Muziek / Toplijsten en favorieten / De artiesten top 100 van (herman)!
10
geplaatst: 9 juni 2025, 08:19 uur
#4: The Fall
https://crackmagazine.net/wp-content/uploads/2018/01/The-Fall-BW.jpeg
willekeurige bezetting van The Fall
Mijn gemiddelde: 3,80 (57)
Land van oorsprong: Verenigd Koninkrijk
Live gezien: ja
Favoriete plaat: This Nation's Saving Grace
Favoriete nummer vandaag: The Reckoning
Eigenlijk had hier Mark E. Smith moeten staan maar omdat hij buiten The Fall nauwelijks noemenswaardige dingen heeft gedaan en hij, en alleen hij, The Fall is, staat hier The Fall. Wil de echte Fall opstaan? Geen enkele band heeft zoveel bezettingen/bezettingswisselingen meegemaakt als deze, en dat heeft natuurlijk alles te maken met het grillige/psychopatische karakter van de voorman. Boeken vol zijn er over geschreven, zowel van een buitenstaander die alle ex-leden probeert op te sporen (en daar niet in slaagt) als van iemand die (het langst van allemaal) in de band uithield.
De vroege Fall is spartaanse, repeterende muziek waar desondanks een enorme verslavingsfactor in zit. Met Smith's eerste eega Brix in de gelederen bereikte de band halverwege de jaren 80 haar commerciële hoogtepunt. Dat kon niet lag goedgaan en dat deed het ook niet, want toen we een paar keer met onze ogenhadden geknipperd was de band al weer enkele bezettingen verder. Vreemd genoeg leed de muziek hier niet onder: tot en met halverwege de jaren 90 waren de platen prima. En daarna verschenen óók nog genoeg prima platen, maar stond tegenover elk van die platen een mislukking. Maar: op die mislukte platen stonden ook altijd wel weer een paar nummers waar je als Fall-fan tóch niet zonder zou kunnen. En vanaf 2003 (The Real New Fall LP (Formerly Country on the Click) ) boog de kwaliteitscurve gewoon weer omhoog, omgekeerd evenredig met de lichamelijke conditie van Mark E. Smith die na een leven vol bier en pillen erbarmelijk was. Zijn laatste optredens deed hij vanuit een rolstoel, in 2018 overleed hij op 60-jarige leeftijd, een onoverzichtelijk doolhof van een discografie achterlatend (wat ik altijd zo leuk vind).
https://crackmagazine.net/wp-content/uploads/2018/01/The-Fall-BW.jpeg
willekeurige bezetting van The Fall
Mijn gemiddelde: 3,80 (57)
Land van oorsprong: Verenigd Koninkrijk
Live gezien: ja
Favoriete plaat: This Nation's Saving Grace
Favoriete nummer vandaag: The Reckoning
Eigenlijk had hier Mark E. Smith moeten staan maar omdat hij buiten The Fall nauwelijks noemenswaardige dingen heeft gedaan en hij, en alleen hij, The Fall is, staat hier The Fall. Wil de echte Fall opstaan? Geen enkele band heeft zoveel bezettingen/bezettingswisselingen meegemaakt als deze, en dat heeft natuurlijk alles te maken met het grillige/psychopatische karakter van de voorman. Boeken vol zijn er over geschreven, zowel van een buitenstaander die alle ex-leden probeert op te sporen (en daar niet in slaagt) als van iemand die (het langst van allemaal) in de band uithield.
De vroege Fall is spartaanse, repeterende muziek waar desondanks een enorme verslavingsfactor in zit. Met Smith's eerste eega Brix in de gelederen bereikte de band halverwege de jaren 80 haar commerciële hoogtepunt. Dat kon niet lag goedgaan en dat deed het ook niet, want toen we een paar keer met onze ogenhadden geknipperd was de band al weer enkele bezettingen verder. Vreemd genoeg leed de muziek hier niet onder: tot en met halverwege de jaren 90 waren de platen prima. En daarna verschenen óók nog genoeg prima platen, maar stond tegenover elk van die platen een mislukking. Maar: op die mislukte platen stonden ook altijd wel weer een paar nummers waar je als Fall-fan tóch niet zonder zou kunnen. En vanaf 2003 (The Real New Fall LP (Formerly Country on the Click) ) boog de kwaliteitscurve gewoon weer omhoog, omgekeerd evenredig met de lichamelijke conditie van Mark E. Smith die na een leven vol bier en pillen erbarmelijk was. Zijn laatste optredens deed hij vanuit een rolstoel, in 2018 overleed hij op 60-jarige leeftijd, een onoverzichtelijk doolhof van een discografie achterlatend (wat ik altijd zo leuk vind).
