77. Nitty Scott, MC ft. Kendrick Lamar - Flower Child

Ooit ontdekt via de toffe Femcee-KO georganiseerd door Mb. en altijd een favoriet gebleven. De productie is echt prachtig, sprankelend en hoopvol, en Nitty rapt een fraaie tekst over jezelf de tijd geven om te groeien. Dat Kendrick hier het refrein én een verse op doet is toevallig, want wat mij betreft steelt hij hier niet eens de show. Kendrick kan nogal eens een nummer naar hem toetrekken als hij er een featuring op doet, maar Nitty weet hier hier knap haar vrouwtje te staan.

76. Âme - Rej

Fantastische danceklassieker van dit Duitse duo. Zo’n nummer dat ik blijf draaien door de jaren heen en echt nooit gaat vervelen. Een soort minimal techno, maar voor dat genre gebeurt er eigenlijk vrij veel in de muziek. Fantastisch hoe het telkens op- en afgebouwd wordt. Het donkere randje is heerlijk, en bovendien zit er een ontzettend fijne melodie in.

75. Janelle Monáe ft. Erykah Badu - Q.U.E.E.N.

Q.U.E.E.N. is een anthem voor minderheden, de afkorting staat voor: queer community, untouchables, emigrants, excommunicated, negroid. En wat een anthem is het! Ze roept erin op om van jezelf te houden, ongeacht wat anderen ervan vinden: ‘even if it makes others uncomfortable, I will love who I am.’ Het werkt ook zo goed als anthem omdat het heerlijk meezingbaar en meedansbaar is. Die bas! Fantastische clip er ook bij. Am I a freak for dancing’ round? Nou, niet als het een op banger als deze is.

74. ABBA - The Day Before You Came

ABBA was één van mijn eerste muzikale liefdes. Ik geloof dat mijn eerste muziekgerichte aankoop van mijn eigen zakcentjes een DVD van ABBA was, met daarop alle videoclips. Ik zal een jaar of 10/11 zijn geweest. Nog steeds staan de singles van ABBA me nauw aan het hart en deze is in de loop der jaren uitgegroeid tot de grote favoriet. Briljant om een nummer te schrijven over hoe liefde je hele leven om kan gooien door juist te schrijven over de dag vóórdat die liefde je leven in kwam. Ik herken het ook wel. Toen vorig jaar Melissa in m’n leven kwam, leek ook ineens alles anders te zijn. Het gaf een soort van ‘sense of purpose’. Ik herken de conclusie van dit nummer dan ook heel sterk: ‘it’s funny, but I had no sense of living without aim, the day before you came’. De prachtige synthesizers onderstrepen dan nog eens de melancholie van die regenachtige dag waarover Agnetha zingt. Ook die achtergrondvocalen zijn een erg mooie toevoeging, het is muzikaal allemaal heel mooi ingekleurd. Hier word ik zelfs nog weemoediger van dan van Sodade hierboven.

P.S. Ik snap dat je die ‘sense of purpose’ niet uit een ander persoon moet halen enzo. Ik heb het wellicht ook iets meer zwart-wit omschreven dan het eigenlijk is.

73. Young Fathers - In My View

Ik merk dat het stukjes schrijven me best wel moeizaam afgaat, en dat de stukjes voor mijn doen erg kort zijn. Ik heb nooit zo’n moeite met stukjes schrijven gehad, het ging altijd wel vanzelf. Nou zijn er nummers waar ik al eerder wat over heb geschreven, waaronder deze, dus daar maak ik mooi gebruik van. Dit schreef ik eerder:

Young Fathers is een act waarbij ik altijd een enorme geldingsdrang voel. Deze mannen hebben écht iets te zeggen en willen dit zeer gepassioneerd overbrengen. Ik heb ze ook live gezien, en daar kreeg ik hetzelfde gevoel: de urgentie spatte ervan af. Wat is het dan dat ze precies willen overbrengen? Dat durf ik niet te zeggen: ik ben vooral enorm tot hun muziek aangetrokken, de teksten heb ik me eigenlijk nooit zo in verdiept. Stom eigenlijk, wellicht totaal onterecht.

