10. GLASS CANDLE GRENADES

God, wat was het moeilijk om mijn nummers 7 tot 10 te bepalen. Vier songs die allemaal dat typische Cocteau Twins DNA in zich dragen maar ook wel iets missen in vergelijking met de nummers 1 tot 6. Ik zet dan maar Glass Candle Grenades op 10. Dat vond ik altijd de enige stinker op een voor de rest vlekkeloos album. Maar zie, de beluisteringen van de laatste dagen hebben het nummer deugd gedaan.

Ik probeer één en ander uit te leggen. Volgens mij zitten de songs van de Twins op een heel bijzonder manier in elkaar. Om als luisteraar van de verschillende ingrediënten een verteerbare cocktail te maken, moet je op een bepaalde manier luisteren. Er bestaat geen handleiding voor maar hier onderscheiden de fans zich van de mensen die "het" niet horen. Er bestaat niet echt een gulden middenweg: ofwel hoor je de genialiteit ofwel hoor je ze niet. Misschien dat het album Heaven Or Las Vegas er als enige wel in slaagt om de kloof tussen zie die het horen en zij die het niet horen te overbruggen.

Glass Candle Grenades was voor mij altijd een nummer waarin ik enkel de losse delen hoorde die er niet in slaagden om zich voldoende met elkaar te vermengen tot één logisch klinkend geheel. Daar is de voorbije dagen voor het eerst verandering in gekomen. Misschien omdat ik de nummers die ik het moeilijkst kon ranken een aantal keren uit de albumcontext heb gehaald. Want dat is nog zoiets: Glass Candle Grenades sluit kant 1 af die voor mijn part uit vier opeenvolgende voltreffers bestaat. Maar de impact van het nummer is nu wel voldoende groot geworden om het niet zomaar tot de zwakste track van de tien te veroordelen. Maar je moet wat op nummer 10 zetten. Goedgekeurd maar verre van briljant.

Laat ik beginnen om te zeggen dat ik geen Twins-kenner ben. Maar enkele van hun platen kan ik goed smaken, waaronder deze. Het is hun enige plaat die ik in fysieke vorm in huis heb.

10. Glass Candle Grenades
De toppen op HoH zijn hoog, maar er is ook één ernstige misser: deze dus. Een vormeloos en massief brok geluid waarbij ik altijd het idee heb naar drie nummers door elkaar te luisteren. Een beetje een zooitje dus, dat het voor elkaar krijgt om tegelijk heftig en krachteloos te klinken. Na afloop ben ik het nummer altijd direct vergeten, bij de overige nummers heb ik dat niet.

10 GLASS CANDLE GRENADES

De opname lijkt midden in het nummer te starten. De bas is minder uitgesproken en maakt plaats voor stemmige akoestische gitaar. Het in walsritme gestoken nummer klinkt wat modderig in de mix waardoor ook de zang weggezogen lijkt.

10. Glass Candle Grenades

De enige song van Head Over Heals, waarvan een gedeelte van de tekst op de binnenhoes verscheen:
"Glass Candle Grenades are popping
Still we'll not keel over"
Maakt dat dan een standout track? Nee, niet echt. Het klinkt te geforceerd heavy, alsof Guthrie dacht dat het middenstuk van het album na de lichtere songs Sugar Hiccup en Five Ten Fiftyfold, samen met In Our Angelhood wat punkier moest klinken.

Voorlopig nog maar vier kaarters aan tafel.
Is nipt genoeg maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd uiteraard.

jeanmaurice eventueel?

09. THE TINDERBOX (OF A HEART)

Zoals gezegd zijn de laatste vier nummers in mijn rangschikking aan elkaar gewaagd. Vlogen op Glass Candle Grenades de granaatscherven ons oorverdovend om het hoofd, dan probeert woudnimf Liz ons op The Tinderbox (Of A Heart) te betoveren met een vocale mantra. En het lukt haar ook behoorlijk goed. Ik zou wel met haar mee het bos in willen dansen. Maar het nummer balanceert muzikaal net iets te lang op de dunne grens tussen hypnotiserend en enerverend. Er zijn momenten dat ik The Tinderbox wat langdradig vind en er zijn momenten waarop het lied, dankzij zijn aanhoudende percussie en de diepe ondertoon, op mij het effect heeft dat het beoogde. En dat is dan vooral omdat Fraser in de tweede helft doorheen haar eigen mantra gaat zingen. Een vroege poging om een contrapunt na te streven in het vocale arrangement.

