03. SECRETS

Simon Gallup verving in 1980 Michael Dempsey op bas. Beide bassisten wisten melodieuze baslijnen in de songs van Robert Smith te passen.

De mooie basmelodie draagt hier het nummer. De zang van Robert Smith wordt ontdubbeld door gefluister en achtergrondzang. Ook de Spaanse gitaar na het middenstuk is een aangename verrassing.

Op een in sfeer gedragen album is dit voor mij één van de hoogtepunten.

3. M

“You'll fall in love with somebody else tonight…”

Wat Robert Smith onderscheidt, is zijn vermogen om het duistere in de mens of een algehele droefenis niet als iets negatiefs te presenteren.

M verwijst naar Mary, de vriendin (en later vrouw) van Robert Smith. Het is een liefdesliedje, maar met een ondertoon van verlangen, een niet nader te definiëren onrust en hartzeer. Robert lijkt zelfs te genieten van het idee dat romantiek pas écht is als er een vleugje ongemak in zit. In een interview zei hij ooit: “I think sadness is beautiful.” En dat is precies wat hij doet: een emotie zodanig vormgeven dat het draaglijk wordt.

3. M

Ondanks Roberts sombere voorspelling, in het vorige bericht aangehaald, zijn Robert en Mary Smith-Poole nog altijd samen. Lol Tolhurst was in 1988 aanwezig bij de bruiloft, een foto ervan is afgedrukt in zijn biografie. Hier meer informatie over haar. Ondertussen blijft het een ontzettend fraai-treurig liedje.

Al besef ik nu pas dat je dat zinnetje ook anders kunt lezen: was hij niet fatalistisch maar juist zelfverzekerd in de aanname dat Mary, op dat moment nog in de ban van een ander, vanavond op hém verliefd zou worden?

03. M

Een vrolijk gitaardeuntje (iets waar de heren best patent op hebben) kenmerkt dit fraaie nummer. Na Play for today en A forest is dit nummer de derde uitgelezen single kandidaat in mijn optiek. En dan niet alleen omdat het de perfecte tijdsduur heeft. Het gitaarwerk op het eind is typisch The Cure. Dat kunstje herhaalden ze in de begintijd heel vaak. Gewoon omdat het werkt.

4. M

Had nog nooit bij de tekst stilgestaan, maar dit is dus de eerste in een lange rij prachtsongs die Robert voor zijn Mary zou schrijven? Nice! En deze eerste M moet mijn inziens niet eens zoveel onderdoen voor latere liefdesliedjes als Just Like Heaven en Lovesong. Sfeervolle gitaartrack, wazig en toch strak, zoals zo veel andere nummers op Seventeen Seconds. Maar door de extra schwung steekt deze er voor mij toch nog steeds wat bovenuit.

3. In Your House

Prachtig samenspel tussen de schuchtere riff en mysterieuze synthgeluid dat doorheen het nummer alleen maar aan kracht wint, ook omdat de gitaar soms lekker door de bochten van de song heen vliegt.

02. SECRETS

Dit is zo ontzettend goed, lieve mensen.

Een "instrumentaal" juweeltje van The Cure. Ongetwijfeld het best bewaarde geheim van Seventeen Seconds. Want het verbaast me dat Secrets niet bij de vijf meest gelikete songs van deze plaat zit in de MusicMeter statistieken. Die basmelodie is een oorworm van het hardnekkigste soort. Ik loop er nu alweer een week meer rond in mijn knar. En dan komt daar halverwege die sprankelende Spaanse gitaar bij. En nog even later een zachte pianostreling voor het oor. Instrumenten die met elkaar communiceren. De stemmen in de achtergrond zijn niet meer dan versiersels. Bijzonder matuur nummer voor deze nog prille band. De enige reden waarom Secrets niet op 1 staat is omdat mijn geschiedenis met die kanjer uiteraard groter is.

02. M

Zowat het enige nummer op Seventeen Seconds met refrein. Prachtig mooi en in de korte tijdsspanne is nog plaats voor gitaarsolo.


In het boek Curepedia las ik dat het merendeel van de songs het gevolg waren van een nare vechtpartij toen Robert Smith inviel bij Siouxsie And The Banshees. Qua teksten en geluid kan ik me daar echter niets bij indenken.

