Kan ik beamen

86. Soft Machine – Love Makes Sweet Music (1967)

Deze legendarische (?) band stond één keer eerder in een lijstje hier.
#3 in psychedelica

In 1992 kocht ik tweedehands Triple Echo, een 3LP-verzamelset van Soft Machine, waarschijnlijk, mij kennende, voor de prijs van een enkel tweedehands album. Ondanks dat het niet op MusicMeter staat een goede koop:
“a three-LP boxed anthology that trawled across an entire career, unearthing outtakes, rarities, radio sessions, and more, to paint a career-spanning portrait of one of Britain's best-loved, if least-appreciated, bands. “ (AllMusic).
“This is all you need of Soft Machine “
“The best of many Soft Machine compilations “

Daar had ik verder geen weet van, noch kende ik SM meer dan van naam. Maar wat deze verzamelaar vooral goed maakt is dat de allereerste single van SM (niet op een regulier album verschenen) erop staat! Eentje die ze wat mij betreft nooit overtroffen hebben. De beschrijving van SM op Wikipedia zegt veel: “De band begon in de jaren zestig met psychedelische muziek en ontwikkelde zich via progressieve rock naar een stijl die nog het dichtst bij de jazz ligt.“ Oftewel, ze begonnen goed en ze eindigden kut (wat dat betreft was het geen gouden koop, want de derde plaat luisterde ik niet voor mijn plezier, maar dat wist ik pas door het te gaan luisteren). Mijn favorieteren naast LMSM Why Are We Sleeping en het Britse alfabet voor- en achteruit (samen minder dan een halve minuut) met Hullo Der.

Jullie hebben misschien wel door dat ik meer van psychedelische muziek dan van jazz hou. Love Makes Sweet Music is een heerlijk psychedelisch nummer. Ook een van de weinige nummers die ik ken die met de bridge begint in plaats van met een intro. En het eerste couplet (na het refrein) is gewoon (als ik het goed hoor) drum and bass! Het refrein heeft dan weer fijne toetsen. En tot slot ook nog mooie harmoniezang! Kekker dan kek dus.

Lekker eigenzinnige top 100 tot nu toe. Zo kennen we je weer.
Toch even wat kanttekeningen plaatsen:
- Jazz is niet kut
- March of the Pigs is meer punk dan metal
- Het niet onaardige liedje van Stewart haalt het niet bij het prachtige Why van La Lennox
- Nummer van Middleton is een van de ergste kerstliedjes ooit
Maar vooral:
- Ik heb de teamnaam Dark Horse verzonnen. Hoe vaak moet ik je dat nog vertellen?!

Diverse rare beweringen van remcodulac, maar met zijn laatste zin maakt hij het goed: hij is ook groot fan van Katy Perry!

85. Funkadelic – Maggot Brain (1971)

#92 van spinout, #14 van kemm, #55 van Teunnis, #78 van Corporal Clegg
#1 in funk en instrumentaal

Voor de gitaar heb ik geen speciale voorliefde, afgezien dat het instrument vaak voor pop en rock gebruikt wordt, en favoriete gitaristen heb ik niet. Van de meeste liedjes in mijn top 100 weet ik niet wie de eventueel aanwezige gitaar speelt. Ook funk heb ik niet speciaal iets mee, noch met George Clinton en Bootsie Collins. Ik ken Atomic Dog van George Clinton en vind dat best een leuk nummer, maar dat komt vooral door een andere dogg.

Het is dus niet vanzelfsprekend dat ik een (funk)nummer met vrijwel alleen maar gitaar in mijn top 100 zet, maar hij staat er wel. Wikipedia schrijft erover “According to legend, the track was recorded in one take when George Clinton, under the influence of LSD, told guitarist Hazel during the recording session to play as if he had been told his mother was dead: Clinton explained "I told him to play like his mother had died, to picture that day, what he would feel, how he would make sense of his life, how he would take a measure of everything that was inside him." Though several other musicians performed on the track, Clinton largely faded them out of the final mix so that the focus would be on Hazel's guitar.“ En inderdaad, de gitaar klinkt als van iemand die verdrietig is, iemand die zijn gitaar gebruikt om zijn verdriet te uiten. En mede door de effecten mis ik de zang niet. Ogen dicht en genieten!

