Normaal doe ik zulke dingen niet maar voor Paul maakte ik graag een uitzondering.

We schakelen even over naar het grootste jaarlijkse muziek evenement in Nederland. Dat is de Top 2000. Je kan daar vanuit de stemlijst op de volgende liedjes van OMD stemmen:

Joan Of Arc (Maid Of Orleans)
Orchestral Manoeuvres In The Dark

Locomotion
Orchestral Manoeuvres In The Dark

Secret
Orchestral Manoeuvres in the Dark

So In Love
Orchestral Manoeuvres In The Dark

Talking Loud And Clear
Orchestral Manoeuvres In The Dark

We Love You
Orchestral Manoeuvres In The Dark

Souvenir
Orchestral Manoeuvres In The Dark

(Forever) Live And Die
Orchestral Manoeuvres In The Dark

2nd Thought
Orchestral Manoeuvres In The Dark

Enola Gay
Orchestral Manoeuvres In The Dark

Op één of andere manier past er een liedje niet echt tussen, kan jij raden op welke ik doel?

De vergelijking met The Human League snap ik wel.
Zowel op Organisation als op Dare zit de bas synthesizer vet in de mix.

2nd Thought is wel een hele rare vogel. Maar We Love You had ik ook nooit verwacht.

Die laatste was in ieder geval nog een single en is radio vriendelijk dit in tegenstelling tot 2nd Thoughts...

Je zou dan toch veel eerder Dream Of Me verwachten wat stiekem nog best een grote hit was in Nederland (nr 17) of de in de tipparade blijven steken singles Tesla Girls en La Femme Accident.

Overigens zijn alleen Maid en Enola vaste gasten in de eindlijst met een enkele keer Live and Die.

In Vlaanderen was Pandora's Box de grootste van de 90's hits.

Tot grote frustratie van Andy deden de Sugar Tax singles niets in NL. Dit in tegenstelling tot de rest van Europa waar de 1ste twee singles flinke hits waren. Hij begint daar vrij regelmatig over bij live optredens in Olanda.

09. VCL XI
08. 2nd Thought
07. The More I See You
06. The Misunderstanding
05. Motion and Heart

04. Stanlow

Ik wilde zeggen dat Stanlow in betere tijden nog in de MML gestaan heeft... maar de feitelijk correcte weergave is dat hij er in betere tijden voor genomineerd is geweest. Dat was voor mij in elk geval de eerste keer dat het nummer opviel, al landde hij in eerste instantie wat moeizaam. De afsluiter van Organisation is echter een groeiparel gebleken. Zoals hiervoor al opgemerkt: refrein, waar is dat voor nodig? De net-niet-helemaal archetypische ballad over een olieraffinaderij kan zonder; de stemmige opening, het pulserende ritme en de machineklanken voldoen.

03. ENOLA GAY ♫

Dansen op de bom. Die fatal kiss uit 1945 werd de metafoor voor het abrupte einde van een nog pril liefdesverhaal anno 1980. Oktober 1980 om precies te zijn toen OMD haar eerste UK top 10 hit scoorde met haar vierde single. Nummer 8 meer bepaald en nummer 6 in Frankrijk, zegt Wikipedia. Nummer 2 in Zwitserland en nummer 1 in Italië, Spanje en Portugal. Maar in België, Nederland en Duitsland bleef het windstil. Niet eens in de tipparade van de Nederlandse top 40, hoewel het voorganger Messages wel gelukt was. De Humo lezende jeugd dacht er anders over en in januari 1981 stond Enola Gay van Orchestral Manoeuvres In The Dark op 1 in de door hen samengestelde, alternatieve Toppers voor Tobbers lijst.

Enola Gay blijft een topper en is OMD's grootste internationale hit ooit. België, Nederland en Duitsland brachten eerherstel toen Maid Or Orleans er in 1982 de hitlijsten mocht aanvoeren. Doorbreken deed OMD in deze landen pas met Souvenir uit 1981. Maar probeer je eens te herinneren welke synthpop hit er in de herfst van 1980 nog hoog in de internationale hitlijsten stond. Ik kom niet veel verder dan Tubeway Army of Gary Numan. Fade To Grey van Visage en Vienna van Ultravox waren onderweg maar zouden pas in de winter van 1981 pieken. Enola Gay was zijn tijd vooruit en dat wordt maar al te vaak onderschat.

