80. Pet Shop Boys with Dusty Springfield – What Have I Done to Deserve This? (1987)

Beiden met verschillende nummers eerder genoemd, maar nog niet samen.
#3 in synthpop

Ik herinner me nog de eerste single die ik kocht. Het was koopavond, ik was in de kledingwinkel van mijn ouders en een winkelhulp vroeg ik of een single voor haar kon kopen bij de V&D. Dat deed ik braaf. Het ging om Ome Joop, welke weet ik niet zeker, ik vermoed Zandzakken voor de deur. Maar telt dat als eerste single? De eerste vinylsingle die ik voor mezelf kocht weet ik niet meer (wel dat ik er ooit iets van duizend tegelijk kocht).
Gaan we naar het eerste album, die kocht ik namelijk echt voor mezelf. Het album Actually van de Pet Shop Boys. Op cassette natuurlijk, want midden jaren ‘80 luisterde men muziek op de walkman. Er staan diverse leuke liedjes op, maar het was vanwege één liedje dat ik het kocht: What Have I Done to Deserve This.

Van Dusty Springfield had ik waarschijnlijk voor dit nummer nooit gehoord. Dat is niet zo gek, want haar successen waren van voor mijn tijd. Het was een briljant idee van de PSB om haar voor dit nummer te vragen (of misschien niet en was het juist heel dom van anderen om het niet te doen). Haar stem bleek gewoon nog heel goed (misschien met een beetje hulp, maar toch). Het bleek een tweede leven voor haar carrière, want hierna kwamen nog twee hits.

Even tussendoor laat ik mijn voorganger aan het woord:



(het was blijkbaar als compliment bedoeld)

Maar waarom vond ik dit nummer nou zo goed (en nog steeds, boven The Smiths in mijn singles top 20 van 1987)? Ik was (en ben) sowieso niet vies van synthpop. De afwisseling tussen de mannen-en vrouwenstem hou ik ook van. En er gebeurt van alles in het nummer. Het begint met Neil met Dusty op de achtergrond, en lijkt dan een typische PSB-nummer. Dan een intermezzo met rythmisch gepraat (waarmee ze hun tijd vooruit waren?). Dan Dusty in volle glorie, op haar best. De titel, die vaak herhaald wordt. De blazers. Maar waar ik vooral van hou is de melancholische sfeer die het hele nummer uitstraalt, het terugverlangen naar wat was.

Er is nog wel een vraag waarop ik het antwoord nog steeds niet weet: wie heeft nou wie verlaten?

'zelfs' had 'ook' moeten zijn

79. Martha and the Vandellas – Jimmy Mack (1967)

Deden eerder een dansje in de straat.
#1 in girl groups.

In mijn studententijd kocht ik een keer een verzamelalbum van girlgroups. Ik hield sowieso wel van verzamelalbums waar ik in één keer de belangrijkste nummer van een band of stroming kon leren kennen. Op het girlgroupalbum stonden natuurlijk al diverse nummers die ik kende, maar het viel me vooral op dat het fijne muziek is. Een jaar of 25 later herinnerde ik me dat toen ik een onderwerp zocht voor het topic Greatest Hits of. Er zouden vast wel meer liefhebbers zijn.

Dat bleek, want er deden 42 mensen mee, maar vooral de reacties gaven me het gevoel dat ik het niet allemaal voor de kat zijn viool organiseerde. Mensen die goed op de hoogte waren van girlgroups maar het fijn vonden dat er een hele week aan besteed werd, mensen die het herontdekten en een paar voor wie het vrij nieuw was maar met plezier luisterden. En de grote gemene deler was toch wel: het is fijne muziek. De GH had de verwachte winnaar (Be My Baby) maar een verrassemde nummer twee, Nothing But a Heartache (die ook nummer twee was in mijn eigen top tien).

