Als je de Eighties single op 33 toeren draait, of Nevermind op 45 toeren, hoor je het nog beter.

Killing Joke heeft Nirvana daar nog voor vervolgd, zonder succes.
Om dan jaren na Cobains dood gezellig samen te musiceren.

Eighties is een single uit 1984 die inderdaad in 1985 op Night Time verscheen.
Daar ligt ook meteen de sleutel tot Lukas retorische vraag: 1984 was voor vele prille 80s bands
natuurlijk wel een symbolische datum. Herinner je het boek van George Orwell uit 1948.

Ik kan iedereen de extended versie van Eighties aanraden.
Spartaanse discowave ... je blijft er op dansen tot je er bij neervalt.

Waarom bezoek ik dit schitterende topic ook niet vaker?

Potverdorie: "eftelingmuziek". Lukas steelt de woorden uit mijn mond.
Eén van de weinige Nits albums, waar ik nog geen recensie bij schreef.

Stond nog op mijn to do lijstje met "eftelingmuziek" als kernwoord.

Met de rest van de analyse ben ik het minder eens.
De oude Nits productie valt aardig mee. Elektronische muziek uit de vroege jaren 80
(en toen maakten de Nits daar veel gebruik van) klinkt altijd ietwat gedateerd en onbeholpen.

Ting (1992), wat na Giant Normal Dwarf (1990) kwam, vind ik hun allerbeste album.
Kamerpopmuziek. En Strawberry Wood (2009) was een aangename terugkeer
naar hun sprookjesbos sound van weleer. Ga straks weer eens aan de Nits.

Vreemde actie van Killing Joke, aangezien zij het zelf ook weer hadden gejat van The Damned:

YouTube - Life goes on(song)-The Damned

Geen echt vreemde actie, hoor, daar Nirvana nooit onder stoelen of banken
heeft gestoken dat zij fan waren van Killing Joke. Ze bonden de kat zelf de bel aan.

Ah, dat wist ik niet. Maar vind het desondanks wel wat dubbel. Alsof je een fiets van iemand steelt en aangifte gaat doen als iemand anders hem weer van jou jat.

Inderdaad niet zo ethisch...

915. The Psychedelic Furs - Sister Europe (1980)

Album: The Psychedelic Furs
Genre: saxwave



The Psychedelic Furs hebben begin jaren tachtig een paar leuke wavepophitjes gehad. Daarbij valt dit wat meer gedragen en uitgesponnen werkje Sister Europe nogal uit de toon. Het nummer staat op het titelloze debuutalbum en klinkt mede door de saxofoon eigenlijk bovenal heel erg Roxy Musicachtig. The Psychedelic Furs zijn al jaren weer bijeen, maar brengen geen nieuw werk uit. Ze belegden dit jaar zelfs een tour om hun hoogst aangeschreven album Talk Talk Talk ten gehore te brengen.

914. ABBA - Eagle (1977)

Album: The Album
Genre: zweefpop
Youtube

Een van de meest beeldende nummers ik ken. Die synthesizers worden al snel de golven van de wind en wij - de luisteraar - transformeren in die adelaar. Het is allemaal niet echt fijnzinnig en genuanceerd, maar een lekkere smartlap op zijn tijd gaat er hier gelukkig ook wel in. Verder is het natuurlijk vermeldenswaardig dat dit de favoriete ABBA-song van Hans Brouwer is. Waar is díe eigenlijk gebleven?

913. Electric Light Orchestra - Can’t Get It out of My Head (1974)

Album: Eldorado
Genre: het oog van de storm
Youtube

We blijven even in de softe troep van de jaren zeventig hangen met het voor ELO’s doen opvallend stemmige Can’t Get It out of My Head. Op een of andere manier doet dit nummer me altijd aan Imagine van John Lennon denken, maar dat terzijde. Verbazingwekkend is vooral dat het nogal omverblazerige en weinig tactvolle ELO zich hier wat bedachtzamer manifesteert. Bij veel bands gaat zo’n poging gruwelijk de mist in (daar hebben ze het begrip ‘rockballad’ voor uitgevonden), maar dat weten de heren hier toch keurig te vermijden.

912. The Flaming Lips - What Is the Light? (1999)

Album: The Soft Bulletin
Genre: dichtkunstpop
Youtube

Dit nummer zou de lijst niet gehaald hebben als ik The Flaming Lips niet had zien optreden op Primavera Sound 2011 (zie filmpje). Op The Soft Bulletin - ook niet echt mijn favoriete Lipsplaat trouwens - was de track me nooit zo opgevallen. Live kwam de dromerige poëzietekst op een of andere manier toch wat beter over. Sindsdien heb ik het nummer toch maar bij mijn Flaming Lipsfavorieten gevoegd. Op het optreden kijk ik overigens met ietwat gemengde gevoelens terug: het was goed, maar had nog veel beter kunnen zijn als de zanger niet zo applausziek was geweest en gewoon een beetje door had gespeeld.

911. Mercury Rev - Racing the Tide (1995)

Album: See You on the Other Side
Genre: dreamnoise
Youtube

Van The Flaming Lips belanden we bij een band die vaak in dezelfde adem genoemd wordt: Mercury Rev. De bands kruisten vooral vanaf het eind van de jaren negentig elkaars pad, toen ze allebei dreampop-met-ietwat-klungelige-zanger-en-zingende-zaag begonnen te maken. Toch kwam Mercury Rev van een heel ander pad af: dat van de ziedende noiserock van het debuut Yerself Is Steam. Zeven jaar later maakte de band met een andere zanger ineens een breekbare liedjesplaat. Racing the Tide komt van het derde album van de mannen en houdt het stilistische midden tussen de twee gezichten van Mercury Rev. Soms klinkt de beginperiode nog door, maar in Racing the Tide is ook al goed het nieuwe geluid te horen. En juist door de nog wat epische opzet had dit nummer dan weer bijna van The Flaming Lips kunnen zijn...

910. Koko Von Napoo - Polly (2009)

Album: -
Genre: Blondie meets hippe indie



Briljant undergroundhitje van een paar jaar terug. Koko Von Napoo is een Frans bandje dat verder geloof ik niet al te veel noemenswaardigs heeft uitgebracht, maar dit nummer is een feest voor het gehoor. Het klinkt heel erg als retro-Blondie-new wave, maar dan hipper. Verder moet ik bekennen dat me over dit gezelschap bar weinig bekend is, dus veel meer dan dit nummer van harte aanbevelen kan ik hier niet doen.

909. Fischer-Z - Battalions of Strangers (1981)

Album: Red Skies of Paradise
Genre: progwave
Youtube

Fischer-Z kan in Nederland toch nog steeds wel op een grote schare enthousiaste fans rekenen, zo ondervond ik begin dit jaar. John Watts streek zomaar ineens in Tilburg neer, en zo’n naam op loopafstand van huis laat je natuurlijk niet schieten. En zie, de man krijgt de grote zaal van 013 nog altijd aardig vol. Zonder dat het nu echt heel memorabel was, zette hij een plezierige show neer met zijn solowerk als voorprogramma voor de oude Fischer-Z-hits die hij met zijn kinderen als begeleidingsband speelde. Battalions of Strangers was de afsluiter. Verder voelde ik me in die zaal vooral erg nat achter de oren. Er werd mij zelfs gevraagd of ik ‘hier niet te jong voor was’. Nou ja zeg... en al die jochies van 15 die Led Zep luisteren dan? Dat is toch veel erger?

908. Roxy Music - Virginia Plain (1972)

Album: Roxy Music (maar officieel niet)
Genre: toeterdetoet
Youtube

Bij Virginia Plain denk ik vooral aan het magistrale, korte maar krachtige intro. Een soort stoomboot van Sinterklaas, maar dan anders. Verder mag ik me nog wel eens wat meer toegewijd aan Roxy Musics studioalbums gaan wagen, want ik heb zo het idee dat mijn 3* bij het debuut wat aan de magere kant is. Eigenlijk ben ik bij Roxy Music een beetje blijven hangen bij een paar nummers op de mp3-speler, en ik vermoed dat ik me daarmee een hoop moois ontzeg. Schop onder de eigen kont dus!

