Ah... er komt wat moois aan!

Brian Eno - Another Green World: Mooi, inderdaad. Maar waarom wordt Eno's beste, Taking Tiger Mountain, vergeten? Die heeft toch net wat sterkere nummers. Al moet gezegd worden dat de afwisseling met soundscapes het album in zijn geheel wel een extra dimensie geeft.

????

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 108 (reeds in bezit)



-------------------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/41000/41048.300.jpg

328. The Dictators - Go Girl Crazy! (1975)

Punk nog voor het woord bestond. The Dictators hadden een vreemd gevoel voor humor en zongen het liefst over zuipen, rondhangen met de meiden en B-films kijken. Slecht management, tours die niet goed gepland werden en ruzie in de band luidde het einde in. Ze werden gedumpt door Epic en toen was het aan The Ramones, The Sex Pistols en anderen om punk op de kaart te zetten. Grappigste feit is wel dat gitarist Ross Friedman (aka Ross Funichello) in de jaren tachtig de stoere mannen heavy metalband Manowar oprichtte. Muzikaal toch wel een andere richting maar tekstueel niet minder onnozel.

Hm, leuk album , ik vind zelf Bloodbrothers nog iets aardiger ( voor mij zitten die albums wel tussen 3,5 -4.0 ).
Dat van die Manowar link wist ik niet.

Ik had nog nooit van The Dictators gehoord moet ik bekennen. Van Manowar natuurlijk wel maar dat Ross the Boss in de jaren zeventig geschiedenis heeft geschreven bij het ontstaan van de punk vind ik toch wel een bizar gegeven.

The Dictators - Go Girl Crazy!: Punk en ik zullen nooit dikke vriendjes worden. Bij dit album schreef iemand op YouTube dat het in plaats van protopunk eerder lijkt op proto Spinal Tap. Dat klopt misschien wel een beetje. Eigenlijk doet de hoes zelfs denken aan Into Glory Ride van Manowar. Ik heb me in ieder geval geamuseerd met Go Girl Crazy! Maar dat was dan vooral door de gitaarkunsten van Ross the Boss. Die vallen echt op want veel te goed voor een punkbandje. En ook voor Spinal Tap.

??1/2

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 108 (reeds in bezit)


-------------------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3357.300.jpg

329. Neu! - Neu! '75 (1975)

Met weinig commercieel succes was Neu! toch een van de invloedrijke krautrockbands van de jaren 70. Ex-Kraftwerkers Michael Rother en Klaus Dinger lieten horen hoe hun muzikale verschillen prachtig contrasteerden met elkaar. Maar na het ontwikkelen van deze perfecte 'motorik-machine' konden ze niet anders dan hun wegen scheiden, omwille van die verschillen.

Neu! - Neu! '75: Vernieuwend, vooruitstrevend, invloedrijk, het zal allemaal wel. Maar ik snap nog altijd niet wat de fun van krautrock is. Ik vind Neu! sneu, saai, steriel en stom. Dit is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen, zegt de rijdende rechter dan.

?

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 108 (reeds in bezit)


-------------------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1891.300.jpg

330. Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

Tja, dit blijft toch wel één van de ziekste classics ooit hoor. En één van de beste dubbelaars ooit.

Objection, your honor!

Misschien is het tijd om eens te gaan schouwen.

Led Zeppelin - Physical Graffiti: De eerste helft van het album lijkt wel een best of. Alleen maar klassiekers, met het onverwoestbare Kashmir op kop. Daarna komen nog meer muziekstijlen aan bod maar dat levert ook wat mindere nummers op. Slecht wordt het nergens maar het doet wel afbreuk aan de beleving van het album. Ook omdat die klassiekers zo sterk zijn dat ze op zichzelf staan.

