985. Fairport Convention - Genesis Hall (1969)

Album: Unhalfbricking
Genre: beter dan Genesis



1969 was met twee hoog aangeschreven albums natuurlijk hét topjaar voor Fairport Convention. Hoewel Unhalfbricking en Liege & Lief vlak na elkaar verschenen, zijn de albums best verschillend. Unhalfbricking leunt nog op Amerikaanse folk en bevat een aantal Dylan-composities. Liege & Lief neigt meer naar de Keltische tradities, met een nummer als Matty Groves als sprekend voorbeeld. Unhalfbricking vind ik een wat wisselvallige plaat: juist de Dylan-nummers bevallen me matig; ze passen misschien beter bij de achteloze voordracht van de componist dan bij de engelenstem van Sandy Denny. De eigen nummers, zoals openingsnummer Genesis Hall, zijn echter stuk voor stuk prachtig.

984. LiliPUT - Hitch-Hike (1980)

Album: LiliPUT (verzamelaar)
Genre: ontstemde saxofoonpunk
Youtube

Zoals dat bij punkacts wel vaker gebeurde, is de discografie van LiliPUT nogal een rommeltje. Een album verscheen pas in 1982, nadat ze er al jaren aan singles, tracks voor verzamelaars, een EP’tje onder de oude naam Kleenex en nog wat onuitgebracht materiaal op hadden zitten. De Zwitserse band is nog het meest bekend van Die Matrosen, het nummer dat vermoedelijk het meest valse saxofoonintro aller tijden bevat. Gelukkig wil er bij dat soort bands nog wel eens een overzichtelijke alles-op-een-hoopbox verschijnen. Zodat ook zij die in 1980 nog niet geboren waren kennis kunnen maken met fijne saxofoonpunkhitjes als Hitch-Hike.

983. Can - Mushroom (1971)

Album: Tago Mago
Genre: swingt de hapjespan uit
Youtube

Ik heb geloof ik een vrij ongebruikelijke Can-smaak. De Duitse krautrockers zijn vooral befaamd vanwege de drie albums met de Japanse muzieklegende Damo Suzuki, maar ik hoor eigenlijk het liefst de eerste twee platen. Dat wil zeggen: het officiële debuut en het in 1981 uitgebrachte werkelijke debuut. De reden is er een die hier al vaker de revue is gepasseerd: meer liedjes, minder lang uitgesponnen stukken. Toch kan ik Can ook op zijn kennelijke hoogtepunt goed hebben. En dan vooral vanwege nummers als Vitamin C en dit Mushroom: die klinken na veertig jaar nog altijd fris en dansbaar. De pioniersgeest spat ervan af!

982. Nick Cave & The Bad Seeds - Brompton Oratory (1997)

Album: The Boatman’s Call
Genre: drumcomputerballads
Youtube

Hoewel ik het meest grijp naar de Caveplaten van begin jaren negentig, heeft zijn latere werk ook zijn momenten. Van The Boatman’s Call gaat mijn voorkeur daarbij niet uit naar het veelgeroemde Into My Arms, maar naar Brompton Oratory. Maar waarom eigenlijk? Met die drumcomputerstart en wat ondefinieerbaar klinkende synth(?)intro is het ergens wel het lelijke eendje van het album. Het flirt zelfs wel een beetje met Sky Radio. Tsja, dat zoek je toch niet achter Nick Cave? Misschien vind ik het juist daarom wel een van zijn beste nummers...

981. The Prodigy - Breathe (1997)

Album: The Fat of the Land
Genre: adembenemend
Youtube

Alweer? Ja, alweer The Prodigy. Ik sta er zelf ook van te kijken dat ik twee tracks zo dicht bij elkaar in de lijst heb gezet. Want een fan zou ik me toch ook niet willen noemen. Ik vind The Prodigy vooral een band met een paar heerlijke singles. Daarbij speelt wel mee dat ze bij mij nét te vroeg populair waren om er nog jeugdsentiment aan te hebben. De hoogtijdagen van 1997 gingen muzikaal nog geheel langs mij heen, en toen ik er wél wat van hoorde vond ik ze eigenlijk maar een beetje eng. Dat is nu wel over, gelukkig.

980. These New Puritans - We Want War (2010)

Album: Hidden
Genre: oorlogswave



Maar weer iets nieuwerwets dan. These New Puritans bracht vorig jaar een zeer sterke tweede plaat uit. Die staat vol met nerveuze... ja, wat is het eigenlijk? New wave? Filmmuziek? Computergestuurde neoklassiek? Er komt in ruim veertig minuten in elk geval van alles langs. In sommige (stem)samples klinken de jaren tachtig - Yello bijvoorbeeld - door. De vioollijntjes doen weer wat Arabisch aan en werken op je zenuwen. Nou ja, luister zelf maar of het iets is. Er valt geen zinnig woord over te zeggen...

979. Department S - Is Vic There? (1981)

Album: Is Vic There? (verzamelaar)
Genre: telefoonwave
Youtube

Last.fm is altijd een leuke manier om te checken hoe one-hit-wonderig een one-hit-wonder nou eigenlijk is. En inderdaad: Department S scoort hoog op die ladder. Het meest gedraaide nummer van de band is namelijk Is Vic There?, met vraagteken. Daarna volgt Is Vic There, zonder vraagteken. De rest van het oeuvre komt daar nog eens achteraan kakken. Toch was I Want nog een nummer 1-hit in Spanje, maar dat terzijde. Overigens stond Department S vorige maand nog op het podium van een Belgisch festival, dus bestaan doen ze tegenwoordig ook weer. Toch behoor ik in dit geval tot de grote meerderheid die niet verder is gekomen dan dat ene nummertje. Is Vic There?

978. Jens Lekman - Friday Night at the Drive-in Bingo (2007)

Album: Night Falls over Kortedala
Genre: nummer 36...?
Youtube

Misschien moet ik maar eens bij GrafGantz te rade gaan voor een diepere duik in het oeuvre van deze Zweedse singer/songwriter. Ik ben nooit verder gekomen dan één plaat (Night Falls over Kortedala). Die vind ik best prettig in het gehoor liggen, maar het schijnt lang niet het beste te zijn dat de man gemaakt heeft, toch? Nou ja, dit nummer getuigt in ieder geval van een verbluffende muzikale ontspanning en is met die scheurende sax de best denkbare afsluiter van dit enige mij bekende Lekman-album.

