10. SATELLITE

Wat is dit? Toontje Lager? Een lui reggae liedje door Depeche Mode? De synth melodie is mooi moet ik bekennen. Maar het nummer kruipt slaapverwekkend traag voorbij en het duurt ook veel te lang. Ik stel me dan voor dat de band op zoek ging naar een nieuw geluid maar Satellite is een doodlopend spoor. De brug schommelt op het randje van vals. Merkwaardig dat men ervoor koos om hiermee kant 2 te openen.

10. SATELLITE

Trage hoempa-ska. Depeche Mode speelt Ghost Town. Wel mooi ingetogen zang, maar instrumentaal erg zwak.

Voila, we zijn het al eens, zie ik.

Het lijkt zelfs wat op UB40's Sing Our Own Song

10. Shouldn't Have Done That

Shouldn't Have Done That heeft bijna een folk achtig intro. Ik heb dus minder met de zang van Martin Gore die hier wel heel erg op de voorgrond geplaatst wordt. Rommelig, en het handgeklap voegt weinig toe. De geheimzinnige achtergrondbliepjes bewijzen hier wel al dat de band tot meer in staat moet zijn, het komt er alleen nog niet uit.

Geweldig nummer
Satellite komt hier voorlopig nog niet voorbij

09. MONUMENT

Een wat meer experimenteel nummer met dead pan vocalen. Het deint op en neer en er is goed nagedacht over de verschillende partijen die elkaar ritmisch versterken. Maar na afloop blijf ik toch met een leeg gevoel achter. Het nummer weet me op geen enkel moment te betoveren of te integreren. Eigenlijk klinkt Monument nog het meest als een B-kant die bij gebrek aan wat meer substantieels toch maar aan het album werd toegevoegd. "My monument... it fell down." Depeche Mode heeft hard gewerkt aan een opvolger voor Speak And Spell maar sommige nummers blijken niet veel meer dan broze kaartenhuisjes.

We zijn maar met z'n drietjes, merk ik nu. Net als DM zelf.

09. A PHOTOGRAPH OF YOU

Sommige nummers op A Broken Frame klinken voor mij wat oubollig. Ik weet niet of dat een bewuste keuze van het trio was.
Hier stoort me de draaiorgelklank van de synths en die blikkerige klank bij de intro die verder wel wat van Kraftwerk heeft. Ook dat gefluit hoeft echt niet voor mij. Het lijkt hier een soort zwakke circusact.

9. My Secret Garden

My Secret Garden heeft een bijna kinderlijk Sesamstraat intro. Ook hier weer hints naar het feit dat de vrolijkheid geëlimineerd is. In mijn vriendenkring werd Depeche Mode ook al regelmatig Depressed Mode genoemd. Een minder nummer met een afgeraffeld einde waarbij als het ware verschillende ideeën bij elkaar gesprokkeld zijn. Martin Gore is genoodzaakt de kapitein van het schip, de stuurman ontbreekt nog. Gelukkig zal Alan Wilder snel die rol vervullen. Wat vooral bij dit nummer opvalt is dat Depeche Mode langzaamaan van synthpop naar Electric Body Music switcht. Ik zal op een paar uitzonderingen na nooit een voorstander zijn van de zangpartijen van Martin Gore, zijn tweede stem is hier geen verrijking, maar juist een zwakte.

08. A PHOTOGRAPH OF YOU

Boys say go. Een duidelijke poging om een nummer te schrijven in de stijl van Vince Clarke. Maar Depeche Mode is geen boysband, al werden ze wel graag als dusdanig afgeschilderd door de persmuskieten. No disco. De enige reden waarom ik het boven Monument zet, is omdat het natuurlijk wel lekker swingt. Maar als je A Photograph Of You naast een Yazoo nummer legt, weet je wie de meester is in het elektropop vak. Ik heb het ook altijd wat verwarrend gevonden: dat A Photograph Of You niet hetzelfde nummer is als het betere Photographic waarmee de groep begin 1981 debuteerde op het Some Bizzare Album.

