan in elk geval veertig jaar geleden.

'the bitch is hungry, she needs to tell, so give her inches, and feed her well', leert de ondertiteling mij. Ik kan het niet uitzitten helaas, daarvoor vind ik de stem te onaangenaam.

Ian Anderson kon het niet beter verwoorden in zijn 'Kissing Willie' of Jon Oliva in 'She's in Love'. Toch een periode waarin mannen van zich moesten laten gelden. Zelfs Barclay James Harvest ging de dubbelzinnige kant op in 'Loving is Easy'. Soms leer je pas later in je leven wat je allemaal hebt zitten mee blèren.

98. Oasis
(+ Noel Gallagher's High Flying Birds)


Favoriet album: (What's the Story) Morning Glory
(Chasing Yesterday)
Favoriet nummer: Some Might Say
(Ballad of the Mighty I)
Live gezien: Nee
(Ja)
Hoogtijdagen: 1995-2007
Ook in de lijst van: -

Anno 1995 was ik net een paar jaar fanatiek de Top 40 (preciezer: de Mega Top 50) aan het volgen en met alle eurodance was ik in eerste instantie best content, maar misschien was er in de rock toch wel meer te halen. Van Oasis was het nummer Whatever al wel eens opgevallen op MTV, maar bij Some Might Say spitsten de oren zich een stuk meer. Roll With It volgde en bij Wonderwall was ik blij eens een echt rocknummer in de hitlijst te mogen begroeten... dat was nog voor het nummer volkomen kapotgedraaid werd.

Het album (What's the Story) Morning Glory kreeg bij uitkomen een nogal zure Volkskrant-recensie (what else is new), maar dat heeft mij uiteindelijk niet ontmoedigd hem enkele maanden later alsnog in huis te halen. Het werd, met Lives Throwing Copper (die de lijst dan weer niet gehaald heeft) ongeveer dé contemporaine rocksoundtrack van mijn puberteit. Elk nummer op het album is wel een tijdje minimaal semifavoriet geweest en het totaalplaatje doet het nog steeds goed.

Ook Oasis stelde de kersverse fan met het volgende album op de proef. Be Here Now is door mij uit de bibliotheek geleend, trouw op een bandje gezet, maar na tig luisterbeurten moest de fan erkennen dat dit misschien toch wel wat opgeblazen was allemaal. Het album heeft zich zelfs nooit in aanschaf op cd kunnen verheugen, iets dat (weliswaar vele jaren later) met de in eerste instantie genegeerde opvolger nog wel gebeurde.

Tijdens mijn studietijd had ik een vriend die erg into Oasis was. Het zal voor een flink deel dankzij hem zijn dat ik Heathen Chemistry ook weer redelijk in het hart gesloten heb. Het nieuwe bandje van Noel Gallagher hebben we in 2016 nog eens live gezien in wat toen nog de Heineken Music Hall heette. Het leverde ook wat Oasisklassiekers live op. Liam Gallagher deed solo op Rock Werchter 2023 ook een duit in het zakje. Maar mocht die fatsoenlijke reünietour er nog eens komen...


Uitgelicht nummer: Roll With It

Sterk begin, zit toevallig net in een heuse Scorpions-fase. Het magistrale live-album Tokyo Tapes onlangs mogen ontdekken. Van Bill Withers (de singles) en Oasis (de eerste twee albums) ook liefhebber.

Allerminst verkeerd begin, en ook meteen gevarieerd. Ik ga mee met Johnny Marr wat betreft de opmerkingen over Bill Withers en Oasis.

Oasis, ken ik ook maar 1 nummer van. Het zal geen verrassing zijn welke dat is. Vaak gespeeld wel als drummer. Stiekem nog best een groovy ritme. Ik vind het verder niet zo een leuk nummer.

Bill Withers behoort hier ook tot de favorieten, maar wel als onderdeel van een muzikale mix waarvan soul en funk een behoorlijk bestandsdeel vormen.

Dat geldt zeer zeker niet voor Hardrock, maar voor Scorpions kan ik dan nog bovengemiddeld veel sympathie opbrengen - al geldt dit dan vooral voor hun ballads.

Oasis - en eigenlijk de hele Britpop - heeft me ook nooit zo veel gedaan, maar recent is daar specifiek voor deze band toch enige herwaardering gekomen, niet in het minst door het uitstekende Knebworth-album. Van de drie is het de enige die ik live gezien heb, maar dat is wel in de tijd dat ze met tomaten werden bekogeld. Mijn ervaring was toen ook verre van positief (maar: zie de eerste zin).

Ik vind Wonderwall altijd een erg lekker nummer om zelf op gitaar te spelen, gek genoeg kan ik het nummer zelf niet meer aanhoren...