907. Queen - Death on Two Legs (1975)

Album: A Night at the Opera
Genre: rockopera
Youtube

Ja, hij staat weer op 1 hè. Bij de nauwelijks serieus te nemen collega-lijst die de Top 2000 heet. Daar wint deze twinkelende 1250 het uiteraard dik van. Toch feliciteer ik de Radio 2-collega’s met de wisseling van de wacht, want toch honderd keer liever Bohemian Rhapsody dan het oersaaie, strontvervelende en voortjengelende Hotel California. Hier geen Bohemian Rhapsody en toch al een stuk minder Queen, maar wel dit lekker voortgrommende theaterstuk Death on Two Legs. Die zijn ze Hilversum dan weer vergeten in de lijst te zetten...

906. Chrisma - What For (1977)

Album: Chinese Restaurant
Genre: Suicide light
Last.fm

We blijven nog even in de jaren zeventig hangen, maar verlaten even de gebaande paden van de bekende bands. Want Chrisma, jaja, dat is nog eens een aanrader voor menigeen op deze site. Deze Italianen behoren tot de pioniers van de new wave en synthpop. Ongeveer tegelijk met het debuut van Suicide bracht de band Chinese Restaurant uit. De plaat is qua synthgroove wel te vergelijken met deze welbekende culthelden. Ook Chrisma put uit de krautrock. De uitkomst is in dit geval geen beangstigende grafplaat, maar een luchtig en afwisselend plaatje met doorgedreven synths als een van de kenmerken. Dit nummer lijkt misschien nog wel het meest op de bekendere tijdgenoot Suicide. Ook voor mensen die die band wat te beklemmend vinden en het liever in de synthpop zoeken, is Chrisma echter een absolute aanrader.

905. Jefferson Airplane - White Rabbit (1967)

Album: Surrealistic Pillow
Genre: uit de hoge hoed



Het kan zijn dat ik me te weinig in de jaren zestig verdiept heb om er een goed oordeel over te vellen, maar Grace Slick lijkt me naast Nico toch een van de eerste vrouwen van betekenis in de rockmuziek. Zangeressen uit de jaren zestig ken ik althans vooral van de soul (in groten getale zelfs) en de folk (in iets mindere mate). In de rock kwam het volgens mij pas écht goed toen de punkgolf losbarstte. Van Jefferson Airplane houd ik het verder maar bij een paar magistrale nummers; als ik hun meesterwerk Surrealistic Pillow al behoorlijk wisselvallig vind, neem ik aan de rest me niet heel erg gaat boeien.

904. Radical Face - Welcome Home, Son (2007)

Album: Ghost
Genre: voor al uw haarscherpe foto’s
Youtube

Ja, ik kende hem écht al voor de Nikon-reclame. Sterker nog, toen Ghost in 2007 uitkwam, heb ik die een tijd behoorlijk grijsgedraaid. Dat kon-ie niet echt aan, want de haardvuurfolk van Radical Face is prachtig, maar je moet er niet te veel van binnenkrijgen. Dan krijg je een beetje hetzelfde probleem als bij de laatste slok van je chocomel: het wordt allemaal iets te klef, te zoet en te vet. Dit nummer - en trouwens ook het bijna net zo mooie Glory - blijft niettemin een liedje om te koesteren. Ondanks dat je hem nu dus wél te vaak hoort.

903. The Police - Every Little Thing She Does Is Magic (1981)

Album: Ghost in the Machine
Genre: ballenknijperpop
Youtube

Niet zozeer het beste, maar wel het meest enthousiasmerende nummer van The Police. Onweerstaanbaar refreintje vooral. Met The Police ben ik wel een beetje opgegroeid, want in mijn vroege basisschooljaren was een best-of van deze mannen zowat de favoriete afwasmuziek van mijn vader. Hij wisselde dat overigens af met de Red Hot Chili Peppers en de Cranberries. Al herinner ik me uit die tijd vooral Message in a Bottle, deze vind ik toch iets leuker.

902. Caribou - Sun (2010)

Album: Swim
Genre: zomeravonddance
Youtube

Hoewel ik niet enorm van de dance ben, vind ik Caribous laatste plaat Swim wel een fijn zomers werkje. Het eerste nummer van die plaat, Odessa, is zó aanstekelijk dat je vanzelf wel verder de trip door de rest van het album gaat maken. Bij de tweede track Sun gaat het voor mij veilige vleugje poprock er meteen af en komen we eerder terecht in het clubcircuit. Vooral die omlaagvallende wannabe-toonladders aan het einde doen het hem hier wel. Ik moet er een beetje voor in de stemming zijn, maar dan mag een feestje met Caribou gerust laat worden...

901. Pixies - Alec Eiffel (1991)

Album: Trompe le Monde
Genre: geen gekte, wel een leuke synth
Youtube

Met afstand het meest atypische Pixiesnummer dat deze lijst haalt. Toen ik hem ter beluistering voor dit stukje nog even opzette, vroeg ik me zelfs even af of hij hier terecht stond. De eerste anderhalve minuut was ik daar namelijk niet van overtuigd. Maar toen de synthwaves van het magistrale intro invielen, wist ik weer waarom Alec Eiffel deze 901ste plaats dubbel en dwars verdient. Niet de gebruikelijke Pixiesgekte hier, geen dwarse tempowisselingen, maar een harmonisch stukje dreampop dat zijn weerga niet kent.

900. Belle and Sebastian - Seeing Other People (1996)

Album: If You’re Feeling Sinister
Genre: pop-met-slechte-zanger



De kracht van popmuziek zit hem vaak in de imperfectie. Een slechte zanger hoeft dus nog niet het einde van de wereld te betekenen als het in dienst van de muziek staat. Maar wanneer is dat zo? Bob Dylan en Neil Young hebben zo’n zeurstem en daardoor trek ik hun muziek niet zo makkelijk een hele plaat lang. Bij indiebands is er vaak meer afleiding: bij de Pixies of Neutral Milk Hotel maakt het me allemaal niet zo veel uit dat de betreffende zanger er volgens het stijlboek maar weinig van bakt. Ook Stuart Murdoch is een type wordt-bij-elke-auditie-weggestuurd. Maar daar weet ik het dan weer niet zo: hij klinkt zo... saai. Mijn probleem bij veel Belle and Sebastiannummers is dat hij de melodie er als het ware uitzuigt. Gelukkig zijn er uitzondering, want hier is instrumentaal dan weer zo veel mee te neuriën dat Stuart het moeilijk nog kan verpesten. Toch ben ik nog niet echt onvoorwaardelijk om voor deze band.

899. Bel Canto - Time Without End (1990)

Album: Birds of Passage
Genre: hemelmuziek
Youtube

Als ik het goed heb bijgehouden, is Bel Canto de eerste artiest in de lijst die we voor de derde keer tegenkomen. Daarmee is Bel Canto in elk geval alvast over de helft, want het maximaal aantal nummers per artiest in deze lijst heb ik op vijf gesteld. Deze Noorse synthpoppers zijn typisch zo’n gezelschap voor deze regionen van de Twinkelende 1250. Prachtige, hemelse klanken, maar ook weer niet zo enorm revolutionair dat je ze bij de eerste honderd gaat zetten. En ze komen nog twee keer terug, want die vijf noteringen verdienen ze zeker!

898. Sparklehorse - Homecoming Queen (1996)

Album: Vivadixiesubmarinetransmissionplot
Genre: pas op! breekbaar
Youtube

Stel, je hebt een baan waarbij de radio aan staat en je zit/staat met een collega of tien in één grote ruimte. De radio staat aan. Er valt even een stilte, waardoor een zacht gitaargepluk uit de luidsprekers klinkt. Een krakende, krachteloze mannenstem begint te zingen: Homecoming Queen van Sparklehorse. Dit scenario is uiteraard fictief, want Sparklehorse komt helemaal niet op de radio. Maar áls het zou gebeuren in de hierboven geschetste setting, gaat ongetwijfeld iedereen fluisteren en op zijn tenen lopen. Er zijn niet zo gek veel nummers die je daar zo verschrikkelijk indringend toe bewegen.