Laat me tenslotte nog een antwoord geven op de vraag waarom deze synthpop klassieker niet de gedoodverfde winnaar is van mijn ranking. Omdat ik die twee andere nummers nog iets hoger inschat.

Iets van een half uurtje geleden geupload op de youtube pagina van Countdown! Een interview met de mannen opgenomen in 1981 met zo te horen ons aller Kees Baars. Voor Paul mag zijn synths laten horen. Ook een stukje Maid of Orleans bij het laten horen van de melliotron waarbij hij zegt dat dit de nieuwe single is in Engeland

03. Stanlow

Op drie staat een epic over een olieraffinaderij uit de buurt, niet een onderwerp wat heel vaak voorbij komt in liedjes... Een zeer stemmig lied, minimaal herfstig, waarbij de vocalen en muziek in elkaar opgaan als een soort mechanische wals.
Een mooie albumafsluiter van een mooi album.

04. The Misunderstanding
05. Promise
06. Motion and Heart
07. 2nd Thought
08. VCL XI
09. The More I See You

09. VCL XI
08. 2nd Thought
07. The More I See You
06. The Misunderstanding
05. Motion and Heart
04. Stanlow

03. Promise

Ik had al verwacht dat Promise bij mij de hoogste notering zou scoren, maar de rest kwam nog verrassend dichtbij. Voor mij een sleutelnummer in een album van een band waarmee ik het de eerste jaren niet zo wist; had dus verwacht dat hij voor de echte fans iets te obvious zou zijn of zo. Had me dit een paar jaar eerder gevraagd en hij had nog een plekje hoger gestaan (ik had (en deels: heb) soms de neiging de hits wat te ontlopen), maar dat heb ik inmiddels toch rechtgezet. Op mijn beurt verrast het me dan weer dat dazzlers nummer 3 slechts op 3 staat.

Ik had exact hetzelfde voorgevoel en deric raven slaagde erin om net als bij A Broken Frame van Depeche Mode mijn nummer 4 helemaal onderaan te zetten. Daarom mijn opmerking: "Deric doet het weer...". Maar het draaide best nog goed uit voor Promise.


Eigenlijk ontlopen de nummers elkaar in mijn lijst nauwelijks. Nogmaals: het gaat mij niet echt om de ranking maar om de commentaren of persoonlijke verhalen bij de tracks. En mijn nummers 1 en 2 maken toch wat dieper deel uit van mijn levensverhaal. Maar dat vertel ik morgen en overmorgen.

03. THE MISUNDERSTANDING

Ik hoor hier in de intro een soort oerversie van de ‘choir’ klank van Souvenir. Onheilspellend begin van de B-kant dat versterkt wordt door de dreunende synthetische percussie. Ik hoor in de jankende tussenklanken en het eind ook wat van The New Stone Age terug.

De borrelende klank van Electricity is terug, maar in een duister nummer dat de invloed van Joy Division laat horen. Fijn die grommende bas in de door de drums stevig hakkende tussenstukken.

Aan het eind akelig klinkende synths als een horde meeuwen en gieren.

Alle nummers zijn ondertussen genoemd.

Enkel Enola Gay en Statues slechts éénmaal.

Samen met Stanlow eindigen ze in de top 3.

Een voorspelling die ik wel had durven maken.

02. STANLOW ♫

Stanlow is de olieraffinaderij waarin zowat de helft van de vaders en moeders on the Wirral side of the Mersey, de geboortegrond van Orchestral Manoeuvres In The Dark, hun brood verdienden. Als het jonge duo huiswaarts keerde van een optreden in bijvoorbeeld Manchester of een naburige stad, bezorgde het nachtelijk verlichte silhouet van het bouwwerk Andy en Paul een soort welkom thuis gevoel. Het is vanuit dat sentiment dat de idee groeide om een loflied te componeren. Het is wat mij betreft een van hun meest geslaagde pogingen om een boot, gebouw of telefooncel een ziel te schenken. Hoe je met elektronische circuits een gevoel kan verklanken. Hoewel ze aanvankelijk weigerden om het woord "love" op te nemen in hun songs, ademen heel wat van die vroege nummers wel degelijk liefde voor het onderwerp uit.