Het is niet aan mij om tijdens een top100 van iemand anders heel veel aandacht te genereren met mijn mening. In feite heb ik zelf niet zoveel met moderne rock in het algemeen en nineties-rock in het bijzonder. Ik mis de vrije vorm, de solo's/improvisaties, en het is allemaal wat basaal in mijn oren. Bands als Oasis en R.E.M. belichamen voor mij een beetje de muziek waar ik het meeste afstand van heb. Omdat ik geen radio luister of muziek-tv kijk, ken ik het nummer eigenlijk alleen van jamsessies en heb het misschien in het echt maar een paar keer gehoord. Ik vind er vooral niet zoveel aan, om de redenen die ik noemde. Maar slecht vind ik het niet, en ik beken dat ik het prima kan meedrummen, en dat het niet echt verveelt. Het is dan ook een nummer dat heel vaak tijdens jamsessies voorbij komt. De jamsessies met zang dan, want de vrije vorm-jamsessies daar speelde ik het liefst, maar dan was er bijna geen publiek en vaak ook een gebrek aan spelers (maar dat is een ander verhaal).

Cool dat je gitaar speelt. Samen zouden we 'Wonderwall' dus kunnen spelen. Nu nog een zanger.

97. Muse


Favoriet album: Black Holes & Revelations
Favoriet nummer: Starlight
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2002-2010
Ook in de lijst van: -

Zelfde studietijd, andere vriend… die mij attendeerde op het nummer Muscle Museum van het toen nog vrij onbekende nieuwe bandje Muse. Mijn oren waren eigenlijk vooral AOR gewend en een hoop mainstream rock van toen schreef ik af als "moderne alternatieve prut". Dit nummer beviel me echter wel. De rest van het album Showbiz imponeerde wat minder.

Muse werd groot, de singles kreeg ik allemaal wel mee, de albums op een of andere manier ook wel en de Queen meets Radiohead sound werd vertrouwd. Origin of Symmetry overtuigde als totaalplaatje niet helemaal, maar New Born, Bliss en Plug in Baby hebben elk een klassiekerstatus. Absolution sprak beginnende progoren ooit het meest aan, maar het wat minder bombastische Black Holes & Revelations beklijfde het best. The Resistance had ook nog een aantal goede bijdragen en toen was de behoefte om het nog verder bij te houden een beetje op.

De hoogtepunten kwamen op Rock Werchter 2023 overwegend live ook vrij goed uit de verf. Ook van cd worden ze nog met mate gekoesterd. In geringere mate geldt dat overigens ook voor genoemde Radiohead - hoewel zij live aanmerkelijk verder boven hun plaatwerk uitstegen, hebben zij de lijst net niet gehaald.


Uitgelicht nummer: Exo-Politics

Oei, ik heb altijd in dezelfde valkuil gestapt als jij, Casper. Ik vond modern en alternatief ook bij aanvang maar weinig aan. Prut heb ik nooit in de mond genomen.

In het Haags Pop Centrum (waar ik repeteerde en later ook werkte) draaide ze in het inpandige café heel veel Muse, Radiohead, Deftones en aanverwante bands. Ik vond de drums, bas en gitaar erg goed, maar bleef altijd een beetje snobistisch/cynisch. Over de stem ben ik wel eerlijk; ik vind het niet aangenaam.

Puike band dus, waar ik persoonlijk niet veel mee heb.

98 en 97:
Oasis en Muse, Muse en Oasis. Twee bands die ik vroeger veel draaide en redelijk hoog in aanzien had staan. Twee bands die ik tegenwoordig eigenlijk niet meer draai met de daarbij behorende kwalitatieve afschaling.

Vooral van Muse moet ik eigenlijk niets meer hebben, ik de latere platen echt nog wel geprobeerd maar het waren enkel maar negatieve ervaringen. Met de door de preker van dienst aangehaalde album en nummer favorieten ben ik het dan wel volledig eens.

Dat ik ooit weer wat vaker Oasis ga opzetten sluit ik niet uit, de eerste twee albums zijn als geheel op zich prima platen, elke plaat daarna heeft altijd wel een paar aardig tot goede nummers in zich.

Misschien beleefde ik in mijn studententijd alsnog de puberteit waar ik in mijn tienerjaren niet zo veel van gemaakt heb

Een band waar ik in die context ook snel aan moet denken is Foo Fighters. Vond ze wel een paar aardige nummers hebben, maar vond het toch ook wel vaak te 'obvious' (Learn to Fly) of anderszins gewoon niet interessant. Jaren later bedacht ik er nog de oneliner "verspilling van muzikaal talent" bij - bottomline was en is dat ik er niet heel veel aan vind. In elk geval standvastig...

Staat mij ook wel bij dat jij het langer bleef proberen met Muse... of de waardering, ook van het oude werk, daar van de weeromstuit dan ook harder mee geschaad is...?

Geloof het of niet, maar 'Learn to Fly' moest ik ook spelen. En vond ik nog best leuk om te drummen. In die band (rond 2015/2016) speelden we ook 'Losing My Religion', die ik ook leuk vond. Dus zo stom vind ik alternative rock niet.