9. Multifoiled
Dit nummer moet het hebben van de jazzy pianopartij. De zanglijn kan me niet zo bekoren, en die wordt in de "lege" stukken ook nog eens extra op de voorgrond gezet. Het blijft wat schetsmatig en erg kil, met meer uitwerking denk ik dat dit een beklijvender liedje had kunnen zijn: de pianopartij spookt op de vreemdste momenten door mijn hoofd, zonder de rest van het nummer.

09 MY LOVE PARAMOUR

Dit klinkt al een pak dreigender met die rollende bas en de krassende gitaar.
Het midtempo nummer blijft in een paar akkoorden hangen waarbij soms afgeweken wordt qua toonhoogte.
Ik mis wat variatie in dit nummer.

Wat ik nu zo grappig vind? Dat zullen je morgen en overmorgen wel zien.

Volgens mij zijn de door dazzler laagst gerangschikte nummers al voorbij gekomen

9. In Our Angelhood

Dit nummer had qua klank en compositie beter op EP Sunburst and Snowblind gepast en From the Flagstones had beter op HOH gepast. Ik vind het middenstuk van HOH met IOA en GCG het minste deel van het album.

Maar dan ruil je volgens mij het enige, echte uptempo nummer in voor een veel tragere song. Voor mij is dat de troef van In Our Angelhood: het zorgt voor de nodige drive.

Daar zit wat in, ik ruil 'm voor Hitherto

Maar nu ondergraaf je je eerste argument: namelijk dat In Our Angelhood beter past op Sunburst And Snowblind. Aan Sugar Hiccup zal het niet liggen want dat staat ook op Head Over Heels. Dus het moeten de drie andere songs zijn waarbij je In Our Angelhood beter vindt passen. Maar blijkbaar maakt het toch niet zoveel uit of je daar dan From The Flagstones of Hitherto voor inruilt.

Valt het op dat ik In Our Angelhood probeer te verdedigen?

We proberen ons er allebei uit te lullen, lijkt het. Ok, ik vind In Our Angelhood een mindere compositie (niet slecht hoor) dan From the Flagstones of Hitherto. Die hadden beiden ook prima op HOH gepast en dan past Hitherto beter, gezien het meer uptempo is.

Ik ben hier niet zo goed in. Ik luister anders naar albums en meer als geheel, of de melodieën me aanspreken en soms ook wel de songteksten. Ik vind het lastig om elke song een voor een te gaan behandelen en daar iets over te schrijven. Maar ik lees wel graag mee hier, vind het interessant wat anderen er over te zeggen hebben.

Is ook mijn favoriet van het album. Die bas, de harde drummachine en de uitwaaierende gitaren, zou later gothic rock gaan heten. Heel wat hedendaagse bands toegevoegd die hun sound gebaseerd hebben op dit nummer.

Voor mij het meest romantische nummer, zoals de titel ook al aangeeft.

Je doet het anders niet slecht, vind ik. Meelezen is ook prima.

08. MULTIFOILED

Een vingeroefening. Liz dipt haar tenen in de jazz. En die vocale uitstap bevalt mij best goed. Het is zelfs de reden waarom ik het nummer boven The Tinderbox (Of A heart) heb gezet. Maar ik geef toe dat het geen voldragen compositie is. Misschien was hier meer mee te doen, zoals werd opgemerkt. Maar Multifoiled zorgt in mijn oren toch voldoende voor de nodige afwisseling. Een adempauze op een postpunk album.

08. MULTIFOILED

Verrassende jazzy afwisseling. Liz Frazer gaat alle noten van de toonladder af en strooit aan het eind met wat kokette ‘pah-pah-pah’s’.

