Minstens top tien toch Aero!

Overdrijven is ook een vak

98. Yma Sumac – Taki Rari




Zoals bij het album Mambo! van Yma Sumac al geschreven is door mij leerde ik Yma Sumac kennen door het programma De Travestieshow (1997), gepresenteerd door Robert ten Brink.
Een show waar travestieten (nu zouden we ze eerder Drag Queens noemen) tegen elkaar streden. Maar er was ook een apart onderdeel waar bijzondere acts het tegen elkaar opnamen. Eén daarvan gebruikte dit nummer om een ietwat banale act (met bewegende borsten) te ondersteunen.

Het viel op en Yma kwam bij me binnen. Pas later begreep ik dat deze exotische zangeres uit Peru in hoog aanzien stond in de gay-scene.

Zanger Stephen Ellis van de band REVERE, een muziekgezelschap die we uiteraard nog terug gaan zien in mijn lijst, bleek een mega-fan, en het zorgde voor een innige band tussen ons. Een band waaruit een hoop voortvloeide later. Kom ik nog op terug

97. Marillion – Fantastic Place




De laatste voor vandaag is een nummer afkomstig van het fenomenale album Marbles van Marillion.

Marillion kende ik van hun jaren '80 successen Lavender en Kayleigh. Ik zag veel leeftijdsgenoten op de middelbare school met spijkerjasjes rondlopen met daarop hun logo genaaid. Er was iets met die band. Ze waren erg populair blijkbaar. Toch kwam ik niet verder dan de hits en ik werd ermee geconfronteerd door een vriend die fan was. Ik vond het mooi, maar ik was nooit echt bezig met de band.

Pas in de jaren '90 ontstond er meer interesse en Marbles werd een album waar ik onmiddellijk verliefd op werd.

Fantastic Place van dat album heeft een speciaal plekje in mijn hart. Ja, het is misschien wat over de top, zoals wel meer nummers in mijn lijst. Drama spat ervan af.

Een nummer ook dat ze best op mijn crematie mogen draaien als ze niet goed weten welke nummers ze moeten gebruiken (mijn muziek collectie is immers immens). Voorlopig hoop ik nog even dat het niet nodig is en blijft dit nummer gewoon mijn favoriete Marillion nummer.

Aan vergelijkingen tussen Fish, die ik hoog heb zitten en Steve Hogarth doe ik verder niet. Mogen jullie nu gaan doen als daar behoefte aan is. Ik ben hier morgen weer met het vervolg van mijn top 100

Heel veel zin in deze top 100 van generatiegenoot aERodynamIC. Ik denk een feest van herkenning met enkele verrassingen.

Yma Sumac

Mag niet ontbreken toch: ook al opent ze het bal met alternatieve 80's pop, glitter-gay-glam en symfonische rock

Het zal je niet verbazen dat de andere 3 voorlopig iets minder mijn ding zijn ja.

Ik had er niet 1,2,3 verwacht, maar leuk dat ze erin staat! Ik kende haar 2 bekende platen al langer, maar ik heb laatst ontdekt dat deze ook geweldig is, ik vind hem zelfs nog wat beter. Haar 'meest Peruviaanse' plaat.

Mocht er iemand toch vinden dat er een Spotify lijst van gemaakt moet worden voor de liefhebbers: be my guest (ik heb geen account).

Verrassende keus van Marillion, speelden ze ook nog bij het (voorlopige?) laatste optreden in Tivoli afgelopen december. Nice begin van je lijst!

Als in de keuze voor deze band of het nummer van de band?

Het nummer van hen, maar daarom niet minder mooi.

Ik heb geen idee wat de status van dit nummer onder de fans is. Is het een gewaardeerd nummer? Een ondergeschoven kindje? Echt geen flauw idee.

Fantastic Place is zeker wel gewaardeerd, maar moet niettemin het onderspit delven ten opzichte van het Marbles trio The Invisible Man, Neverland en Ocean Cloud, wat in de ogen van fans typische Marillion epics zijn.
Maar ik snap denk ik je keuze voor deze track.

Patje!

Die staat wel en/of niet ook in mijn top 100.

