3. The Tinderbox (of a Heart)

Samen met Multifoiled de rustpunten op kant B, maar onverminderd donker en melancholiek van klank. Liz zingt hier een soort mantra en dat werkt bijzonder hypnotiserend, zeker in combinatie met de ijle muzikale begeleiding. Het lijkt alsof hier synths te horen zijn, maar het zijn toch echt Robin's gitaren. Moment om Robin Guthrie even in het zonnetje te zetten (meestal is het Liz namelijk). Hij was producer, bassist, gitarist, arrangeur en verzorgde de drumcomputerprogramma's en dat voor een 21-jarige!

03. IN OUR ANGELHOOD

Wat een heerlijk uptempo nummer als afwisseling. De 'Love Like Blood' van The Cocteau Twins, qua gitaarklank (die galmende drie gitaarnoten) en ritme toch voor mij.

De vibrato op de stem kan ik hier best smaken, net als de Siouxsie/Joy Division-invloed.
Hun combinatie van drumcomputer en gierende gitaren lijkt me dan weer een grote invloed op de lichting van midden jaren '80, samen met Sisters of Mercy.

Heerlijk die galmende outro ook. Top!

3. The Tinderbox (Of a Heart). Bijna onmogelijk kiezen tussen de overgebleven nummers, want je doet veel tekort aan de rest. Dit is een dijk van een nummer en bevat alles wat ik aan de CT geweldig vind, zwaar, melancholiek en weer dat heerlijke gitaargeluid van Guthrie!

Absoluut! Die gitaar van Guthrie voegt echt een onmiskenbare diepte toe aan dat nummer.

02. MUSETTE AND DRUMS

De Twins maken er een erezaak van om hun albums af te sluiten met een geweldige apotheose. Musette And Drums slaagt op sublieme wijze in wat op Glass Candle Grenades niet lukte. En dat is die verschillende lagen waarmee een Cocteau Twins compositie is opgebouwd heerlijk te laten blenden met elkaar. Over drums gesproken: die klinken op Head Over Heels heel wat steviger dan de ritmebox op Garlands en vinniger dan op hun latere platen uit 1984 en 1985. Met een ingehouden tussenstukje houden Elisbeth en Robin even de adem in. Om de luisteraar op scherp te zetten voor de catharsis waarmee Musette And Drums zal eindigen. Een wervelende gitaar zuigt ons caleidoscopisch het universum van de Cocteau Twins uit. Om daarna verweesd achter te blijven in de leegte na 37 minuten vol van onaardse schoonheid.

02. THE TINDERBOX (OF A HEART)

Op een mantra drijvend nummer met Oosterse klanken (marimba) dat voor mij prima werkt. Zeker als die klare gitaarlijn erdoor heen snijdt.

Ook die strijkers die het nummer aanvullen geven aan wat een evolutie die jonge Cocteau Twins (naast ander tijdgenoten) maken. Het album wordt verrijkt met piano, synths, sax, strijkers, marimba… noem maar op.
Dit nummer mag voor mij eindeloos doorgaan met de volumeknop op MAX!

2. Musette and Drums

Wat een afsluiter van dit geweldige album. De dreigende gitaar van Blood Bitch, de opener van Garlands, sluit Head Over Heels af, de cirkel is rond. Hierna werd het klanktapijt van de Cocteau's niet meer zo dreigend en donker.

Ik heb wat moeite met die marimba. Hij zit zo vooraan in de mix dat hij me na een tijdje gaat storen.
Dat is de reden waarom The Tinderbox (Of A Heart) geen top 5 materiaal is voor mij.

2. In Our Angelhood
In zekere zin een wat atypische song, want dit is een messcherp rocknummer in de hoogste versnelling. Vraag aan de kenners: is dit het meest "standaard" rocknummer in hun oeuvre? Het ligt in elk geval zowaar lekker in het gehoor en zou prima op een verzamelaar met andere waverocknummers uit die tijd passen. Sterker nog: het zou dan één van de beste nummers zijn. In de tweede helft heeft de zang uitschieters de hoogte in die nog voor extra drive zorgen. Het mooiste deel van het nummer vind ik het einde, waar de leadgitaar wegvalt (zo vanaf 2:25): de sfeer slaat opeens om naar mysterieus. dit soort ingevingen zorgen voor de gouden randjes van een plaat.