We set you down
To care for us
Stanlow

McCluskey en Humphreys waren amper 20 toen ze Stanlow bedachten en opnamen. Ik zag het mezelf niet doen op die leeftijd. De pompende machines (aldaar opgenomen) zorgen voor de hartslag van het nummer en brengen metaforisch de raffinaderij tot leven. De akkoorden die daarna hun intrede doen zijn subliem gekozen. Stanlow moet geweldig zijn in een orkestrale versie. En ook vocaal is dit een meesterwerk: een emotioneel geladen voordracht van Andy met het tweestemmige "Stanlow" als accent. Van zodra het nummer ritmisch ondersteund wordt, wordt er uit al die machinerie een popsong geboren. In de achtergrond hoor ik al de machine kloppen die op de instrumentale titeltrack van Architecture & Morality haar eigen nummer mag opvoeren. Het loflied wordt een liefdeslied met een uithaal als hoogtepunt.

We wanted a heart
To say what we want to

Voor deze veertienjarige knul levensbelangrijke verzen. Hoe druk je als puber uit wat er in je omgaat? Het is in de muziek dat ik naar antwoorden zocht om verlangens maar evengoed angsten een stem te geven. Ik vond die antwoorden van in het begin van mijn muzikale zoektocht toevallig in het werk van OMD. Ik zal er Stanlow, ook al is het maar een hoop stenen en staal, eeuwig dankbaar voor blijven.

ps. Ik hou van epische afsluiters op een album. Als je naar This City Never Sleeps van Eurythmics luistert met zijn metrogeluiden (te vinden op hun doorbraakalbum Sweet Dreams (Are Made Of This)) dan hoor ik waar Annie en Dave de mosterd vandaan haalden. Als ik naar Donimo van Cocteau Twins luister (te vinden op het onvolprezen Treasure) dan hoor ik dezelfde magie als in Stanlow, het meesterwerk van OMD.

02. Enola Gay

Potver wat een aanstekelijk muziekje is dit, ik ga gelijk de coupon invullen en ik word lid van Veronica want die gebruikten tenslotte dit nummer als soundtrack van hun wervingscampagne! Je zou toch voor minder... Niet veel later behaalde het nummer zelfs de Top 100 Allertijden van dat dezelfde Veronica. Dat is toch knap voor een nummer wat geen enkele hitnotering wist te halen met deze single. Dat had, bleek later, ook te maken te met de belabberde distributie van de platenmaatschappij. De mensen uit Nederlnd zochten de single wel in de singlesbakken maar hij lag er gewoon niet. Er waren er gewoon te weinig en voorraad die er wel was werd verstuurd naar de landen waar de single al wel in hitparade stond. Tja, zo gaat dat dan blijkbaar. Naderhand heeft de fatale kus van Enola Gay ook bij ons gewoon de status gekregen van klassieker, volledig terecht lijkt me. Geniaal liedje!

We kregen gister al een voorproefje van dit nummer in dat machtig mooie filmpje wat ik geplaatst had. Tenminste ik was klaarblijkelijk de enige die daar iets aan vond

Misschien is deze interessanter, Andy in oorlogsvliegtuigmuseum.




03. Stanlow
04. The Misunderstanding
05. Promise
06. Motion and Heart
07. 2nd Thought
08. VCL XI
09. The More I See You

Had ik mijn duim niet hoog genoeg opgestoken? Geweldig dat je die OMD filmpjes daar deelt.

Ik zie het verschil niet tussen een enorm hoog opgestoken duim of een beleefd duimpje omdat iemand een bericht heeft geplaatst in zijn of haar topic
Ik word altijd erg enthousiast van dit soort (oude) filmpjes, ook van dit soort filmpjes met andere artiesten dan OMD hoor

Dit is mijn topic niet maar dat van de mods.