Maar de muziek van deze drie Schotten is zeer de moeite waard. Het is een mengelmoesje van allerlei invloeden, er zit soms wat rock in, soms wat hip-hop, soms wat R&B, en eigenlijk ook wel gewoon pop. Ik zou zeggen dat In My View in de basis een ontzettend pakkend popliedje is – dat refrein kan dagen in mijn hoofd rond blijven zweven – maar dan wel op z’n Young Fathers. Het zit vol met spanning en vol met drive. Het gekke is: toen ik hem voor het eerst hoorde, leek het me niet zo’n bijzonder liedje in hun oeuvre, ietwat generiek zelfs.

In My View zit echter zo vernuftig achter elkaar: hoe de verschillende gedeelten perfect in elkaar overlopen en hoe de track in alle facetten is opgebouwd, zorgt ervoor dat het echt als een trein loopt. De bas is ontzettend vet, en geeft het een donker randje, en de percussie heeft een glansrol: het maakt de track ontzettend opzwepend. Sterk ook hoe ze die percussie soms wat meer naar de achtergrond zetten zonder dat ie daadwerkelijk verdwijnt.

En dan die zang: de passie spat ervan af. Prachtig. In My View is typisch zo’n liedje dat na tientallen keren onder je huid gaat kruipen, waarna je niet meer zonder wil.

72. Nelly Furtado ft. Timbaland - Promiscuous

De artiest die je wist dat zou komen. Ook de tweede Timbaland-productie in mijn lijst. Nou heb ik deze lijst afgelopen december uit een soort bezigheidstherapie even uit de losse pols in elkaar gezet en heb ik er niet superveel aan veranderd. Nu kom ik er wel achter dat sommige dingen nogal onzinnig zijn, o.a. dat Nelly’s enige en hoogste notering op 72 staat. Zeg er maar niks van. Hoe dan ook, dit nummer is uitgegroeid tot mijn Nelly-favoriet, net boven het ook fenomenale Explode. Het is een heerlijk flirty nummer, geschreven als een tekst die je ook naar elkaar zou kunnen appen. Samen met rapper Attitude met wie ze toen ook aan het flirten was. De beat heeft zo’n heerlijke drive, en de wisselwerking tussen Nelly en Timba werkt perfect. Om in het refrein heel fijn open te breken. Oh, en de clip, die heb ik al duizend keer bekeken, geloof ik. Ontzettend toffe clip!

71. Joy Division - New Dawn Fades

Zo, die is ver weggezakt sinds mijn vorige top 100! Ja, dat zit zo: ik vind het nog steeds een fenomenaal nummer maar ik heb tegenwoordig moeite om naar zulke deprimerende muziek te luisteren. Ik trek het niet zo goed meer. Te intens. Die intensiteit is ook een kracht van de muziek, en ik vind het ook nog steeds ontzettend mooi. Maar ik zet het niet zo snel meer op. Dan draai ik liever meer hoopgevende, luchtige muziek. In mijn tienerjaren kon ik echter helemaal opgaan in de muziek van Joy Division, en was ik totaal geïntrigeerd door Ian Curtis. Ik las van alles over hem. Hoewel lang niet al z’n songteksten daadwerkelijk over zijn depressie gaat, gaat dit nummer volgens mij letterlijk over zelfmoord en dat grijpt me enorm aan. Het valt me tegenwoordig iets te zwaar, maar het hoort toch in mijn top 100. The Cure is zelfs helemaal uit mijn top 100 gevallen, terwijl het album Disintegration ooit de heilige graal was voor me. Het zijn simpelweg geen emoties die ik nog zelf wil opzoeken.