????1/2

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 109 (reeds in bezit)


-------------------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4135.300.jpg

331. Keith Jarrett - The Köln Concert (1975)

Tegen beter in heb ik toch een paar KJ cd's in de kast staan, ik vind het toch uiterst saai geneuzel

Ik heb twee cd boxen met jazz albums (Columbia en Atlantic) en daarin zitten Expectations en Life Between the Exit Signs. Vind ik niet veel soeps. In het boek lees ik over dit live album dat je de pianist hoort kreunen en zuchten. Glenn Gould doet dat ook. Vreselijk vind ik. Wordt dus weer niks voor mij. Maar ik beloof beterschap voor het volgende album.

GG ik heb hele rijen CBS doosjes t&m Wagner transcripties en bootlegs (Salzburg ). Die vind ik erg mooi en of spannend.

Ooit Keith Jarrett live gezien - in het inmiddels afgebrande Tivoli (Lepelenburg - een groot houten gebouw tegenover de inmiddels tot appartementen verpimpte mensa) - en toen was al duidelijk dat Keith Jarrett, gezeten op een kruk gemaakt van het zadel van een Harley Davidson (als ik me niet vergis) graag 'creëert' en een schepping baren gaat nu eenmaal gepaard met kreten.

Technisch klopt het, soms verleidt/vervoert zijn muziek je, maar evenzo vaak verzandt het in kitscherig geneuzel. Dit album is hier populair, net zoals bijvoorbeeld het werk van Nils Frahm (bewust noem ik Joep Beving niet), maar zijn werk brengt mij in een mentale spagaat. Merk dan toch dat als ik erna klassiek piano solo draai (Field, Chopin, Beethoven of Satie) dat veel beter landt. Moet overigens wel toegeven dat zijn werk met anderen, bijv Charlie Haden, Jan Garbarek of Dave Holland een stuk beter te verteren is.

Ooit The Survivors' Suite in bezit gehad, maar snel weer verkocht toen, want net als Rudi vind ik het saai geneuzel.

De moed zinkt me in de sloefen (pantoffels).

Ach, bedenk: No pain, no gain en He who dares,wins

De muziek van Jarrett: ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Er zijn momenten dat ik het echt wel fantastisch vind. Van dezelfde muziek kan ik de volgende luisterbeurt denken: man doe niet zo overdreven. Ik vind The Survivor's Suite overigens een fantastische plaat die ik wel altijd kan draaien en ik hoop dat Kronos uit dat gegeven nog enige hoop kan putten voor het Keulen-concert (die ik dan weer een stuk minder vind).

lekker Kronos, zo'n zootje steunbetuigingen. ik wilde dat ik er ook 1 kon verzinnen

Nou als ik Kronos was zou ik de Tool plaatjes even laten rusten en mij volledig op Keith storten

Keith Jarrett - The Köln Concert: Blijkbaar keek ik er zo tegenop dat het alleen nog maar kon meevallen. Best een aardige soundtrack bij het eten klaarmaken en de afwas doen. Voor een solostuk is piano dan ook het meest geschikt. Ik kan me vinden in de kritiek dat Jarrett al te vaak trucjes gebruikt om emotie op te roepen. Voor solo piano kies ik liever Philip Glass. Of de 24 preludes op. 28 van Chopin.

??1/2

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 109 (reeds in bezit)


-------------------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/134.300.jpg

332. Aerosmith - Toys in the Attic (1975)

Eerdere hardrockbands baanden de weg maar Aerosmith gaf er de meest sleazy en sexy wending aan. Dat ging wellicht redelijk vanzelf want volgens Steven Tyler zijn ze 'gewoon een stel jongens dat van uitgaan houdt, de boel op stelten zet en optreedt.'

