Zo ben ik ook bekend geraakt met dit nummer via dit album Time Between (1989), prachtig.

33. Suzanne Vega – Luka (1987)

#22 van Superbitch

Sinds ik serieus met popmuziek bezig ben (en misschien daarvoor ook al) hou ik van zangeressen met lieve stemmen. Dat is ongeveer sinds 1987, het jaar dat Suzanne Vega haar eerste hit in Nederland scoorde. Ik denk niet dat ik precies begreep waar Luka over ging, maar ik voelde wel het verdriet van het nummer. Het nummer voelde als een film waarin je erg meeleeft met de hoofdpersoon.

In de minidocu van top 2000 a gogo vertelt Vega dat Luka een echt bestaand kind was die ook boven haar woonde. Van Luka wist ze verder niets, maar omdat ze graag een nummer over kindermisbruik wilde schrijven fantaseerde ze er een verhaal bij. Het was geen succes in eerste instantie, het publiek leek het niet mooi te vinden als ze het live zong. Ze vond het absurd dat haar manager het op single uit wilde brengen, maar hij drong aan en uiteindelijk gaf ze toe. Gelukkig maar. De manager had gelijk: muziek kan dingen veranderen en voor mensen die geslagen of anderzijds misbruikt werden in hun jeugd moet het nummer een steun geweest zijn. En voor veel andere mensen gewoon een mooi nummer. De reacties op Youtube laten dat zien.

Maar omdat jullie de studioversie wel kunnen dromen, hier een liveversie (Luka is het eerste nummer).

Lekker tempo Poek!

32. Big Star – Thirteen (1972)

#1 in power pop.
#15 van Stefan1979, #108 van arcade monkeys.

Hier hebben we Chris Bell weer! Big Star ontdekte ik misschien via hem en This Mortal Coil, maar waarschijnlijk omdat ze begin jaren ‘90 opeens populair worden dankzij Amerikaanse powerpopbands als The Posies, Teenage Fanclub (die hun vierde album Thirteen noemden) en Magnapop (die Thirteen coverde bij een concert of radiosessie en dat luisterde ik vaak op mijn walkman). In 1992 kwamen vervolgens de albums op CD uit die al snel in mijn bezit kwamen. Hoewel ik pas iets van 25 jaar later het bestaan van de term powerpop ontdekte, snapte ik wel dat het echt mijn muziek was. Nou vond ik Alex Chilton solo niet zo geweldig, dus ik dacht dat het vooral door Bell kwam, maar bij nader inzien vind ik de Chiltonnummers gemiddeld toch iets beter. Thirteen, het eerste nummer dat ik leerde kennen, blijft toch wel de favoriet.

Op Songmeanings is trouwens een hele discussie over of de ikfiguur ook een kind is of een vieze oude man. Dat laatste o.a. vanwege “Would you be an outlaw for my love “ maar dan zou het ‘Can I be an outlaw for your love’ moeten zijn. Bovendien is het nummer in een kwartier geschreven door de toen twintigjarige Chilton. Een lief, onschuldig nummer is het gewoon!

31. Guided By Voices – A Salty Salute (1995) (1’29’’) en Teenage FBI (1999) (2’54’’)

Diverse andere nummers van GBV zijn al geweest.
#1 in lo-fi.

Als ik iemand een cd van GBV laat horen uit de jaren ‘90 en erbij zeg dat het om een demo gaat, zou dat heel geloofwaardig zijn. “Ja, de productie kan nog wat beter en de liedjes zijn nog niet helemaal af, maar ze klinken wel veelbelovend!” zou die persoon zeggen. Dat gevoel heb ik bij diverse liedjes van GBV, “Het is nog niet af toch?” Ja, wel dus. