Vanavond warschijnlijk geen bereik hier in Edinburgh geen internet, dus....

3. Leave In Silence

Leave In Silence wordt wat gedempt gebracht. Is het een break up song, of is het de verwarring en het verraad welke Vince Clarke schept als hij Depeche Mode verlaat. Na het grote succes van Just Can't Get Enough verlaat hij voortijdig het gezelschap. Yazoo overstijgt Depeche Mode qua bekendheid, al geeft dit wel voldoende input om zichzelf te revengeren. Het enthousiasme van Speak & Spell is verdwenen, en die zwaardere sound welke hiervoor in de plaats komt, zal vervolgens kenmerkend voor Depeche Mode blijven. Leave In Silence als het stille afscheid. Depeche Mode verkeerd al snel in de herfst van hun bestaan, maar A Broken Frame is dan wel een mooie sfeervolle herfstplaat. De blaadjes vallen en de grote schoonmaak kan beginnen. Ik moet hierbij sterk aan Joy Division denken. Het definitieve afscheid van Ian Curtis levert vervolgens thematisch de doorbraaksingle Blue Monday van New Order op.

03. SEE YOU

Wat een prachtsingle. Hij haalde net als Just Can't Get Enough een half jaar eerder de alternatieve lijst (samengesteld door scholen en jeugdclubs) van het weekblad Humo. Dat kon tellen als antwoord op de vraag of Depeche Mode zonder Vince Clarke ten dode was opgeschreven. See You bezit een zekere ingetogenheid en tederheid die het midden zoekt tussen de opgewekte popdeuntjes van Clarke en de meer donkere soundscapes van Gore. Ik had altijd het gevoel dat dit nummer op gitaar gecomponeerd was. Vraag me niet waarom want ik ben geen gitarist noch een toetsenist. Pas veel later zou blijken dat DM best wel overweg kon met het meer traditionele rockinstrumentarium. Welverdiend op drie in mijn lijst.

03. NOTHING TO FEAR

Deze mag loeihard uit de boxen knallen. Het voor mij meest extatische nummer op deze A Broken Frame, al is het een instrumental.
In het middenstuk wordt even ingehouden, maar de laatste 2 minuten deunt het vrolijk huppelend door.
Ik vind de synthklank hierop prachtig.

Er blijft dus nog één nummer over dat niet genoemd werd. Zilver of goud?

02. LEAVE IN SILENCE

Het tweede Depeche Mode album A Broken Frame begint met een visitekaartje van Martin Gore. Het contrast met Speak And Spell van Vince Clarke kan niet groter zijn. Leave In Silence is het beter in het oor liggende tweelingbroertje van My Secret Garden. Het heeft al de drive en de dramatiek van het latere, grote werk van de band. Met Dave Gahan die een paar keer flink mag uithalen. Leave In Silence was een terechte, derde single omdat het volgens mij (samen met mijn nummer 1) het meest naar de toekomst uitreikende nummer van deze wat vergeten langspeler is. I can't stand this emotional violence...

02. THE SUN & THE RAINFALL

De mistige wind aan het eind van Shouldn’t Have Done That kondigt het nummer aan. Ditmaal een warme, mooie klank uit de synthesizers. dazzler haalde de tekst al eerder aan: ‘Things must change/We must re-arrange’.
Zo krijgt de in mijn oren mindere B-kant een epische afsluiter die mooi past bij de sfeer van het hele album.

2. The Sun & the Rainfall

Wat een geweldige albumafsluiter is dit toch. Hier komt alles samen, de depressies en de optimistische inval. Na de regen gaat de zon weer schijnen. Het voorwerk van wat later een beetje de bepalende sound van Some Great Reward zal worden. Misschien wel de belangrijkste song en beste song van de plaat, al heb ik een zwak voor een andere track welke nog hoger zal eindigen. Volg je je hart of laat je het gevoel spreken. Het cruciale nummer wat Depeche Mode moest maken.

1. See You

Ik heb een zwak voor See You, zeker een van mijn favoriete Depeche Mode songs. Een lief liefdesliedje met een mooie melodie die echt in je hoofd blijft hangen. Ze richten zich wel heel erg op het tienerpubliek. Je verlaat de lagere school en iedereen gaat een andere richting op. Als je een prille jeugdliefde een aantal jaren later tegenkomt is er erg veel verandert. Van binnen nog dezelfde persoon, de buitenkant volwassen. De vooravond van de grote verandering, het ontroert mij nog steeds. De clip heeft een nostalgisch V&D warenhuis sfeertje, en is mij altijd bij gebleven. Zelf vind ik Rent van Pet Shop Boys een geslaagde remake van dit nummer.

