Allereerst nog een laat compliment voor de fijne top 100 en nog fijnere stukjes van aERodynamIC. Ook Poek trapt goed af. Lekker leesbare stukjes en de verwijzingen naar de Top 100 van anderen is erg leuk.

93. Dizzee Rascal & Armand van Helden – Bonkers (2009)

Dizzee voor de vierde keer in een top 100, Armand is nieuw.
Hip Hop #1
Bliepjes #4

Dizzee Rascal en Armand van Helden, het lijkt een rare combinatie, en helemaal na Kate Bush, maar ze hebben allebei iets met een roodharige vrouw. Het beste nummer van de Engelsman met Ghanese roots na Bonkers is zijn livemashup met Florence, terwijl de Amerikaan met Nederlandse roots tot Bonkers nooit zijn remix van Tori's Courtneydis had overtroffen. Dus dat schepte een band en Dizzee hapte dus meteen toe toen Armand mailde.

Of waarschijnlijk ging het zo. “Een mail van Armand van Helden? Dat is toch die House-dj? En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel house! Nouja, laat ik toch maar even luisteren naar wat hij geproduceerd heeft. Hee, dit is eigenlijk wel erg catchy. Sterker nog, hiermee krijg ik heel Glastonbury aan het dansen. Ik zou gek zijn als ik hier niet iets mee doe. Of nouja, er zullen vast wel mensen zijn die me voor gek verklaren. Maar er is niets geks aan mij! Niets geks aan mij... dat is eigenlijk wel een aardige tekst. Aan de slag!

Eigenlijk ben ik niet heel erg van de hiphop (hoewel ik steeds braaf mijn lijstjes inlever voor de hip-hop top 250) en ook niet zo van de EDM (ik doe wel mee hoor, als iemand een top 250 gaat organiseren). Gecombineerd blijkt het heel erg leuk! En swingend en catchy dus. En superdansbaar.

Maar wat als je nou een hekel hebt aan computermuziek? Dan is er nog de liveversie met gitaar en andere instrumenten. Geniet!

92. Dinosaur Jr. – Lotta Love (1989)

Vijfde verschijnen in dit draadje voor Dinosaur jr.
Noise pop #4

We hebben vast allemaal wel eens meegemaakt dat je een nummer goed vindt en er later achterkomt dat het een cover is. Maakt dat uit voor de waardering van het nummer? En maakt het nog uit hoe onderscheidend de cover is? Er zijn covers die zich nauwelijks onderscheiden van het origineel, zoals The Twist van Chubby Checker (hoewel die zich in verkoopcijfers wel erg onderscheidde). Er zijn ook genoeg voorbeelden van covers waarbij het origineel een heel ander genre is dan de uitvoerende. Een metalband die Henk en Henk covert of Frans Bauer die Rammstein nadoet, zulke covers zijn niet per se goed maar meestal op zijn minst wel vermakelijk. Valt de versie van Lotta Love door Dinosaur Jr. ook in de laatste categorie?

Er is een Dinosaur Jr. met en een Dinosaur Jr. zonder Lou Barlow. Nou ben ik niet de juiste persoon om over het verschil te schrijven, want zo goed ken ik de band niet, maar van wat ik ken denk ik die met toch wel een stuk beter te vinden. Ergens in 1989 werd Barlow uit de band gezet, wat goed nieuws was voor Lo-fi-liefhebbers, want zo kon hij al zijn aandacht aan Sebadoh besteden. Sinds 2005 is Barlow overigens weer terug in Dinosaur Jr.

In 1978 verscheen het country-album Comes a Time van Neil Young met daarop Lotta Love. In hetzelfde jaar bracht Nicolette Larson een zoete versie uit die het goed deed in de Amerikaanse hitlijst met nummer 8 als hoogste positie. De versie van Dinosaur Jr. is nogal anders.