1
geplaatst: 9 juni 2025, 08:34 uur
"een onoverzichtelijk doolhof van een discografie achterlatend"
IK heb wel eens een artikel gelezen (lang geleden) waarin een Australier beweerde
toen de complete discografie van de Fall te weten. Met foto's van de uitgaven.
Wat erg indrukwekkend was.
Maar volgens Mark E. Smith was dat niet zo.
IK heb wel eens een artikel gelezen (lang geleden) waarin een Australier beweerde
toen de complete discografie van de Fall te weten. Met foto's van de uitgaven.
Wat erg indrukwekkend was.
Maar volgens Mark E. Smith was dat niet zo.
1
geplaatst: 9 juni 2025, 08:49 uur
Volgens de driehonderdtachtigduizendzevenhonderdeenenzestig ontslagen ( ex) bandleden kon je beter niet zomaar iets van Mark aannemen.
7
geplaatst: 9 juni 2025, 22:18 uur
#3: Robert Pollard
https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSRdqY8mbyE3f_RS2nZjZTDg-jTkCsmWFOAn50OtqhIvM4-OyNQWotr57c4DLRbrTDpNb4Lsum1kDsrbQCGAY_tYg
Mijn gemiddelde: 3,46 (116)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Bee Thousand (Guided By Voices)
Favoriete nummer vandaag: keuzestress!
26 solo-abums, 42 albums met Guided By Voices, nog een stuk of 30 albums met bands als Boston Spaceships, Lexo and the Leapers, Circus Devils, Go Back Snowball, Lifeguards, Mars Classroom, Ricked Wicky, the Takovers en met Doug Gillard. En dan nog ontelbare EP's en singles, en voor de meeste van deze albums maakte hij ook nog eens de hoescollage (er zijn boeken uitgegeven met collages van Robert Pollard). Ik geloof nooit dat deze man slaapt.
In 1993 had Robert Pollard het Zo Zwaar. Met Guided By Voices had hij al een aantal platen gemaakt die tot helemaal niks leidden. Hij wilde rockster zijn, maar kon niet ontsnappen aan zijn baan als basisschooldocent en werd geacht familieman te spelen. Pollard zou Pollard niet zijn als hij niet koffers vol cassettebandjes met song-ideeën had liggen, die hij in zijn spaarzame vrije tijd met zijn drankvriendjes in de garage op 4-track had opgenomen. In plaats van die ideeën uit te werken en 'netjes' op te nemen, wat tot dan toe dus tot niks nakkes nada had geleid, koos hij ervoor deze spontane, ruwe opnamen direct op de plaat te Bee Thousand zetten met als resultaat deze fantastische collage van liedjes en liedjesfragmenten. Pop, psychedelica, progrock en punk (de vier P's) zijn gemixt tot soms mooie en soms eigenaardige liedjes met een enorme gun- en verslavingsfactor.
Bij het uitkomen van die plaat, aan het begin van de lo-fi golf midden jaren '90, was er een hoop te doen over het geluid. 'Kon' dat wel? Gelukkig werd deze discussie al snel ontkracht doordat men het er unaniem over eens was dat dit een geweldige verzameling nummers is, die onaf klinken maar ik denk juist daardoor de plaat een eeuwigheidswaarde heeft die ze niet gehad zou hebben als dit een 'affe' verzameling platgeproduceerde liedjes was geweest.
