10. Twist/Run/Repulsion
09. Kant-Kino
08. Constantinople Line
07. Capital City
06. Room
05. Thirty Frames a Second
04. Celebrate
03. I Travel
02. Today I Died Again

01. This Fear of Gods

Op 1 dus This Fear of Gods... en daar had ook Today I Died Again kunnen staan, ware het niet dat een legendarische live-uitvoering (in een concert dat verder een beetje 'by numbers' was - aan de grootste gemene deler heeft dix niet zo veel gemist) het nummer een mythische status gegeven heeft. Had het 5x5-live concert in 2012 graag meegepakt, maar eer ik daar lucht van kreeg, was het al dubbel en dwars uitverkocht.

Geen verhoging voor mij (met 4½* zat-ie al wel aan zijn tax), maar een mooie editie was het.

Ik heb vanavond helaas geen tijd, maar mijn nummer 1 post ik morgen....

1. I Travel

I Travel is het slotstuk van dit bijzondere reisverslag op muziek. En wat voor een. Jim Kerr ziet het nog voor zich: de bus die ’s avonds langs steden reed waar het geweld had toegeslagen. Bologna, waar een bomaanslag de wachtruimte van een station tot stof had gereduceerd. München, waar explosies de Oktoberfest-feestvreugde hadden doen verstommen. Parijs, waar een synagoge doelwit werd van haat. De reis door Europa voelde alsof de jonge bandleden door een filmset trokken. Maar wat ze zagen was geen decor.

De tekst ontstond na het zien van de scherpe contrasten tussen Oost- en West-Berlijn. De muur stond er nog, als een ruw litteken dat de stad in tweeën sneed. Beelden van een mooi, historisch Europa werden aangevuld met impressies van een continent dat zuchtte onder de Koude Oorlog. De regel ‘Europe has a language problem’ was geen dichterlijke vondst, maar een constatering: leiders die niet met elkaar wilden praten en mensen die gevangen zaten tussen systemen, grenzen en ideologieën waar ze nooit om hadden gevraagd. De stoïcijnse houding van een beschadigd maar onverzettelijk standbeeld werd het iconische beeld. De pseudo‑Cyrillische letters ‘N’ en ‘R’ versterken de associatie met het grimmige Oostblok.

Derek Forbes en Michael MacNeil vormden de ruggengraat van de band. Vaak begon het schrijven van een liedje met een baslijn van Forbes, waarna MacNeil met zijn keyboards experimenteerde alsof hij een heus laboratorium vol onbekende knopjes tot zijn beschikking had. Vervolgens voorzag Brian McGee het geheel van een disco-beat, strak en onverbiddelijk. De momenten waarop de overige bandleden samen met producer John ritmisch meeklapten, moeten eruit hebben gezien als een dolkomische scène. Zelfs het tikken van tafeltennisballetjes werd opgenomen en vervormd tot een eigenzinnig ritme.

Voor de band was Empires and Dance een feest om te maken. Voor mij is het een plaat die blijft groeien. Het is muziek die niet verveelt en met een thematiek die verrassend dichtbij komt.

01. TODAY I DIED AGAIN

Het is wellicht vanwege die eigenaardige baslijnen dat dit mijn favoriete nummer is op Empires and Dance. Het is ook het nummer waaruit de albumtitel geplukt is. Ook het zuigende effect op de zang in het refrein is apart en, fraai. Net als de Oosterse synthmelodiëen en het strakke drumwerk. Ook straf dat de gitaar bijna het hele nummer in één zelfde akkoord doorgaat.
Het nummer straalt iets mysterieus en onwerkelijks uit.
Net kwam ik op YT een akoestische versie ervan tegen van XSM (met o.a. Derek Forbes, Mick MacNeil en Brian McGee).

