830. Nirvana - Lithium (1991)

Album: Nevermind
Genre:



Tussen Nirvana en mij is het nooit echt wat geworden. Ondanks dat ik ooit een jaar gitaarles heb gehad en Smells Like Teen Spirit toen heb leren te spelen, ik toen de cd mocht aanschaffen van mijn vader en ik juist op dat moment wat verder begon te kijken dan dancehitjes in hitparades. Nirvana had dus gemakkelijk een openbaring kunnen zijn, maar die eer ging bij mij toch echt naar Muse. Op de drie bekendste nummers na heeft Nevermind bij mij nooit wat gedaan. Van die drie nummers vind ik er twee wel aardig en slechts een erg goed. Lithium is voor mij zowel pakkender als agressiever dan Smells Like Teen Spirit.

829. The Dream Syndicate - Tell Me When It’s Over (1982)

Album: The Days of Wine and Roses
Genre: California Dreamin’
Youtube

Terwijl de postpunk begin jaren tachtig zijn absolute hoogtepunt beleefde, bleef de westkust van de VS lange tijd een beetje achter. Punk en wat daarna kwam speelde zich toch met name af op de Britse eilanden en rond New York. Op X en The Germs na heeft Los Angeles dan ook nauwelijks relevante punkbands voortgebracht. Dat veranderde toen er - wellicht ingegeven door de klanken van X - een sound ontstond waarbij postpunk werd vermengd met Neil Young-achtige invloeden en er een scene ontstond rond bands als The Dream Syndicate en Green on Red. En die bands lijken dan weer behoorlijk vooruit te lopen op de sound van Pavement-achtigen in de jaren negentig.

828. Duran Duran - The Chauffeur (1982)

Album: Rio
Genre: muziek voor achter het stuur
Youtube

Duran Duran wordt natuurlijk vaak verguisd als het ultieme toonbeeld van wansmaak in de jaren tachtig. Onterecht natuurlijk, want met bands als Chicago, Starship, Bon Jovi en dergelijke is niet de synthpop, maar de AOR verontwoordelijk voor de grootste draken uit dit muzikale tijdperk. Net als bijvoorbeeld A Flock of Seagulls kun je Duran Duran hoogstens verwijten dat de kapsels en kleding inmiddels wat uit de tijd zijn, maar de muziek verdient geenszins het stempel ‘fout’. Zo is The Chauffeur een prachtig opgebouwd synthpop met een subtiele aanzet halverwege en een heerlijk fluitje op het einde.

827. Harry Nilsson - Without You (1971)

Album: Nilsson Schmilsson
Genre: rockballads die toch net kunnen
Youtube

Wat mij betreft zit deze dan weer veel meer op het randje dan voorgaand nummer van Duran Duran. Mocht u dit een verschrikkelijk nummer vinden: ik begrijp dat. Maar deel die mening niet, want eigenlijk is dit zo’n beetje de eerste theatrale AOR-ballad in de popgeschiedenis. Waar veel nazaten mijlenver buiten de pot pisten, blijft dit allemaal nog net betamelijk, en daar zit hem dan ook de kracht. Overigens past Without You slecht op het overigens uitstekende album Nilsson Schmilsson, want dat is verder meer een mix van pop, singer/songwriter en funk.

826. Talk Talk - Chameleon Day (1986)

Album: The Colour of Spring
Genre: proto-postrock (kan dat?)
Youtube

The Colour of Spring vind ik niet alleen de beste van Talk Talk, maar vooral ook een markante overgangsplaat. De sfeervolle jarentachtigpop is nog volop in beeld, maar die wordt afgewisseld met meerdere knipogen naar de latere platen die meer naar een postrockachtig geluid neigen. Chameleon Day is daarvan de nadrukkelijkste en ook meest geslaagde hint. Een nummer dat durft te experimenteren met stiltes en een enorm opschrikmoment als Hollies ineens zijn stem verheft. De gedachten gaan dan uit naar de oerkreet in Slints Good Morning Captain.

Arme jongen

Nooit meer goed gekomen

825. Oceansize - I Am the Morning (2003)

Album: Effloresce
Genre: ontbijtradio



Hoewel Oceansize zich ergens op een het snijvlak van progrock, metal en een vleugje grunge bevindt en dat niet bepaald mijn favoriete hoekje van de popmuziek is, draag ik hun debuutplaat Effloresce een warm hart toe. Er staan een paar magnefieke, spannende rocknummers op, maar ook dit briljante instrumentale openingsdeuntje. Dat begint, zoals de naam al impliceert als een fijn ochtendmuziekje, climaxt vervolgens naar een stevig ontbijt en keert daarna weer op zijn schreden terug om geruisloos over te gaan in het volgende nummer. Prachtig!

824. Pink Floyd - Astronomy Domine (1967)

Album: The Piper at the Gates of Dawn
Genre: iets voor André Kuipers
Youtube

Hoewel ik Pink Floyd niet zo snel bij mijn favoriete bands zal noemen, hebben ze in al die jaren toch wel een hoop op plaat gezet dat me behoorlijk smaakt. Dat geldt zowel voor de Barrett-jaren als voor de periode daarna. Met sommige platen (Meddle) kan ik maar weinig, maar daar staan dan weer albums als het debuut, Dark Side of the Moon en Animals tegenover. Ik zou Pink Floyd eigenlijk best wel wat vaker mogen draaien, bedenk ik me nu.

823. Outkast - Ms. Jackson (2000)

Album: Stankonia
Genre: voor alle schoonmoeders
Youtube

Outkast heeft het eigenlijk wel heel knap voor elkaar. Ze koppelen hitparadesucces - dit was zelfs een nummer 1-hit - aan een maatschappelijke waardering die toch verder reikt dan het hitparadepubliek. Ik kan zo snel geen voorbeelden verzinnen van andere acts die commercieel succes en een behoorlijke waardering bij hiphopliefhebbers aan elkaar koppelen én ook nog redelijk scoren bij mensen die zich vooral in andere genres bewegen. Want zeg nou zelf: wie kan hier nu een hekel aan hebben?

822. Eels - Climbing to the Moon (1998)

Album: Electro-Shock Blues
Genre: verwerkingspop
Youtube

Op een coherente conceptplaat als Electro-Shock Blues is het moeilijk een favoriet aan te wijzen, maar als het moet ga ik toch voor deze. Waar de wat bijtender nummers vooral werken in de context van het album, is dit ook wel redelijk los te koppelen. Het heerlijke fluitje bezorgt me zelfs iets van een kerstgevoel, al was dat niet helemaal E zijn bedoeling natuurlijk.

