nico1616 schreef:
2 keer Beach House was te verwachten, maar dan ook nog ... 2 keer Sigur Rós? Laat ons hopen

stoepkrijt schreef:
Nee joh. The National natuurlijk. Valtari zal het wel niet gehaald hebben, want Kveikur schat ik best hoog in.

erwinz schreef:
Attack On Memory is een meer volwassen plaat dan zijn voorganger en het is ook een totaal andere en, als je het mij vraagt, veel betere plaat. Cloud Nothings laat op Attack On Memory een lekker stevig rockgeluid horen dat zo af en toe aan Nirvana en Sonic Youth doet denken, maar ook raakvlakken heeft met de muziek van zeer uiteenlopende bands als Radiohead, The Soft Pack, Fugazi, Sunny Day Real Estate, The Smashing Pumpkins en zelfs The Strokes. Attack Om Memory is een plaat die je makkelijk op het verkeerde been zet. De muziek van Cloud Nothings zit vol dynamiek en schakelt moeiteloos tussen toegankelijk klinkende deuntjes en volstrekte chaos.

maurits2711 schreef:
The Vaccines zijn misschien niet het meest vernieuwende bandje, maar vermaken doen ze zeker. Een geslaagde debuut cd mag dit zeker genoemd worden. Melancholisch, soms rustig en soms knallen, maar vooral niet rekken. Heerlijke rechttoe rechtaan indie/surf liedjes zijn het resultaat. Ik hoop dat we nog veel meer mogen gaan horen van The Vaccines, deze plaat gaat wat mij betreft grijs gedraaid worden, absolute aanrader!

Rhythm & Poetry schreef:
The Roots heeft met undun een stukje hemel op de aarde laten neergekomen. undun is een van de betere albums ooit gemaakt. Met onder meer vals afgestelde piano's, huilende gitaren, euforisch gedrum, geweldige vocalen (en gewoon een geniaal concept) levert The Roots hier een meesterwerk af. One love.

HolyGrail schreef:

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit album nog niet zo heel goed kende. Ik heb het pas de afgelopen weken intensief geluisterd, omdat ik door mijn neef was meegevraagd naar het concert in Paradiso. Ik kan er eigenlijk weinig anders van maken dan dat dit een waanzinnig goed album is; prachtige teksten met evenzo mooie muzikale ondersteuning. Er zit iets zwarts in, iets unheimlichs , iets ongrijpbaars. Muziek die vervreemdt, maar wel met zo een ontzettende schoonheid dat je het met een glimlach ervaart. Ja, deze plaat zal voorlopig nog wel door mijn koptelefoon klinken, vooral nu met die winterkou: het klopt gewoon.

herman schreef:
Hmm, de Cloud Nothing en Vaccines vind ik nou niet echt speciaal (staan allebei op 3,5* hier) op een paar nummers na. Maar die zullen er volgend jaar wel uitliggen.

midnight boom schreef:

El Camino lijkt haaks tegenover Brothers te staan. De mooie soulinvloeden hebben plaats gemaakt voor harde rock invloeden in de vorm van T. Rex, Led Zeppelin (Little Black Submarines), Queens of the Stone Age (Run Right Back) en the Pixies (Nova Baby). Het blijkt een goede beslissing te zijn geweest dat the Keys voor deze richting hebben gekozen want ze hebben zichzelf weer overtroffen. Het duo maakt niet alleen het beste album tot dusver op haar carrière, ze maken ook op de valreep van 2011 het beste Rock 'N Roll album van het jaar.

Damn, wat een fijne plaat!

Ad Brouwers schreef:
The Cold Still maakte mij gelijk een beetje verliefd op deze groep. Wat een album! The Cold Still is een stuk rustiger, afwisselender, meer geperfectionneerd opgenomen en afwisselder dan de eerste 2 albums. Die zijn overigens zeer bovengemiddeld. Met de opener No Harm ga je al gelijk stil op je stoel zitten, Caught By The Light is van een buitengewone klasse en gelijk daarna het magnifieke Organ Song. Wat een heerlijk tempo!
De afsluiter Doubt is ook van uitzonderlijke klasse. Tja, eigenlijk alle nummers daartussen boeien enorm.