Dark Horse...tijdens pubquizzen in Schinkelhaven niet te verwarren met team Dark Whores

Maggot Brain ken inderdaad geen andere track met zoveel emotie in het gitaarspel. Geweldige trip!

Eerst even fyppen


Ik heb in Maggot Brain eigenlijk nooit meer gehoord dan iemand die zeer kundig gitaar speelde.
Maar nu je die moeder erbij hebt gehaald, begrijp ik wel beter dat dit in je top 100 staat, ja.

Zelfs tijdens de laatste P-Funk shows van Ome George was Maggot Brain nog een hoogtepunt. dankzij fantastisch spel van Michael Hampton.

84. Eric Clapton – Promises (1978)

Cream is een paar keer geweest, Clapton solo niet.

Over gitaristen gesproken! Men zegt dat Clapton een heel goede gitarist is, en dat zal wel kloppen, want waarom zou men daarover liegen? En ik vind ook veel liedjes goed waarin hij gitaar speelt, For Your Love van The Yardbirds, de bekende nummers van Cream, Well All Right van Blind Faith, het hele album van Derek and the Dominos en solonummers zoals Forever Man. Nummers als Tears in Heaven en Wonderful Tonight sla ik echter graag over. Ook zijn solo-uitvoering van Layla vind ik een stuk minder. Kortom, Eric Clapton als solo-artiest valt bij mij in de categorie ‘heeft wel een paar leuke liedjes’ maar ik ken niet veel van hem.

Maar hoe kom ik dan aan promises? Het kwam in Nederland niet verder dan de tipparade en alleen in Noord-Amerika deed het nummer het goed. Maar Berry de quizmaster heeft ‘m op vinyl, en dus wordt ie soms in de Berryquiz gedraaid. En bij de tweede keer was ik om. En dat is logisch, want hij voldoet aan wat voorwaarden:

[x] Lief liedje
[x] Duet tussen vrouw (Marcy Levy die later met Siobhan Fahey Shakespeare’s Sister zou vormen) en man.
[x]Lala lalala la la

Qua tekst is het overigens helemaal niet zo’n lief liedje.

I don't care if you never come home
I don't mind if you just keep on rowin' away on a distant sea
'Cause I don't love you and you don't love me

Maar of ie echt zo onverschillig is? I'd still love you if you'd just love me. Hij lijkt vooral gefrusteerd dat het is misgegaan.

We made a vow we'd always be friends
How could we know that promises end

Een frustenliedje dus. Maar het klinkt desondanks lief.

83. Bronski Beat – Smalltown Boy (1984)

#139 van chevy93 (en ook nog met een ander nummer genoemd).
#4 in synthpop

In de Singles top 20 per jaar ging ik op een gegeven moment een rubriekje posten, de videoclips van het jaar (na de deadline maar voordat Zaaf de top 20 ging posten). Het leek me dus wel passend om in mijn top 100 ook een nummer te hebben vanwege de clip. In het kijken van clips zit wel een golfbeweging. Vroeger, heel vroeger, zag ik ze wel eens op Toppop en Countdown. Toen kwam MTV en TMF op, eind jaren ‘80, begin jaren ‘90. Daar keek ik af en toe naar. Daarna, ik vermoed zo 1995-2010, weinig clips gekeken. En nu kijk ik wel weer vaak clips als ik een liedje wil luisteren op een andere manier dan via Spotify.