8. A Photograph of You

Het springerige manische A Photograph of You teert wel heel erg op het veel betere Photographic van de eersteling. Eigenlijk staan deze gewoon op de verkeerde plek. A Photograph of You is een typische Speak & Spell track; het duistere Photographic hoort meer op A Broken Frame thuis.

08. SHOULDN’T HAVE DONE THAT

De mooie meerstemmige zang en die wind op de achtergrond doet me aan Because van de Beatles denken. Jammer van de rest van het nummer, als je het al een nummer kan noemen.
Het is verder meer een geluidscollage met gemarcheer, stemmen, psychedelische instrumentale stukken, geklap etc. Veel te druk allemaal.
Die draaiorgelklank helpt ook deze keer niet.

07. SHOULDN'T HAVE DONE THAT

Neen, geen verrassingen hier voor wat de voorlaatste track van het album betreft. Ik vind hem avontuurlijker dan Monument. Het is zo'n nummer dat eigenlijk alleen maar fungeert als brug tussen twee andere titels: het ruisen van de wind benadrukt de connectie tussen A Photograph Of You, Shouldn't Have Done That en de afsluiter van de elpee. Vind ik de onderste drie songs uit mijn rangschikking niet veel soeps dan ben ik eerder neutraal gestemd bij deze. Vanaf morgen gaat het voor mijn part van goed naar uitstekend.

07. MONUMENT

Weer die blikkerige klank zoals op A Photograph Of You. Gevolgd door een in skatempo gespeelde ritmesynth, met tussenin als toeterende boten klinkende toetsen.

Ook weer een naargeestig nummer. Vrij kaal ook. Die ritmische Bam-bams doen me denken aan Bedsitter van Soft cell.

(Het is bijna 8 uur 's avonds. Het eten is afgeruimd en de zetel staat te wachten voor de dagelijkse soap routine. Drie eenzame MuMe-gebruikers zetelen zich echter achter hun computer. Ze hebben belangrijkere dingen aan hun hoofd )

7. Nothing To Fear

Nothing To Fear heeft iets opzwepends, het is bijna een clubtrack met een gothic ondertoon. Het dansbare van Just Can't Get Enough hoor je hier absoluut nog in terug, en misschien is dat wel de basis, waar Martin Gore een nieuwe invulling aangeeft. Ook nu bezit hij nog niet het vermogen om een song netjes af te ronden. De fade out bewijst dat wel een beetje.

Knap dat The Meaning Of Love nog niet is genoemd.

Nog een dagje geduld

06. THE MEANING OF LOVE

Een geslaagde poging dit keer om Vince Clarke te imiteren. Een door fans vaak verguisde single die ook een beetje ongemakkelijk vrolijk zit te wezen tussen de releases van het meer bedachtzame See You en het veel donkerdere Leave In Silence in. Maar ik vind het best een geslaagde swingerd. En The Meaning Of Love is ook nodig om kant 2 van het album een beetje te pimpen. Hup met de beentjes.

06. MY SECRET GARDEN

Ik val in herhaling maar de intro klinkt weeral zo retro met die naar rinkelende Kerstballen klinkende synth.
Dan valt het stomende ritme in met wat ping-pong effecten (ook elders te horen) als extra percussie. Ook hier die van Soft Cell geleende tusseneffectjes. Verder nogal futuristisch klinkend, wat ingetogen zang en nogal abrupt vals einde.

Vanaf nu wordt het wat tussen A Broken Frame en mij.
Na meerdere beluistering merk ik twijfels in mijn Top-5.

"De retro haalt ze in," zong Walter Grootaers van De Kreuners ooit.

Verder niets mis mee, vind ik. Mijn top 6 staat als een huis.


"Things must change, we must rearrange them."