977. The Go-Betweens - Streets of Your Town (1988)

Album: 16 Lovers Lane
Genre: niet die van Philadelphia
Youtube

Het is bijna niet te geloven hoeveel goede bands er in de jaren tachtig uit Australië en Nieuw-Zeeland kwamen. Veel van die artiesten kwamen niet alleen ongeveer gelijktijdig op, ze inspireerden elkaar natuurlijk ook. Zo kwam Grant McLennan, de schrijver van dit nummer, naar eigen tot dit nummer toen hij naar Under the Milky Way van The Church luisterde. En inderdaad, met die kennis in het achterhoofd hebben de nummers wel veel van elkaar weg. De opbouw is bijna gelijk en ook de solo’s hebben wel van elkaar weg, zij het dat de solo van The Church meer op de Schotse toer gaat en dit nummer wat mediterraner klinkt.

976. Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas (1959)

Album: Jacques Brel 4
Genre: Franser dan frietjes
Youtube

Bij gebrek aan kennis van en interesse in Elvis, Buddy Holly en jazz is Ne Me Quitte Pas het oudste nummer in de lijst. Dat wil zeggen, voorlopig, want er liggen nog altijd 21 plekken open om nieuw ontdekte en inderhaast vergeten nummers in te voegen. Hoewel ik me er nooit echt in verdiept heb, kan ik een chanson op zijn tijd wel waarderen. Wat ik me wel altijd afvraag: hoe komt het dat Franse chansons high brow zijn en Italiaanse/Spaanse tegenhangers juist vaak bij de TROS worden ondergebracht?

Ik zeg doen!

975. The Byrds - Goin’ Back (1968)

Album: The Notorious Byrd Brothers
Genre: dreamcountry/dromeland



Soms raak in in de jaren zestig de draad een beetje kwijt, met al die verschillende versies van dezelfde nummers. Want was is nu de echte Goin’ Back? Die van The Byrds, die van Dusty Springfield of nog een andere uitvoerende die ik over het hoofd zie. Hoe het ook zij, ik kies dan maar de versie die me het beste bevalt. En dan vind ik die van Dusty toch iets te gearrangeerd en gepolijst. The Byrds heeft wel het achteloze van Bob Dylan, maar niet de irritatiefactor. Daarom mag ik ze eigenlijk wel .

974. Japandroids - The Boys Are Leaving Town (2009)

Album: Post-Nothing
Genre: post-nothing dan maar?
Youtube

Japandroids debuteerde twee jaar geleden met het album Post-Nothing. Dat album begint in elk geval overdonderend, namelijk met dit nummer. Dit is zo’n nummer waarbij het jammer is dat het intro ten einde is. Het begin knalt er al in als een straalmotor, maar het meest geweldige moment komt als even later de drums in komen vallen. Eigenlijk is het zelfs jammer dat ze daarna gaan zingen...

973. Creedence Clearwater Revival - Up Around the Bend (1970)

Album: Cosmo’s Factory
Genre: snor en baard
Youtube

Over intro’s gesproken: dit is er ook wel eentje. Dat rauwe gitaargeluid past ook eigenlijk het beste bij de stem van John Fogerty. En het nummer is daarmee ook meteen uitermate geschikt om voor of na ons eigen Radar Love te worden gedraaid door Amerikaanse truckers die ergens diep in de dorrode binnenlanden van de VS over de highway scheuren. Toch vind ik de CCR-’ballads’ eigenlijk beter, maar is die stem van Fogerty weer zo slapstick...

972. Shellac - Il Porno Star (1994)

Album: At Action Park
Genre: glaasje water erbij?
Youtube

Ooit schreef ik bij deze plaat het volgende stukje:



At Action Park kreeg echter toch een herkansing toen mijn oren iets meer van dergelijke klereherrie gewend waren. En hier staat-ie dan, dat hierboven omschreven laatste nummer.

971. Bush Tetras - Too Many Creeps (1980)

Album: Too Many Creeps
Genre: stuiterpostpunk
Youtube

Na de punkjaren gaat het vizier bij velen direct om naar de desolate postpunk van Joy Division en The Cure. Ook leuk, maar het is toch jammer om de enorme invasie aan underground-dancepunkbandjes te laten liggen. Velen kennen de No New York-compilatie van Brian Eno nog wel, maar daarachter volgt nog een hele stroom van bandjes. Die klinken soms net zo gortdroog en noisy als Teenage Jesus & the Jerks, maar soms ook juist dansbaar, of poppy. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze door een gebrek aan relevante albums wat in de vergetelheid zijn geraakt. Punk is natuurlijk ook niet echt een albumgenre. Dus luister dit soort nummers maar eens. Of struin de stemmenlijst van jellorum eens door.

970. Kyteman - Sorry (2009)

Album: The Hermit Sessions
Genre: Salonfähige bijna-hiphop



Zou Kyteman met zijn hiphoporkest gestopt zijn omdat hij door Matthijs van Nieuwkerk werd gekaapt? Want wat dook de omroep toch op dit project zeg... Het werd echt zo’n act om te bewijzen dat er - zelfs in de kokervisie van Hilversum - ‘nog echt best wel goeie en vernieuwende muziek in Nederland wordt gemaakt’. Meestal speelde hij dan in zo’n tv optreden Sorry, want dat was een hit. Toch is Sorry noch Kyteman vervelend geworden van al die dewerelddraaitdoorderigheid. Sorry blijft een onweerstaanbaar instrumentaaltje en Kyteman doet volgens mij wel gewoon wat hij leuk vindt. Al is dat verder denk ik niet heel erg mijn kopje thee, misschien heeft die Van Nieuwkerk in dit geval nog wel gelijk ook.

969. Swans - Reeling the Liars In (2010)

Album: My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky
Genre: intermezzo
Youtube

Dit is ongetwijfeld het minst Swans-achtige nummer van de minst Swans-achtige plaat. Swans is namelijk een band die vooral bekend staat om zijn logge, trage en depressieve klereherrie. De laatste plaat wijkt daar verrassend sterk vanaf en staat vol met typisch 21ste-eeuwse indierock. Dit nummer is op die laatsteling een tussendoortje dat eigenlijk niet zo opvalt, maar zich toch verrassend snel in je hoofd nestelt. En mocht u van plan zijn een concert bij te gaan wonen op basis van dit prachtige nummer: doe het niet. Want bij live-optredens is het nog gewoon vrouwen en kinderen eerst, zo heb ik mogen ervaren... Maar goed dat het was

968. The Small Faces - Lazy Sunday (1968)

Album: Ogdens’ Nut Gone Flake
Genre: Little Britain
Youtube

We duiken weer even wat dieper het verleden in met The Small Faces. Dit lijkt me tevens het nummer met het meest potsierlijke Cockney-accent ooit, of heeft iemand nog betere suggesties? In dat licht bezien is het opvallend dat dit nummer in Nederland een dikke nummer 1-hit was, maar in Engeland nooit de hoogste positie in de charts behaalde. Verder schijnt Parklife van Blur op dit nummer gebaseerd te zijn. Niet zo verbazingwekkend, want The Small Faces en The Kinks zijn gevoelsmatig toch al de ouders van Damon Albarn en co.