Ik ben benieuwd aERodynamIC
Prince kan je er makkelijk 3x inschuiven: solo, met The Revolution, met the NPG, dan nog een zwikkie related. Top 10 is nu vol.

96. The The – Uncertain Smile




Ik ben een echte jaren '80 tiener. Ze zeggen dat de muziek uit die jaren het best blijft hangen. Dat zou zomaar kunnen. Maar ik denk ook dat het te maken heeft met het feit dat er in die tijd veel minder mogelijkheden waren om muziek te ontdekken en tot je te nemen.

Je keek naar de paar muziekprogramma's op tv, je las bladen en dan kocht je singles en/ of lp's en je nam muziek op van de radio (op cassettebandjes). En dat draaide je dan tot in den treuren. Het was veel minder vluchtig dan nu het geval is.

The The is lang een band geweest die ik alleen maar door Uncertain Smile kende. Het album zelf volgde later pas.

Voor mij is dit typisch zo'n jaren '80 nummer waar ik altijd van genoten heb en dat ook ben blijven doen. Dit zijn niet de nostalgische hits waar je als puber naar luisterde, nee, dit soort nummers hebben eeuwigheidswaarde.
Dat Jools Holland erop meedeed wist ik ook lange tijd niet eens.

Jools heb ik vorig jaar nog live gezien. Het was niet echt mijn ding, maar ach, Marc Almond deed een paar nummers mee. Met volle verbazing heb ik naar zijn publiek gekeken. Ik associeer hem dan ook niet echt met tijdloze nummers als Uncertain Smile of artiesten als Matt Johnson.

Hoe dan ook krijg ik van dit nummer nooit genoeg.

95. Morphine – I’m Free Now




Afkomstig van het album Cure for Pain uit 1993.

Dit album is onderdeel van een reeks albums die de soundtrack vormen van de tijd waarin ik op mezelf ging wonen.
je kent het wel: studie klaar, werk zoeken, werk vinden en dan op zoek naar een huisje.
Weg bij paps en mams. Vrijheid op alle vlakken, maar ook wat meer verantwoordelijkheid.

Ik vind en vond het misschien wel de mooiste jaren in mijn leven. Dat gevoel was zo bijzonder. Op vele vlakken gebeurde er toen zo veel. Nieuwe vrienden, een coming out, relaties, uitgaan, genieten van een eigen huisje. Schitterend.

Ik woonde in een klein appartementje en twee verdiepingen onder mij kwam een dame wonen van mijn leeftijd met wie ik gelijk een goede klik had: we bleken ook veel dezelfde muzikale voorkeuren te hebben. Het was sowieso een portiek waar bijna alleen maar twintigers woonden, dus we vonden het niet erg van elkaar als de stereo even wat harder ging. Bij ons gebeurde dat ook regelmatig en Morphine hoorde daar steevast bij. Dit was echt typisch zo'n bandje van ons: soundtrack van een mooie vriendschap.

Maar het staat zoals gezegd voor veel meer in die periode. Het nummer vangt mijn gevoel in die tijd, niet eens door de tekst, maar zodra ik de eerste klanken hoor ben ik weer die twintiger die net op zichzelf woonde, net een baan had en volop van het leven genoot.

Met die vriendin bezocht ik ook meer en meer concerten. Morphine stond op ons lijstje, maar het is er helaas nooit van gekomen.

94. Jon Campbell – Black Widow




'Artiesten en persoonlijk contact deel 1' deze reeks.

Jon Campbell is de ex-vriend van zanger Jamie McDermott (The Irrepressibles), tevens kunstenaar en muzikant.
Dat trok mijn aandacht indertijd. Ik mocht hem ten tijde van zijn debuut EP interviewen voor een blog en het contact bleef daarna. Tegenwoordig zijn artiesten die weinig naam en faam hebben blij met elk stukje promo dat ze kunnen krijgen.

Buiten dat mijn aandacht getrokken was door de link met Jamie, vond ik zijn muziek ook echt ongelooflijk mooi. Mijn wens was groot dat deze in Berlijn wonende Amerikaan ooit eens in Nederland zou komen optreden.
Toen zijn debuut album Sirens vorig jaar verscheen kwam deze wens ineens een stuk dichterbij.

