Alles gaat fout, verkeerde keuzes, McCluskey die de ander buitenspel zet. Ik leer weer van alles hier

En dan een nummer waarop Humphreys McCluskey buitenspel zet helemaal onderaan zetten.

Volgens mij was het de opzet om een oordeel over deze plaat en specifiek de losse nummers te geven. Je had ook van je veilige comfortzone kunnen afwijken en voor een andere plaat kunnen kiezen. Ik denk hoe dan ook dat ik afhaak, ik doe dit vooral om jouw spelletje draaiend te houden. Succes verder.

Dankjewel.

Ik heb bij elk commentaar dat je bij de tracks schreef mijn waardering uitgedrukt met een duimpje.
Jammer dat je dat plaagstootje als een belediging hebt ervaren. Zo was het niet bedoeld: mijn excuses.

08. MOTION AND HEART ♫

This is for the Fred Astaire fans. Een track uit oma's koffergrammofoon. OMD gaat retro en het zal één van hun handelsmerken worden. Talking Loud And Clear en La Femme Accident zijn twee andere voorbeelden. Motion And Heart werd heel even als tweede single van het album overwogen en de remix die daarvoor moest dienen is terug te vinden op de extra B-kant van de latere Souvenir single. Net als The More I See You draagt Motion And Heart een schalks vleugje humor in zich. Een ongeschreven code in de beginjaren was dat het woord "love" niet gebruikt mocht worden in een OMD song. Met "motion" en "heart" als sleutelwoorden voegden Andy En Paul toch een love song toe aan hun prille repertoire. Motion And Heart vind ik toch net iets te weinig avontuurlijk om een hogere plaats te verdienen in mijn lijst.

08. MOTION AND HEART

Retrosound met ietwat oubollig orgeldeuntje en pianootje tussendoor. Het hele nummer lijkt naar een verleden of verloren tijd te verwijzen: het draaiorgelgeluid op synth, de mechanische vingerknippen, de synthmelodie in het tussenstuk en een soort walsritme. Naar een tijd toen alles nog koek en ei was. En de harten nog samen klopten.

Gewoon gepost voor ik ga vergelijken met de beschrijving van dazzler
Dat ga ik nu dus lezen.

09. VCL XI

08. 2nd Thought

Zoals gezegd: mijn 19e luisterbeurt, maar meestal speelt zo'n album op de achtergrond. Vanmorgen met wat meer aandacht beluisterd, maar buiten de nummers die eerder wel al opgevallen waren, heeft dat verder geen positieve nieuwe inzichten opgeleverd. Dat had natuurlijk ook wel zo kunnen zijn... maar de intenties van de spelleider niet te na gesproken, ik ga geen enkel album meerdere keren beluisteren, slechts voor een MusicMeter-topic.

Enfin, voor 2nd Thought kan ik mijn beschrijving van VCL XI herhalen: een kenmerkend bandgeluid (iets kenmerkender nog eigenlijk) en een liedje waarin verder niks gebeurt. Dat waren de nummers 9 en 8, van hieraf zal het steeds wat positiever worden.

Twee zeer uiteenlopende nummers in mijn beleving.
Er gebeuren heel verschillende dingen in beide tracks.

Toch gek hoe anders we naar dezelfde dingen luisteren.

08. VCL XI

De kopstem wordtr niet zo vaak ingezet bij OMD (bij So in Love in het refrein als bekendste voorbeeld van dat het wel vaker gedaan wordt) en dat vind ik niet zo heel erg als ik eerlijk ben. In dit nummer stoort het me zelfs lichtjes. Ik heb dan ook een behoorlijke voorkeur voor het tweede gedeelte van de song waar het vooral instrumentaal is want het muzikale gedeelte zit hel wel goed bv met prachtige basloopjes en geinige bliepjes en lichte chaos hier en daar.

Vind ik dan weer een van hun leukere hits, maar het was me wel bekend dat ik de liefhebbers hierin niet echt naast me vind. Ik verwacht bij dit album trouwens ook wel van één nummer dat ik die een stuk hoger heb dan het peloton, maar de tijd zal dat leren.

Of er veel (en verschillende dingen) in een liedje gebeurt... dat zullen we inderdaad toch wel allemaal verschillend horen. 2nd Thought wint van VCL XI wegens een voor mij herkenbaarder OMD-geluid. Maar vind beide dus wel een geval van 'style over substance'.

ik vind het verder geen vervelende single hoor, prima catchy song en wel logisch dat dit destijds tot een van de grotere OMD hits is geworden. Wel eentje die inmiddels door het grote publiek vergeten is.

Architecture over Morality... Vorm over inhoud...

