Meesterlijke lijst, itchy! Ik vond het uiteindelijk wel meevallen hoe obscuur je keizes waren, zeker bovenaan herkende ik veel. Pas op #34 kwam ik een artiest tegen waar ik nog nooit van had gehoord. Verder zaten er ook een flink aantal favorieten tussen.

Overigens heb ik van de weeromstuit een kaartje gekocht voor de LGW?-zondag, zodat ik je #2 en #51 eindelijk eens live kan zien.

Nou, daar gaan we dan.

Een kleine paar jaar geleden nog had ik moeite om tot een top 10 van favoriete artiesten te komen – laat staan een top 100. De grens trekken, keuzes maken, alles wegen: het leek te willekeurig, te veranderlijk. Toch begon ik me, toen ik me vorig jaar op de wachtlijst zette, serieuzer af te vragen hoe mijn muzikale voorkeuren zich in de loop der jaren hadden gevormd, en welke namen daarin echt bepalend waren.

De lijst die nu volgt is het resultaat van een afwegingsproces, waarin zowel objectieve als subjectieve factoren een rol hebben gespeeld. Enerzijds is er het luistergedrag zoals vastgelegd in 20 jaar Last.fm-data, aangevuld met de tijdgecorrigeerde inzichten uit Stats for Spotify. Zulke cijfers leggen patronen bloot, maar zeggen niet alles: een Fela Kuti-album telt misschien maar twee nummers, maar duurt even lang als tien tracks van Nick Drake. Frequentie alleen is dus een beperkte maatstaf. Ook omdat ik lange tijd vinyl en cd's die ik draaide niet door last-fm liet registreren.

Daarom woog ik ook meer kwalitatieve criteria mee: hoe duurzaam is mijn waardering? Hoeveel echte topalbums- en nummers bevat het oeuvre? In hoeverre heeft een artiest zich genesteld in mijn muzikale verbeelding – en blijft die daar ook aanwezig? Artiesten die ik alleen in een kortstondige obsessieve periode draaide, maar daarna uit zicht lieten verdwijnen, staan misschien torenhoog in mijn last-fm-statistieken, maar veel lager hier. Of zelfs helemaal niet in de top 100.

De lijst is uiteraard een momentopname, maar opvallend genoeg bevat ze geen artiesten die ik vijf jaar geleden nog niet kende. Wel staan er artiesten in die ik toen nog nauwelijks waardeerde, maar die zich inmiddels een blijvende plek hebben verworven. Het is dus geen statisch geheel, maar ook geen slaaf van de actualiteit.

Bij elke artiest probeer ik een korte toelichting te schrijven. Soms is dat eenvoudig – de ideeën liggen al klaar – soms zoek ik nog naar de juiste woorden. Naarmate de lijst vordert, zullen de beschrijvingen wellicht wat langer worden. In het begin houd ik het bewust compact, om het overzichtelijk te houden en het tempo erin proberen te houden.

Enfin, voor de draad ermee!

https://media.npr.org/assets/img/2017/11/07/bigthief_shervinlainez3_wide-6aebd9a0fdcb0ddfdbcb8a855085a198e7ec4478.jpg?s=800&c=85&f=webp

100. Big Thief

Live gezien: ja
Favoriete album(s): Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022), Big Thief - U.F.O.F. (2019)
Favoriete nummers: Change, Not, Little Things
Deep cut: Love Only Love
Ook in de lijst van: -

Mijn relatie met Big Thief begon ergens in 2019. De eerste die me raakte was Mythological Beauty, als afgevaardigde van een verder vrij conventioneel klinkende plaat (Capacity), die pas later echt in perspectief viel. Wat destijds nog als “prima binnen de lijntjes” doorklonk, blijkt in retrospect vooral het startpunt van een band die zich langzaam, maar gestaag ontworstelde aan alternative nineties rock conventies en een eigen geluid vond.

Het duurde even voordat ik goed hoorde wat Adrianne Lenker in haar stem legt. Die breekbaarheid, dat huilerige, soms overslaande randje — in een enkel geval werkte het, maar vaak vond ik het ook te aanstellerig. Inmiddels is het precies dat randje dat me raakt. Het is een van de belangrijkste ingrediënten van hun muziek geworden, samen met de saamhorigheid die de band als geheel uitstraalt.