6. The Meaning of Love

Ik krijg hierbij altijd de indruk dat het een bewerkte out take uit de Speak & Spell periode is. Qua sound past het nummer gewoon beter op die plaat. De koortjes zijn vrolijker en de hele sfeer is stukken optimistischer.

05. NOTHING TO FEAR

Ik vind dit een bijzonder knappe instrumental. Een stuk met epische allures zelfs. Met Oberkorn (It's A Small Town), de instrumentale B-kant van See You, leverden ze een wat pastoraler werkstukje af. Je voelt op A Broken Frame dat deze band tot meer in staat moet zijn. Wat ze nodig heeft is de nodige begeleiding en wat meer ervaring om hun nog prille ideeën om te zetten in soliede tracks. Nothing To Fear laat de Jean Michel Jarre in Martin Gore horen. Wie aandachtig luistert, zal horen dat het zo gek nog niet klinkt.

5. Satellite

Ook hier de duidelijke hint naar Vince Clarke, die ervoor zorgt dat de toekomst van Depeche Mode twijfelachtiger is. Haatgevoelens stapelen zich op. Begrijpelijk, want hij zorgt ervoor dat Depeche Mode het risico loopt om als eendagsvlieg weggezet te worden. Opgekropte gedempte woede, al is het wel heel veilig van Martin Gore om deze gevoelens door Dave Gahan uit te laten spreken. Martin Gore verschuilt zich hierdoor achter de song en plaatst Dave Gahan frontaal op de barricade.

Dan moet ik dringend eens naar de tekst van Satellite gaan luisteren. Ik meen namelijk eens gelezen te hebben dat een aantal songs dateren uit de puberteit van Gore. Dit leek me er zo een. Maar misschien gaat hij toch over Clarke.

05. THE MEANING OF LOVE

Huppelende synthpop in lijn met hun eerste album. Het nummer heeft een vrij simpel refrein maar is er ook eentje met klassieke songopbouw (strofes, refrein en tussenstuk) en daar hou ik wel van. Het gebruikt zelfs het trucje om van toonhoogte te veranderen.
Die laatste ‘Tell me’ eindigt de song in Beatles stijl, dus daarom ook een pluspunt voor mij. Ook fijn zo een ‘lichter’ nummer te horen dus al die zwaarmoedige andere songs.

Goed opgemerkt. Had ik nog niet bij stilgestaan.

4. Monument

Monument is sterker, al zwalkt de dromerige zang hier nog een beetje. The Hurting van Tears For Fears zal een jaar later verschijnen, en daar hoor ik dezelfde sfeer, dezelfde tweestemmigheid en dezelfde ritmische structuur in terug. Het overstijgt net het minimalistische, al is het geheel zeker spannend genoeg.

04. MY SECRET GARDEN

Mijn top 4 bestaat uit vier toppers. Ik vind die retro sound van de synthesizers waarover mijn voorgangers schreven juist heel erg mooi. My Secret Garden gaat over de verloren onschuld en dekt op die manier thematisch de lading van A Broken Frame, een album dat de groeipijnen van de band verklankt. Het nummer lijkt traag maar swingt wel degelijk. En wat de tweestemmigheid betreft: het alterneren van de zang tussen Gahan en Gore: "I love it!" Everything Counts, People Are People en Shake The Disease staan allemaal hoog in mijn rankings. En zo dus ook My Secret Garden. Op de B-kant van de Leave In Silence single krijgen we nog een paar extra excerpts van het nummer. Mogelijk werd ooit een single release overwogen.

04. SEE YOU

Een mooie melancholische track en een knappe eerste single zonder Vince Clarke. Die ‘belletjes’-synth vind ik minder, de samenzang knap. Het einde is ook fraai.
Iemand zei dit is Annabel… Bij die intro moet ik daar soms aan denken.

Heel benieuwd naar onze Top 3, waarvan 2 nummers nog niet genoemd werden.