967. Neil Young - Heart of Gold (1972)

Album: Harvest
Genre: rugpijnnummer
Youtube

Ook dit zal de Neil Youngpuristen niet echt zinnen, vrees ik. Ik hou nou eenmaal niet zo van de gitaarsolerende Young. Wat dat betreft is het voor mij goed dat Neil Young toen hij dit nummer schreef een flinke rugblessure had die hem langdurig staan (en soleren) met een elektrische gitaar belette. Bob Dylan haat dit nummer trouwens omdat het te veel op zijn eigen sound lijkt. Nou ja, leve de akoestische gitaar, mondharmonica en zeurstem, zou ik zeggen...

966. John Phillips - Drum (1969)

Album: John Phillips (John, the Wolf King of L.A.
Genre: Papa
Youtube

Het lijkt verdorie de Top 2000 wel met al die oude en toch tamelijk bekende namen. Hoewel... John Phillips behoeft misschien toch nog wat introductie. Maar als ik dan zeg dat het de voornaamste songsmid van The Mama’s and the Papa’s is, zijn we toch weer op bekend terrein. Toch is het jammer dat zijn titelloze soloplaat maar zo weinig erkenning krijgt. Dat staat namelijk vol met weelderige folkpopmelodieën. Het is een beetje Rattlesnakes van Lloyd Cole, maar dan vijftien jaar eerder en met een countrytwist. Luisteren, mensen!

Da's trouwens ook sterk... Post ik net een nummer van de Bush Tetras, blijkt de bassiste net vorige week te zijn overleden .

965. Boudewijn de Groot - De Vondeling van Ameland (2004)

Album: Het Eiland in de Verte
Genre: wadloopmuziek



Soms heb ik van die periodes waarin ik graag in slaap val met Radio 1 op de achtergrond. Met Het Oog op Morgen brengt niet alleen een mooie nieuwsselectie van de afgelopen dag, de muziekkeuze is doorgaans ook behoorlijk in orde. Soms hebben ze van die plaatjes die ze pluggen, en die zijn niet eens altijd heel vanzelfsprekend (Laïs bijvoorbeeld). Zo was ook dit Boudewijn de Grootnummer een tijdje veelvuldig tussen het nieuws door te horen. Nu komt BdG natuurlijk rechtstreeks uit het Radio 2-boekje en is het daarmee een minder verrassende keuze, maar dat laat onverlet dat het een mooi nummer is.

964. Happy Mondays - Step On (1990)

Album: Pills ‘n’ Thrills ‘n’ Bellyaches
Genre: You’re twistin’ my melon man!
Youtube

Zo zie je maar weer: op muziekgebied leer je dagelijks bij. Want tot ik dit stukje schreef en eens wat ging googlen over Step On, wist ik eigenlijk niet dat het een cover was. Niet zo verwonderlijk, want dit klinkt gewoon heel erg madchester, zoals Britse popmuziek van rond 1990 hoort te klinken. En in dit geval moet ik zeggen dat ik de cover een stuk beter vind dan het toch wat hoekige origineel van de mij tot voor kort geheel onbekende John Kongos.

963. Texas - Summer Son (1999)

Album: The Hush
Genre: zomerzo(o)n
Youtube

Een verraderlijke titel dit. Want bij een nummer met de tekst ‘Here comes the summer son/he burns my skin’ zou je denken dat het over summer sun gaat in plaats van summer son. Ondanks verwoede pogingen ben ik er nog steeds niet achter wat het verhaal is achter de (titel van) dit nummer. Wie weet er meer? Verder is dit natuurlijk weer een gevalletje jeugdsentiment. Misschien toch eens een album van Texas opsnorren, want ook Say Wat You Want is een lekker nummer.

962. T.C. Matic - O La La La (1981)

Album: T.C. Matic
Genre: komt een Belg bij de new wavegrootheden
Youtube

Hoewel ik me verder nooit zo in T.C. Matic verdiept heb, verdienen ze alleen al voor dit nummer bergen aan internationale erkenning. O La La La had ook zomaar een van de beste nummers van Bauhaus of Virgin Prunes kunnen zijn. Toch heeft het snerpende stemmetje van Arno ook wel ergens iets heel Belgisch. Waar hem dat in zit, vind ik moeilijk uit te leggen. Misschien is het puur omdat ik weet dat het ervandaan komt. Of ik heb echt een Belgendar... Vaak zie ik ook al aan het uiterlijk dat iemand uit Vlaanderen komt. Al heb ik daarbij inmiddels ontdekt dat de onderkaak bij onze zuiderburen vaak verder naar voren staat... of discrimineer ik nu ?

961. Department of Eagles - Classical Records (2008)

Album: In Ear Park
Genre: toch geen klassiek
Youtube

Department of Eagles is een duo uit New York dat een soort samplefolkpop maakt. Daniel Rossen en Fred Nicolaus begonnen de band in 2001 als een soort studentenkamerproject. Pas veel later zou Rossen toetreden tot Grizzly Bear en daarmee behoorlijk wat succes boeken. Department of Eagles heeft over het algemeen veel weg van wat inmiddels het moederschip is geworden, maar dat geldt dan weer in wat mindere mate voor Classical Records. Dat nummer heeft een iets directere sound met minder folk en meer kerstbelletjes, en dat bevalt me wel.

Omdat het tempo er nu toch weer lekker in zit:

960. Magazine - A Song from Under the Floorboards (1980)

Album: The Correct Use of Soap
Genre: popglampunk



Howard Devoto is voor mij toch wel een van de grote namen uit de punk. Eerst hielp hij de Buzzcocks op weg voor hij met Magazine zijn eigen geluid vond. Een kolossaal geluid wel te verstaan, dat misschien nog wel meer als glamrock klinkt dan als de (post)punk waar het onder geschaard wordt. Na twee behoorlijk bombastische werken - Real Life en Secondhand Daylight - neigt Devoto op de derde Magazine-plaat meer naar pop. Ik heb The Correct Use of Soap tot nu toe gemeden, maar dit nummer siert menig verzamelaar en is daarom moeilijk mis te lopen. Geen spijt van hoor, want ook dit wat luchtiger jasje past Howard Devoto wonderwel.

959. The Bats - Sir Queen (1987)

Album: Daddy’s Highway
Genre: kiwipop
Last.fm

Uit Nieuw-Zeeland komt in de jaren tachtig heel veel moois. Crowded House, natuurlijk, maar ik doel meer op de hele scene aan jangle- en dreampopbandjes die er maar niet in slaagde de wereld te veroveren. The Bats is daarbij een van de meest interessante namen. Ze hebben een heel salvo aan sympathieke popliedjes. The Bats hebben ten opzichte van Nieuw-Zeelandse tijdgenoten de meest harmonieuze sound; zo is The Clean wat plageriger en The Chills wat speelser. The Bats, en eigenlijk in het bijzonder dit nummer, doet me mede daardoor vooral denken aan onze eigen Serenes.