Not was voor mij een kantelpunt: zo verbeten, zo intens. Een volgend moment kwam tijdens het Wanderlöss-festival in 2021. Hier zag ik voor het eerst weer live-muziek in bijna 2 jaar, nadat o.a. een pandemie het festivalleven op een wel heel erg laag pitje had gezet. Little Things werd gedraaid in een zaal en ineens viel alles op zijn plek. De warme lo-fi productie, de bijna tastbare intimiteit van de opnames — het voelt alsof Lenker en Buck Meek tegenover elkaar zitten te zingen, met mij ertussenin. In aanloop naar dubbelaar Dragon New Warm Mountain I Believe In You kwam de een na de andere single uit en ging ik helemaal om. De rommelige trekzak van Spud Infinity, de melancholie van No Reason, de oprechte kwetsbaarheid van Change — ik vind het allemaal even mooi.

herman succes! Ik ga het proberen te volgen .

Deze minimaal top 20 bij mij.
Voor mij de band van de laatste jaren , Lenker solo ook

Mooi optreden was dat!

Ben benieuwd naar je lijst!

https://48hills.org/wp-content/uploads/2023/11/The_B-52s_1980_Warner_publicity_photo-696x480.jpeg

99.The B-52’s

Live gezien: nee
Favoriete album(s): The B-52’s (1979), Wild Planet (1980)
Favoriete nummers: Rock Lobster, Private Idaho, Planet Claire
Deep cut: Give Me Back My Man
Ook in de lijst van: -

The B-52’s zijn bij uitstek zo’n band die ik al heel lang ken, maar pas de laatste jaren echt ben gaan waarderen. In 1989 begon ik met het volgen van de Top 40, precies in de periode dat Love Shack een hit was. Maar eerlijk gezegd vond ik het maar een irritant nummer. Te vrolijk waarschijnlijk. Uiteraard bleef het liedje overal opduiken, jaar na jaar. En gaandeweg begon ik het alsnog te waarderen.
Er zit namelijk iets geniaals in hoe het balanceert op het randje van camp en cool. Het refrein is schreeuwerig, de coupletten zijn maf, maar het werkt. Het heeft vaart, bravoure, humor. En dat is misschien wel de sleutel tot mijn waardering voor The B-52’s als geheel: ze zijn niet bang om maf te zijn, maar ze doen het met stijl.

Wat me uiteindelijk echt over de streep trok, was hun vroegere werk. Een paar jaar geleden zag ik de videoclip van Private Idaho voorbij komen op Instagram, en ik was meteen verkocht. Een Mondriaan-achtig decor, de band volledig in beeld: Fred Schneider met zijn theatrale voordracht, Cindy Wilson en Kate Pierson met hun befaamde beehive-kapsels, enthousiast dansend en zingend, terwijl de rest van de band een heerlijk hoekig (ik hóud van hoekig) new wave-nummer speelt. Alles klopt — het ritme, de sfeer, de performance.

Het absolute hoogtepunt is voor mij de a-kant van hun debuutalbum, waarop echt elk nummer raak is. Ze combineren surf, rock-’n-roll, space age pop en girl group-elementen uit de pre-Beatles-tijd, en doen dat met een unieke flair en energie. De enige soortgelijke band uit die periode die vergelijkbare hoogte bereikt, is wat mij betreft The Cramps — al zijn die gruiziger, donkerder. The B-52’s mikken op het absurdistische en het grappige. Vooral het tweede deel van Rock Lobster vind ik geweldig, met die absurde opsomming van zeedieren: “Here comes a stingray, there goes a manta ray...” Pure dada op de dansvloer.

Als liefhebber van zowel pure pop als alternatieve muziek houd ik van bands die honderd-en-één stijlen in de blender gooien. Soms werkt dat niet. Maar áls het werkt, is het pure vreugde.

Voor deze band is het begrip leuke muziek uitgevonden.

https://media.vanityfair.com/photos/5eb0428fc135d48f5b12097b/master/w_1920,c_limit/tori-amos-memoir.jpg

98. Tori Amos

Live gezien: ja
Favoriete album(s): Little Earthquakes (1992), Under The Pink (1994)
Favoriete nummers: Crucify, God, Winter
Deep cut: In The Springtime of His Voodoo
Ook in de lijst van: aERodynamIC (14)

Tori Amos ontdekte ik, zoals zovelen, met het eigenzinnige Cornflake Girl, dat in 1994 een bescheiden hit werd. Ik leende het album van een bevriend klasgenootje en zette het op cassette, zoals dat toen zo vaak ging. Aanvankelijk vond ik het best pittige muziek. Het klikte niet meteen. Maar later, toen ik Little Earthquakes ontdekte, sloeg dat album in als een bom. Vanaf dat moment kocht ik al haar albums, tot ik uiteindelijk na Strange Little Girls afhaakte.

