Don Cappuccino schreef:
Ik maak een topic aan waar ik alleen aan mag deelnemen, dan komt Deafheaven wel op de eerste plaats.

Coys schreef:
Een album dat puur op sfeer en emotie bouwt, want muzikaal stelt het eerlijk gezegd niet zo heel veel voor. Simpele melodiëen en ritmes, omhult door een dikke laag aan allerlei sfeergeluiden en waves. En vooral dáár zit hem de kracht in deze plaat voor mij. Dat maakt dit album als een warme zomernacht ergens in een verlaten , berachtig gebied, dan wel ergens aan de mediteraanse zee. De zon al gaat langzaam onder en het enige wat je hoort is een licht briesje, de golven en dit album. Ik kan me weinig dingen zo hemels voorstellen.

Yann schreef:

Het is een enorm mooie plaat geworden, waarbij 'mooi' echt gewoon het meest geschikte woord is: zwevende vocalen en instrumenten creëren een fijne, dromerige sfeer die absoluut hypnotiserend werkt. Bovendien is het een zeer symbiotisch geheel geworden.
Hoogtepunt van het album op het moment is voor mij de bijna negen minuten durende track Mine die alles in zich heeft: van intense soundscapes, tot de prachtige vocals van Jesy, naar het opgebouwde electronische hoogtepunt aan het einde.

jasperloos schreef:
Fantastische plaat! Er heerst één gevoel bij dit album, wat vooral wordt veroorzaakt door de basloopjes en jazzy achtergrond blazers die in elk nummer aanwezig zijn en in eerste instantie erg op elkaar lijken. In het begin kon ik de nummers amper uit elkaar houden, maar nu heeft ieder nummer een eigen sfeer binnen de algemene sfeer van het album.

Ik zag ergens op internet een reactie van iemand die de sfeer en het gevoel dat je bij dit album krijgt in één zin wist samen te vatten: ''I feel like I am way far out in the ocean, in a ship that has just broken down, alone with plenty of food and drink, pleased to drink away the nights and nap away the days. ''

2nd Chamber schreef:
godver, wat is dit goed zeg

KampF schreef:
Echt een knap album. Dit is ware geluidskunst ipv het stelselmatig leveren van hiphop beats. FlyLo gebruikt verrassende maatsoorten en maatwisselingen. Instrumentaal gezien is het ook allemaal dik in orde. Er zijn echt weinig producers die op zo'n hoog niveau kunnen werken, en dan denk ik even aan Madlib en J Dilla. FlyLo gooit er wat mij betreft nog een schepje bovenop.

Tupelo schreef:
Onvoorstelbaar, wat een verrassing. Dat Michael Gira na 30 jaar zijn magnum opus nog zou maken, nota bene binnen het muzikale jargon dat hij al jaren hanteert - nee, dat had ik niet verwacht na "My father will..." - de voorganger van deze plaat die mij minder kon overtuigen.

Dit album biedt alles waar Swans voor staat - het is bruut, monotoon, lelijk en prachtig - en meedogenloos. Geen stomp in je maag, nee, dit is een afranseling. Maar wat een heerlijke. Het geluid is rijker dan ooit tevoren, de grooves zijn verslavend en hoewel alles onmiskenbaar Swans is, klinkt het toch als muziek die je nooit eerder hoorde.

mental Theo schreef:
Allicht géén standaardkeuze van mij als "rocker", maar deze plaat heeft danig indruk op mij gemaakt. Het is zelfs zo dat ik bij iedere draaibeurt de plaat beter vind worden.... Veelbelovend!

Het ene moment pakt het album je beet en laat je dansend meevoeren; een volgend moment zet het je aan het denken en gaat het naar je ziel.... Een fraai staaltje dance, af en toe wat voortkabbelend (niet vervelend overigens) en dan weer een meer poppy sound. Met deze plaat is de slagzin "laat de zomer maar komen" een juiste. Dikke ***** voor dit eerste volwaardige John Talabot album.

