07. MY LOVE PARAMOUR

En zo zitten icthy, pygmydanny en ik toch behoorlijk op dezelfde lijn. Ik vond My Love Paramour altijd een nummer dat een beetje in dezelfde registers bleef hangen. Maar er is natuurlijk die assertieve baslijn. En dat helemaal zonder Heggie of Raymonde. Het is een song die al behoorlijk vooruitblikt, vind ik. Hij doet me wat denken aan een paar tracks op de Cocteau EP's uit 1985. Ik heb hem uiteindelijk beloond met de hoogste plek onder de vier nummers die bij mij niet boven de vier sterren uitkomen. Eens benieuwd of de zopas genoemden mij ook helemaal volgen door The Tinderbox (Of The Heart) op 7 te zetten.

Van Premonition ben ik bang dat hij weer een favoriet van mij gaat afknallen.

Ja, ben ik ook bang voor.

7. Five Ten Fiftyfold

Fraai nummer qua opbouw en Liz gebruikt haar hogere regionen eigenlijk voor het eerst echt. Had een single moeten zijn, want dit nummer is eigenlijk heel toegankelijk voor CT-begrippen. Maar ik hou van het donkere melancholische op HOH, dus dit nummer beland niet in mijn top 3.

7. In the Gold Dust Rush
Alweer een nummer van de tweede helft van Head Over Heels. Deze plaat is, het laatste nummer uitgezonderd, behoorlijk front-loaded. Wat een grote muziek-ergernis van me is. Ik wil geen plaat die inzakt. Ik heb geprobeerd om meer "in" kant B te komen en dit nummer biedt daarbij meer houvast dan de anderen: het is wat pakkender, biedt meer lucht.

Hoe meningen kunnen verschillen, ik ben vooral van kant B.

07. MUSETTE AND DRUMS

Ai, ai!
Eén van die nummers in walstempo (er volgen er nog wel wat). Begeleid door beukende drums (drumcomputer) een voorloper op de latere shoegaze scene. Ook dit nummer blijft hangen tussen 2 akkoordenschema’s.

Aan het einde wordt het wat drukker door de verschillende stemmen en de gierende gitaar.
Eén van de langere nummers op Head Over Heels.

Het heeft heel wat jaren geduurd trouwens eer ik Head Over Heels heb weten te waarderen tot 4* (iets wat Premonition nauwlettend heeft opgevolgd). Het album heeft bij mij lang op 2,5 of 3* gestaan.

Mijn nummer één is gelukkig nog niet genoemd.

10. Sugar Hiccup. Dit is helaas het soort liedjes waar ze op voortborduurden, niemandalletjes en slaapliedjes

9. Multifoiled. Beetje nietszeggend tussendoortje ook weer. Hoeveel ik de plaat ook liefheb, een consistent geheel wordt het niet

Nog twee, orbit

8. Glass Candle Grenades. Nu is het wel kiezen tussen nummers die ik eigenlijk allemaal vet vind, dus kill your darlings. Geen slecht nummer, maar haalt het zeker niet tegen andere killertracks op deze plaat

7. In the Gold Dust Rush. Ja, heerlijk nummer met die typisch galmende gitaren, het is duidelijk waar shoegaze begonnen is, inclusief Fraser die tijdens optredens verlegen naar haar schoenveters staarde. Maar mij net niet dreigend genoeg voor een top 5 notering.

06. IN THE GOLD DUST RUSH

Zat er naar mijn aanvoelen in de voorbije vier songs altijd iets van een tekort, dan beschouw ik de zes volgende nummers allemaal als volwaardige songs. In The Gold Dust Rush opent kant twee beloftevol met opnieuw een opvallend stevig zingende Fraser. En er gebeurt wat in het nummer. Er is die donkere baslijn, er zijn die scherpe gitaren, er zijn die gedecideerde vocalen die aan Siouxsie Sioux doen denken en er is dat wat ingehouden tussenstuk. Nu ik er opnieuw naar luister tijdens het intikken van deze tekst, zit het nummer toch dichter tegen zijn vier voorgangers in mijn lijst aan dan bij de vijf die nog zullen volgen. Maar wacht, ik hoor het al: het is die extra gitaar aan het einde die mee het verschil maakte in mijn beoordeling.