821. Buffalo Tom - Taillights Fade (1992)

Album: Let Me Come Over
Genre: de vleesgeworden alternatieve rock
Youtube

Een nummer dat precies het geluid heeft dat je verwacht van een alternatief rockbandje uit 1992, maar dat toch zo sterk is dat het fier overeind blijft. Muziek hoeft dan ook niet altijd baanbrekend te zijn om toch prima in het gehoor te liggen!

820. Les Savy Fav - Appetites (2010)

Album: Root for Ruin
Genre:



Al stoeiend met de ingrediënten Pixies, Gang of Four! en jaren ‘90-mathrock is Les Savy Fav toch wel een van mijn favoriete bandjes in de 21ste eeuw geworden. De knotsgekke zanger Tim Harrington heeft live nogal een reputatie: hij haalt tijdens zijn optredens de vreemdste capriolen uit. Ik kan toch maar mooi zeggen dat ik daar deelgenoot van ben geweest. Toen ik vrij nietsvermoedend achter in het publiek stond toen Les Savy Fav vorig jaar in Amsterdam optrad, viel Harringtons oog op de cowboyhoed van mijn buurman. Hij eiste het hoofddeksel op, zette het op mijn hoofd en ging op handen en knieën zitten. Ik moest vervolgens op zijn corpulente rug plaatsnemen. Paardje rijden op de rug van Tim Harrington: ik heb het gedaan! Daar zijn ongetwijfeld heel wat mensen jaloers op...

819. Tears for Fears - Mad World (1983)

Album: The Hurting
Genre: synth en beat
Youtube

Tears for Fears maakt niet de meest baanbrekende synthpop; ik stond dan ook vol verbazing te kijken dat er ooit een user was op MuMe die zijn Top 10 opende met vier keer deze band. Toch zijn ze verantwoordelijk voor een behoorlijk aantal prima singles en is het debuutalbum zelfs als geheel behoorlijk dik in orde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de versie van Gary Jules vroeger beter vond, maar dat zal ook wel komen doordat ik die als eerste kende. Later ben ik dat toch vooral een slaapliedje gaan vinden en won dit wat gekruider origineel juist aan kracht.

818. Marc Almond - Tears Run Rings (1988)

Album: The Stars We Are
Genre: bombasme^10
Youtube

Van Tears for Fears gaan we naar Tears Run Rings. Opnieuw een synthpopdeun, maar nu een met vooral veel theater en bombasme. Het enige dat ik van Marc Almond ken, en eigenlijk denk ik dat ik het daar ook best bij kan houden. Beter dan dit kan het met de betreffende sound niet worden, lijkt me. Het is in elk geval fijn om vijf minuten te wachten op het trompetje, dat vervolgens veel te kort invalt. En dan is het alweer afgelopen.

817. Adolescents - Amoeba (1981)

Album: Adolescents
Genre: meeblèrpunk
Youtube

Een betere punkmeezinger dan Amoeba is nauwelijks denkbaar. De tekst van de refreinen is dan ook niet erg moeilijk: fijn een micro-organisme bezingen. Verder valt me hier op hoe vernuftig en functioneel hier twee mini-gitaarsoli in verstopt zitten. Normaal ben ik niet zo van dat soort gierende uitspattingen, maar hier past het precies. Het album vind ik verder niet veel aan, dus koester ik vooral dit nummer.

816. Bert Jansch - Angie (1965)

Album: Bert Jansch
Genre: instrumentaaltjes in mineur
Youtube

Folk hangt voor mij toch meestal op een prachtige zangstem, waardoor ik instrumentale nummers meestal liever vermijd. Dit weergaloze gitaarnummertje van de eerder dit jaar overleden Bert Jansch is een uitzondering op die regel. En toch toevallig dat ik mijn vader vandaag het ook al sublieme Needle of Death op zíjn gitaar hoorde spelen. Het wordt hoog tijd om deze plaat weer eens te draaien...

Als getuige van dit tafereel kan ik zeggen dat dit waargebeurd is. Maar het haalt het niet bij mijn halve minuut dat ik zanger van Les Savy Fav was...

815. The Magnetic Fields - The Luckiest Guy on the Lower East Side (1999)

Album: 69 Love Songs
Genre: 1 love song



Het concept is even briljant als absurd: 69 liefdesliedjes als één driedubbelaar op de markt brengen. Je zou verwachten dat zo’n album vol staat met vullers, maar niets van dat al. Elk liedjes is minstens in orde en soms zelfs bloedmooi. Nu is indiepop à la Magnetic Fields niet iets om een kleine drie uur achter elkaar te luisteren, dus dat gegeven doet me dan toch weer eerder naar hun minder bekende, maar nog sterkere album The Charm of the Highway Strip grijpen. Maar goed, deze stunt, dit concept en de bijbehorende aandacht daarvoor heeft deze cultband toch maar mooi een stukje vooruit geholpen in de vaart der volkeren. En dat is ook wat waard.

814. Bush - Glycerine (1994)

Album: Sixteen Stone
Genre: constipatiegrunge
Youtube

Dit moet haast wel de voornaamste inspiratiebron voor Kane zijn geweest. Een grungebandje met een zanger die meisjesharten sneller doet kloppen en een hele stoere stem die vooral heel erg impliceert dat ‘s mans stoelgang moeizaam verloopt. Vreselijk dus eigenlijk, behalve dit nummer. Dankzij mijn TMF Rockzone-cd ben ik daar ooit van gaan houden en dat is nooit meer goed gekomen. De vrij ergerlijke zang ten spijt, het is verder gewoon best een dijk van een liedje. Wat die cello aan het eind komt doen, snap ik niet zo goed, maar zelfs dat heeft wel iets.

813. Blur - Country House (1995)

Album: The Great Escape
Genre: country noch house
Youtube

Er is eigenlijk behoorlijk wat lef voor nodig om ongecompliceerde, blije pop maken. Want een blij nummer moet veel meer dan een met hartzeer doorspekte compositie meteen goed zijn. Slechte blije liedjes wekken per definitie ergernis op: er bestaat geen ‘veilige zone’ van saaiigheid die voor niet-blije muziek wel bestaat. Gelukkig heeft Blur lef en is de muziek goed blij.