Enfin, ik had zelf ook veel plezier aan het organiseren en ook aan het meedoen en paar (her)ontdekkingen gedaan. En de bevestiging dat 60’s girl groups inderdaad een fijn genre is. En in dat genre vind ik Martha and the Vandellas nog net iets fijner dan de rest, vooral door de combinatie van vrolijkheid en melancholie. Maar het gekke is dat ik de stem van Martha eigenlijk helemaal niet zo mooi vind (en haar tegenwoordige stem zelfs verschrikkelijk). Dus ik heb wat covers van Jimmy Mack gezocht (Sheena Easton, Laura Nyro, Animal Collective, Phil Collins) om te kijken of daar een (nog) betere versie tussen zat, maar nee (hoewel die van Phil best goed klinkt op het eerste gehoor). Martha doet dus toch iets goeds blijkbaar.

Het nummer gaat overigens over dat de ik-figuur hoopt dat haar vriendje Jimmy Mack snel terugkomt. Een andere man probeert haar namelijk te verleiden en ze is bang dat ze voor die man valt als Jimmy niet snel terugkomt. Alweer een combinatie van vrolijkheid en melancholie dus!

Ik las recentelijk een interview met Neil Tennant over het ontstaan van West End Girls, en blijkbaar viel zijn rythmisch gepraat al vanaf het prille begin onder rappen.

78. Revolutionaru Dub Warriors – Walkabout (1994)

De revolutie is in dit draadje nog niet gestart.
#2 in reggae

Reggae, te gek hee! Dat is niet mijn mening, maar die van Arie Ribbens. Zelf schaar ik het meer onder ‘Ja, wel relaxte muziek’. Ik heb er geen grote voorliefde voor, maar het is ook zelden tot nooit storend: ik denk dat er in de reggae top 100 Reggae Top 100 geen enkel nummer staat dat ik slecht vind (remcodulac heeft daarentegen een hekel aan nummer 62, maar hij vindt dat nummer uberhaupt geen reggae).

Dub, de electronische vorm van reggae, is ook relaxed, al is het waarschijnlijk ook eerder storend, want wat nadrukkelijker aanwezig. Ook hiervoor heb ik geen speciale voorliefde, en toch kocht ik ooit de cd Delivarance van Revolutionary Dub Warriors. Ik denk dat ik ze daarvoor op een verzamelcd had gehoord, waarschijnlijk Mind the Gap. Hoewel ze minstens drie keer in de Melkweg hebben opgetreden (in 1996 was ik daarbij en wat ik me vooral herinner is dat ze veel te laat waren, je verwacht het niet) zijn ze niet erg populair in Nederland geworden, en op Musicmeter helemaal niet: hun drie albums hebben in totaal zeven stemmen.

Jullie verlies, want Walkabout is echt een kekke mix van reggae en electronica. Meer dus dan alleen maar relaxed! De geluidseffecten bijvoorbeeld die je meteen aan het begin al hoort. Lang intro, dat wel, maar als de zang begint klinkt het erg urgent. “Probeer me te hypnotiseren, probeer me te destabiliseren, noem het propaganda.” Ik heb geen idee waar het over gaat en heb er ook niets over kunnen vinden, maar het klinkt alsof er ergens een groot onrecht is dat tussen alle geluidseffecten door onder de aandacht gebracht moet worden. Waar het ook over gaat, ik ben het in ieder geval voor de duur van het nummer helemaal met ze eens!

Jimmy Mack.... zoals wel bekend denk ik ben ik enorm liefhebber van 60s girlgroups; ik zou nooit bedenken om Jimmy Mack ergens op 1 te zetten (zelfs niet in een Martha-top 10). Ik zou zo ook geen idee gehad hebben van wie nou eigenlijk het origineel eigenlijk was Versie van Sheena kende ik misschien wel het eerst,

77. Cocoa Tea - Barack Obama (2008)

Men is hier meer van de koffie.
#1 in reggae.