Sterker: Jon was bezig een optreden te regelen in Bitterzoet Amsterdam voor najaar 2020. Hij vroeg zelfs wanneer ik echt niet zou kunnen, want hij vond wel dat ik erbij zou moeten kunnen zijn.
Ja, dat is vleiend, maar ook bijzonder. Het is fijn om iets te kunnen betekenen voor artiesten die je het gunt en het is absoluut een eer als zij hun waardering teruggeven.

Helaas kreeg ik ook een persoonlijk bericht dat het optreden wegens omstandigheden geen doorgang zou vinden (dit was nog net voordat Corna zorgde voor het aflasten van allerlei shows).

Jammer, en ik hoop dat het alsnog een keer gaat lukken. Waarschijnlijk zal er dan wel een tweede album nodig gaan zijn en dat zou ik zeker niet erg vinden.

Een kwestie van geduld dus. In elk geval geniet ik nog behoorlijk van dit stemmige album waarvan Black Widow één van de hoogtepunten is. Het is de cello die het 'em doet in dit nummer, een instrument waar ik heel veel liefde voor voel.

Het schijnt overigens dat Sandokan-veld iets met de bovenarmen van Jon Campbell heeft (maar dat mag hij zelf komen uitleggen hier)

93. London Grammar – Strong




Ik ben al sinds mijn elfde ongeveer een enorm groot muziekliefhebber: ik koop me suf aan lp's, singles, cd's enzovoort.
Soms vragen mensen me wel eens wat mijn partner daar nu van vindt. Nou die vindt het geweldig, ook al heeft ie er zelf veel minder mee.
Jazeker, soms gaan we samen naar concerten. Soms hoort ie thuis iets en dan moet ik zeggen wat het is, maar verder dan dat gaat het niet echt.

Ik krijg echt alle ruimte om van mijn hobby te genieten. Ik speel de muziek af en ik heb zelfs een mega-grote kast in de woonkamer, op maat gemaakt en door hem ontworpen, zodat ik mijn boeken en platen kan stallen. Ook alle cd's hebben een mooie plek in een antieken kast die van binnen speciaal is ingericht om zoveel mogelijk van die plastic krengen te kunnen opbergen

Het is leuk om af en toe samen naar concerten te gaan en het is nog leuker als mijn favoriete muziek echt enorm gewaardeerd wordt door iemand die meestel niet verder komt dan 'ja, klinkt wel aardig' of 'mag er wat anders op dan die depressieve shit'.

Dat werd niet gezegd bij het debuut-album van London Grammar en vooral bij Strong werd echt enthousiast gereageerd.
We hebben er inmiddels twee London Grammar concerten op zitten. En hoewel ik graag naar concerten ga, dat soms alleen doe, soms met vrienden of kennissen... het is toch extra leuk om met mijn eigen partner te kunnen gaan, die er dan ook echt naar uitkijkt zoals bij London Grammar het geval was, en niet omdat ie het sneu vindt dat ik weer eens alleen moet gaan

Herkenbaar stukje over je partner. Die van mij laat mij ook veelal mijn gang gaan in mijn muziekpassie, stimuleert het zelfs - afgelopen weekend nog een nieuw platenmeubel voor mijn verjaardag gekregen - maar is zelf niet zo actief ermee bezig. Ze vind het wel leuk om af en toe mee te gaan naar concerten en er is een aantal artiesten waar we beiden erg enthousiast over zijn en dan ook graag samen gaan: the xx, Balthazar, Future Islands, Oh Wonder. Zodra het te obscuur, hard of depri wordt, haakt ze meestal af

92. George Michael – Heal the Pain




In mijn tienerjaren was ik fan van Doe Maar, gevolgd door Prince. Mijn zus ging van de Dolly Dots naar Wham! / George Michael naar Michael Jackson en Guns 'N Roses.

Ten tijde van de Dolly Dots was ik net begonnen met mijn eigen muziekpassie dus dat geloofde ik wel, Michael Jackson vond ik prima, maar mocht ik ook weer niet té leuk vinden want Prince.... er was toch een soort Beatles-Stones rivaliteit op de één of andere manier, en Axel plus kornuiten vond ik toen ook te gek.