812. Sic Alps - Sing Song Waitress (2008)

Album: U.S. Ez
Genre: 45 jaar oud en toch nieuw
Youtube

Sic Alps is een niet al te bekend Amerikaans bandje dat nogal handelt in de geest van het jaren ‘90 lo-figeluid, maar dan met nog wat meer gruizige jaren ‘60-psychedelica-invloeden. Ik ken alleen hun plaat U.S. Ez uit 2008, die inderdaad een zuivere kruising lijkt tussen Guided by Voices en Pink Floyd-met-Barrett. De nummers zijn wat inwisselbaar, maar het swingt aangenaam de pan uit. En met Sing Song Waitress staat er toch nog een psychedelisch uitschietertje op.

811. The Mighty Wah! - The Story of the Blues (1982)

Album: The Way We Wah! (verzamelaar)
Genre: grotegebarenwave
Youtube

Als ik ze allemaal zou kennen, zou ik met gemak een Top 2000 kunnen samenstellen die bestaat uit dit soort heerlijke new wavesingles. Dit is er eentje van het wat theatraler soort, met een luid aanwezige zanger, violen en een mevrouw die nog eens meezingt op de achtergrond. Straatje Echo & The Bunnymen, maar dan nog iets lomper. De dazzlers, Mjumans, dixen en Oldfarts van deze wereld mogen me gerust nog wat meer opvoeden in dit soort undergroundhitjes, want dit gaat er altijd wel in.

810. Foreigner - Starrider (1977)

Album: Foreigner
Genre: Adult Oriented Spacerock



Vergeet even de nogal matige kwijlballads als I Want to Know What Love Is en Waiting for a Girl Like You. Want dit nummer van Foreigners debuutplaat is nu eens níet van die muffige allertijdenlijsten-AOR, maar een toch nog tamelijk fris poprockdeuntje. Het klinkt hoogstens wat gedateerd, maar de melodie en het orgeltje vergoeden dat ruimschoots. Een vaste klant in deze regionen als ik dit soort lijstjes maak, dus ik weet inmiddels dat Casartelli het me me eens is .

809. Sam Cooke - A Change Is Gonna Come (1964)

Album: Ain’t That Good News
Genre: emancipatiesoul
Youtube

Een van de finalisten in onze eigen MusicMeterladder. Hoewel ik me niet echt tot de liefhebbers van het soulgenre reken, vind ik het leuk om te zien dat de diversiteit in de hoogste regionen van ‘onze’ lijst iets toeneemt. Die slaat anders wel heel erg door in de richting van alternatieve pop en rock uit de jaren tachtig. Dat gaat er ook hier wel in, maar een beetje afwisseling is natuurlijk nooit weg. En al haalt-ie bij mij de laatste 32 niet, ik draag dit monumentje zeker een warm hart toe.

808. Coldplay - Don’t Panic (2000)

Album: Parachutes
Genre: toen was ‘t nog mooi
Youtube

Wat mij betreft de eenzame parel in het oeuvre van een band die vooral zijn eigen platgetreden paden bewandelt. Don’t Panic is echter het tegenovergestelde van de gortdroge meelballen die Coldplay met regelmaat produceert. Dit is juist een fris en oprecht klinkend popliedje dat we met de kennis van nu bijna Shinsachtig zouden kunnen noemen. Geen plichtmatige prefab-gitaarmuur hier, maar een haast legendarisch goed gitaarlijntje na de terugkerende zinsnede ‘We live in a beautiful world’. In mijn wereld is Coldplay een magistraal one-hit-wonder.

807. HiM - Join Me (1999)

Album: Razorblade Romance
Genre: pop met zwarte oogschaduw
Youtube

Het imago van HiM is niet echt om vrolijk van te worden. De band richt zich vooral op de doelgroep ‘automutilatieve tienermeisjes’ en maakt muziek die ze zelf het niet al te best klinkende genre ‘love metal’ meegeven. Toch moet ik bekennen dat ik dit al ruim tien jaar een knap popliedje vindt. Want met metal heeft dit verder natuurlijk weinig te maken; het is niet veel meer dan catchy tienerpop met veel gitaren. Het hele album - ondanks de verschrikkelijke hoes - klinkt trouwens een stuk beter dan je op basis van al dat potsierlijke gedoe zou verwachten.

806. Sigur Rós - Olsen Olsen (1999)

Album: Ágætis Byrjun
Genre: Disneylandmuziek
Youtube

Uit hetzelfde jaar als HiM en ook Scandinavisch, maar verder natuurlijk vooral het tegenovergestelde. Geen geforceerde depressie hier, maar een soort hoera-er-is-een-babyleeuwtje- geboren-op-Discovery-Channel-blijheid. Van alle nummers op Ágætis Byrjun is dit denk ik de minst zweverige, maar toch de meest hemelse track. Het heeft nogal een hoog prijs-de-heergehalte. Ook goed voor pretpark trouwens. Blijheid!

Als je Don't Panic zo mooi vind zou ik denken dat er wel meer mensen op Parachutes staan die je op zijn minst kunt waarderen, is dat niet zo?

Mwah, hoeft helemaal niet hoor. Don't Panic is toch een stuk luchtiger dan de rest van het album.

Ik vind Parachutes over de hele linie niet onaardig, maar Don't Panic is wel het enige nummer waar ik werkelijk enthousiast over ben.

Mensen die op parachutes staan kan ik overigens niet zo waarderen. Voor je het weet klapt zo'n ding niet meer uit bij de volgende sprong .

Daar kan ik me wel in vinden, Don't Panic is ook veruit mijn meest gedraaide Coldplay-nummer. En eigenlijk ook het enige dat ik regelmatig voor mijn plezier heb opgezet...

805. Billy Bragg & Wilco - Way over Yonder in the Minor Key (1998)

Album: Mermaid Avenue
Genre: folk met een punker



De reputatie van Wilco is bij de meesten hier waarschijnlijk beter bekend dan bij mijzelf: de klik tussen mij en die band blijft vooralsnog een beetje uit, dus ken ik het oeuvre ook niet al te best. Billy Bragg is eigenlijk gewoon een ouwe punker die beter tot zijn recht kwam als singer-songwriter en ergens halverwege de folk, de punk en The Smiths is blijven hangen. Deze samenwerking is bij vlagen beter dan de som der delen. Op Mermaid Avenue vertolken Wilco en Bragg samen werken van Woody Guthrie, zij het dat van die nummers slechts de teksten op papier stonden. De compositie komt dus voor rekening van deze uitvoerenden. Wellicht komt dit nummer dicht in de buurt van hoe Guthrie het bedoeld had, want dit klinkt behoorlijk retro. En mooi .