Smalltown Boy kent iedereen wel en ik neem ook aan dat iedereen wel weet waar het over gaat. Ik vond het altijd al een mooi nummer, maar het duurde wel even voordat ik echt naar de tekst luisterde (het kleine gedeelte dat niet “Run away turn away” of “cry boy cry” is). Het is een beetje autobiografisch: Jimmy was homo, roodharig en klein (1.63) en werd dus gepest, hij ging naar de grote stad (Londen) maar Glasgow (waar hij opgroeiede) kun je niet echt een smalltown noemen. Maakt niet uit, in de videoclip voelt het heel echt en komt de boodschap heel goed over.

Het was de bedoeling om de clip niet al te gay te maken, maar bij de zwembadscene lukte dat niet zo erg Maar je hoeft geen homo te zijn om de pijn en het verdriet te voelen, versterkt door de tekst en de muziek. En verkeerd opgevatte blik, de jongens die hem hardhandig een lesje leren, de vader die hem niet begrijpt, de moeder die ondanks alles hem knuffelt bjj het afscheid, en mijn favoriete scene: vader geeft hem wel geld geeft, maar weigert de handdruk Maar dan in trein naar de grote stad. Zoals Marc-Marie in de camera zei bij DWDD terwijl de kwetsbare 14-jarige Splinter Chabot keek: het wordt beter. En misschien is dat ook wel een universele boodschap.

Mee eens. Was ontroerend mooi een paar jaar terug.

84. Mooie keuze!
Marcella Detroit

En met haar is er ook een link met nummer 88

Als je doelt op een seksuele link dan was dat met de andere helft van Shakespeare Hij was namelijk getrouwd met Siobhan Fahey

Ze waren dus allebei een koppel/duo met Siobhian. In ongeveer dezelfde periode nog wel!

Ja joh, gekkigheid alom!

Waar denk je dat zo'n titel als I Heard A Rumour vandaan komt

82. X-Ray Spex - Oh Bondage Up Yours! (1977)
Polly en haar vrienden stralen voor het eerst in dit draadje.
#11 in (Post-)Punk/New Wave

Een belangrijke vaardigheid voor een veelvuldige popquizzer is de educated guess. Stel bijvoorbeeld dat je een punknummer hoort met een zangeres en je bent alfabetisch bij de x, dan is X-Ray Spex een veilige gok (behalve dat de band X ook punk is en ook een zangeres heeft). Een tijd was X-Ray Spex dat ook voor mij: de punkband die je invult aan het einde van het alfabet. Echter, je moet ook nog een titel invullen. Vaak is dat een kwestie van goed luisteren, maar bij punk wil de verstaanbaarheid nog wel eens een probleem zijn. Zo ook bij Oh Bondage Up Yours!. Zingt ze nou woorden of schreeuwt ze gewoon wat willekeurige klanken? De eerste keer dacht ik toch dat laatste. Inmiddels vind ik de onverstaanbaarheid een pluspunt, want zo kunnen concurrenten die de titel niet kennen geen punt krijgen door te gokken.. En ik ben niet alleen de titel gaan kennen, maar ook de plaat heel goed gaan vinden.

X-Ray Spex is enerzijds typisch punk, maar er zitten toch wat bijzondere elementen in. Een saxofoon hoor je weinig in punkmuziek, maar het voegt echt iets aan het nummer toe. En dan de zangeres, Polly Styrene, een donkere vrouw in de wereld die vooral uit witte mannen bestond. Een goed publiek voor haar feministische boodschap: “Some people think little girls should be seen and not heard / But I think / Oh Bondage! Up Yours!“ Helaas is ze niet erg oud geworden: in 2011 overleed ze aan borstkanker op 53-jarige leeftijd. Ze laat naast haar muziek een dochter na die ook zingt en wiens documentaire over haar moeder binnenkort uitkomt: Celeste Bell | Poly Styrene Film - celeste-bell.com

X-Ray Spex kende ik al wel voordat ik popquizzen ging doen waar zij redelijkerwijs in voor konden komen. Maar van de zangeres wist ik eigenlijk niets, ben wel benieuwd naar die docu. Geweldig nummer dit, net als Identity.