Een kritiek die je wel vaker las destijds (ook in de OOR recensies). Het is een kritiek die ik hier niet ga proberen te weerleggen. Maar voor mij maakt die vorm deel uit van de charmes van OMD. Zeker in hun pioniersjaren. Ze vertrokken van een geluid, een soundscape. Daar werd dan een melodie aan toegevoegd of een tekst of beide. En soms bleek er een popsong uit dat brouwsel te ontstaan. Tot hun eigen verbazing.

07. VCL XI ♫

Er staan drie oudjes op Organisation. En daarmee bedoel ik nummers die al in OMD's live set zaten voor de opnames van hun debuutalbum Orchestral Manoeuvres. VCL XI is er eentje van. De titel verwijst naar een code die te lezen staat op de radio-ontvanger op de hoes van Kraftwerks Radio-Activity album. VCL XI stolde doorheen de tijd tot een gelaagd geheel met opvallend veel percussiewerk. Het orgel, de baslijn en de pling plong keyboards zijn herkenbaar van OMD's vroegste plaatwerk. De bruisende synthesizer melodie die een paar keren doorheen het nummer opstijgt, lijkt eerder bij het Organisation album te horen. VCL XI was het nummer waar ik als veertienjarige luisteraar mijn tanden het hardst op stuk beet. Het rammelt langs alle kanten maar eens je door het pantser kan breken, dring je door tot de ziel van de compositie. En die wordt vertolkt door de merkwaardige maar emotioneel geladen, vocale kapriolen van McCluskey.

07. VCL XI

Hier gaan we weer

Ook hier dat licht klinkend pulserend orgeltje en vrij mechanisch ritme. De zang is half fluisterend en van effecten voorzien, de vette bas blijft voornamelijk in 2 noten hangen. Tussenin klinkt in toenemende mate allerhande soort glaspercussie en later hardere metaalpercussie die knalt met knarsende tegen elkaar schurende stenen.

Ook hier vrij weinig afwisseling buiten de toenemende percussie waardoor het te langdradig wordt. Aan het eind klinken als een hond blaffende synth en dreunende pianosnaren. Experimentele Soundscape.

09. VCL XI
08. 2nd Thought

07. The More I See You

Ik heb de achterkant van mijn cd-exemplaar (een vrij primitieve (eerste?) persing uit 1985) kennelijk nooit heel goed bestudeerd, want dan waren de afwijkende auteurs me wellicht wel eerder opgevallen. Maar goed, dit blijkt dus een cover... Harry Warren en Mack Gordon schreven hem zelfs al in 1945 - met Wikipedia in de hand was de Chris Montez-versie minstens de vierde opname. Kennelijk wel de succesvolste en wellicht ook de versie die meer dan het origineel de basis voor de OMD-cover vormde, daar wil ik afwezen.

Enfin, het nummer is wel in orde, al ben ik van de zang hier (een beetje het tegenovergestelde van een kopstem) niet echt kapot.

07. 2nd Thought

Ik dacht eerst een ander nummer op zeven te zetten maar mijn second thought was.... nou ja laat maar.

2nd Thought dus, ik hoor in dit nummer een Jeanne d'Arc vibe. Niet tekstueel misschien maar wel muzikaal. Het toetsenwerk, de drums en de sfeer bv. Chronologisch gezien klopt dat natuurlijk niet dus eigenlijk zou je moeten zeggen dat mijn vandaag bekend gemaakte nummer 1 Maid of Orleans, maar ook zusje Joan of Arc, een 2nd Thought vibe heeft. Zo blijf je dus bezig...

Voor diegene die het gemist heeft:
De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014) - MusicMeter.nl

06. 2ND THOUGHT ♫

The order in our lives left some time ago
Me at home and you out there along the way
It's gone so far and now it seems it's only me

Wie de hoes goed bestudeert, zal zien dat dit nummer niet is opgenomen in de Ridge Farm studios maar in OMD's eigen Gramophone Suite. Dat betekent dat deze song wat ouder of... wat jonger is dan de rest van het album. Ik ga voor optie twee. Het lijkt een compositie die in de studio tot stand kwam. OMD speelde het lied nooit live. Drummer Malcolm heeft een hoofdrol (hij was slechts te gast op een paar songs van het debuut) en, zoals enkelen hier al opmerkten, de synths dragen al dat esoterische in zich van de latere engelenkoren op Architecture & Morality (de vergelijking in sfeer met Joan Of Arc viel). Ik denk dat de tekst nog een extra clue bevat. Tijdens de totstandkoming van Organisation trok Paul een aantal keren naar zijn lief in de US (Maureen zouden we later nog horen op onder meer Tesla Girls). Andy bleef dan alleen achter in de studio, wat mede verklaart waarom drie nummers geen song credit van Paul dragen. In 2nd Thought mijmert Andy over de toekomst van hun nog jonge project. Ik gok dat hij het nummer op de laatste knip aan Organisation heeft toegevoegd waardoor Annex ♫ moest wijken naar de B-kant van Enola Gay.