804. Crass - Do They Owe Us a Living? (1978)

Album: The Feeding of the Five Thousand
Genre: genre? Wat nou genre!
Youtube

Het gebouw waarin de redactie van de krant waar ik voor werk is gevestigd, is prachtig en nieuw. Maar het heeft ook een paar beperkingen. De eerste is dat de ruimte aan de krappe kant is. De tweede is dat de redactie over drie verschillende ruimtes is verdeeld in plaats van dat we één werkvloer hebben. Zo hebben we er tegenwoordig een ‘slaapzaal’, die gekscherend zo genoemd wordt omdat de gemiddelde leeftijd er hoger ligt dan bij ons aan de overkant. Gelukkig zitten in die slaapzaal wel net de collega’s met de meest interessante muzieksmaak. Reden voor mij om me er af en toe toch eens te tonen. En toen zette er daar dus laatst ineens iemand Crass op... Weg slaapzaal!

803. Th’ Faith Healers - Sparkingly Chime (1993)

Album: Imaginary Friend
Genre: dronkevrouwsnoiserock
Last.fm

Eerder in de lijst heb ik het verhaal over onze festivalvriend de Faith Healersemo al eens uit de doeken gedaan. Bij dit volgende nummer kan ik me dus gerust aan een wat inhoudelijker bespreking van het bandoeuvre wagen. Daarbij een voorname tip: ga de Peel Sessionsverzamelaar uit 2005 luisteren. Th’ Faith Healers klinken op de studioplaten vaak wat al te grillig, maar op de Peelplaat is de balans precies goed. En behalve de beste nummers, zoals deze, krijg je er ook nog eens paar knotsgekke noisrockcovers bij van Abba’s SOS, Nilssons Without You en zelfs een nummer van Mariah Carey.

802. Kula Shaker - Tattva (1996)

Album: K
Genre: Bollywoodbritpop
Youtube

Hoewel ik niet zo heel veel heb met de Indische britpopinslag van Kula Shaker, vind ik dit toch wel een monumentale single. Die moet het wat mij betreft dan ook niet zo zeer van de meditatieve stukken hebben, maar van de heerlijke refreinen en de geweldige bridge die zo uit de jaren zestig lijken te zijn weggelopen.

801. Magazine - Permafrost (1979)

Album: Secondhand Daylight
Genre: coldwave
Youtube

De eerste twee platen van Magazine bieden beide een indrukwekkende verzameling aan heerlijk pompeuze new wave met een hoog glamrockgehalte. Op het debuut Real Life ligt het tempo iets hoger, op de tweede plaat Secondhand Daylight waaieren de nummers over het algemeen iets meer uit. Permafrost is daar een goed voorbeeld van.

We denderen toch maar mooi even de Top 800 in!

800. Bruce Peninsula - Shanty Song (2009)

Album: A Mountain Is a Mouth
Genre: gospelfolk



Een van de opvallendste platen van 2009 kwam wat mij betreft op naam van Bruce Peninsula. Deze Canadese singer/songwriter vermengt op prachtige wijze folk en gospel tot een vanzelfsprekend geheel. De plaat zit vol achtergrondkoortjes, die het geheel toch geenszins plat of zelfs maar luchtig maken. De grommende zang van Bruce zorgt voor meer dan een rauwrandje. De plaat klinkt soms sereen, soms ook beklemmend. En deze Shanty Song heeft het allemaal .

799. A Flock of Seagulls - Wishing (If I Had a Photograph of You) (1983)

Album: Listen
Genre: wenswave
Youtube

A Flock of Seagulls zijn voor mij de meesters van de inventieve, melodieuze gitaar- en synthlijntjes binnen de new wave. Het titelloze debuutalbum is zelfs op een haar na toptienmateriaal. Daarna werd het minder, maar kwamen er nog wel een paar fantastische hitsingles uit de koker. Dit is er zo een. Foute kapsel of niet, ik heb nog geen waveband gevonden die zo strak, licht en melodieus tegelijk kan klinken.

798. Nine Inch Nails - Closer (1994)

Album: The Downward Spiral
Genre: do it like they do on the Discovery Channel
Youtube

De grootste naam uit de industrial, met enige afstand. Trent Reznor klinkt toch op zijn best in de nummers waarin hij zijn agressie eerst kanaliseert om die dan vervolgens in zinnen als 'I wanna fuck you like an animal' over ons uit te storten. Het is muziek waar ik niet zo heel vaak voor in de stemming ben, maar als het dan eenmaal op staat... Dan word ik toch elke keer weer gelukkig over de rug van andermans depressie.

797. 16 Horsepower - Poor Mouth (2000)

Album: Secret South
Genre: prairierock
Youtube

De broeierige rootsrock van 16 Horsepower klinkt bijna nergens zo intens al in het magistrale drieluik Cinder Alley/Burning Bush/Poor Mouth op Secret South. Die derde plaat van David Eugene Edwards en co doet maar weinig onder voor het indrukwekkende debuut Sackcloth 'n' Ashes. Secret South biedt iets meer rock en iets minder roots, maar de intensiteit is er niet minder om. Ook mooi: op de hoes van beide albums overheerst oranjerood, precies de kleur van het woestijnzand in de Amerikaanse binnenlanden. Althans, zoals ik het me voorstel.

796. Elvis Costello & The Attractions - Green Shirt (1979)

Album: Armed Forces
Genre: olifantentrompetterpop
Youtube

Aan deze plaat van Elvis Costello ben ik de laatste maanden nogal verslaafd. Waar ik bij veel ander werk van Elvis Costello niet verder kom dan het waardeoordeel 'mwahwelaardig', bevat zijn derde plaat zó veel briljante popliedjes per vierkante meter dat ik geheel overstag ben. Ik lees dat sommigen de productie van deze plaat als een minpunt zien. Dat zou dan aan de vele synths kunnen liggen die mij hier juist over de streep trekken. Die bieden het nodige tegenwicht aan de toch wat zeurderige zang en dat levert dus met enige afstand de beste plaat op die ik van Elvis Costello ken. Dit nummer haalt de lijst mede op basis van het heerlijke minitrompetoutro.