Tot ieders verbazing en niet in de laatste plaats van Robert Pollard zelf werd deze plaat gigantisch opgepakt en een kleine hype. Dit leidde tot het einde van zijn basisschooldocentcarrière en huwelijk en tot een halve drankverslaving, maar ook tot een eindeloze reeks GVB-platen die tot op de dag van vandaag niet meer is gestagneerd. En die beperkten zich niet meer alleen tot lo-fi. Maar daar bleef het niet bij: ook soloplaten dus, en platen van één van zijn andere bandjes (die opmerkelijk genoeg vaak hetzelfde klinken als GBV). De hoeveelheid songpareltjes van Beatlesque-kwaliteit loopt nu in de honderden (ik heb een Spotify-playlist).
Omdat het Robert is mag hij er wat meer:
https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSRdqY8mbyE3f_RS2nZjZTDg-jTkCsmWFOAn50OtqhIvM4-OyNQWotr57c4DLRbrTDpNb4Lsum1kDsrbQCGAY_tYg
Mijn gemiddelde: 3,46 (116)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Bee Thousand (Guided By Voices)
Favoriete nummer vandaag: keuzestress!
26 solo-abums, 42 albums met Guided By Voices, nog een stuk of 30 albums met bands als Boston Spaceships, Lexo and the Leapers, Circus Devils, Go Back Snowball, Lifeguards, Mars Classroom, Ricked Wicky, the Takovers en met Doug Gillard. En dan nog ontelbare EP's en singles, en voor de meeste van deze albums maakte hij ook nog eens de hoescollage (er zijn boeken uitgegeven met collages van Robert Pollard). Ik geloof nooit dat deze man slaapt.
In 1993 had Robert Pollard het Zo Zwaar. Met Guided By Voices had hij al een aantal platen gemaakt die tot helemaal niks leidden. Hij wilde rockster zijn, maar kon niet ontsnappen aan zijn baan als basisschooldocent en werd geacht familieman te spelen. Pollard zou Pollard niet zijn als hij niet koffers vol cassettebandjes met song-ideeën had liggen, die hij in zijn spaarzame vrije tijd met zijn drankvriendjes in de garage op 4-track had opgenomen. In plaats van die ideeën uit te werken en 'netjes' op te nemen, wat tot dan toe dus tot niks nakkes nada had geleid, koos hij ervoor deze spontane, ruwe opnamen direct op de plaat te Bee Thousand zetten met als resultaat deze fantastische collage van liedjes en liedjesfragmenten. Pop, psychedelica, progrock en punk (de vier P's) zijn gemixt tot soms mooie en soms eigenaardige liedjes met een enorme gun- en verslavingsfactor.
Bij het uitkomen van die plaat, aan het begin van de lo-fi golf midden jaren '90, was er een hoop te doen over het geluid. 'Kon' dat wel? Gelukkig werd deze discussie al snel ontkracht doordat men het er unaniem over eens was dat dit een geweldige verzameling nummers is, die onaf klinken maar ik denk juist daardoor de plaat een eeuwigheidswaarde heeft die ze niet gehad zou hebben als dit een 'affe' verzameling platgeproduceerde liedjes was geweest.
Tot ieders verbazing en niet in de laatste plaats van Robert Pollard zelf werd deze plaat gigantisch opgepakt en een kleine hype. Dit leidde tot het einde van zijn basisschooldocentcarrière en huwelijk en tot een halve drankverslaving, maar ook tot een eindeloze reeks GVB-platen die tot op de dag van vandaag niet meer is gestagneerd. En die beperkten zich niet meer alleen tot lo-fi. Maar daar bleef het niet bij: ook soloplaten dus, en platen van één van zijn andere bandjes (die opmerkelijk genoeg vaak hetzelfde klinken als GBV). De hoeveelheid songpareltjes van Beatlesque-kwaliteit loopt nu in de honderden (ik heb een Spotify-playlist).
Omdat het Robert is mag hij er wat meer:
0
geplaatst: 10 juni 2025, 08:13 uur
Nog niet geweest, de volgende 2 bands kun je wel uittekenen.
Eentje is toch nog relatief onbekend, die andere is uiteindelijk van underground naar major opgeklommen.
Eentje is toch nog relatief onbekend, die andere is uiteindelijk van underground naar major opgeklommen.