01. FIVE TEN FIFTY FOLD

When Mama Was Moth en Five Ten Fifty Fold klinken na elkaar nog sterker dan elk apart. Dat komt door de manier waarop de opener eindigt en het tweede nummer van de plaat begint. Alsof het donkere, zwaarmoedige Mama Was Moth het luchtige Five Ten Fifty Fold een zetje geeft. De bas is de enige dreigende factor hier. Ik hou van de vocale afwisseling tussen het wat krachtiger gezongen refrein in de achtergrond en de wat dieper vertolkte strofes op de voorgrond. Kers op de taart is de saxofoon. Een instrument dat een belangrijke rol speelt op tal van postpunk platen. Het is een instrument dat je niet verwacht maar er toch in slaagt om dankzij zijn veelzijdigheid ook op meer sombere platen voor vuurwerk te zorgen. Want zo ervaar ik die saxofoon hier: als een warm vuurtje in het wat koudere landschap van het lied zelf. Naderhand gaan de gitaren malen zoals ze dat ook wel deden op menig nummer van Siouxsie & The Banshees. Het is die afwisseling in klankkleuren die het voor mij doen. Ik vat daarom samen. Een lichter nummer met een bas die ons toch met beide voeten op de grond tracht te houden. Een wat kouder landschap met een verrassende saxofoon waar we ons mogen aan warmen. Een geslaagd vocaal samenspel tussen Elisabeth en Fraser. En op tijd ook nog de nodige gitaren om toch nog wat gewicht te geven aan het nummer. Zo ongeveer.

Kant 1 van Head Over Heels vind ik machtig gestroomlijnd: de eerste vier nummers volgen elkaar logisch op: zware opener, luchtige opvolger, traag snoepje en uptempo rocker. Glass Candle Grenades doet het album even wankelen. Kant 2 is diverser, een lappendeken van vier verschillende ideeën die voor mij net niet aan de status kunnen tippen van de de eerste vier maar dit keer afgerond met een banger van een afsluiter.

01. WHEN MAMA WAS MOTH

Met diep in mijn keel kloppend hart ontwaak ik uit een vage droom. Het is net alsof ik nog in die droom gevangen ben, alsof iets me tegenhoudt wakker te worden. Een droom waarin de neerdwarrelende sneeuwvlokken geluid lijken te maken. Op het eind klinkt een wekkende stem. Wat ze me zeggen wil, kan ik niet ontcijferen.

Eerste liefde op deze Head Over Heels die alles blijft overklassen. Die galm op de massieve basdrum. Die sissende synthklank, de dreigende gitaar, de dromerige zang. En de als gezegd als sneeuwvlokjes druppelende synthesizer.

Heel lang bleef ik op Head Over Heels hangen in deze When Mama Was Moth en In Our Angelhood. Pas het afgelopen jaar viel het kwartje voor de rest van het album.
Zonder bas kan het ook bewijzen ze hier gewoon door die knallende drums.
Wat een opener, ongelooflijk!

1. Musette And Drums
De Twins zover ik ze ken hebben de gave om albums af te sluiten met één van de beste, en in dit geval het beste nummer. En dan is dit nog niet eens de beste albumafsluiting (die staat op Heaven Or Las vegas). Intense gitaren domineren de coupletten, terwijl in de refreinen een stapje terug wordt gedaan. Je zou het net andersom verwachten. de sfeer omslaat naar opbeurend. Het nummer stuwt zichzelf naar een hoogtepunt: op het einde gaan de gitaren huilen en ik ook bijna: wat een extase.
Een perfect nummer sluit de plaat af!

Ik vond het leuk om mee te doen en hoop dat een volgende plaat ook voldoende mensen op de been krijgt.

