Hm, gaat hard, wij zijn hier alweer over de helft.
Ik ben benieuwd of MBV nog voorbij komt

Mooi verhaal over Nirvana

En Wake Up Boo Luister eens naar Lazarus of de Boo! Forever EP.... Andere koek.

Ik ben blijkbaar niet woke

Voor Teletekst? Daar heb je toch ook gewoon de app voor? Sinds ik die op mijn smartphone heb gebruik ik m'n desktop eigenlijk nauwelijks meer voor het raadplegen van teletekst

AL wel

De app gebruik ik als ik niet achter mijn desktop zit, maar via DDM gaat het een stuk sneller.




Een heel nummer over zogenaamd woke zijn, maar noemt ie Lazarus of de Boo! Forever EP? Nee hoor!

46. Jóhann Jóhannsson – Flight From The City (2016)

#1 in klassiek. Twee keer met andere nummers geweest.

Van jongs af aan luister ik veel naar popmuziek, maar nauwelijks naar klassiek. Ik bedacht op een gegeven moment dat dat logisch was: ik wist ook veel van popmuziek en weinig van klassiek. Ik moest me er maar eens in verdiepen. Ik kreeg van mijn ouders een boek over klassieke muziek, maar dat was toch wat te droge kost. Misschien moest ik maar gewoon gaan luisteren. Ik kocht de Volkskrantbox samengesteld door Paul Witteman, maar de klik was er nog steeds niet. Ik ging bij de universiteit van Yale op zijn coronas de cursus Introduction to Classical Music volgen. Interessante cursus, maar inmiddels ben ik een boel vergeten. Gelukkig is Beethoven is meer dan een hond (ook) een aanrader, heel leuk gedaan. En daarvoor nog Tijl Beckham op TV, ook leuk. Enfin, inmiddels weet ik waarschijnlijk wel meer van klassiek dan de gemiddelde Nederlander, en misschien heb ik er ook net iets meer liefde voor, maar het blijft qua oudere klassieke muziek beperkt tot losse ‘nummers’ die ik leuk vind, zoals Air van Bach, Moonlight Sonata van Beethoven, Adagio for Strings van Barber en Canon in D Major van Pachelbel (allemaal gebruikt in popmuziek, de laatste zelfs heel vaak).

Ergens midden jaren ‘90 zat er bij een tijdschrift (neem ik aan) een casettebandje met moderne klassieke muziek. En wat bleek: dat vond ik goed! Daarna ontdekte ik Philip Glass en de minimal music. Ook al goed! En toen kwam Spotify en kon ik vaak luisteren naar playlists als Modern Classical en Componisten uit de neoklassieke New Age. Probleem: ik heb nooit een lijstje met favorieten gemaakt of zoiets. In een neoklassiekquiz zou ik het slecht doen. Ik ken de namen wel, Frahm, Richter, Jóhansson, Tiersen, Ten Holt, Einaudi, maar goed onderscheiden kan ik ze niet (behalve de stationspianoklassieker van de soundtrack van Amelie). Dus maar weer random.org gebruiken.

Het is Jóhann Jóhannsson geworden. Die zat bij 4AD en dat is wel bijzonder, want dat is eigenlijk een label voor popmuziek. Maar het past toch ook weer wel bij het label. Hij is (zoals wel meer moderne componisten) vooral bekend van filmmuziek en met de soundtrack van The Theory of Everything won hij zelfs een Golden Globe. Het nummer Fordlandia van het 4AD-album Fordlandia was mijn eerste keuze, maar die duurt wel erg lang (staat overigens wel in de lijst van chevy93), daarom wordt het Flight from the City van zijn laatste soloalbum Orphée, dat o.a. geinspireerd is door Orpheus. Hoe dat bij tekstloze muziek werkt weet ik ook niet. Nieuwe albums zal hij niet meer maken omdat de combinatie van drugs en medicijnen verkeerd uitpakte, gelukkig heeft hij toen hij nog leefde veel muziek gemaakt om van te genieten. De video van het nummer bevat ook nog een soort moderne dans (denk ik).