Een jaar of tien geleden herontdekte ik Little Earthquakes en Under the Pink, en plotseling haalde ik er weer andere dingen uit dan in de jaren '90. Met name het nummer God was een openbaring: een song waarin bijna geen twee maten hetzelfde zijn, en toch weet Tori alles bij elkaar te houden alsof het niets is. Niet alleen haar stem, maar ook de manier waarop ze chaos in structuur weet te vangen, trekt me hier erg aan. Ook Past the Mission, bij ontdekking al mijn tweede favoriet na Cornflake Girl, voelde mooier dan ooit tevoren.

De albums die daarna kwamen heb ik nog wel aangeschaft, maar ze wisten me nooit echt volledig te raken. Boys for Pele had naar mijn smaak te veel klavecimbel, te veel stemcapriolen, en te veel… Tori misschien — alsof haar karakter de songs soms overneemt. Toch had ook dat album zijn momenten. In the Springtime of His Voodoo bijvoorbeeld: losser, broeierig zelfs, alsof ze 's nachts in een lege jazzclub stond te jammen met een baslijntje dat je bijna laat zweven. Die ontspanning paste haar goed. Het zijn albums waar ik ’s avonds af en toe graag voor ga zitten, in de hoop dat de laatste kwartjes alsnog vallen. Meestal gebeurt dat mondjesmaat, maar het zijn wel fijne luistersessies.

Wat me later opviel, is hoe goed Tori’s stem eigenlijk past bij elektronische muziek. De stomende remix van Professional Widow door Armand van Helden was destijds misschien plat, maar ook onweerstaanbaar. En een paar jaar later bleek dat opnieuw bij Blue Skies, haar samenwerking met BT: een progressieve houseplaat die verrassend goed werkt, mede dankzij haar indringende, haast etherische stemgeluid. Alsof ze zich moeiteloos laat vertalen naar een ander genre zonder zichzelf te verliezen.

Na al die jaren klinkt Tori uiteindelijk beter dan ooit. Waar andere favorieten van toen hun glans wat verloren, blijkt haar muziek juist alleen maar rijker geworden. Misschien is dat wat haar onderscheidt. Ze is geen artiest van de eerste luisterbeurt, maar iemand bij wie je terugkomt. Niet uit nostalgie, maar omdat het voelt alsof er nog iets in zat dat je toen niet helemaal begreep — en nu wel.

Succes herman! Uitstekend begin met Tori.

https://img.apmcdn.org/628bacf79a489b4d55fd9a38f7fc5225c8cbca54/uncropped/76d975-20161116-replacements.jpg

97. The Replacements

Live gezien: ja
Favoriete album(s): Let It Be (1984)
Favoriete nummers: I Will Dare, Answering Machine, Bastards of Young, Merry Go Round
Deep cut: I.O.U., Love Untold (Paul Westerberg solo)
Ook in de lijst van: -

Er zijn bands waar ik boeken over vol kan schrijven – of misschien zelfs al heb volgeschreven, hier op MusicMeter. The Replacements is er niet één van: geen enkel bericht bij een album. Alleen een kort anekdotisch berichtje in het Primavera Sound-topic, waar ik in 2015 bij een optreden van The Replacements een van mijn mindere concertervaringen beleefde.

Doordat ze daar kwamen optreden, had ik me vooraf verdiept in hun werk en was ik gaandeweg steeds meer fan geworden – vooral van het waanzinnige album Let It Be, met de prachtige, jangly opener I Will Dare (met Peter Buck van R.E.M. als gastgitarist) en de hartverscheurende afsluiter Answering Machine. Na verloop van tijd kwamen er meer albums bij, en als je de code eenmaal gekraakt hebt, gaan eigenlijk al hun platen er moeiteloos in – evenals het vroege solowerk van leadzanger Paul Westerberg. Muziek recht uit het hart, rammelend en poppy, met een haast achteloze intensiteit.

Bij een concert begeef ik mezelf zelden in de pit, maar soms moet je wel – uit enthousiasme, en omdat de band het nu eenmaal oproept bij je. Zo ook op Primavera. Maar het plezier was snel verdwenen toen ik ineens een fotootje van mijn ouders op de grond zag liggen en me realiseerde dat mijn broek gescheurd was in het pitgeweld – en dat ik gezakkenrold was. En jawel: even later vond ik een verder lege portemonnee, zonder de 100 euro die ik vlak daarvoor nog gepind had.

Een kleine knauw voor mijn mensbeeld, maar ik probeerde toch nog van het concert te genieten. Paul Westerberg en zijn maten konden hier tenslotte ook niets aan doen (en gelukkig had ik mijn creditcard nog liggen op de slaapplek - want vanuit Barcelona zou ik nog verder reizen richting Andalusië).

Een van mijn favoriete covers van de afgelopen jaren is er overigens een van een Replacements song: Bastards of Young door Katy Goodman (ex-Vivian Girls) en Greta Morgan.