1. Celebrate

Alicia heeft het in haar beschrijving van haar nummer 1, I Travel, over de ruggegraat van de band. Forbes and MacNeil vormen in mijn nummer 1 ook de ruggegraat. Een heerlijke repetitieve synthdrone wordt omcirkeld door een net zo'n opmerkelijke baslijn, in veel reverb gedrengd. Dat zorgt voor een soort trancegevoel, gaandeweg Celebrate. Ook hier het handgeklap. Het schijnt dat zelfs manager Bruce Findlay met de band mee deed, maar de studio moest verlaten omdat hij de maat niet kon houden.
Celebrate heeft meer gemeen met I Travel, de teksten verhalen over dezelfde thematiek "The road is long, seven thousand miles. Soldier talk and uniform."

Later op de avond maak ik het volgende album uit de nominatielijst bekend.

Maar eerst bedank ik iedereen die deelnam aan het reisverhaal van Empires And Dance.
Want dat is het toch wel echt geworden: we namen elkaar mee op reis doorheen de 10 tracks.

Ik vond dat we met deze editie eindelijk de drive weer te pakken hadden van October.
En daarmee bedoel ik niet dat we minder ons best gedaan zouden hebben bij de vorige platen.
Ik bedoel dat er meer diversiteit was in de wijze waarop het album belicht werd.
En dat kwam omdat we weer met wat meer deelnemers waren.

DIT IS HET LIJSTJE VOOR DE KOMENDE MAANDEN
voorlopig nog in alfabetische volgorde

Church - Starfish
Jesus & Mary Chain - Psychocandy
Opposition - Breaking the Silence
Pulp - Different Class
Tears for Fears - The Hurting
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico
Waterboys - This Is The Sea

EN DIT IS HET LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS
definitief in alfabetische volgorde

Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Simple Minds - Empires And Dance
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
U2 - October

THE CHURCH - STARFISH

Van alle albums in het lijstje is dit hetgene dat ik het liefste wat beter zou willen leren kennen. En om eerlijk te zijn: ik heb de voorbije week al stiekem geluisterd. Under The Milky Way leerde ik kennen dankzij de 2 Meter Sessies. Het is na al die jaren uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers. Nu het album nog.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4434.jpg

Casartelli of DjFrankie mogen de titel aanpassen.

Dit album heb ik via musicmeter ontdekt en al een tijd niet gehoord. Als ik de tijd vind doe ik deze ronde mee, zo niet dan beluister ik het album eens opnieuw en lees ik met jullie mee. (:

Mooi album, maar ik ga even pauzeren.

Wanneer beginnen we?

THE CHURCH - STARFISH

Ik heb de voorbije week al twee keer geluisterd maar wel vanop een afstand (via de telefoon, buiten wandelend maar zonder oortjes). Wat mij opvalt zijn de wat onderkoelde vocalen. Die zijn hier en daar a bit samey. Maar op die manier krijgen de gitaren wel de kans om melodieën te verklanken. En het zijn precies die nummers die er op dit moment voor mij bovenuit steken. Een fraaie mix van akoestisch en elektrisch snaarwerk. Geen enkele slechte song maar hier en daar (voorlopig) een beetje underwhelming. The Waterboys hadden meer drive en The Triffids klonken een stuk pastoraler. Maar dat zijn wel de twee bands waartussen ik The Church zou durven positioneren. Under The Milky Way staat in mijn top 10 allertijden.

We starten zondagavond als dat goed is voor jullie.

10. SPARK

Het was moeilijk om een nummer 10 te kiezen. Uiteindelijk bleven twee songs over. En merkwaardig genoeg is het de opener van kant 2 die het onderspit moet delven. Er staat voor de goede orde geen enkel slecht nummer op Starfish. Maar op Spark probeert The Church up tempo te rocken en dat gaat hen net iets minder goed af, vind ik. Het abrupte rustpunt na ongeveer 2.30 minuten besliste na rijp beraad over plek 10.