0
geplaatst: 10 juni 2025, 09:34 uur
Jij mag zelf kiezen maar mijn tip: relax en ga voor de toekomst 
6
geplaatst: 10 juni 2025, 17:20 uur
#2: Unwound
https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS0ue4T_lc01-OVNPNEhy2W89eQZwx6_vYFjxRK-OatDQ4iVLDZbNCzBu4u7vbp7ii8KwytporM-_qR_u6yhWgvIg
Mijn gemiddelde: 4,42 (13)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: New Plastic Ideas
Favoriete nummer vandaag: Disappoint
Van de miljard onbekendere gitaarbandjes die ik tijdens mijn leven heb geluisterd heeft Unwound de meeste indruk gemaakt. Het trio uit Tumwater, Washington (een beetje het Wassenaar van Olympia, van Kurt C.) heeft een nagenoeg perfecte discografie achtergelaten: consistent, maar met onderlige variantie, geen uitschieters naar beneden maar veel belangrijker: vol muziek die de juiste snaar raakt, emotioneel is, uitdagend is, en een heel eigen geluid heeft: geen enkele andere band klinkt als Unwound. Sara Lund legt met haar rollende, cyclische drumspel de basis. Zij wordt perfect aangevoeld door bassist Vern Rumsey, die altijd originele lijnen speelt die samen met de drums wiskundig in elkaar lijken te zitten, maar zonder al te moeilijk te zijn. Dit samen is dan weer de basis voor de snijdende gitaarlijnen van Justin Trosper, wiens zang altijd naar de achtergrond is gemixed waardoor het geheel iets wanhopigs krijgt: de stem gaat nét niet ten onder. Steeds vaker kwamen er extra versierende elementjes in de muziek: een orgel, een analoge synthesizer, een freejazzsaxofoon, een piano. Maar de basis bleef hetzelfde, de band werd nooit "soft". Op de laatste, zelf-geproduceerde en stilistisch wat afwijkende plaat werden alle platen door één producer (Steve Fisk) geprodjoesjt dus dat zorgt ook wel voor een bepaalde consistentie.
Twee keer zag ik ze live: één keer in De Vlerk (Rotterdam), 25 juni 1999 en één keer als opwarmer van Sonic Youth, samen met Stereolab, 11 april 1996 in de oude Vredenburg, Utrecht. Wat een line-up! . Beide concerten staan als degelijk, maar niet onvergetelijk in mijn hersens opgeslagen. Unwound speelt sinds een paar jaar weer live (ga ze zien op Le guess Who 2025!). Ik ga ze in november zien in Vera, Grunn dus eens kijken hoe dat uitpakt.
De algemene erkenning van Unwound als toch wel belangrijke band is na hun uiteenvallen steeds toegenomen. Dit alles leidde tot heruitgaven van hun platen in box( een box per periode/groepje platen)-vorm op het Numero-label en dat zijn echt uitgaven (met boekwerk) om je vingers bij af te smikkelen.
En dit schreef ik nog in mijn Album top 100 bij de plaat New Plastic Ideas:
https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS0ue4T_lc01-OVNPNEhy2W89eQZwx6_vYFjxRK-OatDQ4iVLDZbNCzBu4u7vbp7ii8KwytporM-_qR_u6yhWgvIg
Mijn gemiddelde: 4,42 (13)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: New Plastic Ideas
Favoriete nummer vandaag: Disappoint
Van de miljard onbekendere gitaarbandjes die ik tijdens mijn leven heb geluisterd heeft Unwound de meeste indruk gemaakt. Het trio uit Tumwater, Washington (een beetje het Wassenaar van Olympia, van Kurt C.) heeft een nagenoeg perfecte discografie achtergelaten: consistent, maar met onderlige variantie, geen uitschieters naar beneden maar veel belangrijker: vol muziek die de juiste snaar raakt, emotioneel is, uitdagend is, en een heel eigen geluid heeft: geen enkele andere band klinkt als Unwound. Sara Lund legt met haar rollende, cyclische drumspel de basis. Zij wordt perfect aangevoeld door bassist Vern Rumsey, die altijd originele lijnen speelt die samen met de drums wiskundig in elkaar lijken te zitten, maar zonder al te moeilijk te zijn. Dit samen is dan weer de basis voor de snijdende gitaarlijnen van Justin Trosper, wiens zang altijd naar de achtergrond is gemixed waardoor het geheel iets wanhopigs krijgt: de stem gaat nét niet ten onder. Steeds vaker kwamen er extra versierende elementjes in de muziek: een orgel, een analoge synthesizer, een freejazzsaxofoon, een piano. Maar de basis bleef hetzelfde, de band werd nooit "soft". Op de laatste, zelf-geproduceerde en stilistisch wat afwijkende plaat werden alle platen door één producer (Steve Fisk) geprodjoesjt dus dat zorgt ook wel voor een bepaalde consistentie.