Nou weer een band die best vroeg komt maar ik begrijp het in dit geval best omdat hun fans blijkbaar gewoon een stelletje ordinaire zakkenrollers zijn.

https://pbs.twimg.com/media/FJ-uSHFVQAImDgt?format=jpg&name=large

96. Mazzy Star

Live gezien: nee (wel Hope Sandoval & The Warm Intentions)
Favoriete album(s): She Hangs Brightly (1990), So Tonight That I Might See (1993)
Favoriete nummers: Halah, Blue Flower, Five String Serenade, Mary of Silence
Deep cut: Ghost Highway
Ook in de lijst van: -

Hoe ik Mazzy Star ooit precies heb ontdekt, weet ik allang niet meer. Maar dat het met Fade Into You begon, staat vast. Veruit hun bekendste nummer, en ook hun enige echte hit – in thuisland de Verenigde Staten dan. Een melancholisch droomliedje, gedragen door de fragiele stem van Hope Sandoval, die met een wat kinderlijke, ijle klank de luisteraar als een sirene naar zich toe zingt.

Die stem kende ik eigenlijk al goed, nog voordat ik écht naar Mazzy Star luisterde. Ze dook op in elektronische nummers – zong mee met The Chemical Brothers, en met Massive Attack, onder meer op het wonderschone The Spoils. Misschien wel hun laatste vijfsterren-track.

Maar Mazzy Star zelf kwam pas later binnen – ergens rond 2019, 2020. Ik wandelde toen veel: eerst om te herstellen van een burn-out, daarna omdat het openbare leven tijdelijk op slot zat. En tijdens die wandelingen was Mazzy Star een van de artiesten die ik beter leerde kennen.

De band ontstond uit Opal, een groep uit de Paisley Underground-scene. Toen de zangeres van Opal ermee stopte na één album, nam Hope Sandoval haar plek in. De band ging verder onder een nieuwe naam: Mazzy Star. Al snel volgden twee prachtplaten: She Hangs Brightly en So Tonight That I May See. Ik vind ze allebei even mooi – dromerig, loom, sfeervol. Hun derde album doet me minder, al is het ironisch genoeg hun best scorende op deze site. In 2016 kwam er nog een comebackplaat, en dat zal het vermoedelijk blijven: David Roback, de componist en stille kracht achter de band, overleed in 2020 aan kanker.

De muziek van Mazzy Star raakt me diep. Het is galmend en gruizig, met echo’s naar de jaren ’60 in het drumwerk. En als je denkt dat het uit de bocht zou kunnen vliegen, is daar Hope met een fluisterzacht en breekbaar liedje dat alles weer tot rust brengt. Mary of Silence is een klasbak van een track – mysterieus, zinderend traag. Het soort nummer dat je zou willen horen uitwaaieren over een festivalweide, laat op een zomeravond. Eigenlijk is dat ook het nummer waardoor ik Mazzy Star écht ben gaan waarderen. En dan is er nog Ghost Highway, dat juist het gaspedaal indrukt – voor wie het allemaal een tikje ruiger mag.

Opmerkelijk dat Fade Into You niet tussen de favorieten staat maar kennelijk weet herman dingen

Wat een begin van deze lijst

Zijn uiteindelijke top 10 krijgt het moeilijk om deze start te overtreffen en zeker zijn herman top 10

Dat sowieso. Mooi nummer natuurlijk, maar het heeft me er nooit toe aangezet de albums te gaan luisteren.

https://www.simplystick.com.au/blog/wp-content/uploads/2024/08/nirvana-black-white-photo.jpg

95. Nirvana

Live gezien: nee
Favoriete album(s): In Utero (1993), MTV Unplugged (1994)
Favoriete nummers: Love Buzz (singleversie), Territorial Pissings, Drain You, All Apologies, Heart-Shaped Box, Where Did You Sleep Last Night?
Deep cut: Het blokje Radio Friendly Unit Shifter / Tourette’s op In Utero
Ook in de lijst van: itchy (83)

Mijn eerste kennismaking met Nirvana was ergens in 1991 of 1992. Smells Like Teen Spirit, uiteraard. Klasgenootje Roel liet het me horen en ik vond het meteen vernieuwend. Zulke pokkeherrie had ik nog nooit gehoord! Het duurde even voor het echt landde, maar rond mijn vijftiende was ik volledig om. Nevermind draaide ik grijs op cassette, en toen ik in 1996 eindelijk de cd kocht, kon ik het album wel dromen.

Nirvana werd voor mij – samen met bands als Pearl Jam, Rage Against the Machine en Green Day – een toegangspoort tot alternatieve muziek. Tot bands die nog meer als “de mijne” zouden voelen. Die periode was achteraf een ontdekkingstocht waarin ik mijn muzikale identiteit verder begon te vormen.