Eind jaren ‘80, begin jaren ‘90 had je nogal veel tributealbums waarin (meestal alternatieve) artiesten hun versie lieten horen van nummers van een bekende artiest. Misschien bestaat het verschijnsel nog steeds, maar destijds kocht ik zulke albums graag. Op The Bridge: A Tribute to Neil Young staan covers door o.a. Soul Asylum, Victoria Williams, Nick Cave, Sonic Youth. En de band die niet mocht ontbreken op het tributealbum van de man die naast Ome Neil en Godfather of Grunge ook Dinosaur Sr. als bijnaam heeft, met wat waarschijnlijk de afscheidsopname van Barlow was (zie zijn aantekeningen hierover.)

Jr. staan bekend als goede coveraars (in ieder geval in huize Poek), hun Byrdscover is ook geweldig (een grote favoriet van Gene Clark) en hun versie van Just Like Heaven werd zelfs een hit. En dan dus Lotta Love. Het werd gezongen (als je het zingen kunt noemen) door een vriend van de band, Arthur Horwitz, helaas recent overleden aan Covid-19. Nu hou ik best wel van mooie zang, en dat is dit dus niet, maar als fan van Ome Neil ben ik wel wat gewend op zanggebied. En de zang past eigenlijk best wel bij de gitaren. En dus ben ik het eens met Dinosaur Sr.: deze cover is niet gek, maar geniaal!

Nou, geef mij Nicolette maar.

Bonkers was destijds wel een bommetje op de dansvloer, maar als het op Armand aankomt heb ik toch wel een zwak voor zijn singles van rond 2004 (mn. Hear My Name).

Cloudbusting is prachtig. Eigenlijk nooit bewust geweest van de achtergrond, maar zelfs dan is de clip nog erg indrukwekkend. Rubberband Girl (toffe dansvideo) en Moments of Pleasure (mooie decembersingle) zijn zeker aan te raden als je nog wat Kate uit de 90s wilt meepakken.

Oooh, leuk om Club 8 in een top 100 te zien.

Strangely Beautiful heb ik vroeger helemaal grijsgedraaid. Als ik hier 10 jaar geleden een lijstje had gemaakt dan had The Beauty of the Way We're Living het zeker gehaald.

Al bekend met The Honeydrips? Debuutalbum is een pareltje. Verder wil ik nog een lans breken voor The Radio Dept., The Tough Alliance, ceo, Museum of Bellas Artes en The Mary Onettes.

Een beetje volgens last.fm, 9 scrobbles. Voeg een paar singles toe aan mijn playlist!

Poek van 100 naar 1 on Spotify - open.spotify.com

91. Katy Perry ft. Juicy J – Dark Horse (2013)

Katy was nog een dark horse in dit draadje.
Bliepjes #3

Begin jaren ‘90 was ik bevriend met de tweeling Hans en Mark. Ze waren clubgenoten van me bij Het Witte Paard Zaanstad maar daarnaast gingen we vaak snookeren, we zijn een keer samen naar een toernooi in Frankrijk geweest en op een gegeven moment gingen we ook samen uit. Dat deden zij vooral om een vrouw te ontmoeten, zo leek het, want toen dat gelukt was en ze een gezin gesticht hadden hadden ze andere prioriteiten en verwaterde het contact.

Ruim twintig jaar later kwam ik ze tegen bij een reunie van Het Witte Paard en ik voegde ze toe op Facebook. Op een gegeven moment bleken ze te pubquizzen samen met o.a. remcodulac en werd ik daar ook voor uitgenodigd. Ze hadden eerst de naam ‘De Schakers’ als ik me goed herinner, maar zodra ik erbij kwam werd het Dark Horse. Maar waarom die naam? Daar zijn hele discussies over geweest. Volgens Mark vanwege de film The Dark Horse [link] en dat is op zich plausibel, maar ik hou vol dat we naar het nummer van Katy Perry vernoemd zijn (wel jammer als we haar dan niet herkennen tijdens een quiz). Inmiddels hebben we heel vaak samen gespeeld (en meer dan 70 keer gewonnen geloof ik).