Het wel of niet goed vinden van nummers heeft met veel meer te maken dan met de kwaliteit. Zo hoorde ik laatst een Engelsman op een stream die absoluut niet wilde dat You’ll never walk alone gedraaid zou worden, want dat was het nummer van Liverpool. Nummers worden ook niet opeens beter als de maker ervan overlijdt, maar ze scoren wel hoger in de de MuMeLadder en de top 2000. En als Cocoa Tea aanhanger geweest zou zijn van Donald Trump, dan zou hij niet in mijn reggae top 20 hebben gestaan, laat staan op 1. Slim van hem dus om het nummer naar Obama te noemen!

Cocoa Tea (echte naam: Calvin George Scott) is een Jamaicaan die al een tijdje bezig is: hij heeft een stuk of dertig albums uitgebracht sinds 1984. Nooit internationale hits gescoord zover ik weet, maar nummers als Young Lover en 18 and over staan toch op 7,5 miljoen views op Youtube. Maar zijn grootste bijdrage aan de muziek is aan te tonen hoe muzikaal de naam van de vorige potus klinkt. Hoor maar: Barack Obama, Barack Obama, Barack Obama. Klinkt goed he? Zelfs als Lee Towers het zingt. (“Brak wooohoohoohoo Obama”). Beste cover uit ABOVT wat mij betreft! Maar terug naar Cocoa. Let in de clip ook op de andere gast, die niets anders doet dan af en toe “Obama!” roepen en elke keer harstikke blij is als ie dat mag doen. En terecht. Obama, hoi hoi!

76. Isaac Hayes (& The Bar-Kays) – Walk On By (1969)

#2 in soul
#66 van jonge Arrie, #83 van jassn

Is Isaac Hayes een eikel of dom/naief? Het is in ieder geval moeilijk te geloven dat je in je volle verstand en zonder kwade bedoelingen lid kan zijn van de Co$. Wat Michael Jackson heeft gedaan is erger, maar het komt er niet ver achteraan. Enfin, hij is dood, dus we kunnen naar hem luisteren zonder dat hij er wat aan verdient. Want mooie muziek maakte hij wel.

Zoals wel meer nummers van Burt Bacharach en Hall David werd Walk On By als eerste uitgevoerd door Dionne Warwick. Zij deed het ongetwijfeld op de manier waarop Bacharach het bedoelde: met veel gevoel gezongen, keurig (je kan het gerust aan je (groot-)ouders laten horen, maar toch ook wel met subtiele instrumentatie op de momenten dat zij zingt. De instrumentale brug maakt het nummer helaas niet beter, toch is het moeilijk te geloven dat die versie te overtreffen is. Vele artiesten hebben het geprobeerd in diverse genres zoals disco met Gloria Gaynor, punk rock met The Stranglers, overbodig door Average White Band, funk met D-Train, synthpop met Jo Jo Zep (allemaal hits), R&B met Alica Keys en heel veel pop, de lijst uitvoerders op Wikipedia bestaat al uit vele tientallen artiesten. Geen enkele poging verdient echter het predicaat ‘Beter dan het origineel’ behalve de orchetrale versie van onze chef.
Je moet er wel even voor zitten, het nummer duuurt ruim twaalf minuten (voor wie dat te lang duurt is er de singleversie van ruim vier minuten. Of als je juist iets langers wilt, op hetzelfde album (Hot Buttered Soul) staat ook een nummer van bijna negentien minuten.) Nou ben ik geen soulkenner, maar zulke lange nummers waren vast ongebruikelijk in soul en het zou me niet verbazen als Hayes de eerste was die dat deed. Het scheelde overigens niet veel of Hot Buttered Soul was nooit gemaakt. Wat was er allemaal voor het album gebeurd?