Tegenwoordig draai ik Nevermind zelden meer. Als ik zin heb in Nirvana, grijp ik vrijwel altijd naar In Utero of MTV Unplugged in New York. In Utero is in de loop der jaren gegroeid tot mijn favoriete Nirvana-album. Waar Nevermind de deur opende voor de wereld, voelt In Utero dieper, gelaagder, rauwer. Er spreekt een volwassenheid uit – én een soort woede en verwarring – die mij nu meer raakt dan toen. De productie van Steve Albini maakte het album minder toegankelijk, maar juist zijn eerlijke productie maakt het zo intens. Van de schurende energie van de twee openingssongs tot aan de fragiele schoonheid van “All Apologies” en “Heart-Shaped Box”: het is een plaat met scherpe randen én kwetsbare teksten die hier na ruim 2 jaar nog steeds indruk maakt.

MTV Unplugged in New York mag ook niet onvermeld blijven. Niet alleen vanwege de muziek – die uitgeklede, sobere versies, de schitterende covers – maar ook door de herinneringen die eraan kleven. Ik moet altijd denken aan mijn skivakantie met 5VWO. Op de terugweg in de bus draaide iemand de Unplugged-cd. Iedereen was moe, stil, luisterend. De muziek kwam zó binnen. Het voelde troostend, alsof er een gedeelde melancholie in de lucht hing. Onlangs heb ik het album weer eens opgezet – het blijft indrukwekkend hoe ingetogen, intens en oprecht het klinkt.

En terwijl ik dit schrijf, draait Bleach op de achtergrond. Het debuutalbum klinkt rommelig, soms wat flets geproduceerd, maar het elementaire, schreeuwerige karakter geeft het een bepaalde puurheid. Die ongepolijste energie heeft nog steeds iets aantrekkelijks.

Het blijft pijnlijk dat we nooit zullen weten hoe het verder had kunnen gaan met Nirvana. Maar ja – zoals Kurt het zelf citeerde: It’s better to burn out than to fade away…

Fijn om dit te volgen!

https://i.pinimg.com/736x/2d/44/f6/2d44f657fcba20544aac28d312de8d1e.jpg

94. Duran Duran

Live gezien: ja
Favoriete album(s):
Favoriete nummers: My Own Way, Careless Memories, Girls on Film (Night Version), All of You (Erol Alkan’s Extended Rework)
Deep cut:
Ook in de lijst van: dazzler (99)

Mijn eerste kennismaking met Duran Duran gaat ver terug in de tijd — naar de lente van 1987. Ik was acht jaar, zat in de tweede klas van de lagere school en was aandachtig toeschouwer bij een playbackshow in de aula. Twee optredens zijn me bijgebleven. Allereerst La Isla Bonita van Madonna: zo populair dat er twintig meisjes op het podium stonden, elk met één regel om te playbacken. Ik vond het maar matig boeiend. Nee, dan dat andere optreden: een groep stoere bovenbouwers die The Reflex van Duran Duran playbackten. Dat knalde er wel even in!

Daarna bleef het lang stil tussen mij en Duran Duran. Pas in de jaren '90 dook hun naam weer op in mijn muzikale bewustzijn, dankzij het schitterende Ordinary World. Een tijdlang was dat zelfs een van mijn absolute favoriete nummer aller tijden. Vervolgens sijpelden er af en toe andere nummers mijn leven binnen: Notorious ontdekte ik via Donnie Darko, Girls on Film via een IFFR-special over verboden videoclips (hierin o.a. ook The Cardigans’ My Favourite Game en Nine Inch Nails’ Closer). Maar het echte keerpunt kwam pas halverwege de jaren '00.

Dat had ik te danken aan een dj-set van Erol Alkan — destijds een van mijn muzikale helden. Alkan wist tijdens de electroclash-periode perfect indie en elektronica te versmelten tot iets onweerstaanbaars op de dansvloer. Via een mix die volgens mij op Breezeblock (BBC Radio 1) te horen was, kwam ik in aanraking met een alternatieve versie van Girls on Film. In die mix blijven de eerste drie minuten trouw aan het originele popnummer (afgezien van het flitsgeluid in het intro), maar daarna ontspoort het op de best mogelijke manier. De baslijn blijft stevig doorknallen, het drumwerk komt naar voren, en alles krijgt een ritmische drive die ik nauwelijks kan weerstaan. Misschien niet de dancetrack die je in een club zou verwachten, maar ik kan hier simpelweg niet op stil blijven zitten.

