Ik kan wel stoppen nu: iedereen weet toch wel wat voorbij gaat komen

Nou het was leuk: u mag zelf de rest inkleuren allemaal (het klopt ook nog).

88. Jill Jones – Mia Bocca




Het is 20 juni 1987, na maandenlang uitkijken naar wat mijn eerste echt grote concert zou gaan worden is het dan eindelijk zo ver: Prince in de Galgenwaard, Utrecht.

Een jaar daarvoor was ik er niet bij in Ahoy omdat ik met mijn ouders op vakantie was in Frankrijk en ik dacht toen echt dat ik Prince nooit meer live zou gaan meemaken. Dit soort megasterren (want dat was hij toen zeer zeker) laten zich niet vaak zien in ons kikkerlandje. Hoe fout was dat ingeschat kan ik nu concluderen met aardig wat Prince concerten die ik heb mogen bijwonen.

Utrecht dus. Nooit meer zou ik de spanning en zindering in een stadion/concertzaal ervaren zoals toen. Er hing iets magisch in de lucht, echt iedereen voelde dat, dat is serieus niet te beschrijven. We zouden bij een optreden aanwezig zijn dat legendarisch zou gaan worden, een concertreeks van een artiest op de top van zijn kunnen.

Voorafgaand aan het voorprogramma van de Prince satelliet-band Madhouse werd het titelloze album van Prince -protegee Jill Jones gedraaid. Jill Jones was bekend als achtergrondzangeres in de clip van 1999 en ze speelde een rolletje in de film Purple Rain. Dit album uit 1987 was haar debuut.

Zoals gebruikelijk bij Prince was dit gewoon een Prince-album, gezongen door een andere artiest. En er moest reclame voor gemaakt worden, waardoor het meerdere malen gedraaid werd die avond.
En zelfs dat was al een feest. Het publiek participeerde dat het een lieve lust was: de ene wave na de andere, maar ook op het nummer Mia Bocca werd ritmisch meegeklapt, en bij weer andere nummers werden andere dingen bedacht. Zelden zo'n sfeer meegemaakt als toen. Als zelfs het draaien van een album voorafgaand aan een concert al zo'n feest kan zijn.....

Buiten dat noem ik dit album altijd het het beste Prince-album, niet gezongen door Prince zelf. Mia Bocca voert mij telkens terug naar wat misschien één van de allermooiste belevenissen in mijn leven is geweest. Een avond om echt nooit meer te vergeten.

87. Ivo Dimchev – I Can Not




Nou daar is ie dan: een nummer dat men vast en zeker bij mij vindt passen. Ietwat kitsch, over de top, toch stijlvol, zwieresque en queer.

De Bulgaar Ivo Dimchev valt op door zijn falsetto, zijn flamboyante verschijning (elke keer weer compleet iets anders) en opvallende manier van performen. Dat laatste heb ik vorig jaar zelf nog mee kunnen maken in de Rotterdamse Schouwburg, soms ongemakkelijk, vaak een glimlach opwekkend, maar bovenal ontroerend en meeslepend.

Daar dacht het publiek tijdens The X Factor UK in 2018 anders over. Ivo deed mee (ik kende zijn muziek toen al) en ze vonden het drie keer niks. Jurylid Robbie Williams vond hem wel wat hebben en ook Simon Cowell stond niet onwelwillend tegenover hem. Maar voor dit programma was het toch een brug te ver allemaal.

X Factor: Is It Ivo's Lucky Day? | The X Factor UK on AXS TV - YouTube

Een live optreden zoals ik deze ook in Rotterdam meemaakte (hij heeft een gevarieerd aanbod aan optredens, zoals o.a. een selfie concert): YouTube

Oordeel zelf maar

86. Françoise Hardy – Tous Les Garçons et les Filles




Wat zou een lijst zijn zonder Françoise Hardy.

Niks zo lekker als een tijdloos gevoel oproepen. Dat lukt mij erg goed met deze klassieker. Misschien dat ik daarom ook wel de film Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain in mijn film top 10 heb staan: dat ietwat kneuterige, nostalgische gevoel: heerlijk!

Van Françoise Hardy heb ik aardig wat albums van haar in huis, en elke keer is het raak.

Ik heb sowieso wel wat met Franse liedjes, tegelijkertijd heb ik er soms ook een hartgrondige hekel aan.