Omg, dit nummer van Jóhann Nog altijd zo'n gemis dat hij er niet meer is

45. The Kingsbury Manx – Well, whatever (2009)

Niemand kent ze, wel #3 in folky.

Ik ben niet zo heel erg van de eindejaarslijstjes. Wel van de lijstjes, maar meestal heb ik toch wel langer dan een jaar nodig om een jaar te leren kennen. In 2009 was dat blijkbaar anders, of ik was toen nog gewoon een enthousiaste blogger, in ieder geval maakte ik toen De mooiste tien indieliedjes van 2009 « Avonturen van Dimitri Een prima lijst vind ik nog steeds, al mist er o.a. wat electronica . Het confronteert me ook dat (een aspect van) mijn muzieksmaak weinig verandert: “een liedje met vrouwelijke parapampampams gecombineerd met mannelijke zang haalt bij mij al bijna automatisch de top 10. “ En toen gebruikte ik wat minder tekst om een liedje zoals Well, Whatever te beschrijven: “Een stem waarbij je weg wilt dromen, een achtergrondgeluid (ik vermoed strijkers uit een keyboard) die subtiel van toonhoogte verandert, een refrein dat blijft hangen, een mooi instrumentaal middenstuk, een perfect popliedje!” Ik kan er nog wel aan toevoegen dat het melancholisch maar niet depressief klinkt en dat de mooiheid al vanaf de eerste seconde te horen is en het hele nummer blijft. Maar misschien dat het juist door die mooiheid een melancholisch effect op me heeft.

Het zou ook nog wel een kandidaat voor Musicmeters Obscure Tip van de Dag kunnen zijn, ware het niet dat het album Ascenseur Ouvert niet eens op Musicmeter staat. Zelfs voor dat spel te obscuur dus.

Ha, ik wou zeggen 'daar moet het wel 10 jaar oud voor zijn' maar shit, 2009 is al 11 jaar geleden, belachelijk.

ik mis wel de vrouwelijke paramparams trouwens

Deze kende ik nog niet, wel heb ik wat oudere platen van The Kingsbury Manx in mijn kast staan.
Veel van je keuzes komen ook voor in mijn album collectie.

Komen nog wel. Morgen zelfs al!

44. Chicago – Feelin’ Stronger Every Day (1973)

Alleen Grafmat liet eerder waardering blijken voor deze band.

Ik weet niet hoe het met anderen zit (en lees graag jullie ervaring) maar mijn ‘relatie’ met de band Chicago heeft ongeveer drie fasen.

Fase 1: “Chicago, de band van die (te) zoete ballads, niks voor mij. “
Fase 2: “Chicago, naast de slijmballads hebben ze toch ook best kekke muziek gemaakt met toeters zoals Street Player en 25 or 6 to 4.
Fase 3 (nu): De singles (met toeters) uit hun beginfase zijn eigenlijk best wel heel goed. Eigenlijk zou ik meer van ze willen ontdekken, maar ik heb geen zin om al die albums te luisteren. Liefst zou ik hebben dat een kenner en fan van Chicago een Greatest Hits Of… organiseert, er lijken er echter weinig te zijn op het forum. musician misschien? Het zou een mooie aanleiding zijn om hopelijk meer nummers zoals Saturday in the Park en Does Anybody Really Know What Time It Is te ontdekken.

En Feelin’ Stronger Every Day dus. En misschien zeg ik nu iets geks: Chicago doet me aan Belle and Sebastian denken met de toeters. En de liedjes zijn ook wel tweepopachtig: introvert, lief, harmoniezang, soms zelfs een fluit, soms ook jazzgepiel/gejam om je eraan te herinneren dat het toch geen tweepop is. En – niet consequent, maar op zijn minst in een paar gevallen – heel goede liedjes. Feelin’ Stronger Every Day is zo’n liedje. Waar de blazers soms bij Chicago voluit gaan, zijn ze hier ingetogen en ondersteunen ze zang. En het is weer een liedje met positief melancholisme. Een relatie is uit, maar de ik-figuur heeft het geaccepteerd en het lied is een boodschap aan zijn ex dat hij zijn leven weer opgepakt heeft. Waarschijnlijk autobiografisch, want het eerste huwelijk van zanger en tekstschrijver Peter Cetera eindigde in 1973. Zonder wrok blijkbaar. Zo kan het ook Fleetwood Mac!