Young Fathers

Toevallig dat net dit nummer langskomt - ik zat vandaag in de trein door oude afspeellijstjes te scrollen, en dit nummer heeft mijn oude liefde voor Young Fathers weer laten opleven. Ik ben niet meer zodanig fan dat ik hun muziek dagelijks draai (zoals ik een paar jaar geleden wel deed), maar dat maakt het des te fijner om het weer eens in de zoveel tijd te herontdekken. Echt een ongelooflijke overtuiging zit er in hun muziek.

Young Fathers

Is het nummer hiphop genoeg voor een bepaald ander draadje, hoi123?

Ik heb Janelle in 2018 twee keer live gezien: in Paradiso, maar enkele weken daarvoor in haar eigen stad New York. Het viel gelijk al op dat haar publiek, zeker in New York enorm voldeed aan waar deze titel voor staat. Uiteraard kwam dit nummer voorbij.

De fans waren uitzinnig en droegen haar op handen. Een geweldige belevenis haar in Madison Square Garden te mogen zien. Toch was het knusse Paradiso ook zeer aangenaam: meer up and close Janelle. Op dit moment wel behorend tot mijn meest favoriete artiesten.

Uiteraard, al zou ik zelf Queen Is Dead willen suggereren.

Ja, nee, daar zit rap in, dat gaat me iets te ver.

Omg, misschien wel de beste top 100 update ooit tot nu toe. Sorry, 123poetertjes.

Om vervolgens Giles Corey, Lingua Ignota en allerhande donkere metal over me heen te krijgen in de afterparty. Thanks guys

Lekkere eclectische lijst weer tot nu toe, Arrie. Maar had ook niet anders verwacht!

Een indrukwekkende beschrijving Arrie. Bij bepaalde nummers en genres hoort een bepaalde persoonlijke emotie. Dus hoewel het fantastische muziek is, verstop je de muziek toch in een donkere lade om de emotie te mijden. Ook herkenbaar voor mij.

Succes bij de rest van de lijst Arrie.

Fijne update weer, Arrie. Zit me nu eigenlijk ook af te vragen waarom ik niet vaker naar Young Fathers luister.

Verder herkenbare gedachten bij Joy Division. Ik merk zelf ook dat ik na een traject van ups en downs bepaalde emoties minder snel ben gaan opzoeken in muziek. Bright Eyes is een voorbeeld, maar het is ook een reden waarom ik zelf nooit echt een groot Joy Division-fan ben geworden.
Grappig dat je daarna Giles Corey noemt. Ik hoorde toevallig een paar dagen geleden voor het eerst zijn 'No One Is Ever Going To Want Me', en had toen precies die gedachte van 'mja, dit klinkt best wel goed maar ga ik denk ik niet heel veel vaker luisteren.'

Ben het verder niet per se met je eens over Garbage, destijds toch juist wel een erg over-hyped bandje naar mijn mening ('Stupid Girl' en 'I'm Only Happy When It Rains' werden echt helemaal kapotgedraaid op MTV en het is me nog steeds niet helemaal duidelijk waarom, eerlijk gezegd), maar in het algemeen heb je wel een punt over female-fronted bands, waarschijnlijk.

Ik heb net m'n stukjes geschreven, ik ga nu een playlistje maken op Beatsense. Johnny Marr, Koenr, aerobag en wie zich verder aangesproken voelt, zijn jullie zo ook van de partij?

https://www.beatsense.com/MusicMeterCSL#/

70. Florence + the Machine - What Kind of Man [Nicolas Jaar Remix]

Hoe gaaf remixen kunnen zijn bewijst Nicolas Jaar hier door een track van Florence + the Machine helemaal om te bouwen. Het heeft eigenlijk weinig meer met het origineel te maken, alleen de vocalen zijn overgebleven. Verder is het een beest van een danceplaat geworden, met een heerlijke opbouw en wat monsterlijke drops. Jaar is sowieso één van mijn favoriete dance/electronica-producers, iemand die ook wel wat experimenteert met dancemuziek, maar deze plaat is eigenlijk nog vrij rechttoe rechtaan. Dat is niet erg want de uitvoering is zo waanzinnig goed.