Ben mijn taak als nabrander trouwens wat aan het verwaarlozen, tot nader order, dus ook even als teken dat ik nog steeds volg.

Zolang jij elders druk bent met nog veel leukere stukjes schrijven, zij dat je vergeven

Nog maar eens een vijftal:

795. The Shins - New Slang (2001)

Album: Oh, Inverted World
Genre: kampvuurliedjes



De doorbraaksingle van The Shins, die vrij bekend is geworden via de soundtrack van de film Garden State. Afgezet tegen het verdere werk van de band is dit een nogal ingetogen nummertje; de karakteristieke kopstemzang van James Mercer is hier geheel afwezig. Dat geeft verder niet, want deze band beheerste alle aspecten van de mooie, ongecompliceerde popmuziek. Als er één band in deze eeuw in de buurt komt van Het Perfecte Popliedje, dan is het The Shins wel.

794. Sly and the Family Stone - Stand! (1969)

Album: Stand!
Genre: Move!
Youtube

Al doet de titel anders vermoeden, dit is muziek waarbij het onmogelijk is stil te blijven staan. Met name het eerste gedeelte van deze plaat biedt een heerlijke mix van soul en funk, waaraan ook een flinke scheut rock en zelfs sixtiespop aan is toegevoegd. Even afgezien van de zwarte thematiek, als je dit nummer iets anders zou arrangeren, zou het ook zomaar van de Beach Boys kunnen zijn. Niet dat dat per se een pre is, maar het geeft maar aan dat deze plaat van veel markten thuis is.

793. Robert Cray - Right Next Door (1986)

Album: Strong Persuader
Genre: Sky Radioblues
Youtube

Ook dit is een mengeling van zwart met een vleugje witte rock: daar krijg je toch leuke muziek van. Verder zijn er natuurlijk vooral verschillen. Robert Cray is als artiest lang niet zo revolutionair als Sly en zijn familie, maar dat is (gelukkig!) geen argument om een nummer wel of niet goed te vinden. Mijn vader draaide dit regelmatig, en hoewel ik verder niet echt iets met de man heb, veer ik toch altijd op als dit nummer op de radio komt. Fijn gitaargeluid, goed liedje. Wat wil een mens nog meer?

792. All About Eve - Martha's Harbour (1988)

Album: All About Eve
Genre: gothic?
Youtube

Ergens in de muziekgeschiedenis is er iets heel raars gebeurd met het begrip gothic. Dee term was begin jaren tachtig in gebruik voor Bauhaus- en Sisters of Mercyachtige toestanden. Een kleine twintig jaar later stond de term gothic voor in zwart geklede pubers die naar Within Temptation, Evanescence en dergelijke luisterden. Wellicht is die metamorfose ooit wel begonnen met All About Eve, die haar wortels in de punk heeft maar zich vooral manifesteert als een singer/songwriter voor vrouwen-met-zwarte-nagellak. Denk er wat zware (metal)gitaren bij en je schuift er al een heel eind mee in de richting van de gothic uit mijn middelbare schooltijd.

791. Queen & David Bowie - Under Pressure (1982)

Album: Hot Space
Genre: post-George Baker
Youtube

Hoewel zowel Queen als David Bowie in 1982 niet bepaald op zijn artistieke hoogtepunt zat, leverden ze samen toch maar een uitstekend nummer af. Waarop Queen niet doorsloeg in bombast en Bowie niet in geneuzel. En als je dan ergens in het midden uitkomt, dan heb je toch bijna de internationale versie van George Bakers Little Green Bag te pakken .

790. Wilco - How to Fight Loneliness (1999)

Album: Summerteeth
Genre: mijmerpop



De tweede keer Wilco in enkele tientallen nummers. Zoals bij Way over Yonder in the Minor Key al gememoreerd wil het nog maar moeilzaam vlot tussen die band en mij. Het staat me niet tegen, maar op basis van de rest van mijn muzieksmaak zou ik toch verder moeten kunnen geraken dan dat. Langzaam lijkt dat een beetje te gebeuren. Dankzij de vrij recente ontdekking van dit nummer in de Ladder ben ik eens in Summerteeth aan het duiken. En dat klinkt bij vlagen als een prettig licht-melancholiek plaatje voor als 't regent. Dat doet het de laatste tijd nogal eens, dus het begint toch een beetje te werken. Zou Summerteeth de plaat zijn die me dan toch eens voor Wilco gaat weten te winnen? Wie weet...

789. Saetia - The Sweetness and the Light (1998)

Album: Saetia
Genre: herrie
Youtube


Ik kan me zo voorstellen dat screamo niet direct het eerste genre is dat mensen aan mij koppelen. Hen kan ik gerust stellen (of juist niet): veel verder dan deze band gaat u hier voorlopig niet komen. Maar dit vind ik toch wel fijne herrie. Keihard, schreeuwerig, maar nog wel met wat houvast in de heldere gitaarlijnen. Als ik zo'n kompas heb om in zo'n woeste storm op te navigeren, blijft mijn scheepje ook in dit soort muzikale uitspattingen nog wel op koers (vergeef me deze onzinnige metafoor...).

788. Andrew Bird - Imitosis (2007)

Album: Armchair Apocrypha
Genre: laagjespop
Youtube

Andrew Bird heb ik live eens mogen aanschouwen en dat was een belevenis op zich. De man staat moederziel alleen op het podium met een paar instrumenten én een pedaal. Dat pedaal is cruciaal want daarmee maakt hij live-opnamen van de loopjes die hij gedurende het concert speelt, fluit of zingt. Zo begint hij bijvoorbeeld met een vioolloopje, laat dat de rest van het nummer doorklinken en speelt dan de gitaar in. Voor je het weet klinkt er een heel eenmansorkest op het podium. Boeiende belevenis dus, en al helemaal als de nummers van dit niveau zijn.

787. The Serenes - Follow the Rural Coast (1990)

Album: Barefoot and Pregnant
Genre: eigen dreampop eerst
Youtube

Een betere plaat van eigen bodem dan Barefoot and Pregnant van The Serenes kan ik me zo snel niet voor de geest halen. Deze Friezen hebben toch maar mooi een onwaarschijnlijk sterke dreampopplaat op de markt gebracht. Een soundtrack voor Nederlandse herfstdagen, maar dan wel van internationale allure. Bij Follow the Rural Coast beeld ik me ook inderdaad de Waddenzeekust in bij storm en regen. Bijzonder plaatje hoor .