Het was ook via Alkan dat ik My Own Way ontdekte — een nummer dat ik vervolgens grijsdraaide. Uiteindelijk bracht dat me bij het album Rio, dat ik nog altijd fantastisch vind: ergens tussen wave, disco en pop in, met het ene nummer nog opzwepender dan het andere. En alles elegant, ritmisch en met een goede dosis hedonisme.

Inmiddels zie ik Duran Duran als een band die ik in stukjes heb leren waarderen: via jeugdflitsen, filmfragmenten, dansvloeren en DJ-sets. Geen lineaire liefde, maar eentje die zich langzaam heeft opgebouwd — met The Reflex als de eerste vonk, en Girls on Film als de beat die me uiteindelijk over de streep trok.

Wat ik ten slotte wel mooi vind, is dat Erol Alkan inmiddels ook daadwerkelijk met Duran Duran heeft samengewerkt: hij produceerde hun laatste album en verbouwde een aantal tracks op formidabele wijze. Zijn versie van All of You is ronduit fantastisch en staat dan ook stevig tussen mijn favorieten. En dan staat daar — voor mij enigszins onverwachts — ook Careless Memories: een single van het debuut waarvan het kwartje bij mij maar niet wilde vallen. Tot afgelopen woensdag, toen ik ze live zag in de Ziggo Dome. Opeens viel alles op z’n plek — de sluimerende synths in een voor hun doen sober, maar gejaagd nummer dat bol staat van ingehouden woede, pijn en onmacht. Live klonk het ineens een stuk directer, alsof de herinnering waarover gezongen wordt ineens tastbaar werd.

Ben je ook maar het concert van ze geweest afgelopen woensdag herman?

Zeker! Voor het eerst dat ik ze heb gezien. Was een mooie avond, vooral het stuk rondom Planet Earth / Girls on Films vond ik heerlijk. Simon le Bon is tegenwoordig wel iets minder goed bij stem, ook niet gek op die leeftijd (67 later dit jaar) natuurlijk.
Hoe vond jij het?

https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2024/03/Vampire-Weekend-Classical.jpg?w=1581&h=1054&crop=1

93. Vampire Weekend

Live gezien: ja
Favoriete album(s): Vampire Weekend (2008)
Favoriete nummers: M79, Step, Ya Hey, Harmony Hall, Sympathy, Mary Boone
Deep cut: Diplomat’s Son / Ook tof: SBTRKT ft. Ezra Koenig - NEW DORP. NEW YORK
Ook in de lijst van: -

In 2008 begaf ik me regelmatig in de blogosphere om nieuwe bandjes te ontdekken, en ik vermoed dat Vampire Weekend op die manier mijn pad kruiste. Mijn kennismaking was in ieder geval het exotisch klinkende Cape Cod Kwassa Kwassa, en al snel raakte ik verslingerd aan het hele debuutalbum. Die combinatie van sterke melodieën en Afrikaanse invloeden voelde fris en ongewoon. Bij het luisteren waande ik me soms op de veranda van een Zuid-Afrikaans landhuis, samen met vrienden, genietend van een goed glas Kaapse wijn en af en toe een dansje wagend bij een kampvuur iets verderop.

Een andere favoriet van dat debuut is M79, waarin een strijkkwartet en klavecimbel voor een prachtige climax zorgen. De voorliefde voor westerse klassieke muziek waar ze in interviews over spraken, hoor je hier duidelijk terug — barokpop met een vleugje Bach.

Later werden de liedjes alleen maar ritmisch sterker en gevarieerder. Op Contra werd geëxperimenteerd met reggaeton, Caribische grooves en andere ritmes die de plaat ongrijpbaar maken. Dansbaar en gelaagd, met sterke hooks en onverwachte wendingen. Wat wil een mens nog meer? In die tijd zag ik ze live in een kolkend Paradiso, waar de vloer van de grote zaal letterlijk op en neer ging. Een band op het hoogtepunt van hun kunnen. En toch dacht ik na Contra even dat de koek op was, aangezien het daarna een paar jaar stil bleef.

Maar toen kwam Modern Vampires of the City – nog een voltreffer. Ook het klavecimbel werd weer eens van stal gehaald, dit keer in Step, misschien wel hun beste nummer. Een schitterende bewerking van de 90’s hiphoptrack Step to My Girl van Souls of Mischief, compleet met instemming van de originele makers.
Dat scenario herhaalde zich daarna nog een paar keer. Net als je dacht dat het nu wel klaar zou zijn, kwam de band ineens weer terug – op hoog niveau. Harmony Hall was opnieuw een schot in de roos. Ineens hoorde je Primal Scream voorbij komen, en zelfs een retro jaren '90 housepianootje dat niet zou misstaan op een Turn Up the Bass-verzamelaar. Sympathy vond ik in eerste instantie minder, maar inmiddels is het een topfavoriet — vooral vanwege die opzwepende flamenco-break die het nummer plotseling openbreekt.