2nd Thought is geen zwaargewicht in de canon van OMD maar fungeert als een lichtstraal op een voor de rest somber album. Het is die weemoed die me onmiddellijk trof. Ik schreef eerder dat ik als veertienjarige wat moeite had met dit album. Maar met 2nd Thought klikte het vrij snel omdat het nummer inderdaad wat meer in het verlengde lag van het voor mij toegankelijkere derde album. Ik vind dat trouwens één van de sterkste verdiensten van OMD. Hun synthesizers verklankten weemoed en melancholie in een tijdperk waarin het nieuwe instrument vooral als kil, afstandelijk en berekend werd beschouwd.

06. 2nd THOUGHT

Als een in een diepe mist ondergedompelde kerk luiden onheilsklokken het nummer in. De synth klinkt klaaglijk (zoals later The Cures’ Lament), de zang beschrijft gelaten het uiteenvallen van een relatie. Een zoemende basssynth wordt begeleid door een iel orgeltje dat in zelfde twee akkoorden blijft hangen en daardoor misschien te zeer in een sketch blijft steken. Het nummer dooft als een kaars uit.

06. Motion and Heart

Bij mij toch ietsjes hoger dan bij veel van mijn collega's. Ik heb zelfs de twijfel gehad om deze track nog 1 plaatsje hoger te zetten maar dat uiteindelijk toch niet gedaan. Ik vind het wel een redelijk prettig niets aan de hand liedje en dat is ook wel wat eens wat waard.

07. 2nd Thought
08. VCL XI (kopstem)
09. The More I See You

Bij mij stond hij voor de aanvang ook wat hoger omdat hij zo eigenzinnig retro is en prettig swingt.
Maar na het album nog eens te hebben beluisterd, vond ik dat er net iets te weinig aan de hand was.

Ik zie dat we allemaal ongeveer dezelfde nummers in de onderste helft hebben staan.
Promise was een uitzondering en misschien heeft Casartelli ook nog een verrassing in petto.

09. VCL XI
08. 2nd Thought
07. The More I See You

06. The Misunderstanding

Ik dacht niet dat ik echt een verrassing in petto zou hebben in deze fase, maar ik blijk wel de eerste te zijn die The Misunderstanding noemt. Daar heb ik verder niet zo veel over te melden vrees ik: hij heeft altijd prettig op de achtergrond gedraaid en bij nadere beluistering hoorde ik er meer liedje in dan in de onderste twee, maar niks wat de al bekende topvier bedreigde.

05. THE MISUNDERSTANDING ♫

Security lies at the heart of our lives
Attaching ourselves to ourselves
We're extinguished but we're still alive

De opener van kant 2 is het tweede "oudje" van Organisation. Maar het is handig gecamoufleerd. Op de OMD Peel Sessions (1979-1983) vind je zeven tracks (twee sessies) uit de periode rond het tweede album. The Misunderstanding is daar een heel stuk korter en dat komt omdat het nummer in zijn albumversie een onheilspellende intro van een volle minuut kreeg. Tiens, waar zouden we dat nog horen? Juist, op Maid Of Orleans. En de outro wordt in de albumversie op zijn beurt lekker lang uitgesponnen. So lijkt het nummer op te doemen uit de avondlijke mist om daarna weer op te lossen in de leegte van de nacht. Het primitieve drumwerk en de pling plong keyboards verraden dat het nummer toch al wat langer in de set van Orchestral Manoeuvres In The Dark zat. De tekst is behoorlijk venijnig en ik las er altijd een Joy Division verwijzing in. Maar de verzen zijn ongetwijfeld ouder dan de wanhoopsdaad van Ian Curtis.

Is this the time or place to say goodbye
Regardless I'll find my final cue
We'll sneak out the back door and close it

Wellicht beschrijft The Misunderstanding de vermoeiende spanning tussen de bescheiden ambities van het eigen muzikale project en wat men er in de pers en onder fans meent van te moeten maken.

05. STATUES

Een neergaande synthmelodie op een hartritme beat met een dreinend fluitende synth-toon doorheen het nummer.
Ingetogen gezongen sfeervolle afsluiter van de A-kant met grandioze synthesizer tussen de strofes door. Ook dit nummer lijkt over een stukgelopen relatie te gaan. Dooft uit in een lange fade-out.

05. Promise

De eerste keer dat Paul de solospot met een alleen geschreven nummer krijgt. Een kruising van de OMD sound tussen 1980 en 1982 en de opkomende New wave want het refrein is best commercieel en past in die tijd. Muzikaal heeft het ook genoeg aanknopingspunten voor een ijzersterke song. Ik ben alleen nooit zo heel erg dol op de vocalen van Paul. Dat mist net dat scherpe randje welke Andy wel heeft. Vaak hebben de nummers welke Paul zingt ook nog een behoorlijke brave uitstraling maar dat is gelukkig hier niet zo.