786. Stevie Wonder - Higher Ground (1973)

Album: Innervisions
Genre: hemelfunk
Youtube

Funk is eigenlijk een genre dat me best redelijk bevalt, mits het niet doorslaat in te lange nummers met eindeloze jams. Hier is ongetwijfeld nog een wereld te winnen, want ik kom niet verder dan een paar heel bekende namen. Dus kenners, kom maar op met die tips!

Seatia

Nou... ik ben nu toch lekker vaart aan het maken!

785. Essential Logic - The Order Form (1979)

Album: Beat Rhythm News
Genre: saxpostpunk



De punk bracht met Siouxsie, The Slits, Au Pairs, X-Ray Spex en nog een hele rij naam toch ook opvallend veel vrouwen op de been. In dat rijtje hoort ook Essential Logic thuis, de band van zangeres Lora Logic die uit X-Ray Spex stapte en voor zichzelf begon. De debuutplaat van haar band is bijna net zo goed als dat van de Spex. Het bevat iets minder ziedend geschreeuw en het tempo ligt soms wat lager. En er is nóg meer ruimte voor de saxofoon, die hier toch ook weer een heerlijk (post)punkinstrument blijkt te zijn. Dit is inderdaad een van de nummers die je wat meer midtempo zou kunnen noemen, maar daarmee niet minder intens, gelukkig!

784. Warren G. & Sissel - Prince Igor (1997)

Album: The Rapsody - Overture
Genre: hiphopklassiekers
Youtube

Als ik de commentaren zo hier en daar op het internet lees, is dit project nogal zuinig ontvangen door mensen die wél verstand hebben van hiphop. Ik heb dat eerlijk gezegd niet en ken van het hiphop meets klassiekproject The Rapsody alleen deze hit-uit-mijn-jeugd. Maar die blijft toch elke update weer op mijn mp3-speler staan. Voor mij werkt het wel, die laidback-raps en de melodieuze 'klassieke' refreinen voor Sissel. Sowieso ga ik in hiphoptracks wel prat op een leuk achtergrondmelodietje hier en daar.

783. Leonard Cohen - So Long, Marianne (1967)

Album: Songs of Leonard Cohen
Genre: kamerpopwalsjes
Youtube

Dit nummer vind ik op het debuut van Leonard Cohen eigenlijk altijd een beetje uit de toon vallen. Het is meer een gedragen popnummer dan de pure folk die het album verder bevat. Maar het is ook een blik in de toekomst van deze nog immer actieve singer/songwriter. Later in zijn carrière is Cohen naar mijn idee meer in de richting van dit nummer opgeschoven met wat langere kamerpopnummers, soms bijgestaan door achtergrondzangeressen. En dat is zeker niet per se een verslechtering.

782. Suede - By the Sea (1996)

Album: Coming Up
Genre: glamrockballads
Youtube

Het viel in het niet bij de ellende op Pukkelpop, maar ook op Dour regende het vorig jaar nogal. De programmering zat ook al niet echt mee. Ik wilde drie bands écht zien, waarvan er twee tegelijk stonden geprogrammeerd: Les Savy Fav en Suede. Eigenlijk wilde ik het liefst naar de britpoppers van weleer, want kansen om Les Savy Fav te zien zijn er genoeg. Maar ja: die regen hè. Na een enorme stortbui was het veld voor het hoofdpodium niet al te begaanbaar meer. Maar goed, toch maar naar Brett, want het kan wel eens de laatste mogelijkheid zijn. Twee minuten voor de start kwam ik aangesjokt en stond er slechts een klein plukje mensen. Echt druk werd het door dat hondenweer nooit, maar dat maakte het concert ook wel weer speciaal en intiem. Het werd een echte greatest hitsshow; deze kwam ook langs. En ik heb de twee weken na Dour weinig anders geluisterd dan Suede...

781. Cocteau Twins - Those Eyes, That Mouth (1986)

Album: Love's Easy Tears [EP]
Genre: elfjes en kabouters
Youtube

De Cocteau Twins hebben niet alleen een hoop goede albums gemaakt, ook de EP's bevatten nog de nodige parels. Zo is dit nummer een heerlijk sprookjesachtig liedje dat qua geluid ergens tussen het mythisch klinkende Treasure en het zweverige Victorialand in hangt. En voor wie de Cocteau Twins nog niet kent, maar wel van mooie vrouwenstemmen houdt: gaat dit luisteren! Elizabeth Frazer kent u wellicht al van Massive Attacks 'Teardrop' en heeft een van de mooiste stemmen van de hele wereld. Houdt u vooral van sterke teksten, laat dit dan links liggen. Verder dan wat betekenisloos gebrabbel komt ze dan weer niet .

780. The Doors - Riders on the Storm (1971)

Album: L.A. Woman
Genre: wind tegen



Als er een nummer speciaal voor mij geschreven lijkt, is het Riders on the Storm wel. Niet zozeer omdat de muziek precies aansluit op mijn basisbehoeften, maar er is geen nummer waarin ik mijn eigen naam zo goed kan zingen als dit. Dus mocht ik in een echt narcistische bui zijn... Probeer het straks maar eens onder de douche: Lu-kas van der Storm. Lu-kas van der Storm...


779. Shellac - Prayer to God (1998)

Album: 1000 Hurts
Genre: doodschietgebedje
Youtube

Zo'n beetje het festivalanthem van Steve Albini's eigen band. Veel geschikter om mee te brullen kan een nummer ook niet worden, ondanks dat noiserock zich daar meestal niet onmiddellijk voor leent. Maar als je je arm in de lucht kan steken en keihard 'fucking kill him, fucking kill him, kill him already kill him' kan meezingen, dan heb je bij Shellac toch wel gegarandeerd een leuke avond. Het behoeft verder weinig uitleg dat dit live nog veel beter tot zijn recht komt dan op plaat.