06. SUGAR HICCUP

Wordt door een Joy Division-achtige bas en een statig ritme ingeleid. De zang staat voorop in de mix en dat moet je liggen.
Ook dit nummer wisselt minimaal tussen enkele akkoorden in (jawel!) walsritme. Die overgangen zijn wel majestueus.

6. Sugar Hiccup
Suikerhikje... het "liefste" nummer op Head Over Heels. Ik vind het een mooi nummer, maar wel erg afwijken van de lijn van de plaat. Associaties die ik heb bij Head Over Heels zijn ijzig, statig, streng en dus niet warm en lief wat dit nummer is. Zou ik het nummer missen als het er niet op stond? Misschien wel, want wat warmte is wel welkom tijdens de reis van deze plaat.

6. Multifoiled

Kort nummer met een duidelijke jazzy inslag, misschien dat Liz het daarom een paar maanden later bij John Peel aandurfde om Strange Fruit te coveren? Multifoiled is duidelijk de meest overtuigende van die twee nummers trouwens. Past uitstekend op de behoorlijk donkere kant B, want geeft toch even wat lucht in de broeierige sfeer.

Ik zie het al. Ik ben diegene die The Tinderbox (Of A Heart) schaamteloos de nek omwrong.

Eerlijk: het was voor mij het moeilijkst te plaatsten nummer van allemaal.

Ach, ik was dat bij Five Ten Fiftyfold

Mijn favoriet van de plaat

6. In Our Angelhood. Lekker upbeat nummer en heerlijk gitaarwerk. Niet superbijzonder though

5. The Tinderbox (Of a Heart)
Dit nummer verbeeld voor mij de albumcover, waar ik afhankelijk van de stand van de maan gesmolten metaal of gestolde lava in zie. Een metalige xylofoon-achtige beat dicteert het nummer, waar wat de zang van Liz als molasses overheen druipt. Het nummer lijkt op een andere tijdschaal dan de aardse te opereren, heel langzaam ontvouwt zich de structuur en in de tweede helft onstaat een climax met de tweede zanglijn.

05. WHEN MAMA WAS MOTH

When Mama Was "Goth". Een prachtige ouverture op het meest postpunk klinkende album van de Twins. Alsof ergens een paar middeleeuwse graven worden opengebroken. Het nummer fungeert voor mij het best als opener van een bijna perfecte plaatkant. Sunburst and snowblind, zingt Elisabeth en daarmee wordt meteen de link gelegd naar de bijhorende, gelijknamige EP. Het nummer blijft drie minuten lang hangen in de mist en heeft een heerlijke, vocale outro. Hoewel Cocteau Twins en Dead Can Dance vaak in één adem werden genoemd (als epigonen van het 4AD label) zat hun muziek toch duidelijk op een verschillend spoor. Maar op When Mama Was Moth zaten Robin en Elisabeth dichter dan ooit tegen Brendan en Lisa aan.

5. When Mama Was Moth

Nummer 5 t/m 3 zitten sowieso heel dicht bijelkaar, dus vraag me over een paar weken weer en de volgorde kan heel anders zijn.
Onbegrijpelijke lyrics, maar er worden door Liz duidelijk twee andere songtitels genoemd. In de eerste zin Sunburst and Snowblind (prachtige oxymoron), de naam van de EP die kort op dit album volgde en Ribbed and Veined, een instrumental die op EP Tiny Dynamite uit 1985 stond. De Cocteau's hadden daar wel een handje van. Een voorbeeld volgt nog van een door mij nog niet genomineerd nummer van dit album.
Weer een relatief traag nummer, zoals dat vaker op dit album gebeurde. Volgens Guthrie werd het album onder zware wietdampen geschreven in hun kleine nieuwe Londense appartement. Liz heeft eens gezegd dat HOH geschreven is in een periode dat ze aan de ene kant blij waren dat ze uit Grangemouth vertrokken waren en nu met elkaar woonden, maar dat de heimwee naar Schotland hun ook parten speelden in de grote onpersoonlijke Engelse stad. Dan krijg je dus deze donkere melancholieke sfeer.

05. IN THE GOLD DUST RUSH

Het lijken wel The Jesus & Mary Chain van Nine Million Rainy Days met die rollende bas en drumcomputer.