Isaac Hayes werd opgevoed door zijn grootouders (moeder jong overleden, vader verliet hem) en leerde al vroeg zingen en diverse instrumenten spelen. Begin jaren ‘60 verdiende hij bij als sessiespeler, daarna begon hij samen met Dave Porter nummers te schrijven, met behoorlijk succes, o.a. het nummer Hold On, I’m Coming van Sam & Dave. In 1968 mocht Hayes het zelf proberen, maar hetlaas, het album Presenting Isaac Hayes flopte. Jammer, in ieder geval geprobeerd, blijkbaar kon hij het beter bij liedjes schrijven houden. Maar toen kwam er een crisis bij zijn platenmaatschappij Stax Records. Otis dood en heel veel rechten kwijtgeraakt aan Atlantic Records. Er was dringend nieuw materiaal nodig! Isaac, jij moet ook maar weer wat opnemen. Doe maar iets met The Bar-Kays samen. Orkest erbij, lange nummers, ja, moet dat? Nouja, ik moet nog honderd andere artiesten wat laten opnemen, jij je zin, als er maar iets op plaat komt. En zo ontstond Hot Buttered Soul.

Walk On By begint met een intro van ruim twee minuten met een heerlijke gitaarrif. Waar ken je dat van, behalve van dit nummer? Wellicht van het beste triphopnummer van Belgie. Orkest erbij dus, maar ook fluit. En orgel. En meer. Van alles te ontdekken in het nummer dus!

We zijn op een kwart, tijd om Erminiostatistieken toe te passen. Tot nu toe heb ik 21 nummers geplaatst die nooit eerder in iemands top 100 hebben gestaan en 1 mumeladderfinale-artiest. Dat keer vier, dan kom je op 84 en 4 uit.

De gokjes:

jordidj1 80 & 1
Choconas 10 & 4
motel matches 53 & 7
zaaf 61 & 3
aERodynamIC 27 & 13
vigil 0 & 29
rufus 70 & 20
Gretz 52 & 11

jordidj1 staat virtueel eerste voor vraag 1, Choconas voor vraag 2. Maar wie weet is mijn top 75 wel super mumemainstream?

Zal vast heel dom zijn van me, maar hij was lid van de wat?

$cientology.




(geen satire)

75. Pennywise – Bro Hymn / Bro Hymn (Tribute) (1991/1997)

#10 in (Post-)Punk/New Wave.
#16 van dumb_helicopter.

Tegen de tijd dat we bij bij nummer 75 zijn aanbeland heb ik vast wel verteld dat ik van lalala’s en woohoohoos en zo hou. Ik wil nog niet zo ver gaan om de tandenborsteljive in mijn top 100 te zetten (die ben ik nu aan het luisteren, hm, misschien toch?) maar als de aankleding ook nog goed is, ja, dan heb ik geen keuze. En die is goed bij Bro Hymn.

Bro Hymn is ook een gek geval. Op Wikipedia staat een lange lijst van sportclubs die het lied gebruiken, vooral bij het vieren van een doelpunt (in Nederland bijvoorbeeld Vitesse Arnhem). Paul Elstak heeft er een versie van gemaakt en ik neem aan dat het nummer het goed doet op Thunderdome en dergelijke evenementen. Kortom, het is een feestnummer en de meeste mensen zullen het zo hebben leren kennen (en ikzelf vast ook).

Later kom je dan achter het verhaal van het nummer. Het is een lied over vriendschap, geschreven door de oorspronkelijke bassist van Pennywise (Jason Thirsk) naar aanleiding van de dood van drie vrienden ("Canton, Colvin, Nichols, this one's for you”). De bassist ging zelf dood en Pennywise besloot een nieuwe versie van het nummer op te nemen als eerbetoon aan hem (“Jason Matthew Thirsk, this one’s for you.”) met hulp van broer en drummer Justin Thirsk (“Jason, my brother, this one's just for you.”) En dat geeft het nummer toch een andere lading.