Maar het klopt wel dat ik me nu als een soort moderator moet gedragen die mensen aanmoedigt, reclame voert voor een volgend onderwerp en een echte mod moet vragen om de titel aan te passen. Dat is nooit mijn bedoeling geweest en vroeg of laat zal ik er dan ook mee ophouden. Gewoon wat ouwehoeren bij het album zelf, dat was het idee.

Dat gezegd zijnde: ik zet standaard een duim bij iedereen die de moeite doet om een commentaar bij een track te pennen. Want dat waardeer ik. Maar als ik een duim zet bij een ander type bericht, dan is dat nooit uit beleefdheid.

02. STANLOW

Meest industrieel klinkende nummer met het mistige, stomende machinale ritme. De ingetogen zang wordt begeleid met een monumentale, dromerige, weidse synthesizer.
Het vergane industriële tijdperk lijkt hier symbool te staan voor een vergane relatie.

De zoemende pulserende Moroder-synth wordt door een tweede pastoraal klinkende synth, dan wel zoemende synth begeleid.

Lange outro en net als Enola Gay eindigt het nummer zoals het begon. Deze keer met de machines die voor een laatste keer pompen en stomen voor de fabriek definitief sluit.

09. VCL XI
08. 2nd Thought
07. The More I See You
06. The Misunderstanding
05. Motion and Heart
04. Stanlow
03. Promise

02. Enola Gay

De nummer 2 die je wist dat ging komen. Ik ben te jong om erbij geweest te zijn dat dit uitkwam, als Veronica-promotiemateriaal gebruikt werd en (toch) geen hit werd. Wel is dit voor mij het enige Organisation-nummer dat er altijd geweest is, of althans waarvan ik niet kan plaatsen wanneer ik hem voor het eerst gehoord heb. En zoals ik eerder al schreef: ik heb soms de neiging de hits wat te ontlopen. Bij sommige van die hits dringt de kwaliteit zich met de jaren op. Enola Gay is zo'n hit.

Overigens hoorde een Progwereld-collega in Enola Gay de inspiratie voor Rush' Prime Mover. Je moet het er een beetje in willen horen denk ik, maar goed, elk excuus om even Rush te namedroppen is welkom (al zal dit nummer mijn Rush top 50 niet halen).

01. STATUES ♫

Het derde oudje van Organisation. Statues duikt al in 1979 op in een aantal live sets. Maar dan nog als schimmige instrumentaal en zonder duidelijke titel. De verzen worden na verloop van tijd toegevoegd en na de dood van Ian Curtis krijgt het nummer ook zijn definitieve titel: Statues.

The way you moved
I can't explain
The mood subsides
And grows again

I've lived alone
I've held a hand
I've tried to care
And understand

Of het waar is wat Andy McCluskey beweert, dat "the way you moved" zou verwijzen naar de vurige podiumdans van Ian Curtis, lijkt mij niet zo waarschijnlijk. De rest van de tekst blijft uiteindelijk toch wat anoniemer, beschrijft veeleer een verschuiving in gemoedstoestand en mijmert over de vergankelijkheid der dingen. Vooral de laatste regels in het tweede vers vind ik subliem: if I could leave and sleep tonight. Op dat moment doet deze song mij enigszins denken aan Asleep van The Smiths.

What is faith
And when belief
And who knows how
These things deceive

I never said
And though I tried
If I could leave
And sleep tonight

Muzikaal hoor ik wel de invloed van Joy Division. Als je weet dat OMD tijdens hun Factory dagen nog samen het podium heeft gedeeld met Joy Division en die laatste band zich pas in een wat latere fase is gaan interesseren in het voorzichtig gebruik van een synthesizer, dan durf ik me luidop afvragen hoezeer beide bands elkaar zouden kunnen beïnvloed hebben. Ik hoor OMD in Decades en ik hoor Decades in Statues. Voor mij staan beide songs op bijna gelijke hoogte: Decades wint omwille van zijn nog betere tekst.