778. The Dylans - (Don't Cut Me Down) Mary Quant in Blue (1991)

Album: The Dylans
Genre: britbob
Youtube

Al doet de naam hier vermoeden dat we te maken hebben met een coverband van de oudoom aller singer/songwriters, The Dylans begeeft zich op heel ander terrein. Veel britpopperiger dan dit nummer kan britpop namelijk niet worden. Buiten dit nummer heeft dit bandje volgens mij niet heel veel aan de muziekgeschiedenis toegevoegd. Ik ken ze dan ook van een verzamelaar die voor de liefhebber van Britse pop best een aanrader is.

777. Dälek - Culture for Dollars (2004)

Album: Absence
Genre: noisehop
Youtube

En ja, daar sluipt toch alweer een hiphoptrack de lijst binnen. Het valt eigenlijk best mee met mijn zelfgediagnostiseerde muzikale eenkennigheid. Al is dit natuurlijk wel een beetje hiphop voor indiekids. Dälek maakt namelijk vrij onconventionele hiphop, waarbij de muzikale omlijsting bestaat uit noise. Dit nummer begint dan ook met een paar drilboren en blijft ook later in het nummer beholve door een stroperige laag aan soundscapes. Dat maakt in elk geval dat er om de raps heen muzikaal meer dan genoeg te beleven valt. Live was dit ook wel vet, al viel ik toen met maar twee uur slaap wél halverwege in slaap. Ik denk dat ik de enige in de wereld ben die dat bij deze muziek voor elkaar heeft gekregen...

776. Coil - The First Five Minutes After Death (1986)

Album: Horse Rotorvator
Genre: op naar de hemelpoort
Youtube

Niet al hun werk ligt me even goed, maar Coil was toch wel een bijzondere band die het vermogen had om zowel zwaar industrieel als melancholisch en folky te klinken. Sommige latere platen zijn bijna ambient, sommig vroeg werk levert een bak herrie op die minstens zo vervelend en naargeestig is als Swans. Op Horse Rotorvator zijn al die ingrediënten perfect met elkaar in balans; 't is per slot van rekening niet voor niets toptienmateriaal hier. Soms gaat de bijzonder onheilspellende beuk erin, maar ook voor een bloedmooi instrumentaaltje als dit is ruimte. Een prachtig harmonieus en melodieus muziekje, maar er klinkt toch ook weer vervreemding in door. Precies dat maakt Coil zo interessant.

Dälek

Erg mooie teksten ook, weleens op gelet?

775. Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This) (1983)

Album: Sweet Dreams (Are Made of This)
Genre: ochtendgymmuziek



Op een of andere manier moet ik bij de Eurythmics altijd aan Olga Commandeur denken. Synthpopdeuntjes als Love Is a Stranger en Sweet Dreams zijn immers bovenmatig geschikt voor ochtendgymnastiek. Daarover gesproken: Missing van Everything But the Girl is altijd het nummer dat ik onmiddellijk met sufdozerige warming-ups associeer. Maar goed, dat nummer staat hier dus niet in de lijst en de Eurythmics wel. Want ochtendgym is niet per se een negatief ding: goed dat die mensen sporten en ik word er op een verdwaalde vrije dag nog wel eens prettig mee wakker. En mocht het nu niet lukken, dan mag je er gelukkig altijd nog een stoel bij pakken.

774. The Cranberries - When You're Gone (1996)

Album: To the Faithful Departed
Genre: doe-bi-da
Youtube

Het favoriete nummer van onze levende MuMe-legende Zachary Glass. Waarom zelf iets schrijven als iemand anders het al beter gedaan heeft?



Dit nummer moet dan toch ongeveer het ergste zijn dat er op het album van dit bericht staat... En ja, ach, toch vind ik Dolores wel leuk. Dan wel vooral om een verzamelaar van in huis te hebben. Maar toch!

773. The Associates - Would I... Bounce Back (1980)

Album: The Affectionate Punch
Genre: Voor wie is doodgegooid met Serious Request: Bouncer!
Last.fm

Billy McKenzie en zijn mannen zijn in de afgelopen anderhalf jaar toch wel tot mijn allergrootste favorieten uit de jaren tachtig gaan behoren. Dat komt vooral door het manisch-depressieve meesterwerk Sulk, al mag ook het hier op MusicMeter hoger aangeslagen debuut er best wezen. Die plaat is een stuk minder theatraal, depressief en daarmee ook wat makkelijker verteerbaar. The Affectionate Punch klinkt vooral als een mengeling van XTC en Talking Heads, waarbij dit nummer vooral aan laatstgenoemde band refereert. Let vooral op het heerlijke einde. Bouhouhouhouhounce back!

772. Wire - Reuters (1977)

Album: Pink Flag
Genre: journalistenpunk
Youtube

Een nummer dat natuurlijk niet in het favorietenlijstje van een journalist mag ontbreken. Tevens een band die de maximale vijf noteringen met gemak haalt, want ik zou gemakkelijk 20 lijstwaardige nummers van deze punkers kunnen aanwijzen. De eerste drie albums zijn zo ongelooflijk goed: zo'n sterke trilogie is wat mij betreft door niemand anders op plaat gezet. Ook de ontwikkeling van de band is mooi om te zien. Van de minimalistische punk van het debuut naar de postpunk-in-al-zijn-facetten van de derde, het absolute meesterwerk 154. De eerste drie platen zijn zelfs zo sterk dat ik het nog steeds niet aandurf om de latere platen eindelijk eens gaan ontdekken. Het kan immers alleen maar minder worden...

771. The Velvet Underground - Heroin (1967)

Album: The Velvet Underground & Nico
Genre: banaan
Youtube

Zo zeg, dit had ik eigenlijk al een hele tijd niet meer gehoord. Een mooi moment om dat weer eens te doen, want ik las net gisteren dat chevy dit saai vond. Eigenlijk - niet om de draak met 'm te steken, ik meen dit - wist ik niet meer zo goed hoe Heroin precies klonk. Saai, zou het dan toch? In dat geval zou ik Heroin immers altijd nog uit de lijst kunnen gooien. Want van de 43 lege plekken bij de start zijn er inmiddels reeds 40 opgevuld, en aan nóg een lijstwaardig nummer kom ik de komende tijd echt wel. Maar nee, Heroin is natuurlijk niet saai, zo ervoer ik weer tijdens deze luistersessie. Het is geen nummer dat zich in je hoofd nestelt, maar wel een geluidstrip die je ondergaat. Maar saai? Nee toch... die tempowisselingen, die aanzwellende ritmesectie. Dit soort nummers waren in 1967 toch hoogst zeldzaam. En voor wie dit toch saai vindt, toch een schrale troost. Zelfs de nog veel saaiere Dire Straits staan óók nog in deze lijst!