2. A Forest

Natuurlijk wilde deze tiener de bijbehorende elpee uit de bieb lenen vanwege A Forest! IJzersterk nummer immers, waarbij de singleversie een minuut korter is dan die op Seventeen Seconds. Het spannende begin, de opbouw en aan het einde het relatief heftige gitaarspel met zelfs een tikkie valse akkoorden. Fraai naar een climax opgebouwd.

Waarom dan bij mij niet op 1, waarmee ik waarschijnlijk een uitzondering ben op de meeste deelnemers aan dit spel der ontleding van Seventeen Seconds? Tja...
Misschien omdat ik het te vaak hoorde? Omdat het het enige nummer is dat je van de plaat op radio hoort? Omdat het te zeer voor de hand ligt? Omdat ik mijn nummer 1 tegenwoordig nét wat charmanter vind? Omdat ik houd van deep cuts?

Afgelopen maandag wekte mijn wekkerradio mij om 6.15 uur met NPO Radio 1. Astrid Kersseboom en haar team hadden A Forest uitgekozen als ontwaaklied. Ik glimlachte. Goedemorgen, nieuwe werkweek.

“It's not a case of doing what's right…
It's just the way I feel that matters”

En ja hoor… eindelijk komen de beentjes van de vloer in huize Alicia. Play for Today is hier duidelijk een favoriet. Die synths, die sobere gitaarpartijen: ze brengen weer dat overbekende hypnotiserende geluid tot leven. En toch, het tempo is net wat vlotter, het geluid net wat gezelliger. Tot groot genoegen van de rode dansschoentjes. Zelfs al stond de band nog wat schuchter en stijfjes op een VHS videobandje te spelen. Daarom kocht ik jaren later een DVD. Om de band scherper in beeld te krijgen. En weer later zag ik Play for Today op YouTube verschijnen. En zijn ze nog altijd even timide én nog zonder die kolossale haardossen. Dat van die haardossen kwam later. Dit verschijnsel ontketende zelfs een golf aan woeste kapsels in verschillende lengtes en in alle kleuren van de regenboog. Vooral in het alternatieve uitgaansleven zag je dat opkomen. Als trendvolger deed ik - als bijna vanzelfsprekend - dapper mee. Alleen was het haar niet pikzwart, maar spierwit met paars of groen en soms zelfs vuurrood. De eyeliner had ik al. Enfin… de veiligheidsspelden konden definitief de doos in en de gescheurde spijkerbroeken werden vervangen door compleet zwarte outfits.

Play for Today is weliswaar niet het eerste echte liedje dat ik van The Cure hoorde. Het is daarentegen wel de aangename tweede van dit album geworden.

02. Play for today.

Ja ik ben best heel erg fan van de wat meer uptempo (of iets vrolijkere zo u wilt) The Cure. Juist dat contrasterende tussen zwaarmoedig, duister en dat luchtige boeit me enorm aan deze band. Play for today hoort voor mijn gevoel bij die wat luchtige kant van ze. Al is dat puur op het muzikale gebaseerd. En ook hier weer dat simpele maar oh zo fijne gitaarwerk. Dat, in combinatie met die ronkende bas van Gallup, zijn toch wel dé kenmerken van de vroege The Cure voor mij.

01. A FOREST

Het is aardedonker als de begintonen van A Forest weerklinken. Bij het plukken van de gitaar lichten links en recht de spots zachtjes op en neer. De dansvloer is gevuld met bomen. Als de drums hun intrede doen, zet ik het op een loopje tussen hun stammen. Hun takken lijken wel armen. Hun wortels lijken op voeten die op één tegel geplant staan. Hun kruinen lijken op new wave kapsels. Er lopen nog vrienden van mij rond. Sommigen zijn met hun neus tegen hun puntschoenen op zoek naar twintig frank (een gulden) om daar straks een pint mee te bestellen. Ik zoek naar wat anders. Ik hoorde een stem mijn naam roepen. Maar net als vorige week zal ik hopeloos verloren lopen in het bos. Naar het einde van het lied toe zwiepen de takken als striemende gitaren tegen mijn aangezicht. En ik zal me opnieuw realiseren: "The girl was never there. I'm running towards nothing, again and again and again and again and again.". En als de muziek tot stilstand komt, stort ik uitgeput neer. Mijn hart sterft samen met de laatste basnoten. Wat een nare droom.

Geen wonder dat A Forest na al die jaren hoog prijkt in diverse lijstjes. Het was de soundtrack bij een noodlottige zoektocht naar liefde. Misschien wel over generaties heen. En daarom is A Forest nummer één.