Twee keer zag ik ze live: één keer in De Vlerk (Rotterdam), 25 juni 1999 en één keer als opwarmer van Sonic Youth, samen met Stereolab, 11 april 1996 in de oude Vredenburg, Utrecht. Wat een line-up! . Beide concerten staan als degelijk, maar niet onvergetelijk in mijn hersens opgeslagen. Unwound speelt sinds een paar jaar weer live (ga ze zien op Le guess Who 2025!). Ik ga ze in november zien in Vera, Grunn dus eens kijken hoe dat uitpakt.
De algemene erkenning van Unwound als toch wel belangrijke band is na hun uiteenvallen steeds toegenomen. Dit alles leidde tot heruitgaven van hun platen in box( een box per periode/groepje platen)-vorm op het Numero-label en dat zijn echt uitgaven (met boekwerk) om je vingers bij af te smikkelen.
En dit schreef ik nog in mijn Album top 100 bij de plaat New Plastic Ideas:
itchy schreef:
#3: Unwound - New Plastic Ideas (1994)
Nog steeds staat deze plaat fier overeind, knap voor een band zonder grote naam & faam (buiten mijn huis dan, alleen in zeer beperkte kring) zich door de jaren overeind houdt tussen de grote(re) namen. Op de één of andere manier zie ik nog altijd voor me hoe ik deze CD had gekocht: bij de Plaatboef in leiden. De hoes intrigeerde me, in het pre-internettijdperk kon je niet weten dat deze was geleend van een klassieke LP. In de winkel met en groot vraagteken boven mijn hoofd zitten luisteren: dit ging wel wat verder dan de grungebands uit die tijd, het klonk "academischer", moeilijker, meer uitdagend op een Sonic Youth-manier (ik was me toen flink aan het vastbijten in de platen van die band). Uitgebreide, goed geschreven liner notes van 'Dustin the Roadie' en ene 'Brent Claude' op de hoes, met een quote uit een Billie Holiday-nummer. Alsof er nog een hele wereld die ontsloten kan worden achter deze muziek zat. Vervolgens gekocht, en lopend door de zon de Koornbrug over, met het idee dat ik zojuist en nieuw muzikaal level had geunlocked, ik twee vrienden tegenkwam en we bij Meneer Jansen biertjes gingen drinken. Aangeschoten thuisgekomen, de CD 1000 keer gedraaid, en nooit meer uit de grip van deze band gekomen, die een oeuvre zonder missers heeft gemaakt. Met New Plastic Ideas als hoogtepunt.
#3: Unwound - New Plastic Ideas (1994)
(quote)
Nog steeds staat deze plaat fier overeind, knap voor een band zonder grote naam & faam (buiten mijn huis dan, alleen in zeer beperkte kring) zich door de jaren overeind houdt tussen de grote(re) namen. Op de één of andere manier zie ik nog altijd voor me hoe ik deze CD had gekocht: bij de Plaatboef in leiden. De hoes intrigeerde me, in het pre-internettijdperk kon je niet weten dat deze was geleend van een klassieke LP. In de winkel met en groot vraagteken boven mijn hoofd zitten luisteren: dit ging wel wat verder dan de grungebands uit die tijd, het klonk "academischer", moeilijker, meer uitdagend op een Sonic Youth-manier (ik was me toen flink aan het vastbijten in de platen van die band). Uitgebreide, goed geschreven liner notes van 'Dustin the Roadie' en ene 'Brent Claude' op de hoes, met een quote uit een Billie Holiday-nummer. Alsof er nog een hele wereld die ontsloten kan worden achter deze muziek zat. Vervolgens gekocht, en lopend door de zon de Koornbrug over, met het idee dat ik zojuist en nieuw muzikaal level had geunlocked, ik twee vrienden tegenkwam en we bij Meneer Jansen biertjes gingen drinken. Aangeschoten thuisgekomen, de CD 1000 keer gedraaid, en nooit meer uit de grip van deze band gekomen, die een oeuvre zonder missers heeft gemaakt. Met New Plastic Ideas als hoogtepunt.