897. Bonnie ‘Prince’ Billy - A Minor Place (1999)

Album: I See a Darkness
Genre: ook al zo feestelijk
Youtube

We blijven nog even in de wereld van de depressieve ba(a)rden. Voor wie daar enigszins in thuis is - of zelfs dat niet eens - behoeft Will Oldham geen introductie. Wat ik dan weer niet wist, is waarom de man zich nu eigenlijk Bonnie ‘Prince’ Billy noemt. Helaas vermeld Wikipedia niet veel spannenders dan ‘een samentrekking van diverse namen uit het verleden’, zoals de Britse troonpretendend Bonnie Prince Charlie en Billy the Kid. Ach ja, nooit gedacht dat er nog een link zou zijn tussen deze man en een Nederlands rockbandje...

896. The Stranglers - Peaches (1977)

Album: Rattus Norvegicus
Genre: proto-The Fall
Youtube

Een rammelend (post)punkgeluid met een repititief synthloopje en een fulminerende praatzang. Wie die omschrijving hoort, denkt natuurlijk al snel aan The Fall. Maar zouden Mark E. Smith en de nogal sterk wisselende zijnen niet heel goed naar The Stranglers hebben geluisterd? En dan vooral dit nummer... Soms vraag ik me zelfs af of niet het hele oeuvre van The Fall op nummer gestoeld is. Maar misschien overdrijf ik nu een beetje...

895. Philamore Lincoln - The North Wind Blew South (1970)

Album: The North Wind Blew South
Genre: hypnosefolk



Dit nummer verwierf een paar jaar geleden enige bekendheid door de cover die Headless Heroes uitbracht. Ook ik ging vanuit dat startpunt zoeken naar het origineel, en dat vind ik eigenlijk nog een stuk beter. Waar de Headless Heroesversie is ingezongen als een soort Sandy Dennynummer, is het origineel veel bedompter en psychedelischer van klank. Dat geeft het toch al prachtige folkliedje nog een mysterieus en hypnotiserend tintje. Oh ja, en wat is The North Wind Blew South toch een prachtige titel .

894. The Dukes of Stratosphear - 25 O’Clock (1985)

Album: 25 O’Clock [EP]
Genre: parodiepsychedelica
Youtube

Of we ze helemaal serieus moeten nemen, is tot op de dag van vandaag nog onduidelijk. The Dukes of Stratosphear was eigenlijk gewoon het welbekende XTC, maar dan in de hoedanigheid van een psychedelische jaren ‘60-band. Een parodie of een bloedserieuze poging om het eens over een andere boeg te gooien? Het doet er niet zoveel toe, want de Dukes-EP uit 1985 is mijn favoriete werk van The Dukes en XTC bij elkaar. Lekker over de top, en wát een songs!

893. Godspeed You Black Emperor! - East Hastings (1998)

Album: F#A# (Infinity)
Genre: MuMe-klassiekers
Youtube

Tussen alle liedjes van een minuut of vier is het lastig om dit soort stukken een bevredigende plaats te geven. Het zijn natuurlijk ook een beetje onvergelijkbare grootheden, voorzover dat al niet voor alle muziek geldt. De laatste twee, drie jaar zet ik Godspeed niet zo snel meer uit mezelf op, maar nog iets langer geleden luisterde ik een periode behoorlijk veel naar postrock. Het vermogen van de band om in lange tracks te blijven boeien en voortdurend van climax naar climax te werken, is ongeëvenaard. Waar veel postrock voor mij saai en langdradig wordt, is de opbouw bij dit Canadese vlaggenschip zo magistraal dat zo’n achttien minuten durende track er verrassend snel op zit.

892. Guided By Voices - As We Go Up, We Go Down (1995)

Album: Alien Lanes
Genre: groffe schetsen
Youtube

En zo komen we weer bij het andere uiterste terecht. Guided By Voices is in achttien minuten gemiddeld zeker tien nummers verder dan Godspeed. De liedjes zijn eigenlijk niet meer dan groffe schetsen, contouren voor een popnummer. Een album luister daarom ook weg als een soort medley of jamsessie. Het levert me nog wel eens gemengde gevoelens op, want veel van die ideetjes hadden dan best wel weer wat meer uitwerking verdiend. Maar goed, het is de charme van de band, zullen we maar zeggen. En ik ben benieuwd hoe dit volgend jaar live uit gaat pakken. Want ik ga ze zien en daar kijk ik zeker naar uit!

891. Life Without Buildings - The Leanover (2001)

Album: Any Other City
Genre: praatpop
Youtube

De Schotse indierockband Life Without Buildings bestond maar drie jaar, maar zette in die tijd in elk geval wel een volstrekt eigen geluid neer. Dat komt vooral door de zangeres die niet zingt, maar praat in melodieën. Een heel album lang vind ik dat een tikje vermoeiend worden, maar een nummer als The Leanover is een lust voor het oor. Het is moeilijk om dit in een hokje te plaatsen; het is best sexy en knuffelbaar, maar er zit ook wel weer een bepaalde agressie in het nummer. Een beetje postpunk, een beetje indie, een beetje triphop misschien zelfs... Nou ja, luister zelf maar!

890. Dead Kennedys - Holiday in Cambodia (1980)

Album: Fresh Fruit for Rotting Vegetables
Genre: new wave noiserockhardcorepunk



Fresh Fruit for Rotting Vegetables staat op zowat elk lijstje met legendarische punkplaten. Het debuut van de Dead Kennedys kwam enkele jaren na 1977, maar wordt toch als tamelijk revolutionair gezien. Het snelle, rauwe geluid vormt (deels) de basis voor de hardcorepunk en daarmee ook voor de nodige indiestromingen in de jaren ‘90 die daar weer uit putten. Aan Holiday in Cambodia is dat goed te horen. Het nummer is veel meer dan een paar agressieve maar eendimensionale punkakkoorden. En ook meer dan een donkere aanzet tot postpunk. In de tranceachtige, noisy riffs hoort de goede verstaander al Sonic Youth en Big Black opdoemen.

889. The White Stripes - Seven Nation Army (2002)

Album: Elephant
Genre: anthems
Youtube

Natuurlijk is er geen tweede Woodstock en krijgen we nooit meer een summer of love. Geen punkgolf die de wereld komt opschudden. En zelfs geen grungebeweging die de wereld kortstondig komt opschudden. Het muzieklandschap is dankzij internet veel te versplinterd geraakt voor dat soort ontwikkelingen. Vernieuwende muziek is er misschien wel meer dan ooit, maar het haalt de mainstream niet meer. Al die muziek is mooi, maar het ontbreekt ons twintigers daardoor wel een beetje aan lijfliederen. Wij hebben geen Smells Like Teen Spirit; of toch wel? Nou, deze misschien inderdaad. Want als er toch één algemeen bekend nummer is uit de jaren ‘00 dat mainstream en alternatief aan mekaar heeft weten te koppelen, is het Seven Nation Army...

888. Bauhaus - Bela Lugosi’s Dead (1979)

Album: Bela Lugosi’s Dead [EP]
Genre: net een begraafplaats
Youtube

Op zo’n prachtige plaats als 888 moet een nummer staan waar je lang van kan genieten. Bela Lugosi’s Dead is een bijna tien minuten durend brouwsel dat ik niet beter kan omschrijven dan user Joey B al deed bij de EP: “een prachtige mix van krautrock, VU-drone, The Doors en Meddle-Floyd wat dan resulteert in grofweg de eerste goth-song.” Het doet me ook wel denken aan Suicide, waarbij de synths door gitaren zijn vervangen. Muziek voor onder een griezelfilm!

887. Madensuyu - Sugar on (2006)

Album: A Field Between
Genre: Belgen die Sonic Youth doen
Youtube

Eigenlijk doe ik deze leuke Vlaamse band een beetje tekort met deze genre-omschrijving. Het is makkelijk om ze zo weg te zetten, maar Madensuyu is toch ook wel weer meer dan de zoveelste Sonic Youthkloon. Het basisingrediënt van hypnotiserende gitaren is aanwezig, maar de geluidmuren klinken bij deze band een stuk tribaler dan bij Sonic Youth. Bijna folkachtig zelfs. De tweede Madensuyuplaat D Is Done is trouwens een stuk bekender dan het debuut waarvan dit nummer afkomstig is. Mij bevalt A Field Between echter veel beter.