1. THE SUN AND THE RAINFALL

Dit is 'em, jongens en meisjes. Blasphemous Rumours (Part One). Maar dan met met een pastorale melodie in plaats van een blikken percussie. Al hoor ik de bankschroeven beat van de twee volgende albums al doorschemeren. Nog meer dan Leave In Silence kondigt The Sun And The Rainfall muzikaal het volgende DM hoofdstuk aan. "Things must change, we must rearrange them." En die arrangeur zou Alan Wilder gaan heten. Daarmee namen ze dan eerst de losse single Get The Balance Right op en daarna het album Construction Time Again. Van A Broken Frame via Get The Balance Right naar Construction Time Again: ik heb het altijd fascinerend gevonden hoe deze titels perfect de groei van de band weerspiegelden. En de eerste, echte vruchten van het succes zullen dan geplukt worden op Some Great Reward (ook niet toevallig). Ik heb een zwak voor epische album closers en The Sun And The Rainfall past helemaal in dat rijtje.

01. LEAVE IN SILENCE

Mijn oudste broer is 6 jaar ouder. Toen ik een jaar of 13 was, leende een vriend van hem die af en toe DJ was, een paar bakken singles uit.
Dat was een aantal weken smullen en proeven wat daar allemaal tussen zat.

Leave in Silence zat ertussen en ik was gefascineerd door die enge synthdreun (vanaf 0’12”) tussenin. Ik denk zelfs dat dit het eerste Depeche Mode nummer was wat ik leerde kennen (People Are People het volgende).

Dave Gahan zingt hierop erg overtuigend en de stemmen wisselen elkaar (soms harmonieus) constant af. Het nummer baadt in een onheilspellende sfeer met die ‘ohoo’ chants en mineurklanken.
De kortere single versie is een van mijn favoriete Depeche Mode songs.

Beste bannelingen en volgers van dit topic. Het gaat niet zo best met het format. Ik heb nog een handvol albums op mijn lijstje staan die ik voorlopig nog wel aan bod wil laten komen. Maar als het deelnemersveld niet groeit, geef ik er daarna de brui aan. Minimum vier had ik vooropgesteld. We hebben nu DM met z'n drietjes besproken: dank daarvoor aan pygmydanny en deric raven. Ik heb van hen gehoord dat ze graag met het topic door zouden gaan. Dus met één extra enthousiasteling zijn we gered.

Like dit bericht als je wil meedoen. We zouden vrijdagavond graag van start willen gaan.

ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - ORGANISATION
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7550.jpg

Ik maak bij deze een bruggetje tussen A Broken Frame en Organisation.

Er is de pastorale hoes met de wolken. Een thema dat je bij geen van beide bands later nog zal zien terugkeren als ontwerp (x). Het is in beide gevallen het tweede album van de synthesizer band die op dat moment uit drie vaste leden bestaat en nog even moet wachten op het vierde bandlid van hun classic line-up. Er is ook een link tussen het eerste album van beide bands. Het eerste melodietje dat Vince Clarke op een synthesizer leerde spelen was Almost van OMD (ook de B-kant van Electricity). A Broken Frame is duidelijk een somber album en staat daardoor in schril contrast met zijn dansbare voorganger. Maar dat is ook Organisation dat op het moment van de totstandkoming wat van de erfenis van het ter ziele gegane Joy Division, een band waar OMD samen op de planken had gestaan, in zich draagt.

(x) Al kan je het berglandschap op Construction Time Again wel linken aan Organisation, geef ik toe.

DjFrankie mag de titel van het topic wijzigen, waarvoor dank.

Oh, ik wil best meedoen hoor! Ken deze een stuk minder goed dan diens twee opvolgers dus interessant om er eens wat dieper in te kunnen duiken. Ik ben wel op familieweekend van vrijdag tot zondag dus mijn bijdrages pas vanaf volgende week.

Wat betreft je zorgen over het engagement alhier, ik vrees dat er gewoon minder gesurft wordt naar en gepost wordt op MuMe dan vroeger. Fora als deze zijn toch een beetje fossielen van een vroeger internettijdperk aan het worden, de manier waarop de nieuwe eigenaars met de site omgaan helpt ook niet om nieuwe aanwas aan te trekken en voor een groot deel van de vaste harde kern is eens stemmen op de ladder of de nieuwste GH-editie wat simpeler en ontspannender dan rond één bepaald album in de diepte te gaan en dagelijks stukjes te schrijven.