Maar niet aan Françoise: zij is heilig voor mij en vormt gelijk een mooie overgang naar het volgende nummer...


......want Songfestival (Françoise Hardy deed in 1963 mee voor Monaco met L'Amour S'En Va).

85. Duncan Laurence – Arcade




Het Songfestival. In de tijd dat het in Nederland en België echt verguisd werd, de jaren waarin beide landen het niet best deden, werd ik extra vreemd aangekeken op deze site.

Hoe kan het zijn dat iemand met verder een prima of geaccepteerde muzieksmaak zo into het Songfestival kan zijn?! Er werd meesmuilend over gedaan, de laatdunkende opmerkingen werden zelfs vervelend af en toe.
Snobs leefden zich graag uit: het Songfestival leuk vinden was not done. Punt.

Maar voor mij lag en ligt dat heel anders. In 1980 mocht ik er voor het eerst een beetje van proeven. Johnny Logan won voor Ierland met What's Another Year, en tienjarige aERo mocht voor het eerst opblijven en was gelijk geboeid door het fenomeen Songfestival.
Vanaf 1983 ongeveer ging ik de inzendingen opnemen op een cassettebandje, ik maakte hoesjes en ik ging vooraf al zinspelen op wie zou kunnen winnen. Het was de wedstrijd tussen landen die het extra leuk maakte. Ik had op die leeftijd sowieso interesse in landen en als dat dan gecombineerd wordt met muziek is dat mooi meegenomen.

Ja, de liedjes vormen een zijstraat op wat ik normaal beluister, dat was toen al en dat is nog steeds zo. Maar niets is leuker dan even ontsnappen uit je bubbel en een andere in te gaan.

Helaas: Nederland scoorde nooit echt hoog. Teach In won in 1975 met Ding-A-Dong en dat heb ik niet bewust meegekregen. Mijn grootste wens om ooit eens mee te maken het winnende land te worden werd per jaar groter en groter, maar de kans dat dat ooit zou gaan lukken kleiner en kleiner.

Totdat Anouk zich in 2013 opwierp als kandidaat met het prachtige Birds en het tij keerde. Het werd de opmaat voor 2019, het jaar waar men niet meer voor de artiest koos, maar voor het lied. En was dat ook niet waar het Songfestival ooit voor bedoeld was?

Duncan wie? Was de teneur bij bekendmaking van zijn naam. Ik had dat niet zo. Het gaat immers om het lied. Begin maart 2019 werd het nummer, inclusief videoclip bekendgemaakt in De Wereld Draait Door. Ik heb dat programma nooit gevolgd, maar zat toen klaar voor de buis.

Ik zag een videoclip waar over nagedacht was, waar moeite voor werd gedaan. Geen lullige presentatie in de studio. Je voelde gelijk al dat het serieus werd aan gepakt. Dit was wel even anders dan 'Doe dan Sieneke Maar'.
En dat niet alleen: het nummer wist me gelijk te pakken. Ik vond het mooi, en dan vooral door het stemgeluid van zanger Duncan, die ook ongelooflijk leuk en onbevangen overkwam tijdens het interview.

De dag erna steeg Nederland door naar de eerste plaats bij de bookmakers, iets wat ons land nooit overkomen was. En die plek bleef behouden tot aan de halve finale, en toen die goed doorlopen werd ook de finale. Sterker: de afstand op de nummer twee werd groter.

Zo ook de zenuwen op de finale avond zelf. Ik zag het gebeuren dat Nederland tweede zou worden en het (wederom) zou afleggen tegen een act (IJsland, Australië) of statement (Frankrijk). Of misschien kregen de Russen het weer voor elkaar te winnen.
Een jurywinst moest haalbaar zijn, maar wat zouden de televoters doen? Het enthousiaste onthaal in diverse polls (eerste plaats) of bij vloggers op YouTube zeggen niet alles. De gemiddelde kijker moest het ook leuk vinden.

Die jury votes vielen wat tegen. Duncan werd uiteindelijk derde, de televoting zorgde voor een tweede plaats. Geen klinkende overwinning, maar het was genoeg voor de winst.

We hebben met z'n allen staan juichen dat het een lieve lust was. Dat uitgerekend dit nummer, waar ik helemaal achter stond, won en dan ook nog eens door een artiest die ik het ook gunde. Het was geweldig.