770. LiliPUT - Die Matrosen (1980)

Album: LiliPUT (verzamelaar)
Genre: landverraad



Zwitsers mogen dan bekend staan om hun precisie en punctualiteit, bij de punkvrouwen van LiliPUT is daar maar weinig van te merken. De band ging in eerste instantie door het leven als Kleenex, maar was daar na twee jaar blijkbaar bij uitgesnotterd. Om dat te vieren kochten ze blijkbaar de meest vals klinkende saxofoon die er op de wereld te vinden is, want het intro van dit nummer is zo uit de toon dat het bijna slapstick is. Het enthousiasme is er echter niet minder om en het nummer vliegt toch net op tijd niet helemáál uit de bocht.

769. Fleetwood Mac - Never Going Back Again (1977)

Album: Rumours
Genre: folkminiatuurtjes
Youtube

Een hele plaat van (de tweede incarnatie van) Fleetwood Mac trekt me niet zo, uit vrees voor een wat hoog gezapigheidsgehalte. Misschien moet ik dat toch maar eens opzij zetten, want ik kan toch wel een aardig elitegroepje aan prachtige nummers opsommen. Never Going Back Again - onderdeel van de enige Fleetwood Macplaat die ik wel in zijn geheel ken - hoort daar zeker bij. Het valt in eerste instantie misschien niet zo op naast een veel aanweziger (en minder sterk) nummer als Don't Stop. Maar dit is een vrij tijdloos en prachtig gezongen folkminiatuurtje.

768. Descendents - Myage (1980)

Album: Milo Goes to College
Genre: Kinderen voor Kinderen goes punk
Youtube

We blijven even in de korte nummertjes hangen. Met de Descendents kan dat ook niet anders, want die houden er meestal binnen twee minuten alweer mee op. Op hun best aangeschreven album Milo Goes to College komen in ruim 22 minuten liefst vijftien nummers voorbij. Wie naar sterke teksten op zoek is, kan de plaat met de karakteristieke cartoonvoorkant beter mijden. Grote thema's komen niet voorbij, wel wordt uitgebreid en agressief uit de doeken gedaan hoe vervelend ouders en school zijn. Punk voor verwende jongetjes dus, maar als die zo goed uitgevoerd wordt heeft die weinig aansprekende thematiek juist ook wel zijn kracht.

767. Portishead - The Rip (2008)

Album: Third
Genre: psychedelische electrofolk
Youtube

Met de Portishead van de jaren '90 heb ik niet zo veel. Dummy ligt me zelfs vrij beroerd: ik vind het allemaal niet echt spannend klinken en krijg altijd een lichte hoofdpijn van dat trage triphopgeluid. Groot was dan ook de verbazing toen ik hun comebackplaat Third voor het eerst draaide. Pas na enig aandringen probeerde ik die, want mijn interesse in de band was bij het uitkomen dus vrij minimaal. Maar wat bleek: na een pauze van tien jaar stond er ineens een band met een sound die mij wél op het lijf is geschreven. Wat ik mis aan Dummy, komt hier allemaal terug. Een broeierige, spannende sound, een flinke dosis pit en een heerlijke groove op z'n tijd. En toen was ik toch nog een beetje fan!

766. Simon & Garfunkel - Scarborough Fair (1966)

Album: Parsley, Sage, Rosemary and Thyme
Genre: braveborstenfolk
Youtube

Simon & Garfunkel acteren altijd op het randje van een hemeltergende saaiheid. Het zijn allemaal degelijke, brave folkliedjes die het ook bij je overgrootouders nog goed doen. Echt heel interessant zal ik ze daarom nooit vinden, vermoed ik, maar soms zit er tussen al die degelijkheid toch een magnifiek melodietje met een prachtig stuk samenzang, want dat kunnen de heren wel. En ja, ik geef toe, dat dit nummer tot mijn keurkorps is gaan behoren komt ook wel een beetje op het conto van The Stone Roses.

The Rip

Helemaal eens met 769

Voor een geluidstrip uit 1967 mag je bij Pink Floyd aankloppen.

The End van The Doors. Het kan makkelijk.

Maar over Heroin: zoals op bijna het hele album overheerst die übersaaie, dronerige (woord? vast niet!) manier van muzak maken. Die saaie stem van Reed erbij en je luister bijna 50 minuten naar een man die op de meest langdradige manier (Heeeerooooooiin) zijn kommer en kwel verkondigd (ongetwijfeld doet hij veel meer en zal er vast genoeg achter schuilen). Met als ultieme dieptepunt All Tomorrow's Parties.

Ian Curtis was daar ook zo goed in (met name op Closer), maar die was (lees: klonk) ten minste oprecht. Of, en quote van Sheldon uit The Big Bang Theory: he (daar: Judas) had de decency to hang himself. Gelukkig werd het beter toen Cale weg ging. Daarom stel ik mij zo voor dat het niet aan Reed ligt, don't kill the messenger.

En als je Mark ergens niet van kan betichten, is het wel dat hij zijn zinnen zo langzaam uitspreekt. Eerder het tegenovergestelde (en degene die weten hoe hij live is, weten wel wat ik bedoel). Gelukkig raakte Withers ook vaker de drum dan één keer per 4 seconden.

Edit: Ik kan ook wel vertellen waarom ik het waarschijnlijk niks vind. Ik ben een heel interactieve luisteraar. Ik ga niet voor muziek zitten, m'n ogen dicht en maar een uurtje weggevoerd worden. Ik zing rustig mee met Street Spirit en drum vrolijk mee met The End. Derhalve kan ik niks aanvangen met de eerste twee albums van VU. Het boeit me niet om gewoon naar te luisteren (wat ik sowieso alleen al doe bij wat ik echt goed vind, bv. Sigur Rós) en interactief is het zeker niet.

Heroin Het album met de banaan zou op plek 11 staan als het gaat om mijn album top. Geweldige trip inderdaad.

Nog even, The Serenes

Wat vind je van de cover van de Red Hot Chili Peppers van Higher Ground. Vind ik persoonlijk nog net een stukje beter.

Ik ben geen funkkenner, maar kijk deze docu eens: Thunder Soul (2010) - MovieMeter.nl