1. Musette And Drums. Hét prijsnummer!! Beter ken ik de CT eigenlijk ook niet, hierin wordt alles waar ze goed in zijn verenigd met inderdaad hypnotiserende drums en een briljante gitaarlijn, die van strijdbaar steeds langzaam overgaat in een apocalyptisch akkoord. Überhaupt wordt het nummer steeds zwaarder naar het einde toe. Geniaal

2. When Mama Was Moth. Misschien slechts een intro, maar wel één van de meest dreigende en intense intro's die ik ken! Prachtig die synths hierin en hoe dat een gothmuur vormt. Op hoog volume af te spelen.

Fijn om te horen... al heb ik net eens in je stemmenverzameling gekeken en ik vrees dat je op de volgende plaat geen stem hebt uitgebracht. Maar niet getreurd: ik heb een lijstje met albums voor me liggen die allemaal met elkaar gemeen hebben dat het om de tweede plaat uit het oeuvre van een artiest gaat die we met veel overtuiging of mits wat goede wil aan de postpunk van de vroege jaren '80 kunnen linken. Dus de kans dat een van de volgende platen toch weer zal aansluiten bij je voorkeur is niet denkbeeldig.

Ik wacht eigenlijk nog op de nummer 1 van Premonition alvorens het nieuwe album te onthullen.
Al heb ik dat wel al gedaan op de albumpagina van de bewuste plaat met voorlopig twee geïnteresseerden.

Ik dacht dat ik mijn nr. 1 al gepost had, maar zie deze niet meer terug. Onderweg is iets mis gegaan blijkbaar.

1. The Gold Dust Rush

"Oh honey, it's horrible in the gold dust rush". Gaat dit nummer over de jacht naar het scoren van coke? Gezien de verslaving van Guthrie aan dit goedje vele jaren later, zou dat kunnen. Liz heeft dit altijd ontkend, maar vertelde er niet bij waar de tekst dan over ging. Het nummer vervoert mij wel in a rush, zonder stimulerende middelen. Wat een heerlijk gitaargeweld en ook weer die typische rustpunten in het nummer, waardoor je helemaal in het nummer gezogen wordt. Misschien wel het beste nummer van de Cocteau's (maar help, het zijn er zoveel!).

Ik vind vooral de ranking van Premonition merkwaardig verschillen van de mijne.
En zo ga je toch weer anders luisteren naar deze plaat een volgende keer.

DEPECHE MODE - A BROKEN FRAME

Na het vertrek van Vince Clarke nam Depeche Mode als trio een tweede album op alvorens met Alan Wilder de classic line-up te vervolledigen. Ziedaar de gelijkenis met het verhaal van Cocteau Twins dat na het vertrek van Will Heggie als duo een tweede plaat opnam alvorens met Simon Raymonde de classic line-up te vervolmaken. Zowel Heggie als Clarke waren bepalend geweest voor de sound van het debuutalbum. Daarenboven was Vince de belangrijkste songschrijver binnen het prille Depeche Mode. Het toepasselijk getitelde A Broken Frame (1982) scoort meestal niet zo hoog in de lijstjes van DM fans. Misschien wordt het tijd om eens wat nieuw licht te schijnen op het wat sombere, tweede DM album.

Als deric raven, Leonidas55 en pygmydanny nog steeds zin hebben om mee te spelen (zij liketen het bericht op de albumpagina) dan zijn we nu al met vier. Hopelijk schuiven er nog een paar liefhebbers mee aan tafel. Maar het is nu al duidelijk dat mensen sprokkelen op de albumpagina voor een debat dat plaatsvindt in een forum topic niet echt werkt. Ik zou graag zondagavond beginnen aan de gesprekken.

Like dit bericht als je graag mee wil doen. DjFrankie mag de titel aanpassen.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5745.jpg?cb=1698394518

Uiteindelijk heb ik naar aanleiding van deze luistersessies mijn stem voor Head Over Heels verlaagd van 4,5 naar 4 sterren. Nog steeds bovengemiddeld goed, maar te onevenwichtig voor die hele hoge score. Het kan verkeeren. Ook Treasure weer eens opgezet, maar Head Over Heels vind ik dan weer beduidend beter. Maar mijn favoriet blijft Heaven Or Las Vegas.

Mijn top 3 is toch Treasure, Head Over Heels en misschien verrassend genoeg Blue Bell Knoll.
Die laatste omdat hij op een bijzonder moment in mijn leven kwam: speelt ook een rol natuurlijk.