Een zeer grote wens ging hiermee in vervulling. Ik wist nu wat het was om het Songfestival als land te winnen. Een gevoel dat, mocht er ooit op korte termijn weer een winst volgen, niet meer hetzelfde zal zijn.

Dat dit nummer normaal gesproken misschien mijn top 100 niet zou halen is misschien wel zo, maar het nummer doet me toch heel veel en mag simpelweg niet ontbreken.

En inmiddels is het Songfestival ook op deze site wat beter geaccepteerd en is het een jaarlijks terugkerend feestje geworden, waar ik elk jaar weer gezellig dezelfde users tegenkom

De live versie zoals opgevoerd in de finale:

Wat een mooie gevarieerde lijst al weer, aERodynamIC. Geniet ook volop van je schrijfsels. Sterk balans tussen wat je mooi aan de muziek vindt en de plaats die de nummers in je leven hebben. Overigens, wat een geweldige band is Morphine als de soundtrack van een twintiger op eigen benen.

Ik hou zelf altijd wel van het luistergemak van spotify, dus als andere mee willen genieten: Hier is de link.



Mocht je trouwens een live reveal van je nummers willen doen, dat kan prachtig via Beatsense. Met Arrie was het een groot feest.

Ah, geweldig, thanks mede-aero

En voor wat betreft Beatsense.... misschien dat deze oude jongere zich daar nog op tijd in kan verdiepen dan

Ik ben mede door jouw inspanningen het songfestival meer gaan volgen aERodynamIC! Sterker nog, er staat in mijn top 100 ook een songfestivalnummer.

Tous Les Garçons et les Filles staat niet in mijn lijst, maar had wel gekund. De tekst vind ik ook mooi, ondanks dat ik het maar matig versta.

Jill Jones
Beste related album

Leuk topic, toch raar hoe een mens in elkaar zit. Constant lijstjes willen maken en alles willen ranken. Alsof gewoon genieten van de muziek niet voldoende is

Als het mag zet ik mezelf ook graag op de wachtlijst. Het is lang geleden dat ik voor mezelf nog eens een top-100 heb gemaakt.

Poek
jellorum
Cervantes
TornadoEF5 ??
Weirdo Wizzy
Mausie
hoi123
wendyvortex
Gretz
AstroStart
Aerobag
Bonk
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_

Leuke lijst tot nu toe, Eric, zeker geen invuloefening! Morphine vond ik erg leuk om weer eens te horen!

Mooie lijst en mooie verhalen inderdaad!

84. Miles Davis – So What




Jazz, al weer aardig wat jaartjes verdiep ik me daar meer en meer in. Tot op zekere hoogte, dat wel, en ik vind zeker niet alles mooi.

Toch is mijn jazz-collectie zich aardig aan het uitbreiden, het zijn al heel lang niet meer slechts een aantal platen die mijn kast vullen.

Ik merk ook dat ik steeds vaker jazz beluister. Zou het zijn omdat jazz moet rijpen?

User Zachary Glass opende er zelfs ooit een topic over De avonturen van aERodynamIC en Zachary Glass in jazzland genaamd. Het was hem ook opgevallen dat ik steeds meer stappen ging zetten in de jazz-wereld.

Zoals voor heel veel mensen was Miles Davis met zijn Kind of Blue uit 1959 de grote eye-opener. Blijkbaar is er iets aan de hand met dat album waardoor dit opgaat.

Miles behoort nog steeds tot mijn favoriete jazz-muzikanten, maar hij is zeker niet de enige.

Dat ik dus voor een nummer van dat album kies is niet meer dan logisch. Mochten er mensen zijn die twijfelen of jazz iets voor hen is: probeer zeker Kind of Blue eens uit. Ik schotel alvast het nummer So What voor.

83. Anna von Hausswolff – Mountains Crave




Anna von Hausswolff: ik was en ben verzot op haar album Ceremony. Heerlijk die donkere sfeer en die zang erbij.

Ik had het geluk dat ze in het voorprogramma van de band Efterklang stond (Rotown, Rotterdam april 2013). Ze blies me bijna letterlijk van mijn sokken: wat een orkaankracht was dat, maar ook hoe gaaf.

Live kwam het extra goed binnen zullen we maar zeggen. Diezelfde Efterklang zag ik een paar weken later nog eens live in Madrid en Anna kwam terug naar Rotown om zelf maar als hoofdact te figureren (september 2013).