Een mooie variant van de educated guess vind ik ook altijd wel een artiest invullen die niemand aan tafel kent (met het idee dat we het anders wel zouden hebben geweten).

Je houdt het maar allemaal bij!

En er komt nog een tag! Al duurt dat nog even.

Oh Bondage Up Yours! heb ik leren kennen door de tv-serie The Handmaid's Tale. Is wel een nummer dat meteen indruk maakt.

81. Final Fantasy (Owen Pallett) – This Lamb Sells Condos (2006)
FF/OP voor het eerst realiteit in dit draadje.
#5 in art pop.

Owen Pallett is een man met een viool die muziek maakt. Ik vond hem dus een soort Patrick Wolf (nummer 99 van aERodynamic) toen ik hem voor het eerst leerde kennen, want dat is ook een man met viool die muziek maakt . Of een soort Andrew Bird zonder het fluiten. Het is fijn dat last.fm dat ook vindt (in de ‘similar artists’). Ik ben ook van alledrie fan, hoewel iets minder dan ruim tien jaar geleden.

Ik heb Patje twee keer live gezien, de eerste keer moet 2007 of 2008 geweest zijn, de tweede keer 2012 in een kerk. In mijn herinnering zat er meer tijd tussen en was het publiek in de tussentijd enorm veranderd: de eerste keer veel jonge meisjes, de tweede keer een veel volwasenner publiek. De tweede keer was een akoestisch zitconcert, dat kan van invloed geweest zijn (maar misschien was Patje ook wel echt populair bij de meisjes toen de interesse nog wederzijds was).

Patrick Wolf is ook een man die piano speelt, net als Perfume Genius. Die laatste kun je misschien een modernere variant van Owen/Patje noemen, bedacht ik laatst, maar slaat dat ergens op? Jawel, volgens last.fm! https://www.last.fm/music/Owen+Pallett/+similar Gelukkig maar.

Owen Pallett begon zijn carrière onder de naam Final Fantasy, vernoemd naar het computerspel. Was hij zo’n fan van het spel? Dat niet echt, het was maar één van de vele games die hij speelde. Een echt slim gekozen naam was het ook niet: mensen gaan je niet vinden met Google. Logisch dus dat hij op een gegeven moment onder eigen naam verder ging.

Pallett komt een Canada en heeft een klassieke opleiding. Niet zo gek dus hij aan alle albums van Arcade Fire meegewerkt heeft en dat ze later samen de soundtrack voor Her maakten, een film van Spike Jonze, regisseur van de video van The Suburbs (wat een incrowd!) De lijst van artiesten die hem ingehuurd hebben is echter nog veel langer: o.a. Grizzly Bear, Pet Shop Boys, Mika, R.E.M., Franz Ferdinand, Frank Ocean, Limb Bizkit, Taylor Swift en The National (voor Gretz YouTube : de laatste minuut is toch wel het beste he) Kortom, wil je viool op je plaat, bel Owen.

This Lamb Sells Condos komt van het album He Pood Clouds. Dit is een soort van thema-album: het schijnt over dood en atheïsme te gaan en acht van de tien nummers zijn verbonden met de acht toverscholen van Dungeons and Dragons. Bij This Lamb Sells Condos is dat Conjuration en die school bouwt gebouwen. Lamb slaat op Brad J. Lamb, een makelaar uit Toronto, de bovenbuurman van Pallets partner. Hij hoorde wel eens wat ruzies en baseerde daar de tekst op. Althans, volgens This Lamb Sells Condos and Poos Clouds - torontoist.com
Wat dat artikel niet vermeld is dat er diverse D&D-verwijzingen in de tekst lijken te zitten. Althans, volgens een kenner: “Nog opvallender is /wat/-ie oproept: "conjured up a firemare" (in D&D is dat een nightmare, een neutral evil fiend, maar voor een niet-dnd'er is 't woord firemare een stuk duidelijker) en /wie/ de mistress is: "he took a drowish mistress" (in D&D zijn de drow een overwegend kwaadaardig elfenras uit de Underdark). Daarnaast brandt-ie z'n haar eraf in ruil voor magische krachten en is een beginneling/apprentice in magie. De D&D-link valt niet te ontkennen! “