De akoestische gitaar nestelt zich naast de gierende elektrische. Ook mooie tribal drums in het middenstuk.
‘She’s got the old fool gold’. Ik hou meer van die CT nummers met tekst dan de ‘gevonden’ tekstloze nummers. Het einde is dreigend met die basakkoorden en hoge gitaartonen.

04. IN OUR ANGELHOOD

Ik heb altijd graag willen dansen op een Cocteau Twins nummer. Maar met hun mid tempo singles is dat geen sinecure. Het enige nummer dat volgens mij kan scoren op een donkere dansvloer is In Our Angelhood. Een nummer dat mij onverdroten in beweging zet. En broodnodig op een plaat die de luisteraar toch opvallend veel in een tragere versnelling probeert te verleiden. Helemaal op zijn plaats na het sublieme trio dat de plaat mocht inleiden. Een stijl die de Twins niet zo vaak zouden beoefenen. Peppermint Pig kwam in de beurt maar dat nummer struikelde over de prominente, enerverende drumcomputer.

ps. Wat vroeger vandaag wegens "vanavond niet thuis".

5. Five Ten Fiftyfold. Zeker een heel vet nummer en hoort bij het beste wat op Head over Heels staat, maar ik heb die andere 4 net nog wat liever

4. My Love Paramour

Lange tijd mijn favoriet van dit album. Ook altijd een live favoriet van de band geweest. De laatste jaren zijn de andere drie overgebleven nummers opgedrongen, hoewel alles dicht bij elkaar zit.
Zoals bij When Mama Is Moth al door mij vermeldt, CT had er een handje van om woorden of zinnen in latere songs te herbruiken. Ooze Out and Away, Onehow van My Love Paramour verscheen 3 jaar later opeens als volwaardige songtitel op album Moon and the Melodies van de band met Harold Budd.
Weer een traag hypnotiserend nummer vol melancholie, ik hou ervan!

04. FIVE TEN FIFTYFOLD

Laatste walsnummer met rollende bas. De in mist gevangen zang wordt met saxofoon aangevuld. Ik hoor hier een duidelijke invloed op de latere Sundays.

De galmende gitaar treedt pas in het middenstuk op de voorgrond. Prima nummer met zelfs een hint van een refrein. ‘Wheezing and sneezing/sneezing and wheezing'.

4. Five Ten Fiftyfold

De saxofoon werpt een Lynchiaanse sfeer over het nummer.
Dit vind ik het moeilijkste nummer tot nu toe om aanvullende dingen over te zeggen en ik heb geen idee waarom. Misschien past een KOE (kaken op elkaar) dit nummer wel het best, dus dat is wat ik nu ga doen.

4. My Love Paramour. Meest classic new wave en lekkere bas! Geweldig nummer.

03. SUGAR HICCUP

Dit is pop in de wereld van Cocteau Twins. Suggar Hiccup is een template voor heel wat van hun latere singles of deep cuts die daarvoor zouden kunnen doorgaan. Dat besefte ook 4AD die de track hernam voor de Sunburst & Snowblind EP. Maar met extra achtergrondvocalen die in de verte mogen buitelen zoals we dat vanaf Pearly Dewdrops' Drops (1984) en vooral op Treasure (1984) vaker zouden horen. Maar Sugar Hiccup vind ik nog steeds de mooiste uit het pak. We kwamen door een gotische poort het album binnen en bevinden ons in het midden van kant 1 op een heuvel in de natuur. De hemel klaart even op. Als je al die nummers van Head Over Heels met elkaar vergelijkt, lijkt er geen één nummer op een ander. En toch hangt over de plaat een heel duidelijke postpunk sluier. Bijzonder knap hoe ze dat voor elkaar kregen.

3. When Mama Was Moth
De opening van de plaat beschouwde ik lang als een soort intro voor de rest, maar inmiddels vind ik het als op zichzelf staand nummer ook erg geslaagd. Bijna een soort ritueel, met de eenzame drumslagen in het begin, de chant-achtige zang en de merkwaardige slotseconden waarin een apparaat stil lijkt te vallen. Voor mij de dark horse van deze plaat, wat merkwaardig is voor een openingsnummer.