Het nummer is door Katy Perry zelf geschreven, maar samen met een heel rijtje namen waaronder de producers Dr. Luke en Max Martin. Die Martin is wel een interessant geval: hij is niet bij veel mensen bekend, maar zijn nummers wel, 22 hebben er op 1 gestaan in de VS. Aan de meeste hits van Perry heeft hij meegeschreven. Het is formulepop natuurlijk, waarbij trucjes worden gebruikt zodat het nummer op een gegeven moment vanzelf in je hoofd gaat zitten. Want ja, zo werkt het bij veel nummers van KP: bij de eerste keer luisteren denk je ‘mwah’, na nog een paar keer ‘ok, toch wel aardig’ en op een gegeven moment ‘toch wel een goed nummer’ (nouja, dan spreek ik voor mezelf). En dan gaat het vooral om het refrein (eigenlijk is het nummer gewoon een opbouw naar het refrein). De bijdrage van Juicy J. had van mij niet gehoeven, maar elk nadeel hep een voordeel: soms levert het een extra punt op bij een popquiz.



Poek van 100 naar 1 on Spotify - open.spotify.com

Cloudbusting

Bonkers is best wel een dikke schijf. Leuk dat je ook, weliswaar zonder de titel te noemen, You Got the Dirtee Love vermeldt. Dark Horse vind ik ook tof.

90. Julia P. Hersheimer - Song for Sore Ears (1994)

JPH had nog geen oor in dit draadje.
NL #2

Op een woensdagmiddag in 1994 luisterde ik naar de VPRO-radio (denk ik) en daar kwam Julia P. Hersheimer langs. De presentator vroeg Marloes Vermeulen door welke zangeres ze beïnvloed was en ze noemde Morrissey. Mijn interesse was meteen gewekt De volgende dag speelden ze een instore in Get Records op de Utrechtsestraat. Ik ging kijken en kocht de cd Crazy scenes with Julia P. Hersheimer. Goed album (er zijn maar tien betere albums gemaakt in Nederland als we johan de witt mogen geloven) met de beide singles (SfSE en Amazing) als toppers. En Marloes bleek ook nog vlakbij mij te wonen! Dat weet ik nog, maar hoe ik dat wist? Zou ik in het telefoonboek gekeken hebben? Enfin, ik ging dus de hele dag voor haar huis… of nee, zo stalkerig was ik ook weer niet.

In die tijd was het maken van homepages een beetje een hobby van me (zonder goed te zijn in het grafische of in coderen) en het leek me leuk om ook een homepage over een favoriete band te maken, maar dan wel eentje die nog geen homepage had. JPH dus! Maar het is er nooit van gekomen. Ik ging met een vriendin naar een van hun concerten en na afloop was ik opeens in de kleedkamer van de band (zij kende Jeroen Kleijn geloof ik en die was toen vast de drummer). Ik vertelde Marloes dat ik ze goed vond en dat ik overwoog een homepage over ze te maken. De platenmaatschappij was echter ook met iets bezig volgens haar. Ook daar kwam niets van, maar het was wel aanleiding voor mij om mijn plannen te parkeren (en uiteindelijk heb ik nooit een bandhomepage gemaakt). En ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar zowel de band als Julia P. solo vond ik de jaren erop minder interessant. Maar Crazy Scenes With JPH blijft top!

Ooit ook live gezien, van heel dichtbij zelfs (we mochten op het podium zitten in Paradiso), maar pas vorig jaar een beetje ontdekt, via ranja eigenlijk die haar video's (ook deze) op YT heeft gezet. Fijn liedje.

Ik heb deze inderdaad op youtube gezet tbv van het 1994 topic vorig jaar Voor mij ook wel een beetje een herontdekking toen, ook al omdat ik haar latere albums wat minder vind.

En ik pluk er vandaag de vruchten van De titel die je geeft is een foutje neem ik aan?

Ha, was me nog niet opgevallen Ik had 'm ook op RYM toegevoegd (jaren geleden) en daar had ik ook al een fout in de titel gemaakt, onlangs hersteld, weet niet meer wat (sour misschien), gaat lekker

Ze moet ook niet van die ingewikkelde titels gebruiken

89. Malcolm Middleton – We're All Going to Die (2007)

MM is te depressief voor al mijn voorgangers.
#1 kerstmuziek

Malcolm Middleton zou je kunnen kennen van de band Arab Strap, die hij samen met zanger Aidan Moffat vormt. Tegenwoordige tijd, want ze zijn weer bij elkaar en er schijnt dit jaar een nieuw album te komen. Van Arab Strap ben ik verder geen fan (ik kende sowieso The Boy with the Arab Strap eerst, dat tegen hun zin naar hun vernoemd is), maar MM solo is best wel anders. De songtitels geven wel een goed idee van zijn repertoire:

Loneliness Shines
Break My Heart
Ballad of Fuck All
Love is a Momentary Lapse in Self-loathing
Death Love Depression Love Death

Ja, het is geen vrolijkerd, die MM. Goeie muziek op op te zetten als je even lekker depressief wil zijn dus? Nee, dat ook niet, het is eigenlijk best vrolijke muziek. We gaan allemaal dood, helemaal alleen, zingt hij ingehouden vrolijk samen met de achtergrondzangeres.
De tegenstelling zit ook in de clip en dat vind ik erg leuk eraan. Van zichzelf is hij geen lachebekje vermoed ik, zo staat er op Google images geen enkele foto van hem waarop hij lacht. In de clip speelt hij de kerstman, in principe iemand die mensen blij probeert te maken. De rol lijkt niet bij hem te passen, al probeert hij af en toe wel vrolijk te doen en doet hij zelfs een poging om een vrouw te versieren (letterlijk). Maar een atypisch kerstliedje dus. Zou het niet leuk zijn als het op 1 zou komen te staan met kerst? Ja, dat zou het!

“Helaas vonden niet genoeg mensen dat: Championed by Colin Murray and other BBC Radio 1 DJs, there was a campaign to make the song the Christmas number-one in the UK singles chart. The song was originally given odds of 1000/1 to reach the top spot by bookmakers William Hill, the longest odds they have ever given.The odds were later cut to 9/1, but in the event the song reached only number “

Gelukkig voor MM staat hij bij mij wel op 1 qua kerstnummers.

88. Dave Stewart and the Spiritual Cowboys – Cat With a Tale (1990)

Dave Stewart staat in twee eerdere lijsten, maar met een andere band.
#1 kattenliedjes

Ik ben een enorme kattenliefhebber en daarom ook geïnteresseerd in liedjes over katten. In goeie liedjes over katten vooral, helaas ken ik er daar weinig van. The Cure heeft een leuke, Presidents of the USA een erg leuke (maar niet heel katvriendelijk) en er zijn wat hits, maar die zijn niet zo boeiend. Het mooiste kattenliedje is van Dave Stewart, maar misschien is hij koning eenoog.

Om te beseffen hoe goed Dave Stewart is, is het genoeg om het werk van Annie Lennox solo met dat van Eurythmics te vergelijken. Als je een nummer als Why hoort is het moeilijk voor te stellen dat ze in een eerder leven fatsoenlijke muziek maakte en dat laatste moet dus de verdienste van Stewart geweest zijn. En hij is post-Eurythmics wel het aanhoren waard, vooral (?) zijn albums met The Spiritual Cowboys (de rest ken ik eigenlijk ook niet). En op het tweede en laatste album van die band staat Cat With a Tale.

Fonetisch gezien kan tale zowel voor staart als verhaal staan en dat is een bewussie, zo blijkt uit de tekst, maar verder heb ik geen idee waar het over gaat. Misschien nergens over: A total stranger in a cashmere coat tells me politely, "Your wife is on fire" huh, wat? De kat speelt ook maar een bijrol in de tekst, maar toch is het een kattenliedje. En de checklist suggereert dat ik het mooi vind:

[x] psss psss psss en miauw miauw (erg goed geïntegreerd in het liedje)
[x] duet tussen man en vrouw
[x] veel nananana

En dat vind ik het inderdaad.

87. Nine Inch Nails - The March of the Pigs (1994)

NIN vaak genoemd, waaronder diverse nummers van The Downward Spiral, maar niet eerder met varkens.
#1 in metal.

Metal in mijn lijst! Althans, zo mag ik het noemen volgens RYM en Wikipedia (industriele metal om precies te zijn). Nine Inch Nails is vooral bekend van Hurt en Closer, en terecht, want dat is van hun beste album. Sterker nog, ik heb nooit iets gehoord van Nine Inch Nails dat ik goed vind dat niet van het album The Downward Spiral komt (en wel iets wat ik een heel vervelend nummer vind, The Hand That Feeds uit 2005). Hurt en Closer ben ik geloof ik vooral later gaan waarderen door de covers, March of the Pigs was als ik me goed herinner de reden om het album te kopen.