1. Play for Today

Ook dit intro is spannend: eerst is de bas leidend, dan de toetsen. Live zingen wij als publiek die melodie mee. "Who, ho-ho..." En lekker uptempo.

"Wait - wait - wait for something to happen".

01. A forest

Wereldnummer!

1. A Forest

“Suddenly I stop…
but I know it's too late…
I'm lost in a forest…
all alone…”

Ben jij ooit wel eens verdwaald geraakt in een bos en de alsmaar groeiende onzekerheid meegemaakt over hoe terug te keren naar de bewoonde wereld en de daaruit voortvloeiende angst om op een eenzame plek achter te blijven?

(En dan wordt het ook nog eens pikkedonkerrrrr… )

Zo ja, dan is dit het juiste liedje voor jou!

A Forest is een van mijn favoriete nummers. Niet alleen van het album Seventeen Seconds, maar van bijna al het werk van The Cure. Natuurlijk heb ik A Forest ook al tig keer gehoord.
En toch, dit nummer verveelt nooit.

Inderdaad, wereldnummer!

01 A Forest

Als iemand je zou vragen hoe new wave nou eigenlijk klinkt, lijkt me dit nummer perfect ter introductie geschikt. Niet te zware kost maar suggestief en mysterieus. Afwisselend ruimtelijk weids en beklemmend claustrofobisch.

Zo'n nummer dat ook in ellenlange live-versies niet verveelt. En ook een nummer dat ik al mijn hele leven lijk te kennen. Ooit in een top 100 aller tijden voor het eerst gehoord. Ook die platenhoezen van A Forest en Seventeen Seconds sluiten zo mooi aan.

In afwachting van de nummers 1 en 2 van ArthurDZ
bedank iedereen die meespeelde en meelas met Seventeen Seconds.

Eens kijken of wie er zin heeft in het volgende album. DjFrankie mag de titel aanpassen als hij dat wil.

COCTEAU TWINS - HEAD OVER HEELS
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3673.jpg


itchy, Premonition, pygmydanny hebben zich al aangemeld. Like dit bericht als je ook wil meedoen.

Oh ja, vandaag vergeten posten! Ik kom morgen nog met mijn ontknoping

Ik ga mij in Head Over Heals verdiepen

Ik niet, gesneden koek

2. Play For Today

Eigenlijk bijna een popliedje, maar dan eentje opgetrokken uit exact dezelfde grondstoffen als de meer mysterieuze, impressionistische, eigenlijk vrij a-commerciële klanken van de rest van de plaat. Play For Today valt dus niet uit de toon maar voegt wel een dosis schwung en dus een extra element toe aan Seventeen Seconds. Zeer knap!

1. A Forest

Tja, ook ik ontkom er niet aan. Een monument van een song dit, de compositie is gewoon af, er valt niks meer aan toe te voegen en je kan er ook niks uit weghalen zonder dat het nummer in elkaar zakt als een kaartenhuis. Robert Smith was slechts 21 toen dit nummer uitkwam, dat heb ik altijd zo gek gevonden. Klinkt eerder als het soort nummer dat je maar kan schrijven als je jaren naar iets hebt toegewerkt, maar niet zo bij ome Rob dus.

Ik ben van bouwjaar '93, dus lang na het uitkomen van Seventeen Seconds en A Forest. Ik leerde A Forest dus denk ik kennen via de MuMeLadder, waar het in de finale stond toen ik als 16-jarig ventje voor het eerst kwam piepen, en dat nu al die jaren later nog steeds doet. Wat een lange adem! En verdorie, het is nog geheel terecht ook.

Ik vind het een leuk initiatief, maar ik vind het lastig om deze twee giganten te gaan vergelijken, zeker song na song. Wat ze beiden gemeen hebben is dat ze een eigen sound hadden en heel invloedrijk zijn geweest op latere bands in het genre. De eerste twee albums van Cocteau Twins en ook de eerste albums van The Cure vind ik dan ook hun beste en meest invloedrijk.

Ik pas. Ik heb de eerste vier albums wel ergens staan, maar draai deze zelden of eigenlijk bijna nooit. Dit omdat ik geen liefhebber van Cocteau Twins (meer) ben.