Ward schreef:

Four Tet levert met There is Love in You (zoals de titel en hoes al doen vermoeden) een heerlijke, warme plaat af, waarbij elk geluidje, sampletje, melodietje lijkt geplaatst met chirurgische precisie. De nummers zijn allemaal vrij repetitief, maar dit is eerder een kracht dan een zwakte. Hierdoor weet Four Tet te hypnotiseren en je even los te rukken van je dagelijkse beslommeringen. Doordat ik van mezelf een beetje zwaar op de hand ben, raakt donkere muziek me vaak meer dan vrolijke muziek. Ik laat me het liefst meevoeren door de melancholische muziek van Burial, The Cure of Tiny Vipers. Bij vrolijke, optimistische muziek heb ik vaak het idee dat het wat oppervlakkiger blijft dan wat droevigere muziek. Four Tet laat hier zien dat optimistische, bijna euforische muziek net zo goed zeer subtiel, emotioneel en diepgaand kan zijn. Daarvoor hulde en 4,5 dikverdiende sterren.

Rudi S schreef:
En begonnen, maak je ze vanavond nog allemaal af

herman schreef:

De beste psychedelische plaat van dit decennium (Peaking Lights - 936) ontbreekt zo te zien, die is vast niet aan de 51 punten gekomen.

Teunnis schreef:

Arcade Fire lijkt me trouwens overduidelijk de winnaar, ik ben High Violet minder vaak tegengekomen dan verwacht.

herman schreef:
Deze lijst heeft nu al meer variatie dan die uit de jaren '60, '70, en '80 volgens mij.

Ward schreef:
Prima vervolg met drie prima elektronische platen. Ik denk dat dit de interessantste, onvoorspelbaarste top 40 tot nu toe wordt. Hopelijk ook nog een leuk hiphopplaatje.

Teunnis schreef:

Kanye gaat het ver schoppen (ik gok zelfs 4e).

george clinton schreef:
Met een bang gemoed naar dit album uitgekeken (wordt dit de tweede Human After All?) maar natuurlijk wel heel erg reikhalzend, afgaande op de legendarische discografie van deze geniale muzikanten. Off course. En dit album valt niet tegen, sterker nog, in een woord: wat een mind blowing ervaring dit. Daft Punk did it again! Na de eerste beluistering schoot het woord 'meesterwerk' me te binnen en nu bij de tweede beluistering wordt het alsmaar beter. Lekker, uiterst gevarieerd en geniaal. Thanks Daft Punk voor je fijne muziek!

Indie Steen schreef:

De opening van dit nieuwe album is ontzettend sterk en bevat de beste nummers van de plaat. Namelijk The Birds, Lippy Kids en With Love. Ondanks dat The Birds en Lippy Kids respectievelijk acht en zes minuten lang zijn, vliegen ze zo voorbij!
Wat een prachtige sfeer en melodieën weten Guy Garvey en zijn mannen te creëren. Wat vooral opvalt aan dit album is dat de achtergrond koortjes subtiel en prachtig zijn! Vooral op het nummer The Birds Reprise komt dat heel goed tot zijn recht.

LucM schreef:

Prachtige songs staan erop met pakkende melodiën, dromerig en sfeervol waarbij de synths de nummers inkleuren zonder dat het te bombastisch wordt. Ook de stemmen zijn een lust voor het oor. Hoogtepunten opnoemen is moeilijk, eigenlijk zijn ze het allemaal.

MatthijsBudding schreef:
Ik ben van de blues/soul/classicrock maar dit vind ik zooo fantastisch. Zooo verfrissend, dat er weer een goede soulzangeres is die haar eigen nummers schrijft, deze uitvoert met een fijne band en die het ook met passie en met haar ziel doet.
Als album krijgt deze een 5* van mij! En een top10 positie!