Met die jazzpiano moet ik wat aan The Lovecats van The Cure en Siouxsie’s There’s A Planet In My Kitchen denken. Twee nummers die ongeveer gelijktijdig met Head Over Heels verschenen.

Buitenbeentje van het album.

8. My Love Paramour
Leg de eerste twee seconden van My Love Paramour eens naast dit nummer. In de jaren 80 was de beschikbare elektronica nog erg beperkt, dus diezelfde beat kwam nogal vaak langs. De gitaarpartij (de hakketakkehakketakke) doet denken aan The Edge. Het nummer kent weinig variatie, wat ik in dit geval goed vind werken. De stem van Liz is zoals op een groot deel van de nummers erg streng en dwingend. Ik hoor haar liever in de wat lievere/zachtere modus.

Zie je wel dat het grappig is. Morgen wordt het helemaal duidelijk.

Wat een fijn uitwisselmoment is dit toch. bedankt dazzler!

Ik heb daarnet mijn verdere selectie en commentaar afgewerkt waarbij ik een nummer op een verrassende tweede plek gezet heb. Een nummer dat ik er een jaar geleden niet op die plaats zou plaatsen.
Misschien dat het er een andere keer niet zo hoog eindigt.

In ieder geval zorgt het voor een heel andere luisterervaring en dat bevalt me deze keer meer dan bij Seventeen Seconds, wat ik evenzeer een prima album vind.

Mark E. Smith beïnvloed door Cocteau Twins, dix gaat nu door het dak

8. Sugar Hiccup

Een van de lichtere nummers en een opmaat naar Pearly Dewdrops Drops van een half jaar later. CT is een meester in het wisselen tussen een lichte en donkere klankkleur en deze song is daar een goed voorbeeld van. Liz zingt op dit nummer wat lichter dan gebruikelijk, maar de gitaren van Guthrie zorgen dat het niet te zoetsappig wordt (met zo'n titel is die kans levensgroot natuurlijk).

Toch altijd iemand die tegen de stroom moet inroeien...

Over het zoetsappige: we zijn nog ver van de suikerspin sound van Four Calender Cafe.

Ah...nu snap ik de bedoeling pas; het is dus de bedoeling dat iedereen hier een persoonlijke top 10 van de songs maakt? Vind ik nog moeilijker! Op 1 staat bij mij Musette and Drums maar om daar een album mee te beginnen lijkt me ook wat afschrikwekkend voor de nietsvermoedende luisteraar.

De bedoeling is om elk nummer apart te bespreken. En we doen dat aan de hand van een persoonlijke top 10 omdat het de debatten spannend houdt. Zo valt het mij op dat ik samen met twee andere deelnemers dezelfde nummers onderaan in de ranking heb gezet. Maar ook dat de vierde deelnemer er een heel andere ranking op na houdt. De ranking zelf is echter niet het belangrijkste want we zijn allemaal fan van deze plaat. Maar wel de commentaren die we te lezen krijgen. Horen we dezelfde dingen of horen we misschien heel wat anders? En wie weet gaan we de volgende keer anders luisteren naar die song?

Ik heb het album al een tijdje niet meer geluisterd, ik zal het de komende dagen nog eens opzetten. Zoals gezegd luister ik een album meestal als geheel en blijf ik het lastig vinden om elke song apart te omschrijven, maar het is wel interessant wat anderen ervan vinden en welke beleving zij hebben. Daarnaast moet ik ook eerlijk zeggen dat ik de albums van Cocteau Twins pas vrij laat heb ontdekt. In de jaren 80 en later kende ik ze wel van naam en van hun singles. Ik heb dan ook alleen hun eerste drie albums, een verzamelaar en de BBC Sessions die ik in het eerste decennium van deze eeuw heb gekocht, mede ook op aanraden van sommige users hier destijds. Hun eerste twee albums springen er echt wel uit en zijn wat mij betreft meesterwerkjes. Head over Heels vind ik net iets spannender dan Garlands maar het scheelt niet veel. Beide albums zijn trendsetters geweest in het genre.