Of dat is toch mijn theorie, gebaseerd op het feit dat ik begin dit jaar zelf ook de handdoek in de ring gooide wat betreft de game die ik al een aantal jaar organiseerde (de Jordy's). Dat was ook best een arbeidsintensief spel en daar groeide het deelnemersaantal ook nooit zo lekker als ik op voorhand gehoopt had, ik herken in ieder geval het gevoel dat dat de zin om te organiseren dan ook onherroepelijk afneemt.

Wel is me al opgevallen dat je nog nooit voor de meest voor de hand liggende keuzes bent gegaan in dit topic. Geen The Joshua Tree maar October, geen Violator maar A Broken Frame, geen Architecture & Morality maar Organisation. Uiteraard leuk om eens iets anders dan de usual suspects in het zonnetje te zetten, maar misschien ook eens zien wat er gebeurt in dit topic als je eens voor The Queen Is Dead of OK Computer zou kiezen? En misschien bekende fans die graag schrijven ook eens taggen in dit topic? Gewoon een suggestie natuurlijk, het is uiteraard wat je zelf nog ziet zitten.

Bedankt voor je reactie, Arthur. Aansluiten op een wat latere dag is geen probleem.

En ik kan me goed herkennen in wat je schrijft. MusicMeter stond de voorbije jaren niet eens meer in mijn favorietenlijst. Ik kwam wekelijks wel eens een kijkje nemen maar dan louter bij de albums. En het is dan ook op die plek dat ik met het format begonnen ben. De bedoeling was nooit om er een groot spel in het genre "Greatest Hits" van te maken. Het was wel de bedoeling om wat ondergesneeuwde albums van grote namen van onder het stof te halen. Door met de fans van het album zelf in dialoog te gaan. En die vind je volgens mij op de albumpagina's. Maar goed, die discussie is uitvoerig gevoerd. Maar het is stilaan wel duidelijk dat we die die hard fans van de niet zo bekende albums niet meekrijgen naar dit topic. Het valt me trouwens op (nu MusicMeter wel weer in mijn favorietenlijst zit omwille van dit topic) dat er tegenwoordig heel weinig beweging is op de albumpagina's. Als je wekelijks komt kijken, valt dat minder op. Maar er zijn dagen dat er nul updates zijn bij de honderden albums die ik hier volg. Dat was ik niet gewoon.

Je opmerking over de niet zo voor de hand liggende albumkeuze heb ik al deels beantwoord hierboven. Ik wilde bewust low profile beginnen en dan kijken of er meer potentie in zat. In een volgende stap zou ik dan wat "classic albums" kunnen kiezen maar ik ben toch wat nieuwsgieriger naar wat fans van zo'n minder bekend album vinden: over de klassiekers is al zo veel verteld. Fans taggen, ik heb er al aan gedacht maar dat is zo'n gedoe, lijkt me. En ik wil geen mensen stalken die aan dit topic geen behoefte hebben. Al hoop ik in het geval van OMD's tweede stiekem wel dat vigil zich mee in de debatten mengt. We zien wel.

ArthurDZ haalt hier wel een goed punt aan, er zal meer animo zijn bij bekendere platen. dazzler ik begrijp jouw punt dan ook niet helemaal. Aan de ene kant geef je aan dat je het liefste wil dat er een kleine groep reageert, anderzijds hoop je dat er meer users volgen. Zelf ben ik meer van een compacte review of reactie bij een plaat. Ik ervaar bij het punten toedienen op ranglijst dat dit mij minder ligt.

Wat mij wel opvalt is dat de 2e platen van de behandelde bands bijna allemaal dat herfstgevoel uitstralen.

Deze uitnodiging zal ik wel oppakken.Voor de donkerste plaat van OMD heb ik een hoop liefde over. Dat geeft verder geen enkele garantie voor andere platen die voorbij gaan komen in dit topic. Wellicht dat de vast op het lijstje staande Ultravox plaat met Vienna erop ook op mijn aanwezigheid kan rekenen.

Maar de negen nummers op dit album wil ik met alle liefde even in de juiste volgorde zetten al zal mijn Top 3 niet heel verrassend zijn denk ik. Ik moet er wel even bij zeggen dat ik niet zo van de "pas als ik ben geweest mogen jullie" regel ben (iets met vrijheid blijheid) maar dat komt vast wel goed.