958. Radiohead - Pyramid Song (2001)

Album: Amnesiac
Genre: verdrinkingsdoodmuziek
Youtube

Echt vaak luister ik niet meer naar Radiohead, en dat gaat denk ik voor de rest van mijn leven zo blijven. Net als voor veel anderen was OK Computer voor mij een van de ingangen naar iets alternatievere vormen van popmuziek. Het is ook meteen hun enige plaat waarbij de vonk echt oversloeg. Latere albums hebben hun momenten, maar het wordt me op een gegeven moment gewoon allemaal net iets te zeurderig. Ook met The Bends heb ik overigens niet heel veel. Die zeurderigheid kan ik dan tijdens zo’n nummer als dit, met die prachtige verwaterde strijkers, nog wel hebben. Maar toen ze Radiohead draaiden in een platenzaak tijdens een recente MuMe-meeting, viel me toch vooral weer op dat een hele plaat Tom Yorke me allang niet meer trekt. Op die ene na dan.

957. Jamiroquai - Canned Heat (1999)

Album: Synkronized
Genre: this boogie is for real
Youtube

En juist voor die momenten waarop je nét wat te veel Radiohead hebt gehoord, is Jamiroquai uitstekend geschikt. Het is zo’n nummer dat ik ken omdat het in mijn tijd in de Top 40 stond, maar dat ik pas later ben gaan waarderen. Vroeger vond ik het wat stoerdere Deeper Underground veel leuker, maar Canned Heat is bij nader inzien toch nog wel een niveautje hoger. Vooral vanwege het einde eigenlijk, als de strijkers nog eens invallen en Jason Kay nog eens een keer de hoogte in gaat.

956. Charalambides - The Good Life (2007)

Album: Likeness
Genre: verschroeifolk
Youtube

In mijn muzikale ontdekkingsreis heb ik het ook echt wel eens geprobeerd met wat meer uitgesponnen, minimalistische en zelfs ambientachtige zaken. Heel vaak zijn dat dingen die ik niet zo snel nog eens zou opzetten. Niet zozeer omdat het met slecht in de oren klinkt, maar gewoon omdat ik het saai vind. Toch vind je zelfs in muzikale uithoeken die je na verkenning niet zo bevallen nog wel eens pareltjes terug die je toch maar toelaat in je muzikale langetermijngeheugen. Want tussen al die saaie repetitieve kost van Charalambides landde toch zo maar ineens een prachtig folkliedje.

955. The Cranberries - Animal Instict (1998)

Album: Bury the Hatchet
Genre:



Het is jammer dat dit nummer niet een wat grotere hit is geweest. Niet omdat de Top 40-noteringen van de Cranberries me zo veel kunnen schelen, maar wel omdat ons door de relatieve onbekendheid van dit nummer een prachtige kans op een parodie door de neus is geboord. En wel hierom: vervang het woordje ‘animal’ in het bijna gelijkluidende ‘Endemol’ en je hebt een prachtige basis om alle Idols-achtige programma’s van de laatste tien jaar te persifleren. It’s the Endemol, the Endemol, the Endemol instinct in me!

954. Modest Mouse - Lounge (Closing Time) (1997)

Album: The Lonesome Crowded West
Genre: de meest ziedende lounge ooit
Youtube

Modest Mouse is in Amerika een behoorlijk grote naam, vooral door de grote hit Float on. Terecht wat mij betreft: het is een geweldig catchy popnummer en het staat wat mij betreft nog op hun beste plaat ook. Die mening is de meeste Modest Mousefans overigens niet toegedaan: die hebben doorgaans een voorkeur voor het oudere werk. Ik kan er allebei wel van genieten. Ten tijde van Float on zocht Modest Mouse het vooral bij de Pixies en de Talking Heads, terwijl ze in de jaren negentig met nog wat grilliger math/indierock op de proppen kwamen. Luister naar het ziedende Lounge en u weet hoe dat klinkt.

953. A Flock of Seagulls - The More You Live, the More You Love (1984)

Album: The Story of a Young Heart
Genre: waaiwave
Youtube

Het is jammer dat A Flock of Seagulls omwille van de modieus bedoelde haardracht nog wel eens in het hokje ‘fout’ wordt weggeschoven. De muziek is dat namelijk allerminst. De band heeft een hele zwik aan extatische wavenummers op zijn naam staan die ook na bijna dertig jaar nog klinken als een klok. Want waar zo’n beetje de hele new romantics (op wat Duran Durannummers na) toch wat sneu begint te klinken, blijft A Flock of Seagulls fier overeind. De uitwaaierende gitaarpartijen zijn ook hier een grote kracht, maar dat kan ook bijna niet anders bij een band die zich naar windminnende vogels noemt.

952. Animal Collective - Brother Sport (2009)

Album: Merriweather Post Pavilion
Genre: wat zingt-ie nou?

Mijn favoriete ‘mama appelsap’ aller tijden. Oordeelt u zelf: vooral na een seconde of twintig (in deze video dertig) is het overduidelijk.




Ook een hapje?

951. Stendeck - A Cold Vapour Smoke Was Coming from His Mouth (2005)

Album: Can You Hear My Call
Genre: knisperdeknisper
Youtube

Al zet ik het uit mezelf niet zo vaak op, ik vind idm-plaatjes zoals die van Gridlock en Stendeck behoorlijk genietbaar. De combinatie van melodieuze waves, die op zichzelf mooi maar wat saai zouden zijn, en scherpe (bas)ritmes bevalt me wel. Dan nog blijft het natuurlijk vooral een albumding en daardoor lastig in een lijstje als dit te plaatsen, maar deze springt er op Can You Hear My Call? in elk geval wel duidelijk bovenuit wat mij betreft.

Lounge is van This Is a Long Drive for Someone With Nothing to Think About, niet van The Lonesome Crowded West

Ik zie hem toch echt als track 4 bij dat album staan.

/edit: jij doelt op "Lounge", Lukas heeft het over "Lounge (Closing Time)". Zijn blijkbaar 2 verschillende nummers.

Ja, maar om het duidelijk te maken heeft er een link bij gezet naar Lounge van TIALDFSWNTTA. Die ik overigens ook beter vind...

Ah, op zo een fiets. Dan heeft ie gewoon niet opgelet op joetjoep en de verkeerde link gepost.

Bedankt voor deze ontdekking.

Klopt, een beetje te snel hyperlinks gecopypastet (is dat Nederlands?).