886. Pure Reason Revolution - Deus ex Machina (2009)

Album: Amor Vincit Omnia
Genre: electroprog
Youtube

De lelijkheid van de albumcovers staat bij Pure Reason Revolution in schril contrast met hun behoorlijk feestelijke muziek. Na een fantastische debuutplaat die ik nog altijd op handen draag (u leest daar later nog wel over) voegde PRR op de tweede plaat een stuk meer electronic bij de basisingrediënten prog en pop. Dat was even wennen, maar resulteerde toch wel in een geslaagde tweede plaat. Deze band verdient dus wel wat meer aanhang; die zou overigens net zo makkelijk onder britpopliefhebbers gevonden kunnen worden als bij het progpubliek dat er in eerste instantie vooral warm voor loopt.

Kijk, dat is nog eens een verrassing. Zou zo maar kunnen dat ik je dit album ooit getipt hebt. Heb zelf geen problemen met een heel album met die praatzangeres, en ik prijs me dan ook gelukkig dat ik hem sinds een paar maanden eindelijk op cd heb weten te bemachtigen .

Dit verkapte compliment aan jezelf moet ik helaas toch tegenspreken... Ken het nummer van een Rough Trade Shops-verzamelaar... Sorry!

885. The Kinks - Sunny Afternoon (1966)

Album: Face to Face
Genre: laaaaaaaaaaidback



Net als Lola een paar jaar later vind ik dit nummer een tikje atypisch voor The Kinks, die toch meestal een versnelling of twee hoger staan afgesteld. Persoonlijk heb ik The Kinks eigenlijk nog hoger zitten dan The Beatles. Ze zijn minstens zo veelzijdig - draai You Really Got Me eens na dit nummer - en de liedjes vind ik persoonlijk vaak net even leuker. Toch blijft The Kinks vooral de band van het anekdotische popliedje met vrolijke twist: het Blur van de jaren zestig eigenlijk .

884. Get Well Soon - If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting (2008)

Album: Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon
Genre: shoot baby shoot!
Youtube

Duits bandje dat op het hier aangehaalde album zowat kampioen is in het oproepen van associaties. Het ene nummer is net Radiohead, dan komt ineens Calexico de hoek om kijken en in de volgende track is het Beirut dat de kop opsteekt. Dit nummer had dan weer zo van Madrugada kunnen zijn, ook omdat de zanger na een kleine Thom Yorke-imitatie ineens in de lagere regionen van zijn stembereik belandt. Toch ben ik juist op dit nummer de laatste tijd wel een beetje verliefd. Het is typisch van die muziek voor onder een zwart-witfilmpje, eigenlijk .

883. Dexys Midnight Runners - Tell Me When My Light Turns Green (1980)

Album: Searching for the Young Soul Rebels
Genre: jankfeestsoul
Youtube

Dexys Midnight Runners. Inderdaad ja, die van Come on Eileen. Maar de band van voorman Kevin Rowland is veel en veel meer dan een one hit wonder. Het debuutalbum vind ik zelfs behoorlijk overdonderend en magistraal: soul met punkattitude. Met de jankstem van Kevin Rowland en minstens een half blaasorkest creëert deze band zijn eigen unieke eilandje in de pophistorie. Tell Me When My Light Turns Green is een typisch nummer voor de debuutplaat: een tikje manisch depressief en prettig bombastisch.

882. The Veils - One Night on Earth (2006)

Album: Nux Vomica
Genre: wolven huilen, vogels zingen
Youtube

The Veils zijn natuurlijk een van de bekendere namen van de laatste jaren. Na zijn debuut The Runaway Found schopte voorman Finn Andrews zijn hele begeleidingsband eruit. De tweede plaat klonk minder Britpop en meer Nick Cave, wat mij betreft een flinke verbetering. One Night on Earth is misschien niet de meest vanzelfsprekende track, maar een single als Advice for Young Mothers to Be vind ik dan weer een beetje aan de flauwe kant. Het echte dreigende werk doen Cave en 16 Horsepower dan weer beter, dus misschien is dit wel de gulden middenweg die ik opzoek. Heerlijk popliedje, dat is zeker.

881. Tom Waits - Kommienezuspadt (2002)

Album: Alice
Genre: neue Deutsche polka
Youtube

De eerste zes nummers van Alice vind ik Tom Waits op zijn allerbest. Zijn beste nummer, het intens tragische Poor Edward, staat erop. De afwisseling van dat soort dramaballads en de gekte van de uptempopolka’s is nog indringender dan op Rain Dogs. Jammer dat de plaat na dat memorabele begin zo inzakt. De gekte stopt Waits op Alice vooral in dit nummer. Kommienezuspadt ziet er als titel een beetje onooglijk uit, maar de boodschap is duidelijk zodra de plaat op staat: ‘komme nie zu spät/zei punktlich’. Tel daarbij een heerlijke saxofoon op en je hebt een wereldnummer. Voor je het weet ga je er zo in op dat je te laat op je volgende afspraak verschijnt .

Oh, da's dan wel apart. Heb hem een tijdlang in m'n top 10 gehad en heb hem meerdere mensen getipt, o.a. op soulseek. Dus ik dacht dat je hem daar wel van zou kennen.

880. Animal Collective - Grass (2005)

Album: Feels
Genre: we doen er een dansje bij
Youtube

Animal Collective is de laatste jaren toch wel een behoorlijk constante factor. Slechte platen lijkt dit dierengezelschap niet te maken: ‘t is ietwat vermoeiend om de hele dag naar te luisteren, maar er zitten toch altijd wel weer een paar vage, maar onverwoestbare zomerstormen tussen. De vier noteringen van Animal Collective in deze lijst komen dan ook van vier verschillende platen, dat wil ook wel wat zeggen. Grass is een relatief kort nummertje, maar die tijd wordt dan ook ten volle benut. Dit walst als een wervelwind over alles en iedereen heen. Voor al uw feesten en partijen!

879. George Baker Selection - Little Green Bag (1969)

Album: Little Green Bag
Genre: hoempapa
Youtube

De heren van Kopspijkers zeiden het al toen ze zich als One Day Fly in de hitlijsten begaven: hè, George Baker?!?! Jazeker dus, want met Animal Collective zijn we toch al in een wat jolige stemming, nietwaar. Toch is het een bloedserieuze zaak dat dit nummer in deze lijst staat. Dat onweerstaanbare basintro maakt verdere uitleg overbodig. Dit nummer wordt al te vaak weggelachen.

878. The Auteurs - How Could I Be Wrong (1993)

Album: New Wave
Genre: songwriters
Youtube

The Auteurs zijn altijd een beetje in de kantlijn van de Britse popmuziek blijven hangen. Bij het debuut New Wave, waarvan ook How Could I Be Wrong afkomstig is, werd de band een grote toekomst voorspeld. Waarom die er vervolgens niet bleek te komen, is me eigenlijk een raadsel, want de opvolger is minstens zo sterk. The Auteurs klinken er bovendien Brits genoeg voor. Toch vind ik ze moeilijk in een traditie te plaatsen, zoals je bijvoorbeeld Bowie op Suede kunt plakken en The Kinks op Blur. The Auteurs putten uit de jangle pop, maar leunen wat meer achterover dan The Smiths deden en doen bovendien meer akoestisch.

877. Midlake - Winter Dies (2010)

Album: The Courage of Others
Genre: op het berenvel voor het haardvuur
Youtube

Midlake bracht met The Courage of Others vorig jaar een ongelooflijke geitenwollensokkenplaat uit die een jaar of veertig in een tijdmachine leek te hebben doorgebracht. Draai een willekeurig nummer van die plaat en je waant je in een sprookjesachtig retrofolklandschap. De 11 nummers zijn allemaal even wonderschoon. Maar er is een probleem: het geheel is minder dan de som der delen. Bovendien is het eerste nummer (die komt nog) zo magistraal dat je het hele album erin kunt samenvatten. Het tweede nummer (deze) is fijn om de spontaan opengezakte mond nog even in die plooi te houden, maar daarna gaat het toch echt een beetje vervelen helaas... Misschien is de plaat wel té goed.