Aerosmith - Toys in the Attic: Gewoonlijk zijn cd's die van de bibliotheek zijn geweest naar de vaantjes. Vol krassen en boekjes waar allerlei stickers met codes van de bib op geplakt zijn. Maar een tiental jaar geleden, in een naburig dorp waar de hele catalogus werd verkocht, viel dit enorm mee. De cd's zelf nog in goede staat en slechts een sticker op de achterkant van het cd-boekje. De prijs was 1 euro 't stuk en ik had er toen meer dan vijftig mee, waaronder Toys in the Attic. Dat zou ik al vergeten zijn, maar de schade aan het boekje brengt het weer in herinnering. En zo ook die bewuste dag. Mijn pa was er ook bij en kocht ook een stapeltje. Mooi om aan terug te denken. Dat vind ik ook wel een van de leuke aspecten aan een tastbare verzameling, de herinnering die aan specifieke items kan hangen.

Maar de muziek dus. Veel had ik dit album nog niet beluisterd. Afgelopen weken heb ik het verschillende keren met plezier laten passeren, waarbij enkele nummers opvielen. Vandaag ging ik er speciaal voor zitten en Walk This Way is in deze originele versie echt ijzersterk. Wat een aanstekelijke riff. Hoe vaker ik het nummer beluister, des te meer verdwijnt de ietwat irritante cover naar de vergetelheid. Nog noemenswaardig is Sweet Emotion, een nummer vol contrast. Met de afsluiter You See Me Crying laat Aerosmith hier al horen goed te zijn in het schrijven van ballads. Verder is er weinig dat me doet opveren, maar het is wel een lekker album als geheel. En daarom is deze cockrock toch goed voor...

Drie-en-een-half dikke ???1/2.



Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 110 (reeds in bezit)


-------------------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4144.300.jpg

333. David Bowie - Young Americans (1975)

En het blijft niet bij een paal, want met album nummer 333 is de mijlpaal van 1/3 boek een feit. En dat nog wel met de muzikale held David Bowie. Young Americans staat niet zo hoog aangeschreven maar het maakte hem een superster in Amerika. De hoes alleen al maakt de verandering in koers duidelijk. Bowie dompelt zich onder in een warm bad van soul nadat hij door het toeren in Amerika voor de zwarte muziek gevallen was. Hij liet speciaal producer Tony Visconte vanuit Engeland overkomen om met hem dit album te maken.

Precies ook mijn ervaring met dit album van Aerosmith. Op zich vermakelijke kost, maar ook weinig memorabel.

Het is je smaak of niet , maar dit is één van de beste rockalbums uit 1975 , misschien wel de beste.

De muziek valt zeker in de smaak. Maar voor beste rockalbum uit 75 vind ik het niet memorabel genoeg. Verschillende albums komen voor mij eerder in aanmerking:

Led Zeppelin - Physical Graffiti
Rush - Fly by Night
Pavlov's Dog - Pampered Menial
Jethro Tull - Minstrel in the Gallery
Scorpions - In Trance

Een nummer als Walk this Way moet je wel maar een keer horen om niet meer te vergeten. De twee andere nummers die ik noemde vind ik ook best memorabel. Van de rest blijft helaas niet zo veel hangen. Kortom, prima album met slechts enkele memorabele nummers.

Het is jouw mening en dat is prima. Alleen PG vind ik dan een prima dubbelalbum met wat mindere songs, maar niet vergelijkbaar . Fly By Night vind ik ook niet verkeerd. Ook een kwestie van hoe iemand muziek beleefd en smaakt.

Hij formuleert het ook als zijn mening. Jij poneert jouw mening als onweerlegbaar feit.

Vind ik ....( spreekt voor zich ....vind ik )

Ja, die vind ik ook allemaal erg goed, grappig dat het 2e album van Pavlov's Dog erbij staat en dan vind ik het debuut zelfs nog iets mooier.

Pampered Menial is toch het debuut voor zover ik weet. Hun tweede heet At the Sound of the Bell. Nog niet goed wakker Rudi?



Er staan zeker wat mindere nummers op maar bijna de helft van het album bestaat uit Led Zep klassiekers zoals alleen Walk this Way dat voor Aerosmith is. En ja, het is een andere stijl, maar evengoed een rockalbum uit 75. In een wedstrijdje beste album van dat jaar doet het dus even vrolijk mee als Toys in the Attic.