Hebben we George Michael nog. Nee, Wham! vond ik te minnetjes (maar stiekem luisterde ik er maar wat graag naar (Yeah, yeah, yeah. La la da da da da). En toen ging George solo. Man, wat had ik een hekel aan Careless Whisper... die saxofoon, brrrrrrr. En dat vind ik eigenlijk nog steeds. Glenn Medeiros vond ze ook leuk met dat drakerige nummer. Nee, met George en mij zou het nooit goed komen dacht ik, dat was een 'zussen-ding'.

Nou, dat veranderde toch wel toen ik de cd Older zag staan in de cd-verzameling van mijn partner. Natuurlijk kende ik de voorgaande albums door toedoen van mijn zus ook wel, maar heel veel aandacht besteedde ik er niet aan verder. Omdat ik diezelfde verzameling van mijn eega echt niet veel soeps vond, was de keuze miniem en George stak daar positief bovenuit en ik was om.

Ik ben inmiddels van mening dat George misschien wel de allermooiste zangstem in de popmuziek heeft. Ik heb het geluk gehad hem een keer live mee te mogen maken, en daar bewees hij dat dubbel en dwars.
Waarom dan toch kiezen voor het rustig kabbelende Heal the Pain, waar die stem eigenlijk helemaal niet zo goed uit de verf komt?! Ik weet het niet. Er gaat een bepaalde rust van uit. Telkens als ik het hoor lukt het me om een paar minuten alles om me heen te vergeten. Het geeft een aangenaam gevoel.

Zeker geen topper in zijn ietwat beperkte discografie, maar ik heb er gewoon iets mee. Muziek-gevoel is nu eenmaal niet altijd te bevatten. Dat kunnen de meeste mensen op deze site als geen ander beamen.

Ja, dat dus. Het wordt gestimuleerd. Dit terwijl mijn moeder, toen ik nog thuis woonde, altijd begon te zeuren: 'alweer een cd?'. Dat werd op den duur zo vervelend, dat ik die dingen gewoon gelijk naar mijn kamer smokkelde om dat gezeur niet meer aan te hoeven horen (in de tijd van de Lp's was dat wat lastiger onder mijn jas haha).

En ook qua concerten: dan krijg ik soms de vraag 'vind ik dat leuk' en dan laat ik natuurlijk de juiste nummers horen en dan krijg ik meestal 'is goed, ik ga ook wel mee'.
Maar de keren dat het echt super gemeend is zijn toch het leukst. En op die platenkast ie is gewoon ook heel trots en het stoort totaal niet dat het gaat om mijn hobby. Ik denk dat er genoeg zijn die daar hun veto over uit zouden spreken.

ja, ik heb ook op dat vlak heel veel geluk gehad

91. Donny Hathaway – A Dream




Op deze site sta ik niet bekend als soul-liefhebber. Heb het over drama en kitsch en ik word genoemd, maar soul? Nee, niet echt.

Toch is dat niet helemaal kloppend, ook al zal deze lijst wederom het tegendeel bewijzen (want beperkt vertegenwoordigd). Ik heb een behoorlijke collectie soul-albums in bezit, maar het gekke is dat ik niet echt favoriete soul-artiesten heb, laat staan favoriete soul-nummers. Het is een vibe waar ik van hou en minder de liedjes an sich. Ik vind het moeilijk om er de onderscheidende nummers uit te pikken: er zijn er echt te veel om op te noemen.

Toch zijn er een paar die ik koester en ja hoor, dan kies ik er uitgerekend eentje met een klassieke inslag zoals deze bonustrack van het album Everything Is Everything.

Al bij de allereerste tonen en zang van Donny Hathaway krijg ik kippenvel. Die stem! Die stem! Echt, hoe mooi is dit. Zo puur.

Muziek ontroert, muziek raakt. Dat doet dit absoluut. En verder zal ik wel nooit het stickertje soul-liefhebber opgeplakt krijgen. Geeft niet: blijft dat een beetje voor mezelf.

Dat waren de eerste tien (plus klassieke bonus). Morgen weer verder.

Is dit een één-tweetje met Fathead?