Het moet in december 1983 geweest zijn dat ik Organisation kocht. Het was mijn tweede OMD album. Maar het kan ook mijn derde geweest zijn want ik kocht het samen met Architecture & Morality. In januari kocht ik met mijn Nieuwjaarscenten het debuut Orchestral Manoeuvers. En zo had ik op een half jaar tijd de eerste vier albums van de synthesizer pioniers uit Liverpool in huis. Ik werd een fan. Het feit dat de twee protagonisten helemaal geen look hadden, sprak me aan. Ik had evenmin een look. De helft van mijn nog prille collectie bestond uit OMD platen en ik ben de band altijd trouw blijven volgen, hoewel ik doorheen de jaren heel wat artiesten leerde kennen die ik vandaag muzikaal hoger inschat. Maar je eerste liefde blijft toch een bijzonder lichtje dat nooit zal doven. Ik herinner me heel goed dat ik wat moeite had met de plaat. Ik was pas 14 jaar en na Enola Gay lag de muziek toch wat zwaarder op de maag. De hoes vond ik mooi maar A&M kon meer op mijn sympathie rekenen. Ik weet nog dat ik mezelf oplegde om die nu even aan de kant te leggen en Organisation nog een keer te draaien. De Kerstvakantie duurde tenslotte twee weken en toen het tweede trimester weer begon, had ik het sombergrijze OMD album helemaal onder de knie.

Ik twijfel enkel nog tussen nummers 7 en 8 in mijn ranking.

Ik heb mijn krakende exemplaar tweedehands gekocht ergens in de vroege jaren '90. Kostprijs €2,50 bij Eureka in Hasselt (het origineel werd verkocht bij Plato in Tienen zie ik op de sticker op de achterkant).
Mijn twee jaar oudere broer had Architecture & Morality op LP (nu hier in de bakken).
Destijds schatte ik het album op 3*, maar door de jaren heen werd het voor mij een **** plaat. Eentje waarvoor je wel in de juiste stemming moet zijn. Mijn eerste herbeluistering afgelopen week viel wat tegen maar dat kan ook te maken hebben omdat ik toen echt elk nummer geïsoleerd wilde beoordelen terwijl het toch vooral een mooi geheel is wat te horen valt op Organisation en je toch linken legt tussen bepaalde nummers. Ik heb er geen spijt van gekregen er daarna terug naar te luisteren en ben zeer benieuwd.

Als het een plaat is die ik goed ken of wil leren kennen, doe ik weer mee. Er zijn honderden platen waarbij ik zonder aarzelen zou meedoen. Als het alleen maar in deze new-wave hoek blijft hangen is die kans niet zo groot. Met meer variatie in genre, decennium dan wel bekendere platen lijkt de kans van het aanhaken van meer deelnemers me groter dan nu.

Zo donker van toon is dit album toch niet? Ik vind opvolger A&M donkerder qua gevoel. Ik doe niet mee, omdat ik, net als A Broken Frame, niet zoveel met dit album heb. Ik doe uiteraard graag mee met Heaven Up Here, Closer, Real to Real Cacophony, Secondhand Daylight, Power Corruption and Lies

Ik heb de boodschap begrepen. En goed dat je aangeeft nog geïnteresseerd te zijn. Ik legde een paar berichten geleden uit waarom ik voorlopig nog wat bij minder voor de hand liggende platen uit de new wave hoek blijf hangen. Ik kan je wel al verklappen dat je het album dat hierna volgt 4 sterren gunt. Het daarop volgende album vind ik niet terug tussen je stemmen maar zal de eerste, grote klepper van dit topic worden.

Dan hoop ik dat je woord houdt en hier over een dag of twaalf weer paraat staat.

Gokje; New Order.....

Gokje, de 7”/12” tot eind jaren 80….

Goeie tip. Ik zet hem op het lijstje.
Belangrijk is te weten dat het topic toch nog gevolgd wordt.

We buigen ons vanaf vanavond over Organisation van OMD: lees en luister gerust mee.

Daarna doe ik nog twee albums die op mijn beginlijstje stonden.
En dan krijgen de users die minstens een keer meededen inbreng in de albumkeuze.