16
geplaatst: 11 juni 2025, 10:24 uur
#1 #1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1
Sonic Youth Sonic Youth Sonic Youth Sonic Youth
#1 #1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1
Mijn gemiddelde: 3,93 (68)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ettelijke malen
Favoriete plaat: Sister
Favoriete nummer vandaag: Silver Rocket
Zo'n beetje het ijkpunt van alle alternatieve gitaarbands. Het begin in het New York van begin jaren '80 was nog aarzelend (op de EP Sonic Youth is de koers duidelijk nog te bepalen) dan wel atypisch: een plaat als debuut Confusion is Sex hebben ze daarna ook niet meer gemaakt; iedereen dacht dat dit een stel prychopatische junks was maar dat waren ze verre van. Vanaf Bad Moon Rising werd in steeds grotere mate het eigen geluid uitgevonden en dat was: gitaren ge/misbruiken op een manier die alleen eerder was gedaan door mensen als Glenn Branca, in wiens gitaar-orkes SY-gitaristen Thurston Moore en Lee Ranaldo een soort van stage liepen.
Na Bad Moon Rising werd van drummer gewisseld en Steve Shelley zorgde voor nog veel meer elan: in klassieke bezetting verscheen in hoog tempo de ene na andere prachtplaat: EVOL, Sister, Daydream Nation, Goo, Dirty, Experimental Jetset Trash & No Star, Washing Machine. Behalve Dirty en Xperimenal Jetset (beide 4,5*) heb ik al deze platen de volle mep gegeven. De tijd tussen het verschijnen van deze platen was trouwens erg kort, al deze pracht verscheen binnen een periode van 9 jaar. Veel inspiratie en chemie en een hoog arbeidsethos, denk ik dan.
Hierna werd het gaspedaal wat losgelaten, niet helemaal toevallig werd ook dochter Coco (van toen nog koningskoppel Kim Gordon en Thurston Moore) in deze periode geboren en dan moet je als artiest, naast gitaarstemmingen verzinnen en videoclips maken ook fruithapjes verzorgen en luiers verschonen.
Om zichzelf uit te blijven dagen richtte de band Sonic Youth Records op, waarop hun meer experimentele releases verscheen, waaron der een aantal heel gesslaagde projecten. De reguliere platen bleven sterk, al zijn ze wat mij betreft één plaat te lang doorgegaan (The Eternal heeft een paar mooie nummers maar klinkt soms wel erg bejaard). In 2011 spatte de band door de scheiding van Thurston en Kim uit elkaar. Alle leden bleven muziek maken, die:
- in het verlengde ligt van Sonic Youth (Thuston Moore)
- radicaal anders is (Kim Gordon)
- in dienst van anderen is (Steve Shelley)
- richting classic rock gaat (Lee Ranaldo)
Sonic Youth Sonic Youth Sonic Youth Sonic Youth
#1 #1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1#1 #1
Mijn gemiddelde: 3,93 (68)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ettelijke malen
Favoriete plaat: Sister
Favoriete nummer vandaag: Silver Rocket
Zo'n beetje het ijkpunt van alle alternatieve gitaarbands. Het begin in het New York van begin jaren '80 was nog aarzelend (op de EP Sonic Youth is de koers duidelijk nog te bepalen) dan wel atypisch: een plaat als debuut Confusion is Sex hebben ze daarna ook niet meer gemaakt; iedereen dacht dat dit een stel prychopatische junks was maar dat waren ze verre van. Vanaf Bad Moon Rising werd in steeds grotere mate het eigen geluid uitgevonden en dat was: gitaren ge/misbruiken op een manier die alleen eerder was gedaan door mensen als Glenn Branca, in wiens gitaar-orkes SY-gitaristen Thurston Moore en Lee Ranaldo een soort van stage liepen.