Het is een kek nummer om live te spelen. Altijd, waar dan ook, doet het hele publiek mee, vaak nog nadat het nummer is afgelopen. Weet iedereen die meezingt (of meewooohoot eigenlijk) van de achtergrond van het nummer? Vast niet, vooral niet op festivals. Maar voelen ze een broederschap als honderden of misschien soms zelfs duizenden kelen hetzelfde geluid maken? Dat vast wel. Het lijkt me heel mooi daar eens tussen te staan.

Ah, Beck , Travolta en natuurlijk Tom Cruise zijn / waren ook bij die club.

Ik heb nog goede herinneringen aan De Zappa's
"A Token of My Extreme"

Lowlands, vaste prik bij de alpha-dj's in de nacht (toen die nog echt in Alpha draaiden in elk geval). Nadat de muziek daar ophield ging dat whooo-hoo vaak ook nog lang door.

Op vakantie in de Spaanse kroeg

Dat is alom bekend ja, die rare afkorting van jou wat minder vrees ik

Isaac Hayes heeft behoorlijk wat goede muziek op zijn naam staan, ook covers (Ain't No Sunshine!), maar ik luister toch tien keer liever naar Dionne. Kan ook ongeveer in dezelfde tijd...

En dat brohymn heb ik eigenlijk nooit ergens gehoord, dacht ik. Misschien omdat Vitesse niet zo vaak scoort of misschien is het gewoon nooit blijven hangen, want zo nietszeggend is het wel. Arme Canton, Colvin, Nichols en Thirsk.

Nu weer eens een echt goed nummer, Dimitri. Ben benieuwd hoeveel overeenkomsten je hebt met mijn lijstje

Nou die #66 van jonge Arrie, #83 van jassn is anders ook geweldig hoor , een voor die epische cover van Isaac.

Er zijn nu ook al meerdere mensen die het via De Top 100 van Poek hebben leren kennen... (ik ook)

Ja het is eigenlijk wel een beetje incrowd, de gebruikelijke benaming gebruikt door mensen die actief tegenstand boden aan die gevaarlijke club.

Wees maar niet bang, je komt nog aan de beurt!

Of misschien juist wel

74. (dus niet 4.) The Waterboys – Something That Is Lost (1990)

#6 in folky
Populaire band in dit draadje, maar...

Wat betreft The Waterboys heb ik een andere smaak dan jullie (uitgezonderd ArthurDZ?). Zo staat meer dan de helft van This is the Sea in the ladder, maar mijn favoriet Be My Enemy net weer niet. Sowieso boeien de stadionrocknummers mij niet zo en dat zijn nou net de nummers die het op Musicmeter goed doen, of in ieder geval bij de ladderjongens en -meisjes. En hoewel AGCJ en TWOTM best leuke hits zijn, zullen dat geen redenen voor mij geweest zijn om hun cd’s te kopen. Gelukkig was daar de single Fisherman’s Blues en kwam ik in april 1990 de gelijknamige cassette tegen (en kocht ik die voor een schappelijke prijs, mijzelf kennende). En zo ontdekte ik de andere (nieuwe) kant van The Waterboys, met een focus op Ierse muziek, mede vanwege de verhuizing van Mike Scott naar Ierland.

Of my body England is the spine
the backbone and the trunk
My shoulders span the mighty Tyne
London sprawls across my rump
Cornwall my crooked ancient leg
Wales two hands held apart
Scotland is my dreaming head
Ireland is my heart

Ierland, dat is fiddle, en een fiddlesolo in een popliedje, ik geniet ervan. Twee jaar eerder deed In Tua Nua (waarvan Waterboysviolist Steve Wickham één van de oprichters was) het in Seven into the Sea, ook een geweldig nummer, en met Fisherman’s Blues deden The Waterboys dat vrolijk over. Zonder de fiddle zou het nummer echter op zijn hoogst een 7 zijn, anderzijds zou het met alleen fiddle ook lang niet zo goed zijn. Juist de wat suffere gedeeltes maken de fiddlesolos extra mooi!
Een andere aanrader op het album (als je van Ierse folk/fiddle houdt) is When Will We Be Married. De manier waarop Mike op dit nummer zingt heeft ie vast niet in Edingburgh geleerd!