09. THE MORE I SEE YOU ♫

Mijn nummer negen lag voor de hand. Een cover van Chris Montez uit de kindertijd van Andy McCluskey en Paul Humphreys. De tekst is bewaard gebleven, de muzikale omlijsting klinkt loodzwaar. In gewapend beton gegoten door de bas synthesizer en met stevig drumwerk van Malcolm Holmes. Andy daalt af in de diepste regionen van zijn stembereik. Halverwege kleurt Paul even in met Vince Clarke achtige toetsen en aan het einde gaat de stem van Andy een paar keren fraai de hoogte in. Niet meer dan een parodie. Een gek idee dat speelt met de vraag wat er zou gebeuren als zo'n vederlichte ballad uit de jaren '60 in een grijze new wave jas zou gestoken worden. Een klein vleugje humor op een sombere plaat. Misschien was het wel nodig. Al blijft The More I See You het minst essentiële nummer van Organisation.

Orchestral Manoeuvres In The Dark coverde niet zo vaak. Van Telstar (The Tornados) bestaat een versie uit de sessies van het debuutalbum maar die circuleert enkel in bootleg vorm op YouTube. Twee keer werd The Velvet Underground onderhanden genomen. Eerst met Waiting For The Man (als B-kant van Messages) en later met Sunday Morning (op het Liberator album). Het zegt iets over de status van de plaat met de banaan. Uiteraard mocht een Kraftwerk cover niet ontbreken in het oeuvre: dat werd Neon Lights (op Sugar Tax). En dat is het zo'n beetje, al werd her of der wel eens een externe componist betrokken in de nummers. Daarvan was de single Dream Of Me (Based On Love's Theme van Barry White) het beste voorbeeld.

Het origineel: Chris Montez - The More I See You (1966)

09. THE MORE I SEE YOU

Met pathos gezongen liefdeslied op een pompend ritme. De zang gaat er voor mij een paar keer over in de uithalen waardoor ik dit het minste nummer vind. Misschien is de tekst wel ironisch bedoeld of zo.
Het nummer mist variatie om over de 4 minutengrens te gaan.
Nu lees ik net dat het hier een cover betreft, zo ver was ik niet mee.

09. The More I See You

Vanmiddag de plaat weer eens opgezet en gelijk het definitieve lijstje gemaakt. Ook ik kom op dezelfde nummer laatst uit. Te weinig body, een wat alternatiever klinkende b kant uit die tijd was een beter alternatief geweest.

Verder even wat achtergronden. Organisation staat bij mij op een welverdiende 4,5*. Ik weet de volgorde van OMD aankopen niet meer precies uit mijn hoofd. Mijn 1ste was The Best Of, daarna A&M en toen als derde Sugar Tax (die net uit was) of Crush dat is nu even de vraag. Welke daarna als nummer vijf kwam weet ik even niet. Het meest logisch is Organisation of Junk Culture maar dat kan ik niet meer checken. Een redelijk veilige gok is wel dat ik de CD zeker minimaal 32 a 33 jaar in huis zal hebben. Ooit vervangen door een remaster met bonustracks dat dan weer wel.

09. VCL XI

Het topic is mij sympathiek, de albumkeuzes tot hier toe wat minder - de eerdere opmerkingen van onder meer ArthurDZ en itchy zijn mij dan ook uit het hart gegrepen. Met de kanttekening dat je toch wel redelijk diep in een album moet zitten om de tracks op volgorde te zetten en (althans bij een deel ervan) ook nog iets zinnigs te noteren. Dat zal me vast bij "enkele tientallen" lukken, bij de orde-grootte "enkele honderden" ga ik al twijfelen.

Enfin, Organisation heb ik op een krappe 4* staan, dus daarmee waag ik toch maar eens een poging. Voor de gelegenheid draai ik hem nog eens en ik zie dat dat de 19e keer is dat ik hem opzet. Waarvan akte.

Dit is toch wel het album dat, met zijn voorganger en zijn opvolger het geluid neerzet dat ik toch het meest als hét OMD-geluid zie. Enkele nummers klinken bij herbeluistering ook als weinig meer dan precies dat: het geluid, maar nauwelijks een interessant liedje. VCL XI is er daar een van: een beetje OMD's Colours Fly and Catherine Wheel, maar dan minder.

Deric doet het weer (zie My Secret Garden).


Het gezapige tempo van dit format (één track per dag) laat ook toe om je beter in zo'n album in te werken. Dat was (zie October) mijn initiële insteek: neem een minder voor de hand liggend album van een bekende/geliefde band en ga er nog eens met voldoende aandacht voor zitten. Maar zoals gezegd hoeft dit niet de insteek te blijven. We groeien langzaam naar een wat breder (gedragen) formule toe.