950. Throwing Muses - Garoux des Larmes (1988)

Album: The Fat Skier [EP]
Genre: hinnikpunk



In oktober stonden ze live in Paradiso. En wie daar niet bij was, heeft écht wat gemist. Want al is Kristin Hersh inmiddels een kwart eeuw frontvrouw van Throwing Muses, het ziendende geluid uit de eerste jaren weet ze nog altijd met een enorme overtuiging over te brengen. Het resultaat: een nieuwe opleving in mijn Throwing Muses-fanschap en toch weer wat nieuwe muziekkennis. Want tot ze het optreden ermee openden was deze feestelijke EP-track mij nog onbekend. En dus heb ik stiekem nog even wat in de lijst geschoven met Throwing Musesnummers. Want het daardoor gesneuvelde Backroad speelden ze niet en dit concert verdient een exclusieve notering in deze lijst.

949. Sparks - Equator (1974)

Album: Kimono My House
Genre: ongeschikt voor rudiger
Youtube

Sparks is vooral bekend van This Town Is Big Enough for the Both of Us, maar bestaat nog steeds. Sterker nog, de band heet juist in de 21ste eeuw een paar van zijn hoger aangeschreven platen gemaakt, die ik toch nog maar eens moet gaan beluisteren. Voor de knotsgekke glamrock uit de jaren zeventig kun je in elk geval het beste bij Kimono My House terecht, waarop ook die ene hit te vinden is. De plaat is niet al te lang, maar dat kan ook bijna niet, want het tempo ligt moordend hoog. De rest van Kimono My House is trouwens nog veel fouter dan This Town, maar laat u daardoor niet weerhouden.

948. My Morning Jacket - Lowdown (2001)

Album: At Dawn
Genre: staat mooi na een nummer van Kimono My House
Youtube

My Morning Jacket is de laatste jaren uitgegroeid tot een behoorlijk grote naam, vooral na hun magnifieke vierde album Z uit 2005. Ook het eerdere werk van de band is echter de moeite waard, en dan vooral het tweede MMJ-album At Dawn. Het leunt nog wat meer op de country van de eerste plaat, maar voegt daar al de scheut gloedvolle rock aan toe die op Z nog sterker doorklinkt. Lowdown is zelfs behoorlijk poppy en van grote melodieuze pracht.

947. Crash Test Dummies - Mmm Mmm Mmm Mmm (1993)

Album: God Shuffled His Feet
Genre: mmm
Youtube

Er zijn rare buien waarin ik mijn allerdiepste stem op probeer te zetten en mij aan een vertolking van Mmm Mmm Mmm Mmm waag. Dat gaat me doorgaans best aardig af, tot ik bij het kenmerkende refrein geraak. Want laag zingen gaat best, maar zo laag hummen is al een stuk lastiger. Ik moet er altijd van hoesten als ik dat probeer. Nog even los van dat het geluid dat ik dan voortbreng het midden houdt tussen een spinnende kat en een didgeridoo met een flinke buts erin.

946. The Stone Roses - (Song for My) Sugar Spun Sister (1989)

Album: The Stone Roses
Genre: miskende albumtracks
Youtube

Als ik zo de statistieken op MuMe bekijk, behoort dit volgens de algemene opinie tot de mindere nummers op het debuut van The Stone Roses. Nou ben ik dus van de popliedjes en valt dit meer dan de meeste andere tracks onder die noemer, maar dan nog begrijp ik de bleke positie in de Stone Roses-rangorde niet helemaal. Met 13 stemmen (I Wanna Be Adored krijgt er 150) laat het nummer maar een paar albumgenoten achter zich. Wie het magnifieke baslijntje in het refrein nog eens hoort, weet hoe onterecht dat is...

945. Japan - Taking Islands in Africa (1980)

Album: Gentlemen Take Polaroids
Genre: neuzelwave



De pioniersgeest van Japan bevalt me doorgaans wel. Als ik de licht-elektronische klanktapijten aan me voorbij hoor trekken, verbaas ik me erover dat dit tijdgenoten zijn van pakweg Supertramp. Met de stem van David Sylvian heb ik dan weer een stuk minder. Ik zou zijn voordracht zelfs al ‘geneuzel’ kunnen afdoen. Aan de andere kant: dat maakt Japan wel tot Japan. De slotsom is voor mij in elk geval: een nummer is een verademing, een album een hele zit.

944. Ocean Colour Scene - The Riverboat Song (1996)

Album: Moseley Shoals
Genre: brithardrock
Youtube

Dit heet britpop te zijn, maar in dit nummer doet Ocean Colour Scene veel meer denken aan Led Zeppelin dan aan The Beatles. Gek is dat niet, want het nummer schijnt min of meer een bewerking te zijn van Four Sticks van LedZep. Iets anders dan een cover trouwens, want je moet dit wel weten om de overeenkomsten tussen beide nummers te horen. Van Ocean Colour Scene ken ik verder alleen nog het bekende The Day We Cought the Train, dat weer helemaal aan de andere kant van het britpopspectrum staat. Kenners, waar moet ik deze band plaatsen... .

943. Girls in Hawaii - Couples on TV (2007)

Album: Plan Your Escape
Genre: Di Rupopop
Youtube

Een klein hart onder de riem voor de Walen in de Belgische formatie: ik vind het Waalse Girls in Hawaii eigenlijk veel leuker dan het Vlaamse dEUS. Nou, als ze dat niet van hun minderwaardigheidscomplex af helpt! Girls in Hawaii is namelijk een bovengemiddeld sympathiek popbandje dat zich enigszins in hetzelfde vaarwater begeeft als Grandaddy en The Flaming Lips. Dit is meer een soort intermezzo dan een volwaardig nummer, maar daarom niet minder lekker.

942. Joni Mitchell - Big Yellow Taxi (1970)

Album: Ladies of the Canyon
Genre: met een schaterlach aan het einde
Youtube

Een jaar of wat geleden was de Counting Crows-cover van dit nummer ongeveer het meest gedraaide nummer op de Nederlandse radio. Het duurde zelfs even voor ik wist dat het hier toch echt een cover betrof. Nu vind ik die lang niet slecht; het is een echt Counting Crowsnummer geworden. Een tikje pathetisch en lomp, maar stiekem wel lekker. Toch is het origineel in dit geval onmogelijk te overtreffen, want het speelse van Joni Mitchell kan niemand evenaren.