876. The Prodigy - Out of Space (1992)

Album: Experience
Genre: reggae met een hanenkam
Youtube

De tweede artiest die zijn derde notering nu al in deze lijst ziet verschijnen (nou ja, zou kunnen zien verschijnen, mochten ze meelezen ). Waar Bel Canto hogerop wel terugkomt, is The Prodigy na deze bonte mix van eurodance en reggae uitgerangeerd. De bekende sample is trouwens afkomstig uit het nummer Chase the Devil van Max Romeo. Ook dat staat trouwens op het lijstje: binnenkort eindelijk eens wat reggaeklassiekers doornemen.

875. Felt & Elizabeth Fraser - Primitive Painters (1985)

Album: Ignite the Seven Canons
Genre: hé, ze zingt een verstaanbare tekst



Felt is een hier op MuMe nogal vergeten hoekje van de Britse popmuziek uit de jaren tachtig. En dat terwijl Stuart Murdoch ze als grote inspiratiebron noemt voor Belle and Sebastian. Dat is ook wel te horen trouwens, want Felt-zanger Lawrence Hayward lijkt zelfs qua zang een beetje op zijn opvolger. En op Bob Dylan trouwens, maar die kan ook al niet zingen. Dylaneske britpop is dan ook de beste omschrijving die je op Felt kan loslaten. In dit nummer doet dan voor de verandering wel een engelenstem mee, namelijk die van Liz Fraser van de Cocteau Twins. Hayward wordt er uiteraard helemaal uitgezongen, een concept dat ook Belle and Sebastian met Lazy Line Painter Jane nog eens zou toepassen...

874. Scars - David (1981)

Album: Author! Author!
Genre: tribale hoezenpunk
Youtube

Author! Author! van Scars moet welhaast de meest verwarrende platenhoes aller tijden zijn. Want wie de cover bekijkt, vermoedt toch in elk geval dat deze band van een continentje zuidelijker afkomstig is... Niets is minder waar, want Scars maakte een van de vele topalbums uit 1981, toch het hoogtijjaar (hé, een woord met twee j’s achtereen, dat tik je ook maar zelden) van de postpunk. De band klinkt lekker rauw en direct, zonder ingebouwde galmlaag, maar gewoon recht in het gezicht. Een beetje Wire en The Fall komt er wel in terug, maar ook een beetje ska. Al met al is Scars - ondanks naam en hoes - best aan de poppy kant. In een ziedende variant dan wel, want wat kunnen ze heerlijk uit de hoek komen met die gitaarversnellingen!

873. The Clash - The Guns of Brixton

Album: London Calling
Genre: Jamaica in Londen
Youtube

Nu de term ska is gevallen, kunnen we direct wel door met The Clash. Een van de grote namen uit de punk natuurlijk, al kun je je afvragen hoeveel punk (muzikaal dan, over attitude praten we even niet) er nog op London Calling staat. De plaat heeft me nooit helemaal gegrepen; ik vind hem toch wat eendimensionaal en geef dan eerder de voorkeur aan het voor mijn gevoel wat meer verfijnde Wire. Maar toch: leuke pop-, punk- en reggaedeuntjes genoeg. In die laatste categorie valt The Guns of Brixton natuurlijk .

872. Blue Öyster Cult - Flaming Telepaths (1974)

Album: Secret Treaties
Genre: classic rock met orgeltje
Youtube

Blue Öyster Cult kennen we uiteraard vooral van (Don’t Fear) the Reaper, maar deze mag er ook zijn. Flaming Telepaths is het soort melodieuze classic rock dat er ook bij mij wel ingaat. Goede openingsriff en een heerlijk orgeltje dat er af en toe al doorheen komt fietsen, maar pas echt losgaat in een spacy synthesizersolo dat dit nummer ineens heel ver boven de middelmaat uittorent. Bovendien vormde het nummer de inspiratiebron voor wat mij betreft de mooiste cover ooit, namelijk die van Espers. Maar daar hoort u later nog van...

871. Crystal Antlers - Time Erased (2009)

Album: Tentacles
Genre:
Youtube

We kwamen net al Dexys Midnight Runners tegen. Dit is net zoiets, maar dan on speed en acid. De genreomschrijming van itchy is de best denkbare samenvatting van de debuutplaat van Crystal Antlers. Je moet ervan houden, maar overdonderend is het zeker. Ook live, al heb ik dat maar even mee kunnen krijgen. Drie jaar geleden stonden ze in Barcelona, maar dan wel deels tegelijk met Throwing Muses. Jammer, want in de twintig minuten die ik meekrijg was de storm van op plaat uitgegroeid tot een orkaan op het podium.

Nu is voor deze prominente moog 'orgeltje' natuurlijk wel een wat misplaatst dimunitief...

Ik had beter moeten weten. Het instrumentarium van de classic (of prog-)rocker mag je niet als orgeltje wegrelativeren

als je dat maar weet

870. Roger Sanchez - Another Chance (2001)

Album: First Contact
Genre: house met een klein hartje



Een van de leukste dancenummers uit de categorie jeugdsentiment. Maar dat niet alleen, de op en top melancholische clip maakt het nummer nog net even mooier dan het al is. Hoofdpersoon is een zeer charmant meisje dat een enorm rood hart bij zich draagt. Maar met een groot hart ziet niemand haar staan. Ze mag de winkel niet binnen, iedereen op straat loopt pal langs haar heen. Als haar grote rode hart als door een wonder in een klein hartje verandert, heeft ze meteen een date met een leuke jongen. Het geluk lacht haar even toe, tot haar hart de volgende dag weer gewoon groot is. Ik moet er weer bijna een beetje van huilen...

869. Rage Against the Machine - Killing in the Name

Album: Rage Against the Machine
Genre: salonfähige metal
Youtube

Omdat ik laatst stiekem de hele week met het zinnetje ‘And now you do what they told you’ in mijn hoofd liep, heb ik deze RATM-klassieker toch nog maar even in de lijst geschoven. Als het nummer soft genoeg is om de Engelse nummer 1 met Kerst te worden en de Top 2000 te halen, dan moet ik toch ook maar even mijn permaban voor metalnummer opheffen. Lekker agressief feestnummer natuurlijk ook wel, dus ja, een verdiende entree in deze lijst!

868. Joy Division - Twenty Four Hours (1980)

Album: Closer
Genre: party people
Youtube

Het valt me altijd op dat Joy Division op Closer behoorlijk anders klinkt dan op Unknown Pleasures. Op het debuut klinkt de band nogal dof, een jaar later komt de kenmerken postpunkgalm van bands als The Chameleons ineens om de hoek kijken. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze een beetje geluisterd hebben naar nummers als I Should Have Known Better en A Touching Display van Wire. Want 154 is niet alleen een van mijn favoriete platen, het is ook een stijlkaart voor de new wave en (post)punk. Al kun je ook dat van die galm misschien wel weer in twijfel trekken: want klinkt 30 Seconds over Tokyo al niet een beetje zo...? Ik neem het Ian Curtist en de zijnen geenszins kwalijk trouwens, want de sound van de tweede plaat bevalt me een stuk beter.

867. CocoRosie - Terrible Angels (2004)

Album: La Maison de Mon Rêve
Genre: boerderijdierenpop
Youtube

Tot de echte CocoRosie-enthousiastelingen behoor ik niet, maar de eerste plaat van de zussen Casady bevalt me wel. Vage, maar toch frisse liedjes die maar moeilijk in een stroming te vatten zijn. Het is een beetje folk, een beetje triphop, een beetje pop, een beetje electronic, een beetje rare geluiden. Probleem is wel dat mijn spanningsboog voor dit soort muziek nogal kort is. Typisch iets voor een aangename verrassing op de shufflestand, maar een heel album achtereen? Dat gaat na een kwartier toch een beetje langs me heen...

866. Tuxedomoon - No Tears (1978)

Album: No Tears [EP]
Genre: krautrock op 45 toeren
Youtube

Tuxedomoon is altijd al een band geweest met een flinke pioniersgeest. Eind jaren zeventig meldden ze zich aan het front met creepy, maar dansbare new wave met een hoge krautrock-on-speedfactor. Via allerlei omwegen hebben ze zich zelfs aan een soort neoklassiek stuk gewaagd. Ergens tussen die extremen ligt hun beste werk, met het fantastische Desire als absoluut hoogtepunt. Het vroege werk is iets minder extreem bijzonder, maar een nummer als No Tears zal menig postpunkliefhebber goed smaken.