Dat optreden was het geluid nog harder, het was bijna dansen op een vulkaan.

Op Ceremony staan een paar kandidaten die ik in deze top 100 kan plaatsen, maar aangezien ik heb gekozen voor de 1 nummer per artiest regel is de keuze op het korte, maar toch emotionele Mountains Crave gevallen.

82. Siouxsie and the Banshees – Cities in Dust




Ik heb al eerder vermeld dat ik een echte jaren '80 tiener ben (niet zo gek als je in 1970 geboren bent).
Hier kan ik een beetje hetzelfde verhaal vermelden als bij Killing Joke. Ik luisterde halverwege de jaren '80 graag naar de wat meer alternatieve radioprogramma's. Dat moet je een beetje in perspectief zien natuurlijk, maar in die tijd was het wel zo.

Siouxsie was ook best 'alternatief' ook al scoorde ze een hit met Cities in Dust. Tot op de dag van vandaag ben ik een groot Siouxsie-fan. De basis daarvoor werd gelegd door een klasgenoot op de middelbare school. Anja was blijven zitten, daardoor een jaar ouder, en zag er uit als Siouxsie en hield van haar muziek.
Ik had bewondering voor deze eigenzinnige klasgenoot, haar anders zijn, haar lef. Lef welke ik zeker niet had in die tijd. Gek genoeg raakte we eventjes bevriend, althans: we konden het wel met elkaar vinden en daar was ik stiekem best trots op.

Ik ben niet van deze muziek gaan houden om goed bij Anja over te komen, want volgens mij deelden we ook een gezamenlijke liefde voor Prince en daar hadden we het meer over.

Nee, Siouxsie maakt muziek die ik heel goed kan smaken. In plaats van deze bekende kraker had ik zo nog tien andere nummers kunnen kiezen. Maar Cities in Dust ligt gewoon erg fijn in het gehoor en doet me het meest denken aan Anja.

Benieuwd hoeveel hartjes dit nummer bij jullie gaat opleveren

Re: Miles - So What.
Even over Miles - So What

Ooit had ik met collega's een presentatietraining DEMO (delivering exact matching opportunities), waarbij de juiste (=matching) beantwoording van wensen en vragen van de klant centraal stond. Kregen we allemaal een kartonnen kaart uitgereikt waarop SO WHAT stond geprint, in rode letters. Als iemand presenteerde en allerlei bla-bla stond te vertellen - bijv "u kunt het programma installeren binnen 10 min. - mocht je feedback geven door die kaart omhoog te houden"; geloof me als collega's dat soort feedabck geven, dat helpt.

Alleen had ik op de achterkant van mijn kaart "Miles Davis" geschreven; op een gegeven moment hielden we met 6 tegelijk de kaart omhoog - ik met Miles Davis erop. US trainer moest heel hard lachen en iedereen keek hem aan - hij knikte naar mij en zei: "you 'd better tell them", waarop ik zei dat ik altijd aan Miles Davis moest denken als iemand "So What" zei.

Over Siouxsie - we gingen naar haar concert in Vredenburg en hadden de vélo achter het muziekcentrum neergeplempt. Voor ons liepen een groepje Engelsen, en opeens komt er een dame, op hoge creme pumps, idem omslagdoek, met een man die een grote parapluie voor haar hooghoudt, erlangs op door de zij-ingang naar binnen te gaan. Zegt een van die Engelsen: "jeez a Souxsie clone" Zegt de dame in kwestie: "your sight has become so bad, you 'd better get yourself glasses" - Susan Ballion indeed

Volgens mij begon het concert met Israel

81. John Coltrane – Blue Train




Miles behoort tot mijn favoriete jazz-artiesten, maar John Coltrane doet daar niet voor onder. Ook van hem heb ik inmiddels een aardige aantal platen in de kast staan met Blue Train als favoriete album.

Niet alle werk kan ik even goed waarderen, maar zeker het oudere werk (tot halverwege de jaren '60) kan steevast op mijn support rekenen.

Geen persoonlijke verhalen of herinneringen deze keer. Coltrane is gewoon een behoorlijk grote waarde geworden in mijn muziekbeleving en hoort tot de categorie 'niet over lullen, gewoon naar luisteren'.

Niks meer of minder dan dat. Coltrane is een muzikale held.