Ruim twee jaar later kocht ik Room to Roam en dat is wat mij betreft het Magnum Opus van Mike Scott. Veel mooie korte liedjes zoals In Search of a Rose en The Star and the Sea (een halve minuut schoonheid). Het ingetogen maar toch vrolijke A Man is in Love met fluit en viool. Islandman (zie tekst hierboven) met een didgeridoo, en zo gaat het door:



Mee eens, maar ik heb gekozen voor de uitzondering, het dramanummer van de plaat. . Hij is iets kwijt. Gisteren had ie het nog, maar waar heeft ie het neergelegd? Hij heeft zijn hele kamer doorzocht, maar het is er niet. Hoe kan iets dat er altijd was zo snel weg zijn? Een mooie tekst omdat het herkenbaar is, maar ook vaag. Gaat het over een ding, of over een relatie? In beide gevallen een passend nummer. En dat begeleid met mooie melancholische muziek en daarom nog net iets specialer voor mij dan de andere nummers van het album.

Wat dacht je: de rest is niet boeiend, ik spring gelijk naar nummer 4?

Ja er staan al een paar zevens in de tekst, maar misschien toch wat overdreven om het getal niet in de positie te zetten.

En ha leuk, nog iemand met een voorkeur voor de Fisherman's Blues-era Waterboys. Een zeldzaamheid op dit forum lijkt dat soms inderdaad. Maar voor mij hun meest perfecte album (en Room To Roam is ook prachtig).

In de 24-uurs tent deed die het ook prima en met een beetje mazzel 's nachts op de camping nog een keer.

Ha, leuk dat ik aangehaald word. Kan ik direct droppen dat ik afgelopen donderdag Meindert Talma weer in Vera heb gezien. En weer zong hij het prachtige lied van Jannes. Wat zijn het helden.

73. Nick Cave and the Bad Seats – The Mercy Seat (1988)

#9 in (Post-)Punk/New Wave
#66 van ArthurDZ, #5 van vleertje, #31 van Snoeperd, #41 van Titmeister, #14 van Stefan1979, #2 van deric raven, #9 van aERodynamIC.

Nick Cave is de Julianne Moore van de muziek. Zijn repertoire is één grote weeping song, altijd maar huilen. Er is blijkbaar om MuMe wel een markt voor die pathetiek, gezien de vijftien noteringen in de ladder, maar wat mij betreft mogen die nummers allemaal weg. Op één na.

Jarenlang (of nouja, ‘92, ‘93 en de eerste helft van ‘94, maar dat is relatief lang omdat ik vele honderden cd’s in die periode kocht) had ik maar één album van Nick Cave. Vind ik daarom alleen dat album goed, of had ik geluk dat ik net zijn ene pareltje had? In ieder geval, nummers als Deanna en City of Refuge vind ik heel goed en The Mercy Seat is geweldig. En zo blijk ik toch iets gemeen te hebben met de snikstemmers in de ladder: het is Caves hoogste notering! Zijn populairste nummer dus blijkbaar, wellicht mede dankzij de cover van Johnny Cash.

Ooit besloot ik voor Engels een boek met songteksten van Bob Dylan op mijn lijst te zetten, enerzijds omdat het mocht, anderzijds omdat overal stond dat hij van die goede teksten had. Probleem: ik was niet erg onder de indruk van de inhoud. Toch ontdekte ik iets wat ik wel erg goed eraan vond, het metrum, vooral in een nummer als Like a Rolling Stone. De klemtonen zorgen voor een extra dimensie in de zang. Maar wat doet dit in een verhaal over Nick Cave? Nou, het is ook wat ik mooi en knap aan het refrein The Mercy Seat vind. Het gemompel in het begin hoeft van mij niet, maar dan, bam, bam, bam, steeds opnieuw het refrein, steeds beginnend met ‘the mercy seat is..’, steeds hetzelfde ritme, maar toch steeds ook weer anders. En de regel van Beavis gaat hier op: zonder het suffe gemompel zou het refrein niet zo goed zijn.