865. The Decemberists - Yankee Bayonet (I Will Be Home Then)

Album: The Crane Wife
Genre: indieduetten



Stiekem heb ik toch aardig wat duetten in deze lijst staan. Meestal in de combinatie man/vrouw, want die twee verschillende stemmen kunnen elkaar vaak prachtig aanvullen. Maar wie is er dan het sterke geslacht? Meestal de vrouw: neem het vorige duet uit deze lijst er nog maar eens bij. Elizabeth Fraser zingt de zanger van Felt er op Primitive Painters aan alle kanten uit. Niet erg, want dat heeft zijn charme. Andersom kan echter ook. Want zeg nou zelf: die zangeres van The Decemberists kan gewoon echt niet zingen, in tegenstelling tot Colin Meloy met zijn prettig snerpende stem.

864. Gazpacho - Dream of Stone (2007)

Album: Night
Genre: zweefprog
Youtube

Het Noorse Gazpacho brak na een paar albums in de marge in 2007 enigszins door met zijn vierde plaat Night. Die titel dekt de lading volledig, want de lome progrock - enigszins in de geest van Marillion-met-Hogarth - komt het beste tot zijn recht in het pikkedonker. Het is prog zoals ik het wél graag hoor. Geen geforceerd gesoleer, maar melodieuze muziek die de tijd neemt om tot mij door te dringen. De nummers mogen best lang zijn - dit openingsnummer duurt 17 minuten - maar zijn niet lang omdat het moet. Want als het zover komt, is progrock het vervelendste genre dat er bestaat.

863. The Black Heart Procession - We Always Knew (2000)

Album: 3
Genre: nachtelijke prairierock
Youtube

Toen ik eerder dit jaar na het Primavera Sound Festival in Barcelona in Nederland terugkeerde, was ik muzikaal even compleet verzadigd. Pulp gaf er een nu al legendarisch concert dat ik me ook over 30 jaar nog zal herinneren als de dag van gisteren. Verder maakte nog een hele waslijst aan bands grote indruk, van Swans tot Mercury Rev en van Public Image Ltd. tot Galaxie 500. Maar ja, toen ik net een dag terug was, trad The Black Heart Procession in Eindhoven op. Een van mijn favoriete bands, dus wat doe je dan, met enige tegenzin? Je gaat toch maar, omdat ze een van je favoriete nummers hebben gemaakt. Als je dat op loopafstand van je werk misloopt, sla je jezelf per slot van rekening ook voor de kop. En hoewel dat ene nummer niet kwam, heb ik er geen spijt van gehad. Ze waren slechts als tweemansband, en het werd een intiem concert dat zich met de beste herinneringen in Barcelona kon meten. En dit nummer speelden ze gelukkig wel.

862. Radůza - Zárivý Prostor (Téma)

Album: V Salonu Barokních Dam
Genre: République Tchèque, douze points!
Youtube

Tsjechisch is niet echt de aangewezen taal om in te gaan zingen als je internationale roem wil vergaren, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de muziek van zangeres Radůza de moeite niet waard is.Sterker nog: met V Hore en V Salonu Barokních Dam nam ze wat mij betreft twee absolute topplaten op. V Hore (2005) staat vooral in het teken van ziedende en bloedserieuze accordeonballads die ondanks dat ik er niets van versta heel veel urgentie uitstrale. De opvolger bevat wat meer piano en is wat frivoler. Radůza vermengt Oost-Europees aandoende wijsjes moeiteloos met Franse chansons. Je zou haar een combinatie tussen de Tsjechische Tom Waits en Manu Chao (de voertaal is Tsjechisch, maar ze zingt alleen op V Hore al ook in het Frans, Italiaans, Pools, Russisch en Noors).

861. Blonde Redhead - (I Am Taking out My Eurotrash) I Still Get Rocks off (1995)

Album: La Mia Vita Violenta
Genre: zuchtnoiserock
Youtube

Blonde Redhead heeft in het laatste decennium de nodige successen geboekt met een paar shoegazeachtige popplaten. Die sound bevalt mij prima, maar ook het oudere werk is de moeite waard. In de jaren negentig zocht de band het namelijk veel meer in de Sonic Youthhoek. Toch is een nummer als I Still Get Rocks off allerminst een schaamteloze kloon van ‘s werelds bekendste noiserockband. De zucht- en steunstang van zangeres Kazu Makino is hier nadrukkelijk aanwezig. Dat maakt het hele bandgeluid wat klungeliger en minder gestroomlijnd dan de band die toen nog als een grote broer was.

860. The Clean - Point That Thing Somewhere Else (1981)

Album: Boodle Boodle Boodle [EP]
Genre: Nieuw-Zeelandse (g)ruisrock



Nu we het bij nummer 861 toch al over Sonic Youth hadden: ten tijde van dit nummer stond die band nog in de kinderschoenen. Dat gold overigens ook voor het Nieuw-Zeelandse The Clean, dat samen met een aantal andere bands op het label Flying Nun begon op te komen. De gruizige gitaarriff die het fundament onder dit nummer vormt, klinkt eigenlijk al verrassend Sonic Youthachtig. Toch staat deze band niet zozeer in de traditie van de no wave en noiserock, maar meer in die van psycedelische rock, Beatles en Stones. En dat er in de jaren tachtig veel goeds werd gemaakt aan de andere kant van de wereld, vermeld ik daar graag nog een keertje bij.

859. The Beatles - Norwegian Wood (1965)

Album: Rubber Soul
Genre: Ambachtelijke popliedjes
Youtube

Zo rollen we mooi van het een in het ander, want de term Beatles viel in het vorige stukje en jawel hoor: daar staan ze. Norwegian Wood is toch wel een beetje de blauwdruk van het Beateleske popliedje. Als je het Beatleswerk van voor Rubber Soul terughoort, klinkt dat nu heel erg jaren zestig. Dat wil nog niks zeggen over de kwaliteit, maar een nummer als Norwegian Wood staat boven het tijdsgewricht. Vaak hoor je bij bands uit later tijden zinnen als: ‘dit had een nummer van de Beatles kunnen zijn.’ Laten we het nu eens omdraaien: Norwegian Wood had net zo goed van Crowded House kunnen zijn. 1965, 1992 of 2011? Het is hier nauwelijks te horen.

858. The Jam - Town Called Malice (1982)

Album: The Gift
Genre: pa pa pa pa pa pop
Youtube

1982: ik was er niet bij, maar dat moeten nog eens tijden zijn geweest. De tijd waarin The Jam en The Stranglers in een verwoede strijd waren gewikkeld of Town Called Malice of Golden Brown de toppositie in de Britse charts zou bereiken. En waarbij de platenmaatschappij van The Stranglers verbolgen was over het feit dat er van Town Called Malice twee versies waren die voor de hitlijsten allebei meetelden. Wat een geweldig luxeprobleem, want twee van zulke goede nummers staan er al jaren niet meer bovenaan de hitlijsten. Laat staan tegelijk.

857. New Model Army - Green and Grey (1989)

Album: Thunder and Consolation
Genre: overgangsplaten
Youtube

New Model Army is een band waar ik me nog nooit echt in verdiept heb, maar de wondere wereld van de MuMe-Ladder levert natuurlijk nog wel eens een leuke ontdekking op. Vandaar deze notering voor Green and Grey, een nummer dat typisch aan het einde van de jaren tachtig past. Het is maar net wat voor oren je erbij op zet: je kunt het horen als een late vertegenwoordiger van de postpunk, maar ook als een vroege uitspatting van de alternatieve rock uit de jaren negentig.

856. Europe - The Final Countdown (1986)

Album: The Final Countdown
Genre: lange haren, snel thuis
Youtube

The Final Countdown mag dan als verschrikkelijk fout te boek staan, ik hoor hem toch honderd keer liever langskomen dan een groot deel van de andere platgedraaide Top-zoveel-aller-tijdenmuziek. De welbekende keyboardriff komt mij ondanks verwoede pogingen om hem kapot te draaien nog steeds niet de neus uit. En dus krijgt Europe gewoon een welverdiend plaatsje bij mijn 856 favoriete nummers aller tijden...