80. Scott Matthew – In the End




Ergens in 2006 zag ik de film Shortbus, op Moviemeter als volgt omschreven:

Shortbus volgt een groep New Yorkers die balanceren op de tragikomische grenzen van seks en liefde. Alle karakters en hun problemen komen samen in een erotische nachtclub. Een film vol filosofische vragen, vleselijke lusten en onstuimige liefde.

Nee, heel interessant was de film niet, maar het leverde me wel twee nieuw verworven favoriete artiesten op die een rol hadden. Beide homo, en beide van de rustige folk-getinte, akoestische liedjes: Jay Brannan (hoofdrol) en Scott Matthew (heel klein bijrolletje).
Artiesten die ik meerdere malen live heb gezien. Ik koester enorm veel sympathie voor ze, ook al merk ik dat de liefde wat sleets begint te raken.
Het feit dat ik met zowel Jay als Scott na afloop van hun optreden een kort praatje heb kunnen houden (Jay zag ik zelfs een keer in Philadelphia en hij begon gelijk over stroopwafels en beëindigde ons gesprek met een welgemeend 'tot ziens'), geeft het toch meer een band waardoor ik ze nog steeds volg ook, al ebt de belangstelling langzaam wel een beetje weg (het meest recente Scott Matthew album valt ronduit tegen).

Het nummer In the End wordt ook vertolkt in de film door Scott Matthew zelf, als zichzelf. Het nummer raakte me toen enorm en is eigenlijk altijd een beetje aan me blijven plakken. Het voert me terug naar de eerste tien jaar van de nieuwe eeuw, waar mijn leven in rustiger vaarwater terecht was gekomen en dat ook uitte in mijn muzieksmaak: wat gezapige folk of lounge-achtige elektronische muziek. De tijd van raggende gitaren was definitief voorbij leek het wel.

Het zal ongetwijfeld met ouder worden te maken hebben. Maar het levert wel een plek op in mijn top 100 en Scott is absoluut tot mijn grote favoriete artiesten gaan behoren met zeer hoge beoordelingen van mijn kant voor zijn albums.

79. Asaf Avidan – Conspiratory Visions of Gomorrah




Volgens mij associeert Bardt1980 mij nogal met Asaf Avidan.

Dat is niet heel vreemd, want ik heb deze artiest in 2009 behoorlijk lopen pluggen en zijn muziek sloeg aan op deze site.

Een zanger die mij daarvoor getipt werd door een Last.fm maatje. Ik viel er gelijk voor, deze tip was raak!
Die opzwepende muziek en vooral die stem..... die Janis Joplin-achtige stem!
Asaf Avidan & The Mojos waren nieuw verworven helden en die status werd alleen maar groter toen ik ze in 2010 live zag in de kleine zaal van Paradiso.

Het was duidelijk dat de band totaal niet bekend was in Nederland. Het kostte me al veel moeite om hun cd's te kopen en dat concert werd voornamelijk bezocht door Israëlieten. Een bijzondere ervaring kan ik wel stellen, en het dak ging er af.

Hoe anders was dat drie jaar later in een uitverkochte Melkweg. Ene Wankelmut had een remix gemaakt van zijn nummer The Reckoning, en onder de titel One Day werd dit ineens een enorme zomerhit overal. Asaf werd in één klap bekend, ook al had ie zelf niet veel op met deze remix die niet in zijn opdracht gemaakt werd (ik meen dat het een spontaan initiatief was om een remix te maken, en dat niemand voorzag wat het zou gaan doen; dat niet eens de bedoeling was).
Het publiek was ook heel anders dan in Paradiso: men kwam voor die ene hit en de rest boeide niet. Hossen dat er gedaan werd toen Asaf, inmiddels zonder Mojos, het nummer inzette. Ik vond het een beetje gênant en ik ergerde me er een beetje aan dat deze meute aan de haal ging met mijn held en dan alleen dat ene nummer.

Toch was dat concert wel degelijk de moeite, en dat kwam doordat het album Different Pulses centraal stond. Op dat album staat Conspiratory Visions of Gomorrah, een nummer dat veel ingetogener klinkt dan zijn albums met de Mojos, maar tegelijkertijd ook een heel stuk broeieriger en spannender.

Niet voor niets vond ik het album gelijk al een klassieker (ja, soms overdrijf ik wat).