Maar mijn liefde voor Jon Campbell gaat verder dan oppervlakkigheid. Heb een paar weken geleden zelfs de plaat op vinyl aangeschaft. Gaat dat horen, mensen!

Erg leuk dat je je top 100 met ons deelt, aERodynamIC! We hebben zeker de nodige raakvlakken qua smaak, dus ik verwacht wel dat er nog heel wat moois voorbij komt. Het begin is in elk geval veelbelovend en Jon Campbell is alvast een fraaie ontdekking. Ook herkenbaar wat betreft partners en concerten: mijn vriendin kan mijn passie voor muziek zeker waarderen, maar heeft er zelf veel minder mee. Maar als bijvoorbeeld SASAMI weer eens naar Nederland komt, dan gaat ze vol enthousiasme mee.

90. The Chemical Brothers – Hey Boy Hey Girl




Ik heb nog even staan twijfelen of ik niet een nummer moest opnemen in mijn lijst welke symbool zou staan voor mijn uitgaansperiode in de jaren '90 en begin jaren '00. Dat zou dan Porn Kings met Up to No Good moeten worden.
Wat ging ik los op dat nummer. Maar toen besefte ik dat er wel meer nummers waren waar dat op gebeurde. Het waren geweldige jaren op de dansvloer zal ik maar zeggen en ik heb er uiteindelijk ook mijn partner leren kennen, en Porn Kings is toch ietwat platte meuk.

Dansen... ja, daar hield ik wel van. In de jaren '90 kwamen ineens bands opzetten die aansloegen bij het rockpubliek, waar ik me gemakshalve ook maar toe reken.
The Chemical Brothers was daar eentje van. Dansbaar is Hey Boy Hey Girl zeer zeker, en ik blijf het een lekker nummer vinden.

Laat dit dan maar een beetje representatief zijn voor mijn periode op de dansvloer (voeg ik er verder nog even de remixen van Madonna's Frozen, Tori Amos' Professional Widow en Toni Braxton's Un-break My Heart aan toe.... het dak ging er dan af... tja gaydisco's he)

89. Kacey Musgraves – Slow Burn




Zoals gezegd heb ik dit topic niet voorbereid met stukjes. Het moet er elk moment maar spontaan uitrollen. Is er wel genoeg te vertellen over de nummers? De momenten die ik beleefd heb? Ik was bang dat ik er misschien mee vast zou gaan lopen, en verzanden in het oplepelen van Wiki-feitjes. Ook leuk, maar niet mijn bedoeling deze rit.

Nou bij nummer 89 is dat vooralsnog niet lastig, want hier hoort een geweldige ervaring bij. Een autorit in het westen van de VS. Verlaten wegen, prachtige natuur. Dit nummer staat torenhoog genoteerd als het gaat om herinneringen gekoppeld aan muziek.
Ik beleef die hele reis zo weer. In 2018 besloten we het niet alleen bij de oostkust te houden met de gebruikelijke bezoeken aan Philadelphia en New York plus familie die in New Jersey woont, maar we zouden daarna doorvliegen naar San Francisco en alles wat daar dan bij hoort: Las Vegas, Los Angeles, de natuurparken.

In een prachtige, joekel van een GMC één van de mooiste roadtrips ooit beleven. Alsof je in een film beland bent.
Tijdens die autoritten hoort muziek gedraaid te worden. En laat Kacey Musgraves dat jaar nu net haar album Golden Hour uitgebracht hebben. Het leek mij wel geschikte muziek, en ik liet het voorafgaand aan onze vakantie thuis horen. Onmiddellijk viel dit in de smaak en het laat zich raden dat Golden Hour regelmatig voorbij kwam die vakantie. Allebei waren we er verzot op. En dat terwijl ik hier normaal niet veel mee zou hebben.

Mooi was het om die vakantie later in het jaar nog te verzilveren met een concert van Kacey in de Melkweg (waar bleek dat ze de LGBTQ-gemeenschap een warm hart toedroeg).

Hoor ik Slow Burn dan zit ik met mijn gedachten in woestijnachtig gebied en op lange, verlaten snelwegen.......

Ik las GMF ipv GMC. Eerstgenoemde komt vast ook nog wel voorbij maar welk nr.?