Na Bad Moon Rising werd van drummer gewisseld en Steve Shelley zorgde voor nog veel meer elan: in klassieke bezetting verscheen in hoog tempo de ene na andere prachtplaat: EVOL, Sister, Daydream Nation, Goo, Dirty, Experimental Jetset Trash & No Star, Washing Machine. Behalve Dirty en Xperimenal Jetset (beide 4,5*) heb ik al deze platen de volle mep gegeven. De tijd tussen het verschijnen van deze platen was trouwens erg kort, al deze pracht verscheen binnen een periode van 9 jaar. Veel inspiratie en chemie en een hoog arbeidsethos, denk ik dan.
Hierna werd het gaspedaal wat losgelaten, niet helemaal toevallig werd ook dochter Coco (van toen nog koningskoppel Kim Gordon en Thurston Moore) in deze periode geboren en dan moet je als artiest, naast gitaarstemmingen verzinnen en videoclips maken ook fruithapjes verzorgen en luiers verschonen.
Om zichzelf uit te blijven dagen richtte de band Sonic Youth Records op, waarop hun meer experimentele releases verscheen, waaron der een aantal heel gesslaagde projecten. De reguliere platen bleven sterk, al zijn ze wat mij betreft één plaat te lang doorgegaan (The Eternal heeft een paar mooie nummers maar klinkt soms wel erg bejaard). In 2011 spatte de band door de scheiding van Thurston en Kim uit elkaar. Alle leden bleven muziek maken, die:
- in het verlengde ligt van Sonic Youth (Thuston Moore)
- radicaal anders is (Kim Gordon)
- in dienst van anderen is (Steve Shelley)
- richting classic rock gaat (Lee Ranaldo)
1
geplaatst: 11 juni 2025, 11:08 uur
Mooie lijst, ik heb een hoop gehoord dat ik niet kende en ook een aantal bands die ik eigenlijk wat vergeten was en weer eens op de fiets naar mijn werk ben gaan Spotifyen!
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 11 juni 2025, 15:42 uur
Vlot geschreven, tegendraadse muziek, dito stukjes en af en toe iets bekends als bonus. Dank itchy!
0
geplaatst: 11 juni 2025, 17:09 uur
Bedankt itchy voor de mooie reis door jouw favoriete muziek, mooi ( bepaalt niet onverwachte) nummer 1.
1
geplaatst: 11 juni 2025, 17:58 uur
Zoals van tevoren verwacht in de regel heel erg niet mijn smaak, maar al met al kom ik toch nog wel een stuk of twintig artiesten tegen die ik ook hoog heb zitten. Verder dank voor de leeswaardige bijdragen!
1
geplaatst: 11 juni 2025, 18:29 uur
Het verbaasde me dat ik nog wel wat kende uit je lijst. Denk dat veel mensen niet heel bekend zijn met de meeste namen, maar dat is ook wel eens leuk hier. Bedankt voor je toplijst.
Hopelijk neemt Herman het snel over.
Hopelijk neemt Herman het snel over.
1
geplaatst: 11 juni 2025, 18:32 uur
Ik had eigenlijk wat meer tijd aan de stukken willen besteden, maar het zat te dicht op mijn album top 100 en je hebt maar zo veel tijd in je leven. Vandaar de telegramstijl soms. Toch blij dat ik het heb gedaan!
Onbekende namen ben ik ook tegengekomen bij mijn voorgangers, ook bij de mensen die dit nu bij mij hebben. Iedereen heeft toch een eigen niche, waarin ze kenner zijn. Bij de één is het prog, bij de ander hiphop, bij mij weer andere dingen, dat houdt het boeiend ongeacht de user die aan de beurt is.
Onbekende namen ben ik ook tegengekomen bij mijn voorgangers, ook bij de mensen die dit nu bij mij hebben. Iedereen heeft toch een eigen niche, waarin ze kenner zijn. Bij de één is het prog, bij de ander hiphop, bij mij weer andere dingen, dat houdt het boeiend ongeacht de user die aan de beurt is.
2
geplaatst: 11 juni 2025, 19:13 uur
Ik vond het wel meevallen met die stukken. Je hebt er wel degelijk tijd aan besteed en soms valt er gewoon niet zo veel te vertellen. Dan vind je een bandje leuk. Punt.