941. Kino - Zakroy Za Mnoy Dver, Ya Ohujo (1988)

Album: Gruppa Krovi
Genre: slave to the music
Youtube

Toen ik me op een goed moment afvroeg hoe Russisch popmuziek nu eigenlijk klinkt, kwam ik bijna Kino uit. Of eigenlijk moet ik Кино schrijven natuurlijk, in goed cyrillisch. Nou ja, Kino klinkt dus eigenlijk wel een beetje zoals ik verwacht had. Net als veel andere muziek uit Slavische landen blijkt dat ze de new wave achter het ijzeren gordijn wel degelijk hadden meegekregen. Het onderkoelde in het Russische volkskarakter zit dan ook wel een beetje in die muziekvorm, dus wat dat betreft matcht het goed. En dat klinkt het dus ook wel, want Kino heeft een paar prachtige nummers gemaakt.

940. Steely Dan - Dirty Work (1972)

Album: Can’t Buy a Thrill
Genre: nog geen jazz



Hoewel Steely Dan vooral de geschiedenisboeken haalt vanwege de flirt met jazz op albums als Aja en The Royal Scam, vind ik vooral Can’t Buy a Thrill een verrassende en verfrissende plaat. Het album staat namelijk vol met verfrissende poprock, die niet nodeloos ingewikkeld maar ook niet plat en vanzelfsprekend is. Een genre dat me na aan het hart gaat, maar dat in de jaren zeventig als je het mij vraagt nogal in de verdrukking zat. Ik kom in de periode 1970-76 tot Roxy Music en deze plaat. En misschien Bowie, maar daar heb ik persoonlijk dan weer niet zo veel mee. Omdat er zoveel nodeloos ingewikkeld werd gedaan, zijn de jaren zeventig voor mij een betrekkelijk mager muzikaal tijdperk. Gelukkig kwam in 1977 met de punk ook het liedje terug.

939. Muse - Unintended (1999)

Album: Showbiz
Genre: ‘een stoer cd’tje’, aldus mijn kleine zusje vroeger
Youtube

Met trots kan ik melden dat Muse de eerste band was waarvan ik mezelf een early adopter mag noemen. Nog nauwelijks bekomen van Aqua en Britney Spears zag ik het clipje van Unintended op tv. De bevreemdende, hoge zang van Bellamy en de intense traagheid van het nummer intrigeerden me wel. Toen de tweede single Muscle Museum nog beter bleek te zijn, werd Showbiz mijn eerste min of meer alternatieve rockplaat. Muse blijft dus altijd wel een speciale plek in mijn muziekcollectie houden. Jammer dat ze de laatste platen zo aan het afglijden zijn, want hun eerste en derde album zijn prachtig en het wat mij betreft nogal wisselvallige Origin of Symmetry bevat ten minste drie topnummers.

938. Fountains of Wayne - Sink to the Bottom (1996)

Album: Fountains of Wayne
Genre: van de sport gevallen
Youtube

Waar de MuMe-ladder al niet goed voor is: ik weet nog dat-ie vorig jaar op nummer 1999 stond. En dat deze plaat voor drie euro te koop lag in Antwerpen, waarop ik hem dan maar meenam voor dit leuke liedje. En dat ik die plaat eigenlijk nog steeds niet heb geluisterd. Veel verder dan Sink to the Bottom kom ik dus niet voor wat betreft Fountains of Wayne. Maar ik vind het wel jammer dat-ie dit jaar uit de MuMe-ladder gekieperd is. Maar ach, als minstens 928 van de hierna volgende 937 nummers in de lijst staan, wil ik hem met plezier nomineren voor 2012 .

937. The Shins - Young Pilgrims (2003)

Album: Chutes too Narrow
Genre: bedevaartpop
Youtube

Voor wat betreft onweerstaanbare popmelodieën kennen The Shins de laatste tien jaar geen gelijke. Ik kijk met meer dan bovengemiddelde interesse uit naar een volgende plaat, want de eerste drie albums zijn stuk voor stuk geweldig. Het debuut Oh, Inverted World is de meest introverte van de drie, de laatste plaat Wincing the Night Away is de meest experimentele. Chutes too Narrow heeft dan weer een beetje een countryfeel. Hoe ze ook klinken, ze klinken vooral als The Shins. En daar moeten ze snel weer eens een vervolg aan geven!

936. Sad Lovers & Giants - In Flux (1983)

Album: Feeding the Flame
Genre: galmbak
Youtube

Dan maar weer eens monumentaal nummer uit de enorme golf aan postpunkbands die de arme tere zieltjes begin jaren tachtig schijnt te hebben overspoeld. Sad Lovers & Giants is niet de bekendste van het stel, maar kreeg toch juist in Nederland (en Duitsland en Spanje) enige voet aan de grond. Ze zijn hier zelfs regelmatig geweest, schijnt het (maar ja, toen was ik er nog niet...). Zowel in tijd als in geluid is deze band ergens tussen The Sound en And Also the Trees te plaatsen. En The Chameleons klinken er natuurlijk ook wel in door, want het galmt allemaal weer als een gothische kathedraal.

935. Jacek Kaczmarski - Mury (1979)

Album: Mury
Genre: over de muur



Ik zou nog wel eens wat uitgebreider studie willen maken van muziek uit en over de koude oorlog. En dan doel ik even niet op Over de Muur of Russians van Sting (twee prachtige nummers overigens), maar op muziek van de andere kant van de muur. Wie liet een tegengeluid horen? Hoe? Waar? Wanneer? In Polen is Jacek Kaczmarski in elk geval een bekende naam. De betekenis van de titel Mury laat zich raden, verder moet ik vooral bekennen de taal niet machtig te zijn. Kaczmarski had met zijn kritische noot in elk geval geluk dat hij net in Frankrijk optrad toen het communistische regime in 1981 flink jacht maakte op opposanten. Hij woonde daarna negen jaar in het buitenland om vervolgens in een vrij Polen terug te keren. Kaczmarski overleed in 2004 aan kanker.

934. Tim Hardin - Black Sheep Boy (1967)

Album: Tim Hardin 2
Genre: arm schaap
Youtube

Er zijn niet veel artiesten die met één nummer van nog geen twee minuten een band tot een heel conceptalbum inspireerden. Tim Hardin lukte het wel, want 38 jaar na zijn zoveelste prachtige folkliedje pakte indieband Okkervil River de handschoen op. Hardin was toen al een jaar of 25 gehemeld na een overdosis heroïne. Het trieste levensverhaal (och, wat zijn het er toch veel...) van de folkzanger werd in 2005 dus nieuw leven ingeblazen. En of Okkervil River daarmee nog terug komt in deze lijst? Wie zal het zeggen...