72. Buffalo Springfield – I am a child (1968)

#5 in folky
BF nooit eerder in een lijst, hoe dan?

Toen ik een jaar of 16 was raakte ik bevriend met een jongen van de schaakclub van een paar jaar ouder. Heel intelligent, wel lui. Op school ging het niet echt goed: ik geloof dat hij mavo deed, ver onder zijn niveau. Als ik hem nu google lijkt het allemaal wel goed gekomen te zijn, in ieder geval lijkt hij een goede baan te hebben. Ik kwam wel eens bij hem thuis en dan mocht ik platen lenen (die ik dan thuis opnam), onder andere Decade van Neil Young. Een perfect album om mee te beginnen! Vooral omdat er door hem geschreven en gezongen nummers van Buffalo Springfield op staan. Later kocht ik ook de drie losse albums van BF en die bleken (net als de losse albums van NY) ook erg goed.

Wisten jullie dat voor Buffalo Springfield Neil Young in een band zat met Rick James? Die was naar Canada gevlucht (onder de schuilnaam Rick James, want eigenlijk heet hij James Johnson) omdat hij uit de Amerikaanse marine was gedeserteerd Ze stonden op het punt om een album op te nemen voor Motown toen James opgepakt werd vanwege zijn desertie. Weg platendeal, al hadden ze nog wel wat nummers opgenomen, waaronder het later op single uitgebrachte It's my time en dat nummer klinkt helemaal niet slecht (zang James, gitaar Young). Young en bassist Bruce Palmer gingen toen naar Los Angeles in de hoop daar Stephen Stills te ontmoeten, echter zonder contactgegevens te hebben. Een week lang zoeken en bars langsgaan leverde niets op, totdat Stills hun vond: Young en Palmer stonden met auto still aan de ene kant van de weg, Stills reed met gitarist Richie Furay (later van Poco) aan de andere kant, keerde om en Buffalo Springfield was geboren! Vijf dagen later was hun eerste optreden en nog een paar dagen tourden ze als voorprogramma van The Byrds.

Buffalo Springfield had vast een grote band kunnen worden, maar er waren spanningen in de band, leden werden soms gearresteerd (b.v. vanwege marihuanabezit) en mede daarom versleet de band in de drie jaar dat ze bestonden elf leden (inclusief David Crosby die op hun Montereyoptreden meedeed). Dus eigenlijk valt het best mee dat ze nog drie prima albums maakten.

Een nummer kiezen was wel lastig. Hun meest bijzondere nummer is Broken Arrow: het begint als een (zogenaamde) live-opname van Mr. Soul (inclusief het geluid van gillende meiden bij een Beatlesconcert) maar dan stopt dat opeens en wordt het een ander nummer dat gaat over live optreden. Dat stopt echter ook heel snel en je hoort publiek fluiten. Dan begint het weer, stopt het weer en dan is er een lange stilte met op een gegeven moment heel zachtjes militaire drums en beginnen ze weer. Het stopt weer, stilte, en dan best wel bijzondere outro (een soort jazzbandimprovisatie) en uiteindelijk betekent een kloppend hart echt het einde. Plunderphonics avant la lettre!

Maar ik heb toch gekozen voor I am a Child. Een mooi countryfolknummer, beetje in de stijl van Tim Hardin, voor Youngs doen goed gezongen, mooie mondharmonica. Een mooi lief liedje dus.

Ha, deze is mooi ja.
BF nooit eerder in een lijst, hoe dan?
Hm, doe jongelui toch.