Het laatste album had iets meer tijd nodig om in te dalen, maar gaandeweg begon het weer te klikken. Uiteindelijk was het Mary Boone dat ineens keihard binnenkwam. Koorzang, indie en hiphop worden hier moeiteloos door elkaar gevlochten, en dan zijn er ook nog die schitterende zanglijn en tekst als dubbele kers op de taart. Nog weer later luisterde ik toevallig naar Back to Life van Soul II Soul, en toen viel er nóg een kwartje: die beat! Die zit dus gewoon in Mary Boone. Daar veerde de elfjarige ik dan ook weer even van op.

Lange tijd was Vampire Weekend voor mij gewoon een fijne band. Maar bij de laatste plaat realiseerde ik me dat ik ze in de loop der jaren echt ben gaan liefhebben. Ik kijk nu al uit naar waar ze omstreeks 2028 of 2029 weer mee op de proppen komen.

Vampire Weekend - op grond van de eerste drie albums zouden ze mijn top-100 misschien halen, maar daarna sloegen ze een weg in die mij niet beviel.

NEW DORP. NEW YORK is overigens een heel vette track.

Ik ben het helemaal met je eens! Ik vond het buiten het soms wat valse (mag ik dat zo zeggen) om best leuk, al deed ik het meer voor mijn moeder die er graag samen heen wou. Ik kende voornamelijk alleen de populairdere songs. Toch blijft het wel genieten hoor, een geslaagde avond en blij dat ik ze überhaupt één keer live heb kunnen en mogen zien !

Mooie lijst tot nu toe, Herman. Ben het met je eens over Vampire Weekend, dat je per plaat eigenlijk meer bewondering krijgt voor hun oeuvre.

Had n.a.v. je stuk gisterenavond wat naar Mazzy Star geluisterd, die ik alleen van naam kende. Vond het heel mooi en heb het vandaag onderweg naar huis nog een keer beluisterd, maar zo in de zon op de fiets vond ik het een beetje saai. Misschien voor mij muziek voor een bepaalde sfeer/ weertype.

Zo was het voor mij ook. Fijn om ze eens gezien te hebben, maar één keer is ook prima. Zeker bij zo'n band die uiteindelijk toch een Greatest Hits show weggeeft.

Kan ik me voorstellen. Op de fiets draai ik zelf al gauw dingen met iets meer tempo. Misschien dat het meer iets voor een ochtend in het weekend of (inderdaad) 's avonds (laat).

https://analoguegallery.com/cdn/shop/products/sarahneufeld.jpg?v=1562184501

92. Sarah Neufeld / Bell Orchestre

Live gezien: ja
Favoriete album(s): Bell Orchestre - House Music (2021), Sarah Neufeld - Detrititus (2021)
Favoriete nummers: BO: Noviembre, Les Lumières, VII. Colour Fields, Neufeld: Hero Brother, Shed Your Dear Heart
Deep cut: Een stukje improv met echtgenoot Colin Stetson
Ook in de lijst van: -

Het Canadese Bell Orchestre werd in 1999 opgericht door multi-instrumentalist Richard Reed Parry en violiste Sarah Neufeld, die zich later ook bij Arcade Fire zouden voegen. In 2002 namen ze een prachtige demo op, die ik destijds via Soulseek ontdekte — waar ik toen veel bivakkeerde. Die demo paste qua geluid goed bij andere postrock die ik in die tijd veel draaide, vooral van stadsgenoten Godspeed You Black Emperor! en meer nog A Silver Mt. Zion. De imposante geluidsmuren bleven achterwege, maar er was wel een fijne mix van kamermuziek met klassieke elementen en subtiele Midden-Oosterse invloeden.

Uiteindelijk wisten ze hun studiotijd met Arcade Fire te benutten om, naast Funeral, ook hun eigen officiële debuutalbum op te nemen. Dat bleef door het succes van Funeral aanvankelijk onderbelicht. Toen ze eenmaal begonnen te toeren, zag ik ze live in de bovenzaal van Paradiso. Na afloop maakte ik nog een praatje met ze — ook over het optreden van Arcade Fire dat ik in Nighttown had gezien. Dat was wat teleurstellend, en dat vonden ze zelf eigenlijk ook. Ik vond het verfrissend hoe eerlijk ze daarover waren (later maakten ze dat trouwens ruimschoots goed).