Het helpt niet mee qua sympathiebonus maar een goede plaat blijft een goede plaat toch? Nee, ik vrees dat de afstandelijke "kijk mij eens" houding me gewoon wat meer tegen is gaan staan.

Muse: 25 jaar geleden vond ik het nog wel aardig en in die tijd heb ik ze ook wel eens live gezien (voorprogramma Live en op Rock Werchter). Ik heb er wel wat van in de kast staan, maar eigenlijk komt het daar nooit meer uit.

Even een paar dagen niet opgelet vanwege drukte op het werk, en ik zie dat Casartelli inmiddels het stokje heeft overgenomen. En meteen zijn we alweer een pagina of 4 verder, wat ook aangeeft dat dit een veelbekeken en -becommentarieerd topic is geworden.

Jammer, Mssr Renard, dat je de lijst niet hebt kunnen afmaken op de manier die je voor ogen had, maar als het te zwaar en te intensief wordt, is het beter om te stoppen. MuMe moet leuk en vrijblijvend worden en het moet vooral geen 'huiswerk' zijn. Al zou ik het geen probleem gevonden hebben als je telkens een paar dagen pauze tussen de noteringen had ingebouwd.

Wel goed dat je alsnog de volledige lijst hebt geplaatst. Ik heb de indruk dat ik pakweg je top-15 wel redelijk had zien aankomen, al zou ik de volgorde van de artiesten waarschijnlijk wat anders ingeschat hebben. Verder een zeer veelzijdige lijst, met ook genres (hiphop met name) waarvan ik niet wist dat je je daarin bewoog. Maar ja, zelf kom ik niet of nauwelijks op die pagina's.

Opmerkelijk dat je, zoals hierboven, de band Yes indeelt bij Bill Bruford, en niet de solo-muzikant indeelt bij de groep, zoals elders in de lijst. Al vind ik het ook weer niet echt verrassend, want ik snap waarom dat is: volgens mij heb ik wel eens gelezen dat je vindt dat het jazzy drumwerk pas echt goed uit de verf komt op Brufords soloplaten en minder bij Yes, waar je dan ook minder mee hebt. En los daarvan: je bent zelf een drummer natuurlijk, dus dan kun je de uitmuntende kwaliteiten van zo'n man ook beter op waarde schatten dan de gemiddelde 'oppervlakkige' muziekliefhebber.

Je lijst vertoont veel voorkeuren die overeenkomen met mijn smaak. maar toch ook veel verschillen: sommige genres spreken me minder aan en een flink aantal namen, ik denk echt wel tussen de 20 en 30, die me helemaal niks zeggen. Wellicht dat ik daar nog eens - althans met een deel ervan - aan de slag ga.

Ja, en dan dus Casartelli. Ook een MuMe'er waarvan ik denk dat onze smaken wel overeenkomsten vertonen, met name in de prog-hoek. Verrassend beginnend met een soulartiest, die ik toevallig ook zeer hoog aansla, als een van de beste zangers van het genre. Met een unieke, warme en karakteristieke stem die uit duizenden herkenbaar is, ook als hij slechts een gastrol vervult, bijvoorbeeld op platen van The Crusaders (die band had ik trouwens half en half ook verwacht in de lijst van Mssr Renard), maar goed, de opzet van dit topic is dat je nu eenmaal 'maar' 100 keuzemogelijkheden hebt.

Bijzonder dat je Crazy World als favoriete album van The Scorpions benoemt. Maar je bent van een jongere lichting dan ik, en ik weet als geen ander dat een instapalbum gemakkelijk kan uitgroeien tot een favoriet, ook al is de algemene opinie anders.

Van Muse en Oasis kan ik zijdelings wel genieten. Ik heb van beiden de 3 à 4 albums die over het algemeen als hun besten worden gezien. Maar in beide gevallen kan ik er niet langer dan één album achtereen naar luisteren. En ondanks de kwaliteit van een album als Origin of symmetry of Absolution begin ik me na verloop van tijd een beetje te ergeren aan de zangstijl van Matt Bellamy, die altijd eerst hoorbaar een forse teug lucht meent te moeten nemen voordat hij aan de volgende zin begint.
En wat Oasis betreft: de eerste twee zijn natuurlijk albums die terecht in de canon van de popmuziek terecht zijn gekomen, ondanks hun Beatles- en andere epigonisme. Maar vanaf de derde verloor ik toch mijn interesse in hun albumwerk, al is er sporadisch een opleving (Heathen chemistry of de eerste soloplaat van Noel en zijn High Flying Birds).

De echte instappers waren deze balladverzamelaar en deze liveplaat, weinig populair, maar toen actueel. Ook rond Live Bites (inmiddels alweer dertig jaar geleden dus) ging het live een half octaaf lager dan in de studio, dus Tease Me Please Me, Hit Between the Eyes en Crazy World waren vanuit de studio een hernieuwde kennismaking. Toch wel een soort instapalbum dus. Zonder die 'bonus' was mijn favoriet waarschijnlijk ook een van de eerdere albums geweest.