Zoals altijd begin ik met een kleine inzage in het hoe en wat.
Het kan bijna niet anders dan dat ik de band leerde kennen door The Milky Way welke een kleine twee maanden in 1988 in de Verrukkelijke 15 stond. Maar dat was het dan wel weer even. Het The Church verhaal gaat een beetje op een vreemde manier verder. Ik was in 1992 voor de laatste keer op vakantie met mijn ouders. Een dag of 10 naar Denemarken in een vakantiepark. Op dat zelfde vakantiepark was ook een leuk meisje welke je ook onder de noemer kleine vakantieliefde kan indelen. In de draagbare cd-speler van haar zat vrijwel de hele tijd dezelfde cd en dat was Gold Afternoon Fix van The Church. Tja zo kan dat dan blijkbaar lopen. Wanneer ik zelf dat album en de voorloper daarvan, die we dus deze week gaan beoordelen, kocht weet ik eigenlijk niet precies. Laten we het er op houden dat ik er niet echt een actieve herinnering meer aan heb...

Zoals het hoort heb ik speciaal voor deze week het album nog een paar keer opgezet. Het viel me op dat het een behoorlijk gelijkwaardig album is. Zowel in kwaliteit als in muzikaal gebodene. Maar ook bij een gelijkwaardig album is er uiteindelijk een beste en een minste nummer te benoemen. En dat minste nummer is geworden:

10. Lost
Het intro doet me erg aan All About Eve denken. Misschien niet heel toevallig een band waar Church lid Martin Howard Willson-Piper uiteindelijk bij terecht kwam. Er gebeurt verder niet zo gek veel in dit nummer, het kabbelt een beetje door al is het onderliggende gitaartje gewoon fraai te noemen.

10. Lost

Een paar weken geleden speelden we in dit theater (ook ooit door de spelleider ontworpen) een Greatest Hits van Australische nummers. Nu is niks menselijks mij vreemd en het hebben van een ideaalbeeld van Australische bands om een mystiek, ruimtelijk geluid (vanwege het lege land, snapt u?) dus ook niet. Dat The Church ook maar gewoon uit metropool Sydney komt en dat de Greatest Hits-editie vooral ook top-20-noteringen van AC/DC, Kylie Minogue, Natalie Imbruglia, Nick Cave, Tame Impala, The Easybeats en (godbetert!) tweemaal Sia opleverde, het zij allemaal zo.

Starfish heeft een knipperlichtrelatie met mijn album top 10 alhier (op dit moment er weer in en wel op #9) en zwakke broeders staan er wat mij betreft dan ook niet op. Veel echt zwakke broeders heeft de band sowieso niet gemaakt, maar een beetje vlak / moeilijk onderscheidbaar vind ik de nummers op andere platen wel wat vaker. De kwalificatie 'een beetje vlak' (ondanks toch nog een aardige gitaarsolo) kan ik op Starfish enkel aan Lost kwijt.

Ah, twee (verloren) zielen...

10. Spark

Ik heb Marty Willson-Piper hoog zitten als gitarist, maar zingen is toch een ander verhaal. Spark is van de hand van Willson-Piper en hij zingt hier ook de leadvocal. Het is geen slecht nummer, maar het mist de sprankeling en mysterie van de andere nummers. Mijn nummer 9 heeft daar ook last van, toevallig net de nummers , die niet door Steve Kilbey zijn gezongen.

Voor het zingen de kerk uit. De plaat leent zich voor nóg een rondje maar het gaat mij helaas aan tijd ontbreken om aan te haken.

Doe niet zo inflexibel man!

09. A New Season
De nummer negen is een beetje een Australische janglesong al doet het gitaarwerk me soms ook wel wat aan Big Country denken. Dat zwierige geluid, al jankt de gitaar hier wel meer. Gewoon een prima liedje van net geen drie minuten.

10. Lost

De flexibiliteit wordt deze week op een ander podium getoond.

10. Lost

09. A New Season

Tenzij ik ergens iets ernstig gemist heb, is Starfish geen conceptalbum. Wel is het 'gewoon' een 'album-album', wat zo veel wil zeggen als dat elk nummer ertoe doet en dat elk nummer (al is het maar uit gewoonte) zijn plek in de volgorde heeft.