69. Let’s Eat Grandma – Falling Into Me

Het nog altijd behoorlijk jonge duo Jenny en Rosa is ook al in mijn lijst te vinden, maar niet met SvhJ-klassieker Donnie Darko. De twee meiden maken lekker eigenzinnige popmuziek waarbij ze ook een paar ‘epics’ hebben gemaakt (edit: kom ik er nu ineens achter dat deze maar een kleine zes minuten duurt, dacht dat ie langer was), maar Donnie Darko voelt voor mij altijd wat als los zand waarbij dit veel meer als één nummer voelt. Het zit vol met melodieën die me grijpen, vol met toffe ideeën en wendingen. Een nummer dat maar beter blijft worden voor me.

68. R.E.M. – Find the River

Ik ben al behoorlijk lang liefhebber van R.E.M. en heb in de loop der tijd meerdere favorieten gehad, Orange Crush, World Leader Pretend, E-Bow the Letter, etc. Maar uiteindelijk is deze toch boven komen drijven als hun allermooiste. Ik moet altijd denken aan een middag dat ik met m’n ouders, zusje en ex bootje ging varen door Noord-Holland en toen we na afloop de auto instapten was dit het eerste nummer dat langskwam op de radio. Het voelde als de perfecte soundtrack van die fijne dag en ik denk dat alles toen op z’n plek viel. Maar het is niet enkel een zorgeloos lied: het melodietje heeft iets zorgeloos maar in de zang en tekst, plus de backingvocalen zitten juist wel zorgen, waardoor de twee juist mooi samenbrengt. Ik denk dat enkele van de mooiste nummers precies zo’n mix van positief en negatief in zich hebben.

67. Janis Ian – At Seventeen

Een artiest en lied die me doen denken aan diezelfde ex die ik hierboven noemde. Al was Janis wel mijn eigen ontdekking. Ik had de naam weleens gehoord en nam op goed geluk wat platen van haar mee bij de kringloopwinkel. Dat was helemaal raak: prachtige stem, prachtige liedjes. De liefde voor Janis bleek mijn vriendin van destijds met me te delen, en we hebben samen nog een erg mooi optreden van haar gezien. Janis Ian is ook een ontzettend leuk, sympathiek persoon: in haar autobiografie, in de verhalen die ze live vertelde, op haar Facebookpagina, ze weet vaak te ontroeren maar doet dat ook met erg veel humor. Haar muziek is wellicht erg braaf maar voor mij is dat niet erg als de liedjes zo mooi zijn. Denk ook aan Jesse, gecoverd door Roberta Flack, of Stars, gecoverd door Nina Simone (met wie ze nog bevriend is geweest).
Fun fact: een personage in Mean Girls is vernoemd naar Janis.

66. Lamb – Gorecki

Fenomenaal triphopnummer gebaseerd op de Symphony of Sorrowful Songs van Henryk Gorecki. Een hoop onderhuidse spanning, bezwerende vocalen, fantastisch opgebouwd ook. Lamb een aantal jaar geleden nog live gezien, waarbij ik er tijdens het optreden achterkwam dat ze hun debuutplaat integraal zouden spelen. Daar was ik direct heel blij mee want dat gaf de garantie dat ze Gorecki zouden spelen. Dat deden ze, en mooi ook.

65. Chromatics – These Streets Will Never Look the Same

Derde artiest op rij die ik live heb gezien, al weet ik niet meer of ze deze speelden. Ik weet nog dat ik het album waar dit op staat eens op mijn iPod zette om te checken zonder een idee te hebben wat ik van de muziek kon verwachten. Het was ergens midden in de zomer en ik ging post bezorgen. Ik werd echt overweldigd door de prachtige sfeer en al na de opener (een Neil Young-cover) wist ik dat het album een favoriet van me zou worden. Voor mij is het ook een zomerplaat gebleven, het heeft een bepaalde lome zomersfeer die voor mij goed werkt op hete zomerdagen, dus elke zomer draai ik de plaat wel weer. Dit nummer heeft eigenlijk de minste zomersfeer, maar wist me wel vanaf het begin het meest te grijpen. Het heeft weliswaar niet de zoete vocalen van Ruth Radelet, maar de bewerkte vocalen van Johnny Jewel zelf (denk ik tenminste) geven het nummer juist emotie mee die past bij een tekst als ‘the screams stay flashing in my mind’. Verder heeft het wat de hele plaat heeft, een positief geluid vermengd met een vleugje melancholie. Love it.