I can't imagine
How this ever came to be

Die laatste bedenking zou wel eens Andy's reactie kunnen geweest zijn op de plotse dood van Curtis. Door het nummer Statues als titel te geven, verwijst OMD naar de hoezen van het album Closer en de 12" release van Love Will Tear Us Apart waarop Peter Saville standbeelden in het design opnam. Alsof de nalatenschap van de betreurde zanger na zijn dood al onmiddellijk versteende tot legende.

Op het eerste gehoor lijkt Statues een slow burner. Ik hou van het contrast tussen de traag slepende akkoorden en de veel vinnigere percussie. De chord progression van Statues is subliem. Er is twee keer een tempoversnelling alsof je toch even een schim van de zanger ziet dansen. In plaats van een refrein krijgen we na het tweede vers een synthesizer te horen die hartverscheurend lijkt te treuren om het verlies. Andy besluit met de vraag hoe dit alles zo is kunnen aflopen? Daarna krijgen we in de outro een paar subtiele basnoten die het nummer langzaam maar zeker in de nacht doen verdwijnen.

Het is ook maar net wat je er zelf in hoort dan wel in wil horen. Ik hoor in Atmosphere enorm veel OMD maar wil dat dan zeggen dat de één door de ander is beïnvloed?

Feit is wel dat ze elkaar tegen kwamen en (goed?) kenden.

01. Statues

Dit schreef ik een paar weekjes geleden bij de presentatie van mijn Top 100. Vervang de datum naar de datum van vandaag en het klopt weer

OMD heeft natuurlijk de nodige vrolijke tracks maar daar behoort deze niet echt toe, tenminste niet echt... maak er maar echt niet van. Grijze wolken, een guur windje en motregen is wat dit nummer uitstraalt. Of te wel iets van 10 november en laat het nu precies 10 november zijn. De ideale soundtrack dus voor vandaag (of morgen, of overmorgen of die dag er na...)!

Een 22ste plek was de plek welke deze plaat veroverde, daarmee werden ze op de OMD ranglijst 2de want er bleek er eentje hoger te eindigen maar die staat niet op dit album.

Organisation:

01. Statues
02. Enola Gay
03. Stanlow
04. The Misunderstanding
05. Promise
06. Motion and Heart
07. 2nd Thought
08. VCL XI
09. The More I See You

Ik meen me te herinneren dat Andy en Hooky wel goed met elkaar kunnen opschieten.

Heb hier deze week helaas toch geen tijd voor gevonden, het bleek allemaal wat drukker dan verwacht. Sorry heren! Ik ga een dezer sowieso wel nog eens de plaat opleggen en tegelijk alle indrukken in dit topic lezen, gaat ongetwijfeld een meerwaarde geven!

01. ENOLA GAY

Na een borrelende intro zetten de vette bas en drietonige synth in en trekken je zo het album in. Tussen de strofes een sterke melodie op synthesizer die van klank wisselt tussen extatisch en duister. In het midden wordt er op ritme ingehouden.
Wat naïeve begin van tekst misschien, maar een onvervalste klassieker. En het nummer eindigt zoals het begon, met een borrelend en sputterend ritme.

Naief op hun 20ste?

Zou best kunnen.



De Peel session versie van Enola Gay verdient aanbeveling.
De latere klassieker is daar duidelijk nog under construction.

09. VCL XI
08. 2nd Thought
07. The More I See You
06. The Misunderstanding
05. Motion and Heart
04. Stanlow
03. Promise
02. Enola Gay

01. Statues

Ik zal hem ook even inkoppen.

Zoals de Britten plegen te zeggen: niemand is een eiland, maar muziekbeleving is in mijn geval toch wel een redelijk solitaire bezigheid - vroeger nog wat meer dan nu. Achter mijn waardering van OMD zit wel bovengemiddeld veel zendingswerk van vigil. En geloof het of niet, zestien jaar geleden waren wij gezamenlijk (tevens met mijn toenmalige vriendin) op een dubbelconcert van OMD en Simple Minds. Ik op zeker moment "mooi nummer, wat is dit?". Dat moest thuis even nagezocht worden. Enfin, Statues dus.

Over het nummer is het meeste wel gezegd denk ik; de meer archetypische OMD-ballad, een vrij eenvoudige favoriet van Organisation.