Net als bij Scott Matthew is de liefde voor Asaf langzaam aan slijtage onderhevig. Daarbij koester ik voor Asaf als persoon wat minder sympathie. Er is iets in zijn manier van presenteren dat me niet helemaal aanstaat. Is het een vorm van (onbewuste) arrogantie? Ik weet het niet. Het is niet verkeerd als artiesten daar een gezonde dosis van bezitten om zichzelf scherp te houden.

In elk geval is dit nummer, dat staat voor het hele album (maar in deze lijst moet het nu eenmaal over nummers gaan), voor mij persoonlijk een ijzersterk stukje muziek waar ik ongetwijfeld van zal blijven houden. Zeker dit album, ehm, dit nummer.

Even een vraagje tussendoor: weet iemand of er een specifieke reden is om niet de naam van degene die aan de beurt is in de topictitel te zetten? Anders dat nooit iemand het aan de mods gevraagd heeft?

Geen idee? Ik heb er ook wel eens aan gedacht. Wil het best doen hoor, zie het probleem niet. Maakt het ook triggerend

Ja, daar dacht ik ook aan: wel een goed idee ook!

Done. Stem je nu mee bij Danny Brown?

78. Otis Redding – Hard to Handle




Zoals eerder al vermeld sta ik misschien niet zo bekend als soul-liefhebber, maar dat is een beeld dat niet klopt. Mijn collectie is behoorlijk omvangrijk, maar wanneer het op spelletjes en lijstjes aan komt laat ik ik toch weer afweten.

Ik denk dat het komt omdat ik maar weinig nummers heb die er voor mij uitschieten. Ik heb ook niet echt specifieke favoriete artiesten. Toch staan er enkele in deze top 100, omdat die daar echt in moeten.

Otis Redding is er zo eentje. Laat ik dan net kiezen voor een nummer dat misschien niet echt gerekend wordt tot zijn allerbeste. Ik denk dat The Black Crowes hier schuldig aan zijn. Door hen leerde ik Hard to Handle kennen: een heerlijk puntig en swingend nummer.

Soul is bij mij vooral favoriet als genre en minder in de vorm van albums of artiesten. Hopelijk heb ik dat beeld hiermee misschien een beetje recht kunnen zetten.

Geen tijd: druk bezig met een topic

Otis the Dotis, prachtige zanger, niemand rekent 'em ooit bij de club van 27, maar hij is wel lid van die van 26.

Sad Song en Sittin' on the Dock of the Bay zijn hier de faves

Ben over het algemeen echt geen soulliefhebber, maar Otis Redding kan ik daarentegen goed hebben.
Gave verhalen tot nu toe overigens. Lees met plezier mee.

77. The Associates – Breakfast




Natuurlijk is Breakfast voor mij één van de mooiste singles uit de jaren '80. Het past ook wel in mijn voorkeursstraatje: een beetje orkestraal, snufje drama en de kenmerkende zang van Billy MacKenzie, wiens solo-album Beyond the Sun ik ook enorm waardeer. In 1997 heeft hij zelfmoord gepleegd. Wederom is er sprake van een LGBTQ link (MacKenzie was biseksueel). Qua zang doet het me soms wat aan Marc Almond denken.

Maar ik moet het spel wel eerlijk spelen natuurlijk: ja, ik ken dit nummer al sinds de jaren '80 en ja ik vond het toen al mooi.
Toch is dit eigenlijk pas later echt uit gaan groeien tot zo'n mega-favoriet. Het was in die tijd ook helemaal geen grote hit of zo, ook al lijkt dat nu soms het geval.

Frits Spits draaide dit nummer in zijn programma de Avondspits, een radioshow waar ik elke dag naar luisterde zoals heel Nederland dat wel deed. Dit waren de tijden dat mensen allemaal nog met hetzelfde bezig leken te zijn qua radio en televisie. Er was geen sprake van een versnipperd medialandschap of overdosis aan muziek.
Frits wist soms van nummers enorme hits te maken. Is hier niet gebeurd, maar inmiddels kunnen we dit toch best wel een jaren '80 klassieker noemen lijkt me.

Op deze site volgens mij ook wel geliefd. Bij wie?

present!

The Associates: nog een liefhebber hier

Het cabareteske (vaudeville) van Almond is heel herkenbaar. Het manische van de eerste twee albums en Fourth Drawer Down mis ik wel een beetje; hier is de gekte imo redelijk onder controle. Zijn lot is idd wel tragisch te noemen.