64. Amy Winehouse - You Know I’m No Good

Amy was geen makkelijk persoon, had veel issues en schreef daar heel eerlijke teksten over. Zelfs al haar leven niet zo tragisch ten einde gekomen, je voelt gewoon hoe echt dit is. Amy zelf hield van jazz, hip-hop, soul en girl groups uit de 60s. Die drie vermengde ze met elkaar, Mark Ronson en zijn band (met o.a. leden van The Dap-Kings) hielpen haar daar perfect mee. In combinatie met heel veel alcohol en hartenzeer heeft dat tot geleid tot het erg fraaie Back to Black-album met deze en het titelnummer als (trieste) hoogtepunten. Het titelnummer had hier ook kunnen staan want hoe aangrijpend is het als ze zingt: ‘you’re going back to her and I’m going back to black’. Ze voelt haarzelf weer terugvallen in het zwart.

Jaar, Janis, Lamb - fijne update tot nu toe

63. The National – Slow Show

Inmiddels een ware PBH-klassieker. Hoewel de helft van PBH (waaronder ikzelf) niet (meer) zo enthousiast is over de band, zijn we het er allevier over eens dat dit een prachtlied is. Sowieso vind ik Boxer nog steeds een ontzettend fraai album, enorm sfeervol. Daarna ben ik ze per album iets meer kwijtgeraakt. Of ontgroeid. Wie zal het zeggen? Boxer was ook de plaat waarmee ik ze ontdekte en waar ik destijds al zeer enthousiast over was. De twee daaropvolgende platen heb ik nog veel gedraaid, de twee laatste platen heb ik nooit in z’n geheel gehoord. Gewoon geen behoefte meer aan. Gelukkig hebben we Boxer en vooral Slow Show nog. Op dit moment valt vooral de fraaie accordeon op die me weet te raken.

62. Ronnie Flex – Pocahontas

Uiteraard moet er ook nog wat moderne nederhop in de lijst, daar heb ik immers veel naar geluisterd. En dan bedoel ik niet alleen van het soort Ronnie Flex, ook dingen als Broederliede, SBMG, Lil Kleine, etc etc heb ik veel gedraaid. Ik vind de muziek simpelweg enorm vermakelijk, het is zo lekker opzwepend. Datzelfde heb ik ook met Amerikaanse trap hiphop. Natuurlijk is het allemaal vrij banaal qua teksten, maar daar luister ik toch doorheen. Maar om nou een feestje te gaan bouwen op The National. Dit plaatje van Ronnie is bij het uitkomen eigenlijk langs me heen gegaan. Ik kende de single Zusje wel, maar het was nog vóór New Wave en het was nog geen muziek waar ik me erg mee bezig hield. De hitjes vond ik wel geinig. Pas later ben ik het hele oeuvre van Ronnie Flex doorgegaan omdat ik de man toch wel erg waardeer. Eigenlijk vind ik alles van hem de moeite waard, maar de drop in dit nummer, met dank aan Boaz v/d Beats, is zo opzwepend dat dit voor mij de uitschieter van zijn oeuvre is. Ik moet ook altijd lachen om de knulligheid van zijn teksten trouwens: ‘heeft iemand jou weleens verteld dat jouw stem smaakt naar waterijs?’ Juist ja…

Pocahontas geeft me eigenlijk altijd energie en is daarom één van de platen die ik de laatste jaren het vaakst heb gedraaid.