Lennonlover schreef:

Het is een mooi, intiem album geworden. Het lijkt alsof de zanger de nummers in z'n kamer heeft geschreven en hem nu in de woonkamer voor jou komt brengen.
Ik hou van de kale en karige productie. Gitaar en zang gecombineerd met goede songwriting valt altijd in m'n smaak. The Tallest man on earth laat zich niet vangen aan de moderne druk om overal tierlantijntjes te hangen in de muziek. Het heeft effect. Af en toe een banjo (?) of piano ertussen en that's it. I like it.

Dn!S schreef:

Het voornaamste punt is, dat Bon Iver muziek maakt zoals ik het nergens anders hoor. Het heeft deels te maken met de aparte gebruik van elektronica, en het creëren van ongemakkelijke muzikale landschappen, maar het is ook vooral een gevoel wat leeft in mijn gedachten.

trebremmit schreef:
Wat mij betreft een van de meest overgewaardeerde bands die The Black Keys, verschrikkelijk saai.

trebremmit schreef:
Wat mij betreft een van de meest overgewaardeerde bands die The Black Keys, verschrikkelijk saai.

trebremmit schreef:
Wat mij betreft een van de meest overgewaardeerde bands die The Black Keys, verschrikkelijk saai.

Niek schreef:
Ik ben eruit: dit is het beste Spinviswerk. Geen enkele misser en meerdere parels van jewelste. De teksten, zijn stem, de opbouw, ingetogen energie, de blazers op We Vieren het Toch, alles gewoon steengoed. Kan er nog veel meer over zeggen, maar dat is niet nodig. Luister, lees mee, geniet, ontdek, herhaal, zing mee, kom terug.

aERodynamIC schreef:

Soms heb je van die albums waarvan je van tevoren al weet dat het wel eens die zeldzame klapper kan gaan worden waar je soms zo naar verlangt. Zo'n zeldzaam vijf sterren album.
Een album dat inslaat als een bom en je vervolgens niet loslaat.
Different Pulses is daar dus in geslaagd. Asaf Avidan heeft zichzelf overtroffen door zijn durf.
Different Pulses is een perfecte herfstplaat; ietwat treurig nemen we afscheid van alle moois dat geweest is maar doet dat op een manier die zelf alle schoonheid overstijgt zoals de herfst dat straks ook gaat doen met al zijn kleurenpracht en mistige momenten.
Ik verwelkom Different Pulses met alle liefde in mijn rijtje favoriete albums die allen vijf fonkelende sterren hebben mogen ontvangen.

musician schreef:
Vakwerk van Steven Wilson.
Laat duidelijk zijn: hij kent zijn klassieken. Een vleugje oude Yes, Pink Floyd. Een behoorlijke dosis Genesis/Steve Hackett. En dan natuurlijk zijn eigen inbreng die van wereldniveau is.
Ik geloof dat ik, in de korte tijd dat ik het album heb, het eigenlijk al beter vind dan Grace for drowning. Het wat meer onbestemde op dat album wordt vervangen door meer "kop en staart". En dat komt de aantrekkelijkheid nog meer ten goede.

Het werkt natuurlijk alleen, als je zulke ijzersterke composties kunt schrijven als Steven Wilson, anders wordt het potsierlijk. Maar hij schudt met het grootste gemak onberispelijke thema's uit zijn mouw die de grootste liefhebbers van die genoemde oude bands alleen maar kunnen omarmen.

rafke pafke schreef:
Anathema slaagt erin het hele album als zichzelf te laten klinken, los van invloeden of trends en hier toch hun meest toegankelijk werk tot nu toe van te maken. Inderdaad, dit album bevat meer licht en donker dan WHBWH (dat vooral licht was) maar zal voor velen toch makkelijker te verteren zijn. Dat ligt mogelijk aan de fenomenale produktie die ervoor zorgt dat het niet klinkt als een nicheprodukt (als er iets was wat me stoorde aan WHBWH dan was het de sound die teveel naar typische moderne prog neigde. Deze klinkt opener, organischer en eerlijker).
Zelf zeggen ze dat dit nog niet hun beste werk is, maar voorlopig hou ik het er op dat dit precies is wat ze met Weather Systems afgeleverd hebben.