Het varkenthema op het album (waar ook een nummer genaamd Piggy op staat) is waarschijnlijk een verwijzing naar de plek waar het in eerste instantie werd opgenomen: 10050 Cielo Drive in Los Angeles, het huis gehuurd door Roman Polanski en Sharon Tate in 1969. Een van de leden van The Manson Family schreef met het bloed van Sharon Tate “Death to Pigs” op de muur en“Pig” op de voordeur. Vanaf 1992 huurde Trent Reznor het huis om daar The Downward Spiral op te nemen, naar eigen zeggen omdat hij geinteresseerd is in Amerikaanse folklore (ook een gedeelte van het door hem geproduceerde debuutalbum van Marilyn Manson werd er opgenomen). Na een gesprek met de zus van Sharon Tate eind 1993 die niet heel blij ermee was kreeg hij toch zijn twijfels erover en besloot hij de rest van het album in New Orleans op te nemen, al nam hij wel de deur van het huis (die met Pig erop) mee. Het klinkt gestoord en dat past ook wel bij de muziek en de teksten, want het album gaat over een man die depressief en zelfdestructief is.

En soms wil je dan dus alles eruit schreeuwen en dat is wat er gebeurt na een lang drumintro. Een van de vele overgangen in het nummer, want het wordt ook nog industrieel. En er zit zelfs een pauze in van zes seconden! En na alle herrie eindigt het nummer zelfs liefjes. Gestoord. En geniaal.

Heerlijk nummer van NIN.... niet m'n favoriet, dat is toch van een ander album, "we're in this together now". Maar deze is dan wel m'n nummer 2, ook heerlijk agressief, veel beter dan die rustige nummers van ze.
Ik weet niet wat je van ze kent, gezien je opmerking van dat alles wat je van ze goed vind van dat ene album komt, maar kan zeker de EP Broken aanraden qua brute agressiviteit

Van Cattails heb je ook wel eens gehoord me dunkt? Al is het vooral de titel die daar katgerelateerd is.

Oh en wat te denken van Cats on Trees ?

Broken ga ik checken!

Cattails is wel mooi, maar gaat neem ik aan over een plant, de kattenstaart.
Cats on Trees is een leuke bandnaam, maar net als Cat Power, Yusuf Islam en The Cats is dat ook al niet genoeg om mijn katliedjesplaylist te halen.

Schitterend nummer van Dave Stewart, had ook bijna mijn top 100 gehaald. De CD staat zelfs in mijn platenkast en ik denk dat weinig mensen dat kunnen zeggen, want hij is verschrikkelijk geflopt. Van de eerste plaat vind ik vooral This Little Town prachtig, maar deze wint het net op punten .

Nog een mooi nummer voor je kat-verzameling:

Michael Penn - Long Way Down (Look What the Cat Drug In)

Cool dat het ook jouw favoriet is, terwijl het hier maar 1 stem heeft.

Het nummer van Michael Penn kende ik nog niet, toegevoegd aan mijn playlist!

Dat kan alleen maar betekenen dat de mensen die gestemd hebben, het einde van de plaat niet hebben gehaald

Je hebt ook nog een twee band The Cat's Miaow weet ik, misschien ook nog een aanrader.

Verder een geweldig nummer van NIN, heerlijk samengebalde energie in 3 minuten en dan ook nog die stilte erin... Maar bijna alles t/m The Fragile vind ik erg goed.

Denk dat je Black Cat Bone van Laika ook wel kunt waarderen, Pussy Cat Rock van Pepe Deluxe ook wellicht en Tommy the Cat staat vast al in je playlist...

The Cat's Miaow ken ik en vind ik leuk, maar valt niet onder kattenliedjes.

Primus staat er inderdaad al in, de andere twee zaafsuggesties ga ik checken.

Voor kattenliefhebbers is er slechts één album dat ertoe doet, natuurlijk: Run the Jewels - Meow the Jewels (2015) - MusicMeter.nl