In 2009 verscheen er nog een tweede album, maar daarna verdween Bell Orchestre wat van mijn radar — tot 2021. Na twaalf jaar ineens een nieuw album én Neufeld bracht Detritus uit. In dat jaar werkte ik vrijwel alleen nog thuis en luisterde ik veel naar neoklassiek. Precies het werkgebied waarin zowel Bell Orchestre als Neufeld zich inmiddels begeven. Vooral Detritus groeide uit tot een favoriet; van daaruit ging ik ook weer haar eerdere solowerk én dat met Bell Orchestre herontdekken.

De recente albums laten nog duidelijker zien hoe rijk Neufelds klassiek geschoolde composities zijn, en hoe goed ze ook als improvisator is. House Music is zelfs volledig geïmproviseerd, waarbij iedere muzikant in een aparte kamer in Neufelds huis speelde — een concept dat zij zelf initieerde en waarin ze als artistiek leider fungeerde.

https://www.udiscovermusic.com/wp-content/uploads/2020/08/Saint-Etienne-GettyImages-492606691.jpg

91. Saint Etienne

Live gezien: nee
Favoriete album(s): Foxbase Alpha (1991), So Tough (1993), Words and Music by Saint Etienne (2012)
Favoriete nummers: Nothing Can Stop Us, Who Do You Think You Are, Like A Motorway, Filthy, Over The Border
Deep cut: Penlop
Ook in de lijst van: -

Van Saint Etienne pikte ik in 1993 I Was Born on Christmas Day op via de Engelse hitparade, destijds elke maandagavond om 18 uur vaste prik op MTV. Elke week ook weer moeite doen om bij de tv te mogen eten. En als dat niet mocht, dan maar hopen dat ik niet te veel toffe nummers zou missen. Ergens later die week ben ik in de winkel een van hun cd's gaan luisteren, maar eigenlijk kon ik er verder niet zoveel mee. En dat was het dan…

…tot het anders liep in maart 2004: ik had een leuk meisje leren kennen met wie het goed klikte en met wie ik naar het concert van Belle and Sebastian in Vredenburg ging. Fantastisch concert uiteraard, en nog lang niet moe togen we naar de afterparty in Ekko, waar veel Britse muziek werd gedraaid. Na een uurtje of zo begaven ook de bandleden zich op de dansvloer. Toen Stuart Murdoch zich meldde, werd er meteen The Smiths' This Charming Man ingezet. Maar er kwamen nog een hoop andere dingen voorbij die ik heel tof vond — en dus ook Only Love Can Break Your Heart, de debuutsingle van Saint Etienne. Ik was gelijk verkocht, en sindsdien is het nummer altijd een topfavoriet gebleven.

Later realiseerde ik me dat Saint Etienne, met hun grotendeels elektronische collagepop, bijna wel de ultieme Britse band is voor popmuziek-/quiznerds. Alleen de eerste reeks singles al zit vol pophistorische knipogen::

- Only Love Can Break Your Heart: cover van Neil Young
- Kiss and Make Up: cover van The Field Mice (Engelse indie-/tweeband)
- Nothing Can Stop Us Now: leunt stevig op een Dusty Springfield-sample
- 7 Ways to Love (als Cola Boy): melige, maar slimme eurohouse waarvan veel mensen niet eens doorhadden wie erachter zat

En dat was nog voordat ik erachter kwam dat het brein achter de band, Bob Stanley, muziekjournalist is en een prachtig boek heeft geschreven over de geschiedenis van de popmuziek. Een boek waarin hij met net zoveel liefde schrijft over Motown als over de jaren 80-singles van Kylie Minogue. Stanley is duidelijk een poptimist, en daar houd ik van.

Een en ander komt ook weer naar voren in Over the Border, waarin de ik-figuur vertelt wat muziek voor hem/haar betekent in het leven. Zomaar twee coupletten:

When I was 10 I wanted to explore the world
There were these older kids at school who'd gone all the way to Somerset
Just to see Peter Gabriel's house (Peter Gabriel from Genesis)
The way they'd dressed, the way their hair fell over their coat collars
It all happened because of music, I wanted to know why
I couldn't go to Somerset on my own, so I used Top of the Pops as my world atlas

en:

I was in love, and I knew he loved me because he made me a tape
I played it in my bedroom, I lived in my bedroom, all of us did
Reading Smash Hits and Record Mirror, Paul Morley and the NME
Dave McCulloch and Sounds, Modern Eon and Modern English
Mute, Why, Zoo, Factory
Cutting them up, sucking them in, managing the story on our own

Het meisje verdween al snel uit beeld. We kregen kort iets, maar het liep af toen zij naar Gent verhuisde. We zouden elkaar nog één keer zien die zomer, daarna niet meer. Maar de muziek is uiteraard altijd gebleven…