Nog wat feitjes:
* He Poods Clouds is een gitaarloos album.
* In 2006 ging de belangrijkste muziekprijs van Canada (Polaris Music Prize) naar He Poods Clouds.
* Pallett speelt naar eigen zeggen slechts een paar potjes D&D gespeel.
* Ik vind This Lamb Sells Condos Sufjannerig, vooral als het kinderkoor begint (maar Owen’s eigen zang ook).
* En misschien daarom ook zo mooi?

Ik sprak recentelijk een Last.fm maatje uit Irak. Inmiddels woont hij in de VS.

Ik wist tien jaar geleden toen ik hem leerde kennen al dat hij gay was, maar dat kon hij (uiteraard) niet uiten. Zijn muzieksmaak en zijn positieve opmerking over mijn levensstijl zei me genoeg.
Hij is gek op zijn broers en ouders. Zijn toen kleine nichtje was zijn grote trots.

Eenmaal in de VS durfde hij het aan uit de kast te komen, maar terugkeren naar zijn familie is nu niet meer mogelijk. Hij is door één van zijn broers met de dood bedreigd. Wordt het beter? Hij zegt dat hij gelukkig is nu hij zichzelf kan zijn, hij is enorm geliefd en heeft veel vrienden, maar deze pijn is diep denk ik. Wordt het beter? Deels in gevallen als de zijne.

Maar dit zijn de heftiger gevallen. Meestal klopt het wel: het wordt echt beter naarmate je ouder wordt.

Patrick Wolf heb ik in 2012 ook in een kerk gezien (Rotterdam) en Owen Pallett is een mooie keuze (net als Patrick gay en de viool in de hoofdrol).

Lekkere lijst tot nu toe!

Owen Pallett.

Prachtig nummer, ook één van mijn favorieten van hem. Ik vind de manier waarop hij met game-referenties speelt in zijn teksten heel erg tof. Ik heb hem 2x live gezien, waarvan ook eenmaal in een kerk (De Duif). Toen dit nummer werd aangevraagd zei hij "..okay, but I've changed the title to This Fucking Lamb Sells Condos, because I'm really tired of playing it."

Mooie cover ook van Oh Bondage door Kim Gordon(sonic youth) en Julia Kafritz (pussy galore) oftewel (Free) Kitten.

Had je de uitzending met Splinter Chabot gezien? Dat in veel landen (en ook in sommige Nederlandse streken/gezinnen) homo zijn lastig is snap ik, maar hij komt uit een gezin/omgeving waar je zou denken dat hij niet bang hoeft te zijn voor reacties. En toch zat hij heel erg ermee, met zelfs zelfmoordgedachten. Dat maakte wel indruk (al zal ie misschien ook wel aanleg tot piekeren hebben). Ook dat ie zo geholpen werd door de woorden van Marc-Marie trouwens.




Ja, opvallende overeenkomst. Daar zijn wel bepaalde theorieën bij te bedenken, maar ik hou het op toeval. Dat op 80 weer een (gedeeltelijk?) gay artiest komt is ook toeval trouwens, net opgezocht.

Leuke art op de plaat en hoes!

Ik zal dat nummer van Owen eens opzoeken, klinkt interessant.

Heb hem één keer live gezien, in het voorprogramma van Arcade Fire in Nighttown in 2005. Hij speelde toen een cover van Mariah Carey, Fantasy. Ik dacht dat ie zich daarnaar vernoemd had, maar ik had toen ook nog nooit van het spel gehoord.

Ik heb me voorgenomen hem ooit eens live te zien, maar besef dat ik hem dus ook al eens gezien heb bij inderdaad dit optreden. Final Fantasy was het toen nog.