Voor de mensen die de band niet goed kennen nog een toevoeging: de Chicago van de jaren ‘80 is heel anders dan die van de jaren ‘70 (en dan vooral de eerste vijf albums). Niet alleen anders, maar ook een stuk minder. Er is een duidelijke oorzaak: Gitarist Terry Kath die in 1978 per se de darwinaward van dat jaar wilde winnen. Om dat te doen ging hij onder invloed met pistolen spelen. Zijn laatste woorden, nadat iemand hem maande voorzichtig te zijn: “What do you think I’m going to do? Blow my brains out? “ Ja dus.

De Chicago van de jaren 70 sla ik erg hoog aan (in de jaren 80 was het soms ook nog behoorlijk goed), maar verreweg mijn favoriet en tip aan iedereen is Beginnings (uiteraard in de complete versie).

Ik hoor dan weer het liefst de uberzoete ballads van Chicago. Vooral "Hard to Say I'm Sorry".

Mijn liefde voor en kennis over Chicago gaat ook niet verder dan Chicago 12. Ik heb 15 ook nog gekocht en 16.
Aanvankelijk lijken dat dan nog (voor de tijd) interessante albums.
Maar ik kan Chicago 16 eigenlijk nauwelijks nog aanhoren, als ik heel eerlijk ben.

In een opwelling heb ik wel ooit nog Chicago 36 (!) aangeschaft, dat viel me nog alleszins mee.
Nu luister ik alleen nog jaren '70 Chicago.

Dus ik zou me geen expert willen noemen.

Zouden er mensen zijn die iets zinnigs over alle albums van Chicago kunnen zeggen? Die ze alle 40 hebben staan en er wat over kunnen zeggen? Het is een wat bizarre hobby, maar het kan uiteraard. Er zijn ook mensen die alles van Bob Dylan of de Rolling Stones kennen. Per album.

Sorry Poek maar ik moet deze band genaamd Chicago afwijzen, als ik dat niet doe kan ik mij niet meer geloofwaardig op deze site begeven.

Greatest Hits jaren '70 Chicago? Nog genoeg om uit te kiezen dan!



Ze zijn er vast wel, maar de meeste fans zullen vast een sterke voorkeur voor de jaren '70 of juist jaren '80 hebben. Die laatste groep vast wat minder fanatiek.

Het nummer dat ranboy tipt is van Chicago Transit Authority, daar kan je dus zonder schaamte naar luisteren!

If You Leave Me Now is anders wel één van de beste knuffelrockballades ooit hoor

Die komt dan ook uit 1976

Grapjas, en dan volgende maand zeker alsof er niets gebeurt is aan de My Bloody Valentine GH editie meedoen

https://i.vgy.me/0sxDLo.png

Té slecht.

De eerste paar albums van Chicago zijn het puikje van de zalm in de rockmuziek van begin jaren '70. Zelfs een oude mopperkont als Rudi S zal daar niet onderuit kunnen.

Dat geldt dus ook voor individuele tracks als Beginnings.
Graag willen sommige users zich nog wel eens veel beter voordoen dan dat iedereen al denkt dat ze zijn, wat zich vaak uit in (over)waardering voor volstrekt onbekende en onbekend gebleven artiesten, gecombineerd met enige dedain over bands die (uiteindelijk) groot zijn geworden.

Maar over de kwaliteit van het gebodene inzake de 'wilde jaren' van Chicago in die eerste periode zijn alle critici het eigenlijk wel eens.

Bedankt musician voor de mooie woorden, maar in mijn ruim 32000 berichten hier op de site heb ik nog nooit lopen mopperen verder zou ik zeker niet durven beweren dat Chicago slechte muziek maakt oid.