Een best sterke song eigenlijk maar er komen nu eenmaal nog een paar flinke klappers.

06. Motion and Heart
07. 2nd Thought
08. VCL XI (kopstem)
09. The More I See You

09. VCL XI
08. 2nd Thought
07. The More I See You
06. The Misunderstanding

05. Motion and Heart

Nou, de verrassingen bij nummer 5 komen meer voor rekening van de andere deelnemers denk ik.

Gekke geluidjes. Dat was vroeger (we schrijven nu wel de vorige eeuw en dan zitten we toch wel in mijn muzikale jeugd) de associatie die ik met Genesis had: Phil Collins maar dan met gekke geluidjes. Liedjes als Mama, No Son of Mine, I Can't Dance en hineininterpreterend zou het mij toen nog niet bekende Tonight Tonight Tonight daar ook nog bij mogen. Het is die associatie die de herbeluistering van Motion and Heart mij gaf. Lekker nummer wel, de favoriet buiten de voor mij voor de hand liggende bovenste vier.

04. PROMISE ♫

Promise, Souvenir, Secret: Paul Humphreys heeft niet veel woorden nodig om zijn geliefde in te pakken. Het helpt niet echt als ze in de States woont en jij in Liverpool aan een nieuw OMD album zit te werken. Promise is een liefdesbrief aan Maureen, een danseres die hij in Amerika leerde kennen en waarmee hij lange tijd getrouwd was. Haar stem zal vanaf Dazzle Ships ook te horen zijn op een aantal 80's songs van de band. De rol van Humphreys wordt behoorlijk onderschat. Hij is de arrangeur en de mixer van dienst. McCluskey komt met de meest gekke ideeën en Humphreys schaaft die dan vakkundig bij. De drie jaren '90 platen zonder Paul bevatten een aantal stinkers die er wellicht niet geweest waren als Paul ook dan als klankbord had gefungeerd. Een evenwicht dat voor mij pas helemaal hersteld werd vanaf English Electric (2013).

Never Turn Away, (Forever) Live And Die, Stay With Me: de teksten van Paul zijn dromerig, romantisch en soms op het randje van melig. Maar op Promise is hij behoorlijk in vorm. Je hoort dat de zichzelf herhalende baslijn niet van Andy komt. Gelukkig doorbreekt het refrein tijdig de eentonigheid die nog in de hand wordt gewerkt door een weinig avontuurlijk ritme. De handclaps klinken kunstmatig. Maar de kracht van Promise zit in wat Humphreys allemaal uit zijn keyboards schudt ter verfraaiing. En in de donkere akkoorden van het refrein dat bijna onheilspellend klinkt. Maar bovenal bevatten de liedjes van Paul een onweerstaanbare pop hook. Promise is voor mij de vergeten parel. Enola Gay was de enige single van Organisation. Ik begrijp niet waarom men Promise over het hoofd zag. Ik zou het nummer weliswaar hebben ingekort voor een 7" release. Outfaden tot voor de dreigende outtro start, ook al bevat die opnieuw heerlijk synthwerk.
https://i.ibb.co/tMXGfYtx/85142638-10222374199489411-5608136384062685184-n.jpg

04. PROMISE

Paul Humphreys brengt een lichter geluid aan. Het is naast Enola Gay het meest poppy nummer op de plaat. Een nummer met een lekker slepend ritme in het refrein. Sowieso is een refrein een rariteit bij de vroege OMD. Kenmerkend voor die periode zijn de nummers die uit strofes en instrumentale tussenstukken (in plaats van refrein) opgebouwd zijn.

Het lijkt vaag wel wat op Depeche Mode of Human League en is zeker niet verkeerd bedoeld. Lichtpuntje in de duisternis. Al kan de schijn bedriegen als een belofte die niet stand hield.

Kijk wie we daar hebben, super!

04. The Misunderstanding

Prachtsong welke gerust ook op drie had kunnen staan. De beste vier liedjes van Organisation behoren tot het beste werk van de band. Denk ik aan Misunderstanding dan begin ik gelijk de Misunderstanding van Genesis te zingen welke toevallig (of niet...) ook uit 1980 komt. Maar dat is een ballad en OMD trekt hier volledig de postpunk kaart. Het doet me qua vibe altijd wel denken aan de opener van A&M al is die natuurlijk wat meer gitaargericht maar deze is zeker ook rauw en met een fijn randje.

05. Promise
06. Motion and Heart
07. 2nd Thought
08. VCL XI
09. The More I See You