Het loopt voorlopig niet storm voor dit wat overschaduwde album van Depeche Mode.
Ik ben bang dat de verbanning van dit format naar een forum topic zijn tol begint te eisen.

Ik tel voorlopig met zekerheid twee geïnteresseerden: eentje die hier likete en mezelf.

Zo, ik heb er een paar dagen A Broken Frame van Depeche Mode opzitten.

Geen makkelijke zit want Depeche Mode is een band die me weinig weet te raken. Fijn om op te dansen dat wel en ook zijn er wel wat nummers die me wel treffen. In hoeverre daar nummers van op hun tweede album staan (?). Ik ben in ieder geval erg benieuwd naar de beleving van de kenners van dit album. Ik hou mijn luisterervaringen van het album bij en vergeleek de laatste 2 ervan: eentje van anderhalf jaar geleden en die van vanavond.

Eén nummer schiet er bij mij bovenuit en ook de Rode Lantaarn is een duidelijke keuze. Nu nog wat werken aan begeleidende teksten.

Ik verwacht toch nog bijdrages van deric raven en Leonidas55 niet?

Ik doe enkel een albumverslag, niet aparte nummers

Zoals ik gevreesd had. Maar daar ben je uiteraard vrij in. Ik ben blij met je belangstelling.

Ik vind A Broken Frame een heel interessante groeiplaat. Het is naar mijn beleving het equivalent van U2's October in de groei van de band. Het album waarop de twijfel toeslaat en het nog maar de vraag is of er hierna een derde zal komen, laat staan dat de band ooit een doorstart zou kunnen maken. Een album dat nog de echo van het debuut in zich draagt maar ook al de meer donkere kant van het latere DM belicht (leuke schijnbare tegenstelling in de verwoording, vind ik zelf). Voor mij valt DM's tweede uiteen in twee helften: de helft van de nummers zit vol jeugdzonden en groeischeuten, de andere helft durf ik beslist tot hun betere werk uit de eerste helft van de jaren '80 rekenen. Ik heb er ook al een paar luisterbeurten opzitten en zou het jammer vinden als we niet minstens met z'n vieren zouden kunnen keuvelen.

A Broken Frame vind ik een lastige plaat. Speak & Spell is veelbelovend, maar als Vince Clark wegvalt, merk je dat Depeche Mode zoekende is. Het is misschien hierdoor war kaler en soberder. Ik ben een Alan Wilder liefhebber, maar de magie is nog niet op Construction Time Again aanwezig. Vanaf Some Great Reward verkeren ze in bloedvorm, duister en helemaal jaren tachtig. A Broken Frame is interessant genoeg om dieper op in te gaan. Jarenlang een heel groot Depeche Mode fan geweest, dus dit is absoluut jeugdsentiment.

Het rangschikken van de nummers lukt mij nog niet helemaal, dus pas ik een typische deric raven analyse toe om A Broken Frame beter te begrijpen. Waarschijnlijk valt het deze week beter op zijn plek, dus ik begin gewoon vooraan

Mooie tekst, deric raven. Ik vind het geen probleem dat je ervoor kiest om de nummers te bespreken in de volgorde van de track list van het album. Het gaat om de commentaren. Maar we zouden pas morgenavond rond de klok van 20.00 starten. Daarmee wil ik niet zeggen dat je je bericht nu moet verwijderen maar ik hoop dat je mee ons ritme volgt om per dag één nummer te behandelen. Misschien hoef jij de songs niet te nummeren: dan is het duidelijker voor de lezer dat jij geen rangschikking maakt.

Oh dat is prima, dan haal ik de tekst weer weg. Misschien kom ik ondertussen wel tot een eindconclusie, en pas ik het qua nummeren aan , het is zonde als dit initiatief verdwijnt, al vind ik de platen pas vanaf Some Great Reward echt sterk.

Hmm, met deze DM heb ik ook niet zoveel, sowieso waren ze erg wisselvallig in hun beginperiode. Maargoed, wel één van mijn favoriete bands en ze hadden ook op die mindere albums altijd wel één of twee pareltjes staan.