43. Morrissey - Angel, Angel, Down We Go Together

#24 van remcodulac

Morrissey was degene die boven mijn bed hing toen ik jong was. Posters dan he. Vegetariër, teksten die over mijn leven gingen, hij was een held! Dus toen hij zou gaan optreden in Vredenburg op 1 mei 1991 wilde ik daar heel graag heen. Gelukkig kende ik een schaker die ook van zijn muziek hield en zo ging ik naar één van mijn eerste concerten (of misschien wel de eerste). En het was geweldig! Sterker nog, ik leefde nog dagen in een wolk.

5 mei kwam het antiserum. Op het Kerkplein in Hoorn (vlakbij mijn ouderlijk huis) trad Little Mary Big op (voorloper van Visions of Johanna die een voorloper van Johan zijn). Het was niet druk, in mijn herinnering hoogstens tien personen (toen al coronaproof!), maar ik genoot van de zang van de kleine Marike Groot (later zangeres van The Gathering). Een nieuwe mooie ervaring om de vorige mee te vervangen. Van LMB kocht ik een cassettebandje, op Youtube te vinden, en wat ik vooral mooi vind is hoe ze in het derde nummer (The Waltz) iets na minuut twaalf heel hoog zingt (een uithaal, maar eentje die ik goed kan hebben) om vervolgens even later nog hoger te gaan! Zouden de glazen in de studio heel gebleven zijn? Ik kan me in ieder geval geen ander liedje herinneren waarin iemand zo hoog gaat (al zijn ze er vast wel).

De liefde voor Morrissey is ondertussen een stuk minder geworden. De eerste helft van de jaren ‘90 waren de singles nog wel goed, maar het werd rap minder en ik volg zijn nieuwe muziek nauwelijks nog. Daarnaast lijkt hij eigenlijk niet echt een sympathiek persoon te zijn. Gelukkig hebben we de muziek nog. Wat betreft het nummer sluit ik aan bij Remco:

Poek vind jij een album als dit Morrissey - You Are the Quarry (2004) echt niet goed
Tja of Moz een goed mens is zullen de meningen altijd wel verdeeld blijven, ik vind dat bij popsterren sowieso moeilijk te bepalen.
Moz heeft bij mij zeker het nadeel van de twijfel

Wel ok, ik zet het niet af, maar ook niet speciaal op.

Popquiz duurde lang, maar hier is dan de papapa voor ranja.

42. Wannadies – You and me song

#2 in twee pop. Voorgaande posters gaven geen reden tot levenslust voor de Zweedse band.

Ken je het BoHe-effect? Dat je alles van Queen goed vindt behalve het ene nummer dat elk jaar vlak voor het vuurwerk wordt gedraaid? Ik wil, niet zozeer met Queen, maar b.v. bij het eerste album van The Stone Roses (Fools Gold, saaaaaaaiiii). De twee hoogstgenoteerde nummers van The Police in de top 2000 vind ik niets, dito voor R.E.M, en zo zijn er wel meer voorbeelden. Maar omgekeerd kan het ook.

Van The Wannadies heb ik wel andere nummers dan hun grootste hit geprobeerd, en ik vind ze niet slecht of zo, maar ik word er ook niet warm van. En helemaal snappen doe ik het ook niet: een groep maakt zo’n goed nummer, dan moeten ze toch meer in hun mars hebben? Hebben ze nog pareltjes gemaakt die ik niet gehoord hebben? Of hebben ze geen zin het trucje te herhalen? Het lieve zingen van Pär in het eerste couplet, de mooie pap parara pap pararas samen met Christina, de subtiele instrumentatie met o.a. een melodica, even losgaan in het refrein, en dan weer bij het begin beginnen. En ze lijken ook zo blij in de officiele clip!




Maar één geweldig nummer is toch meer dan veel andere bands gemaakt hebben. En reclamemakers zijn er blij mee, want het is vaak gebruikt. Mijn favoriet: een jochie is een beetje zat om maar alleen te voetballen en bedenkt dat hij wel een broertje zou willen. Hij verzint een plan om dat te regelen, met succes!