933. Lucinda Williams - Car Wheels on a Gravel Road (1998)

Album: Car Wheels on a Gravel Road
Genre: laatbloeierscountry
Youtube

We blijven even bij traditionele Amerikaanse muziekstromingen met Lucinda Williams. Veel niet-muziekkenners zullen denken dat het hier de niet-tennissende zus van Venus en Serena betreft (die naam past ook zo mooi in het rijtje...). Maar Lucinda maakt natuurlijk heel erg blanke countrymuziek en had bovendien de moeder van de sportzusjes kunnen zijn. Car Wheels on a Gravel Road is op zich al een onderhoudend liedje, doch af en toe een beetje onnodig repetitief. Maar gelukkig is daar een onweerstaanbaar gitaartje om het geheel toch nog naar een hoger niveau te tillen.

932. A Place to Bury Stangers - Keep Slipping Away (2009)

Album: Exploding Head
Genre: lawaaipop
Youtube

Oordoptechnisch schijnt A Place to Bury Strangers nogal een belevenis te zijn. Want al maakt de band rond Oliver Ackermann in essentie gewoon leuke popliedjes, tijdens noiseuitbarstingen kijken de mannen niet op een decibelletje meer of minder. Op plaat zorgt de shoegaze-variabele in de APtBS-muziek vooral voor een aangenaam ruimtelijk geluid. Alsof alle songs in een enorme lege kubus zijn opgenomen. Ik ben ze al een keer of vier misgelopen, dus ik wacht op de zoveelste herkansing. Maar als ik dan een keer wél kan, ga ik erheen. Met oordoppen.

931. Marillion - Runaway (1994)

Album: Brave
Genre: snobprog
Youtube

Wat een gekke band is Marillion toch eigenlijk. Ze begonnen ineens progrock te maken toen iedereen daarmee opgehouden was. Daarbij klonken ze zoals Genesis ooit klonk. Toen kwam er een andere zanger en daarmee ook een ander soort prog. Ze hebben ook een hit gescoord op basis waarvan ze voor het héle grote publiek een one-hit-wonder zijn. Waardoor er - net als bij bijvoorbeeld The Waterboys - waarschijnlijk heel vaak mensen denken: tsjonge, treden die nog steeds op? Het is me de carrière wel. Om nog maar te zwijgen over de invloed van Marillion (misschien wel vooral die van Hogarth) op de tweede golf aan progbands van de laatste vijftien jaar.

Debuut van de Modern Lovers al eens geprobeerd?

geweldig genre: laatbloeierscountry

Een uitzondering die de regel bevestigt inderdaad. Maar ook al wel een beetje aan de punkerige kant. Maar ze komen nog wel ergens terug in dit topic .

Nog wat tips uit die periode:

John Cale
Big Star
New York Dolls
Brian Eno (z'n eerste 3 solo albums)

Een beetje aan de Oasis-kant van het britpopspectrum, denk ik. Met ook een hele lichte northern soul-vibe (ze waren ook een tijdje de begeleidingsband van Paul Weller).

You've Got it Bad is ook een geweldig nummer trouwens.

930. Robbie Williams & Kylie Minogue - Kids (2000)

Album: Sing When You’re Winning
Genre: wereldsterren



Mannen brengen toch het beste in Kylie naar boven. Waar ze op eigen houtje doorgaans niet verder komt dan wat flauwe deuntjes, gaan duetten haar een stuk beter af. Ze schitterde al als gewillig slachtoffer in Where the Wild Roses Grow van Nick Cave. Maar ook met een muzikaal wat minder spannende partner komt Kylie prima uit de verf. Dit is een heerlijk pompeus duet dat toch niet het hoge Paul de Leeuwgehalte heeft dat veel andere nummers van Robbie Williams wel hebben. Beste nummer van hém dus, mede dankzij Kylie.

929. Tim Buckley - Once I Was (1967)

Album: Goodbye and Hello
Genre: te-vroeg-overledenenfolk
Youtube

Deze man verdient eigenlijk ook wel wat meer van mijn aandacht. Zijn wat latere platen vielen me een paar jaar geleden wat zwaar op de maag, maar in zijn vroege carrière zijn een paar monumentale songs terug te vinden. Dit is daar denk ik de bekendste van. De bluesy mondharmonica heeft wel wat, maar het nummer wordt voor mij echt gedragen door de momenten waarop Buckley het woord ‘sometimes’ inzet en de pijn gedurende die drie lettergrepen zó hevig wordt dat hij er spontaan hoger van gaat zingen.

928. The Replacements - Bastards of Young (1985)

Album: Tim
Genre: miskende radiohits
Youtube

In een ideale wereld zouden The Replacements grijsgedraaid worden door een zender als 3FM. Ga maar na, ze hebben alles. Een lekkere rauwe gitaarsound, goede melodieën, pakkende refreinen en nummers van radiovriendelijke lengte. Alternatief, maar altijd binnen de lijntjes. Maar helaas leven we niet in een ideale wereld, komen The Replacements helemaal nooit (meer) op de radio. En is het dus aan ons MusicMeteraars om bands als deze in ladders en persoonlijke toplijstjes de eer te geven die ze verdienen.

927. Paavoharju - Tuoksu Tarttuu Meihin (2008)

Album: Laulu Laakson Kukista
Genre: vaag en Fins
Youtube

Finland heeft blijkbaar een patent op bandjes die ergens tussen folk en pop fladderen, maar daarbij wel een klap van de molen hebben gehad. Zo pruttelt Paavoharju er op hun tweede plaat Laulu Laakson Kukista lustig op los. De plaat kabbelt nogal, maar ondertussen komen er kinderliedjes, speeldoosjes, belletjes, ruis, sinaasappelsap, rivella, koffie met iets te veel melk, stukjes marsepein en after eight-chocolaatjes langs. Voor hippies die er niets van willen kunnen verstaan een absolute aanrader.

926. Sugarcubes - Birthday (1988)

Album: Life’s too Good
Genre: voor haar Debut
Youtube

Zoals de meesten wel weten, was Björk er muzikaal al veel eerder bij dan 1993, toen ze doorbrak met haar album Debut en haar debuutsingle Human Behaviour (die zelfs de top 40 haalde). Als zangeres van The Sugarcubes behoorde ze al tot de allerbekendste IJslanders van de hele wereld. Birthday is het meest gekende nummer van de band en klinkt ook al wel behoorlijk Björk. De flirt met electronic ontbreekt natuurlijk nog, maar het is verder niet dat je je afvraagt wie er hier nu eigenlijk aan het zingen is. Het hele album Life’s too Good is wat mij betreft best de moeite waard: goeie aankoop geweest voor 2,50.

925. Delta 5 - Mind Your Own Business (1979)

Album: Singles & Sessions 1979-81 (verzamelaar)
Genre: pfunk



Maar weer eens een undergroundklassieker uit de postpunk, de muziekstroming die toch ook opvallend veel - al dan niet boze - vrouwen op de been kreeg. Van Siouxsie tot X-Ray Spex en van The Slits tot Delta 5: punkdiva’s genoeg in de jaren rond 1980. Van al die bandjes klinkt Delta 5 toch wel heel treffend als Gang of Four. Mind Your Own Business is daar trouwens met die drammerige samenzang ook nog eens een heel goed voorbeeld van.