855. Low - (That’s How You Sing) Amazing Grace (2002)

Album: Trust
Genre: (s) l o w c o r e



Low weet toch verrassend boeiend en afwisselend te blijven voor een band die in essentie toch elke keer weer hetzelfde kunstje vertoont. Want het hoofdbestanddeel van elk Lownummer is toch al sinds het debuut een voortslepende gitaar, trage maar subtiele drums en de serene zang van meestal Alan Sparhawk en soms Mimi Parker. Toch is de klankkleur op elke plaat weer net wat anders, waardoor een niewe Lowplaat ook na ruim 15 jaar nog iets blijft om naar uit te kijken. En dat alleen al is eigenlijk razend knap.

854. Cat Power - Cross Bones Style (1998)

Album: Moon Pix
Genre: vrouwen met ellende
Youtube

Ergens in het rijtje met PJ Harvey en Lisa Germano hoort ook deze Chan Marshall thuis. Onder de naam Cat Power maakt ze vrij minimalistische indierock. Dat in een niet al te hoog tempo - hoewel iets minder loom dan Low - en vooral met een behoorlijk rauwrandje. Want Chan scheen ten tijde van deze plaat niet al te gelukkig te zijn (aan de drank, u kent het wel), en zoals bekend komt daar mooie muziek van.

853. Ride - Leave It All Behind (1992)

Album: Going Blank Again
Genre:
Youtube

Het kan komen doordat het de eerste shoegaze was die ik ooit luisterde, maar voor mijn gevoel is Ride toch een beetje het hart van die muziekstroming. Waar van de grote bands My Bloody Valentine helemaal aan de noisy kant zit en Slowdive juist uit het dromerige vaatje tapt, zit Ride daar midden tussenin. Leave Them All Behind is voor een shoegazeband vermoedelijk de best denkbare manier om een album te openen. Al is dat album (Going Blank Again) wel wat wisselvalliger dan voorganger Nowhere.

852. Pet Shop Boys - It’s a Sin (1987)

Album: Actually
Genre: homopop
Youtube

De Pet Shop Boys stonden vorig jaar ook op Primavera Sound. Dat is op zich leuk en het stukje dat ik ervan hoorde klonk ook best aardig. Maar het had ook een nadeel. Als ik aan niet muzikaal gelijkgestemde vrienden moest uitleggen naar wat voor festival ik ging, viel ik ineens genadeloos door de mand. Want de conversatie gaat dan vaak van: ‘wat voor bands staan daar dan?’ ‘Nou, ken je Sonic Youth? Built to Spill? Shellac?’ ‘Nee, noem nog eens wat namen...’ ‘Eh... de Pet Shop Boys?’ ‘Oh, is dat zó’n festival...’. En toch is het grappig dat er in de Primavera-doelgroep blijkbaar consensus is dat dit duo in de categorie ‘goed fout’ valt. Want ja, dit soort hitjes zijn ook inderdaad onweerstaanbaar.

851. Spider Murphy Gang - Skandal im Sperrbezirk (1981)

Album: Dolce Vita
Genre: belpop uit Duitsland
Youtube

Spider Murphy Gang begon ooit met rock ‘n’ rollcovers, maar vergaarde al snel bekendheid als huisband van de Beierse regionale omroep. Met Skandal im Sperrbezirk werd de band zelfs in Nederland bekend. Een leuk popnummertje waar bovendien het prachtige Duitse woord Sehnsucht nog eens in voorkomt. Skandal im Sperrbezirk gaat dan ook over telefoonseks, met Rosie wel te verstaan.

850. The Doors - People Are Strange (1967)

Album: Strange Days
Genre: niet gek



Ik ben een nogal atypische Doorsfan (hoewel fan misschien een wat te groot woord is). Waar de meesten een voorliefde hebben voor onder meer het lang uitgesponnen The End, vind ik dat werkelijk een draak van een nummer. Ik kan alvast verklappen dat-ie in mijn Ladderlijstje op plaats 32 van de 32 komt. De kleine, bijna achteloze popliedjes van vaak nog geen drie minuten bevallen me een heel stuk beter. People Are Strange is daar een prachtig voorbeeld van.

849. Kelis - Caught out There (1999)

Album: Kaleidoscope
Genre: haatarrenbie
Youtube

Tussen alle zwijmelhitjes van R. Kelly en aanverwanten was dit een positieve uitschieter binnen de R&B uit mijn jeugdsentimentjaren. Want hier geen kleffe pseudosoul, maar een flinke portie agressie die bij dit soort muziek vaak ofwel ontbreekt, ofwel volstrekt ongeloofwaardig overkomt. En het knalt ook nu nog lekker uit de speakers. Een vraagje aan de kenners: heeft Kelis net zoiets als Michael Jackson zegt te hebben? Kan me herinneren dat ze ten tijde van dit nummer nog gewoon een negerin was, maar daarna werd ze met de clip witter...

848. The Cure - A Forest (1980)

Album: Seventeen Seconds
Genre: and again and again
Youtube

Van origine niet een van mijn Cure-favorieten, maar ik begin dit visitekaartje van de band toch wel steeds meer te waarderen. The Cure is een band met een paar gezichten die me niet altijd even goed bevallen. De speelse punkpop van het debuut gaat er altijd wel in. Op latere platen klinkt The Cure soms melancholisch, waarbij ze me soms wat te dweilerig en gelaten worden. De vechtend-ten-ondersound van Pornography vind ik zelfs vervelend. Als ze zich op het snijvlak bevinden, hoor ik The Cure het liefst. A Forest voldoet aan dat criterium.

847. Echo & The Bunnymen - The Killing Moon (1984)

Album: Ocean Rain
Genre: wave met een vleugje folk
Youtube

We gaan nog even verder op de weg van de (MuMe-)klassiekers uit de jaren tachtig. Net als voor A Forest geldt voor The Killing Moon dat het niet mijn absolute persoonlijke favoriet is van de band, maar dat ik het wel tot de beste nummers reken. Het is tevens de vervolmaking van de ontwikkeling die de band van de eerste naar de vierde plaat heeft doorgemaakt: van wat doffe postpunk naar sprankelende wave met een vleugje folk.

846. The Last - She Don’t Know Why I’m Here (1978)

Album: L.A. Explosion! (niet op MuMe)
Genre: psychedelische wave
Youtube

Op het snijvlak van The Doors, Elvis Costello en The Cramps komen we deze psychedelische uitspatting van The Last tegen. De band uit Los Angeles kwam uit de eerste golf aan new wavebands, maar klonk waarschijnlijk toen al retro. De jaren zestig zijn hier namelijk ook alom aanwezig. Ik oordeel overigens alleen op basis van dit nummer; meer ken ik niet van dit gezelschap en hoe ik dit nummer ken ben ik eigenlijk ook alweer vergeten...

845. Neil Young - Like a Hurricane (1977)

Album: American Stars n Bars
Genre: gitaarorkaan



Veel grote namen ineens bij de laatste nummers. Na The Doors en The Cure komt Ome Neil nog eens langs. Ditmaal geen klein akoestisch liedje, maar een Youngsong met een hoop gitaargesoleer. Dat staat me vaak niet zo aan, maar hier steekt wel leuk af tegen het verder ontwapenend lompe liedje. Je verwacht dat zo’n nummer ook op een enigszins memorabel album staat, maar daar is in dit geval gek genoeg geen sprake van.

844. Three Mile Pilot - Ruin (1997)

Album: Another Desert, Anorther Sea
Genre: Pinback met een zwart hart
Youtube

Three Mile Pilot is de band waar zowel Pinback als The Black Heart Procession uit ontsproten is. Nu zijn dat twee bands die behoorlijk verschillend klinken: Pinback maakt vrij lichtvoetige indiepop met catchy gitaarlijntjes, The Black Heart Procession is van de slepende, zwaar op de hand zijnde doomfolk. Het grappige is dat bij het moederschip die twee verschillende invalshoeken zich prima laten verenigen. De coupletjes zijn in dit nummer bijvoorbeeld typisch Pinback, maar het drama in het refreintje komt zelf.