Afgaand op de nummerstatistieken bij het album heeft de enige tekstuele en vocale bijdrage van Peter Koppes de ondankbare taak om de aandacht vast te houden direct na 2 van de 3 topdrienummers op het album. Het is een fijn nummer met een zekere drive erin en met nog geen drie minuten krijgt-ie zeker niet de kans te lang te duren. Koppes' stem blijft voor mij wel wat achter en met de stevige concurrentie van de rest erbij, blijft A New Season dus op 9 steken.

09. A NEW SEASON

A New Season won het dus van Spark. En wel omwille van het gitaarwerk zoals dat hiervoor al werd beschreven. Merkwaardig dat ik de twee nummers met een andere leadzanger onderaan zet want dat wist ik dus niet. Ik hoor over de hele plaat vooral samenzang. Een beetje underwhelming soms. Maar dan kunnen de gitaren beter schitteren. En dat zullen ze zeker op de volgende nummers.

Je hebt nog ruim een week de tijd om aan te haken.

9. A New Season

Ik had gisteren al verklapt, dit nummer is niet door Kilbey ingezongen, maar door de andere gitarist, Peter Koppes. Net als Reg Smithies en Dave Fielding, zijn Willson-Piper en Koppes een meesterlijk gitaristenduo, die elke band graag aan boord zou hebben. Je moet ze alleen niet de leadvocals laten verzorgen!
Net als Spark is A New Season zeker geen slecht nummer, maar ook hier mist de mysterieuze grandeur van Kilbey.

08. Spark
Blijft Casper mijn 2de kerkmusketier of gaat hij vanaf nu voor zijn eigen route? Ik ben in ieder geval bij de achtste plek uitgekomen op Spark. Een up-tempo rockliedje van nog geen vier minuten zonder al te veel diepgang. Er worden rake klappen uitgedeeld door de drummer en de bridge is een rustiger stukje wat me wel aanspreekt. De energie van het liedje doet me goed maar al met al toch niet goed genoeg dan een plek onderin de middenmoot.

09. A New Season
10. Lost

08. DESTINATION

Ik stel vast dat ik ook de opener van side 1 een beetje flauw vind. Destination voelt meer aan als een ouverture op het album dan als een voldragen song. Aan dat gevoel dragen de pauzes bij. Het nummer komt nooit echt helemaal op gang. Die taak is voorbehouden aan track 2 van Starfish. Toch een beetje bizar dat de twee nummers die elk een plaatkant op gang moeten trekken wat minder indruk op me maakten. Destination schept wel de juiste sfeer voor het vervolg van de plaat.

8. Lost

Pro: de sprankelende gitaren waar The Church patent op heeft. Mooie melancholieke sfeer.
Con: het refrein is het net niet. Ik heb me vaak afgevraagd of tijdens de opname de snelheid van de track naar beneden is aangepast in het refrein, want zo klinkt het een beetje.

Ik kan op eigen benen verder.

10. Lost
09. A New Season

08. North South East and West

Dat ruimtelijke geluid waar ik het eerder over had, dat zit hier dus kamerbreed in. Mooie gitaarlijn op de achtergrond (nouja, achter-?), die een verder nog niet zo heel bijzonder liedje tot grotere hoogte tilt.

De laatste 3 nummers zijn relatief gemakkelijk te benoemen imo, nu wordt het echt moeilijk.....

07. BLOOD MONEY

Ik moet aan vele andere groepen denken als ik The Church hoor. Aan The House Of Love in de frivoliteit van het gitaarspel. En in het rekken van de lettergrepen een beetje aan The Stone Roses. Blood Money is het eerste nummer in mijn lijst dat wat kleur krijgt. Vanaf nu vind ik alles goed tot uitstekend. Ik sluit me dus aan bij Premonition, al denken we verschillend over Lost en Destination.