924. Robyn Hitchcock & The Egyptians - Madonna of the Wasps (1989)

Album: Queen Elvis
Genre: duizend-en-één-gitaarlijntjespop
Youtube (eigenlijke nummer begint na een minuut)

Deze man verdient ook best een standbeeld. Want Robyn Hitchcock kan zich met gemak meten aan bijvoorbeeld Elvis Costello, maar helaas kent niemand hem. Het bekendst is hij nog als voorman van The Soft Boys, die met hun album Underwater Moonlight ten minste nog een cultstatus hebben. Zelfs dat is Robyn Hitchcock solo niet echt gegeven, en dat terwijl hij al 30 jaar geweldige popmuziek maakt. Althans, dat leidt ik dan voor het gemak maar even af uit die paar platen die ik uit zijn enorme oeuvre ken. Want ook mij treft blaam...

923. Labradford - Pico (1996)

Album: Labradford
Genre: ontspan!
Youtube

Mijn favoriete groothandel in rustgevende klanktapijten. Ik ben een groot liefhebber van postrock noch ambient, maar Labradford combineert het beste van beide werelden. Er gebeurt genoeg om het interessant te houden, maar verliest daarbij geen moment zijn (ont)spanning en sereniteit uit het oog. Eigenlijk heeft dit nummer misschien ook wel meer van Low weg dan van de gemiddelde ambient- of postrockartiest.

922. Youssou N’Dour & Neneh Cherry - 7 Seconds (1994)

Album: The Guide (Wommat)
Genre: kunt u nog Senegalees, zing dan mee
Youtube

7 Seconds is een haast sadistisch nummer. Want iedereen wil het dolgraag meezingen tijdens de afwas of het werk, want het is een echte arbeidsvitamine. Maar er zijn slechts weinig mensen die goed genoeg Senegalees spreken om daar met verve in te slagen. En dus klinkt dat meestal ongeveer als ‘Moenamasèèn, moemakismikinè defokmimè. Gamoemaa... etc.’ Maar ach, Youssou N’Dour in het Engels is ook niet alles, dat hoor je dan weer aan die mieeeeljon voooices verderop.

921. Nits - Fountain Man (1990)

Album: Giant Normal Dwarf
Genre: eftelingmuziek
Last.fm

De Nits maakten hun beste nummers wat mij betreft in de jaren tachtig, maar de productie van de oudere albums vind ik over het algemeen vrij lelijk. Gelukkig bracht de band de weergaloze liveplaat Urk uit om dat euvel in een keer te verhelpen. Door de veel subtielere sound dan op de studioalbums is dat wat mij betreft dé plaat uit eigen land die elke Nederlander in huis zou moeten hebben. Na Urk werd de productie beter, maar de songs toch langzaam wat minder. Al is daar op Giant Normal Dwarf nog geen sprake van: de plaat klinkt wat tam, maar daardoor ook wel weer charmant en sprookjesachtig.

Ik kan wel meezingen: 'Kut Koeman, Koeman gooit alle dingen om'

920. Killing Joke - Eighties (1985)

Album: Night Time
Genre: 80s
Youtube

Voor wie het niet weet, toch nog maar even: Eighties is het nummer waar Nirvana de gitaarriff van Come as You Are uit weg plukte. Toch vind ik dit nummer ook om een andere reden wel intrigerend. Ik dacht altijd dat uitdrukkingen als ‘dat klinkt zo jaren 60/70/80 pas na het betreffende decennia werden uitgevonden. Op een of andere manier kan ik me niet voorstellen dat er een band een nummer ‘seventies, I’m living in the seventies’ heeft opgenomen. Vraag aan de generatie die het heeft meegemaakt: was men zich in de jaren tachtig al bewust van hoe de jaren tachtig klonken? Vond men Talk Talk, Duran Duran of Depeche Mode toen al ‘een typische jaren tachtigsound hebben? Of kwam dat later pas...?

919. Penetration - Don’t Dictate (1977)

Album: The Early Years (verzamelaar)
Genre: femipunk
Youtube

Alweer een punkbandje, en toch ook weer een met zangeres. Penetration (geheel in stijl genoemd naar het Stoogesnummer) komt uit Noord-Engeland en is ook vooral bekend van deze bescheiden hit. Het is 1977, dus nog erg rechttoe-rechtaan en van-dik-hout-zaagt-men-planken. Gewoon punk, en dus werd er met bier gegooid. Zoals in het filmpje te zien, wist zangeres Pauline Murray wel raad met dat soort lastpakken.

918. Heather Nova - Walk This World (1994)

Album: Oyster
Genre: driehoekpop
Youtube

Met Heather Nova belanden we weer even in rustiger vaarwater. Vaarwater dat zij ruim voorhanden heeft overigens, want de zangeres is afkomstig van het geïsoleerde oceaaneiland Bermuda, ook wel bekend van de driehoek. Ik ken eigenlijk alleen dit prachtige liedje, waarmee ik eigenlijk nog niet zo goed weet waar ik met deze zangeres heen moet (behalve Bermuda dan...). Want Walk This World houdt het midden tussen alles: niet te veel rock, niet te veel folk, niet te commercieel, niet te moeilijk. Meer PJ Harvey, Sheryl Crow of Lisa Germano? Misschien toch eens een plaatje van luisteren...

917. The Beatles - Here, There and Everywhere (1967)

Album: Revolver
Genre: lekkere popmuziek voor here, there and everywhere (dus ook in bed, ja)
Youtube

Ja, ook zij staan er natuurlijk in. In het oeuvre van The Beatles heb ik toch wel een voorkeur voor de dromerige popliedjes. De latere psychedelica en experimenteerdrift is leuk en aardig, maar er zijn bands die daar beter in zijn. Met het vermeend experimentele meesterwerk dat twee (of vier) platen beslaat en een witte voorkant heeft, heb ik daarom niet zo veel. De melancholische popmelodieën van een Revolver gaan er hier veel beter in.

916. Aerosmith - Amazing (1993)

Album: Get a Grip
Genre: met-de-deur-in-huisrock
Youtube

Het allerbeste van dit nummer (en waarschijnlijk ook van heel de Aerosmith-discografie) is toch wel de theatrale openingszin van dit nummer. Dat duurt vervolgens natuurlijk veel te lang en verzandt in een middelmatige AOR-ballad met clichésolo, ja. Ik weet het. En toch staat-ie hier. Want dat begin hè, dat zingt zo lekker mee. Als Aerosmith een béétje punk was geweest, waren ze er na 1.47 minuten mee gestopt. Was veel beter geweest.