843. Public Enemy - Rebel Without a Pause (1988)

Album: It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back
Genre: best stoer
Youtube

Ik wil er nog wel eens atletiekambities op nahouden. In zo’n geval scheur ik het liefst over een baan, maar voor een redelijke middenafstand zijn ook saaie duurloopjes onontkoombaar. Dat moet dus maar, en zeker in de winter is muziek dan een fijne afleiding. Zo loop ik graag op postpunk, maar misschien moet ik ook maar eens een hiphoplijstje samenstellen. Want toen deze laatst langskwam, ging ik toch net even een stapje harder...

842. The Beach Boys - Sloop John B (1966)

Album: Pet Sounds
Genre: meezingers
Youtube

Oei. Het is bijna pijnlijk om te zien door wie dit nummer in het verleden allemaal is uitgevoerd. Op de eerste pagina aan Youtuberesultaten vinden we onder meer het Warmonds Schippertjeskoor, De Likkebaerden Rosmalen, Shantykoor Blankenberge en Muiterij Kantje Boord terug. Ik heb ze niet geluisterd en had hierna ook geen zin meer om verder te zoeken. Maar verder is het wel een leuk nummer, natuurlijk. Voor bij het kampvuur.

841. Blondie - X Offender (1976)

Album: Blondie
Genre: Monroe goes punk
Youtube

Gek eigenlijk, dat dit nummer niet wat meer de status van een klassieker heeft. Kennelijk werd de wereld pas bij Denis wakker, terwijl dit nummer toch alles (meer dan het niet al te bijzondere Denis) heeft. Het is net wat pittiger en punkachtiger dan de bekendste Blondienummers, maar juist daarom meer revolutionair. Temeer daar het nummer nog van voor 1977 stamt.

840. Misfits - Where Eagles Dare (1978)

Album: Misfits (verzamelaar)
Genre: vampiers, zombies en rock ‘n’ roll



Misfits schijnt horrorpunk te maken; is het dan erg als ik er eerder vrolijk dan bang van word? Want de punksongs van Glenn Danzig en co zijn bovenal erg aanstekelijk en energiek. Leuk voor feesten en partijen bovendien, want het meezing- (wat zeg ik... schreeuw-) gehalte is torenhoog. Ook wel leuk om dit op je begrafenis te laten draaien, eigenlijk!

839. Tori Amos - Winter (1992)

Album: Little Earthquakes
Genre: sprookjesballads
Youtube

De overgang van Misfits naar Tori Amos moet toch welhaast de meest abrupte van deze hele lijst zijn. Little Earthquakes is niet alleen een hoogtepunt in het mooie vrouwenstemmengenre, het is ook nog eens een veel afwisselender plaat dan de meeste van haar collega’s ooit zullen maken. Zo is een nummer als Crucify veel meer pop met ballen, terwijl deze stemmige ballad eerder de weg bereidt voor de wapperendejurkengothicmetal van pakweg Within Temptation.

838. Michel Fugain & Le Big Bazar - Le Printemps (1976)

Album: Numéro 4
Genre: volksdansjes
Youtube

De visioenen van Franse dorpsbewoners die gearmd een dansje doen op de dorpsbraderie zijn hier net van de lucht. Nou, doe mij maar zo’n feestje dan. Dit kan zowel op het TROS Muziekfeest als op mijn toekomstige bruiloft, mocht die er ooit komen. Verder hoop ik dat die twee verschijnselen in alles van elkaar verschillen, dus dat wil wat zeggen...

837. The Monochrome Set - The Etcetera Stroll (1980)

Album: Strange Boutique
Genre: ringtones avant-la-lettre
Youtube

Ergens in de wat minder donkere krochten van de jarentachtigpostpunk vinden we The Monochrome Set. De band combineert rammelende postpunkriffs en XTC-achtige popwendingen met een retro gitaargeluid waarin een flinke scheut The Shadows verstopt zit. Juist in de instrumentaaltjes zijn deze mannen (hoewel, mannen... er stond bij het concert een matig verklede travestiet achter de toetsen) op hun best. Jammer dat de geluidskwaliteit van hun plaat The Strange Boutique wat matig is, want goed is-ie zeker.

836. Catatonia - I Am the Mob (1998)

Album: International Velvet
Genre: poetspop
Youtube

Zo’n Top 2000 op de achtergrond aan is bij vlagen best leuk, maar soms heb je de behoefte aan iets ontdeugenders dan de brave middle-of-the-roadmuziek die er langs komt. De lijst mist duidelijk een Catatonia-factor. Muziek die niet ver buiten de lijntjes kleurt, maar je wel uit de permanente hotelzeepjestoestand haalt. Iets met een beetje een vals Welsh accent, een zangeres die aan de drank is en lekker over-the-top ongecompliceerde popliedjes zingt, bijvoorbeeld.

835. Richard Hell & The Voidoids - Love Comes in Spurts (1977)

Album: Blank Generation
Genre: classic punk



Richard Hell is een van de eerst actieve punkers op Amerikaanse bodem. Hij maakte in de beginjaren deel uit van het veel bekendere Television, maar ging al voor de doorbraak zijn eigen weg. De verwantschap tussen Television en Richard Hells eigen werk is overigens goed te horen: beide bands klinken behoorlijk classic rockachtig. Maar waar Television vooral een band is van, zoals oud-MuMe-user Harald ooit omschreef, geile guitarre duelle, klinkt Hell wat directer en meer als pure punk.

834. Sunset Rubdown - The Mending of the Gown (2007)

Album: Random Spirit Lover
Genre: snelwegindie
Youtube

Sunset Rubdown is een van de projecten van de productieve Canadees Spencer Krug. De band heeft patent op chaotische, drukke, maar vooral ook erg warmbloedige indierock. Denk aan Arcade Fire, maar dan een tandje geflipter en - vind ik - ook met veel betere songs. The Mending of the Gown is het openingsnummer van de plaat Random Spirit Lover. De nog sterkere opvolger Dragonslayer heeft overigens een nog betere eerste track, maar daarover later meer...

833. Nick Cave & Kylie Minogue - Where the Wild Roses Grow (1995)

Album:
Genre: Murder Ballads
[url=http://www.youtube.com/watch?v=AjTY8ildtFU]Youtube

Altijd grappig om radio-dj’s zonder al te veel verstand van zaken dit nummer aankondigen alsof Kylie Minogue bereid is gevonden om haar volstrekt onbekende landgenoot Nick Cave een keer een kans te geven om aan haar zijde te zingen. Zo heb ik het vroeger echt een keer aangekondigd horen worden. Ook leuk en ook eens gehoord: dat Talk Talk na Life’s What You Make is van die rare experimentele muziek ging maken en van ellende uit elkaar viel. Tsja. Gelukkig hebben wij er hier allemaal wél enorm veel verstand van!

832. Greg Sage - World Without Fear (1985)

Album: Straight Ahead
Genre: cowpunk
Youtube

Greg Sage is de frontman van de gloedvolle in-your-face-(post)punkband Wipers, een band die door onder meer Nirvana vaak is genoemd als inspiratiebron. In zijn solowerk schakelt Sage een tandje terug ten opzichte van de ziedende Wipersplaten, maar dat maakt de nummers er eerder meer dan minder indringend op. Tevens stroomt er wat singer/songwriterbloeder door de aderen, waardoor de muziek een soort onheilspellend countrytintje krijgt. Sage kan zich op deze soloplaat dan ook prima meten met de beste Wipersplaten Youth of America en Over the Edge.

831. Air - All I Need (1998)

Album: Moon Safari
Genre: didgeridoopop
Youtube

Toen ik klein was (jaja) had ik altijd een beetje een hekel aan dit nummer. Het was me toen altijd wat te weeig: ik hoorde liever een wat lompere en melodieuzere dancetrack. Van Aqua bijvoorbeeld. Maar goed, dat was vroeger. In de loop der jaren ben ik Air toch wel gaan herkennen als een stuk smaakvoller dan al mijn échte jeugdsentimentnummers. En ja: die didgeridoo geluiden, in combinatie met de terugkerende drie plingetjes, doen het hem hier wel.