Ik ken de bandnaam maar heb er geloof ik nog nooit iets van gehoord. Althans, niet bewust. Ik ga af en toe wat proberen te luisteren maar zal me met de rangschikking verder niet bemoeien

Het is niet de bedoeling om beide albums song per song met elkaar te gaan vergelijken. We hebben net Seventeen Seconds song na song besproken en willen dat nu met Head Over Heels doen. Ik maakte maar een vergelijking tussen beide platen bij wijze van overgangetje. Wie meedoet, bespreekt tien dagen lang elke dag een song en doet dat in de volgorde van kleinste naar grootste favoriet (op basis van je persoonlijke ranking dus). Zie ook eerste berichten in dit topic.

Maandagavond beginnen we eraan.

Treasure is vandaag 41 jaar geleden uitgebracht

Ik pas, ken het album (nog) niet. En wil tijd houden voor mijn passie: albums in heavy, new wave en wat verder op mijn pad komt.

Begrijpelijk dat Ivo Watts-Russell zijn persoonlijke ontdekking Elisabeth Frazer vraagt om Song to the Siren voor zijn This Mortal Coil project uit te voeren. Het is zijn eerbetoon aan de stem van Cocteau Twins. Het sprookjesfiguur die je steeds dieper het bos inlokt. Daar waar Robert Smith verdwaalt zorgt de zangeres voor een bedrieglijke zekerheid. Wie valt er niet voor haar kenmerkende zachtheid. Robin Guthrie creëert het benauwende sfeertje, laat de moerassen verstenen. Doornenstruiken en treurwilgen verwelkomen elkaar, buigen en scheppen een doorgang. Daartussen is een glimpje aan licht zichtbaar, veel meer eist Head over Heels niet op.

When Mama Was Moth, dan is nachtvlinder Elisabeth Frazer een schepsel welke de oorsprong in die moederlijke schoot heeft. Duisternis heerst en de zangeres doet de nodige moeite om zich hiervan te distantiëren, bevrijden. Samen met Lisa Gerrard van Dead Can Dance strijdt ze om die koppositie van gothic koningin Siouxsie Sioux over te nemen. Lisa Gerrard als de hemelse gezant, Elisabeth Frazer als de aardse stiefzuster. Of Siouxsie Sioux later bewust de Tinderbox titel leent, weet ik niet. Het zou een mooi wederzijds respect zijn. Op Head over Heels klinkt Elisabeth Frazer nog een tikkeltje schuchter dromerig en wat afstandig. De muzikale omlijsting is echter krachtig. De zangeres staat nog op de eerste treden van haar groeiproces en zal zich steeds verder ontwikkelen. Ivo Watts-Russell uit zijn vertrouwen, en dan weet je dat het goed komt, en hij heeft in dit alles gelijk.

Dat snap ik dan weer niet.

Geen liefhebber van de stem van Elisabeth Frazer. Kwestie van smaak. Heb ik trouwens wel vaker met zangeressen.

APERITIEFJE

Bij wijze van aperitiefhapje beluisterde ik de drie extra nummers van de Sunburst & Snowblind EP
uit dezelfde sessies alsmede de twee onuitgegeven nummers die we enkel van de radiosessies kennen.

Strange Fruit [Peel session]
De Cocteau Twins versie van deze zwaar beladen original kan in de verste verte niet tippen aan hun prachtige cover van Song To Siren. Misschien wijselijk niet weerhouden voor een latere studiorelease.

My Hue And Cry [Jensen session]
Een instrumental die mogelijk nog op een vocale inkleuring wachtte maar het uiteindelijk nooit verder schopte dan deze radiosessie. Met die kenmerkende mid tempo drive van de Twins.

Because Of Whirl-Jack
Het vierde en voor mij minst geslaagde nummer van de Sunburst And Snowblind EP.

Hitherto
Goed nummer dat mooi laat horen hoe Fraser tijdens de Head Over Heels sessies vooral de kracht van haar stem verkende. Die frivole buitelingen in de hogere registers zou ze pas op de EP The Spangle Maker voor het eerst laten horen. Een song die net niet kan tippen aan het niveau van het album.

From The Flagstones
Mijn non-album favoriet van deze EP die voor mij wel het niveau haalt van het album Head Over Heels.
https://i.ibb.co/7N623yHN/Schermafbeelding-2025-11-02-170753.png
Hierboven een screenshot van mijn zelf gecompileerde schijfje met bonusmateriaal.