1
geplaatst: 11 juni 2025, 20:14 uur
Bedankt voor het delen van je top 100, itchy. Ik neem #49 Om en #11 Built To Spill mee als favoriete ontdekkingen vanuit je platenkast.
0
geplaatst: 12 juni 2025, 10:49 uur
itchy schreef:
Klaar!
herman is.
- herman
- LucM
- Barney Rubble
- Dim
- MarkS73
- wendyvortex
- Johan de Witt
- Omsk
Klaar!
herman is.
- herman
- LucM
- Barney Rubble
- Dim
- MarkS73
- wendyvortex
- Johan de Witt
- Omsk
Reken erop dat mijn beurt niet binnen ruim een jaar is, maar dat is prima
1
geplaatst: 12 juni 2025, 10:52 uur
All Day Watcher schreef:
Bedankt voor het delen van je top 100, itchy. Ik neem #49 Om en #11 Built To Spill mee als favoriete ontdekkingen vanuit je platenkast.
Bedankt voor het delen van je top 100, itchy. Ik neem #49 Om en #11 Built To Spill mee als favoriete ontdekkingen vanuit je platenkast.
Terecht!
En schittende lijst natuurlijk met weergaloze top 16, al is Sonic Youth voor mij vooralsnog vooral een band die ik goed "hoor" te vinden.
1
geplaatst: 12 juni 2025, 13:12 uur
Briljante lijst itchy, natuurlijk. Je stukjes waren perfect op maat wat mij betreft.
En ja, onbekend, da's maar net in welke hoek je zit. Voor mij is er echt driekwart overlap en komen er rijtjes langs die er bij mij zomaar ook allemaal in kunnen staan. Precies de juiste namen in de rock (in de breedste zin) kiest, en dan ook nog een Billy Woods die afgelopen jaren standaard bij mijn meest beluisterde artiesten zit.
Zeker ook een paar namen waar ik me nog in kan verdiepen, NoMeansNo, Bardo Pond (met zo'n zangeres die net niet kan zingen is het bij mij snel raak).
En ja, onbekend, da's maar net in welke hoek je zit. Voor mij is er echt driekwart overlap en komen er rijtjes langs die er bij mij zomaar ook allemaal in kunnen staan. Precies de juiste namen in de rock (in de breedste zin) kiest, en dan ook nog een Billy Woods die afgelopen jaren standaard bij mijn meest beluisterde artiesten zit.
Zeker ook een paar namen waar ik me nog in kan verdiepen, NoMeansNo, Bardo Pond (met zo'n zangeres die net niet kan zingen is het bij mij snel raak).
1
geplaatst: 12 juni 2025, 14:00 uur
Johnny Marr schreef:
Oh, ok, het is al klaar. Lol. Ik lees gauw even de top 10 bij!
Oh, ok, het is al klaar. Lol. Ik lees gauw even de top 10 bij!
Ok, klaar met lezen. Vette shit, bro. Unwound ga ik live zien op Sonic City, ben nu wel heeeul benieuwd!
0
geplaatst: 12 juni 2025, 14:12 uur
Coma Cat schreef:
Bardo Pond (met zo'n zangeres die net niet kan zingen is het bij mij snel raak).
Bardo Pond (met zo'n zangeres die net niet kan zingen is het bij mij snel raak).
Ja dat heeft iets, altijd
0
geplaatst: 12 juni 2025, 14:13 uur
Johnny Marr schreef:
Ok, klaar met lezen. Vette shit, bro. Unwound ga ik live zien op Sonic City, ben nu wel heeeul benieuwd!
(quote)
Ok, klaar met lezen. Vette shit, bro. Unwound ga ik live zien op Sonic City, ben nu wel heeeul benieuwd!
Ai, hoge verwachtingen
4
geplaatst: 12 juni 2025, 14:26 uur
aERodynamIC schreef:
Hopelijk neemt Herman het snel over.
Hopelijk neemt Herman het snel over.
Mijn lijst is af, maar het zijn een beetje drukke weken hier. Misschien dat ik al eerder start, maar vanaf zondag is het weer wat rustiger en dan zou het sowieso moeten gebeuren. Kan ik ook nog even op mijn gemak het laatste deel van itchy's fijne lijst bijlezen.
* denotes required fields.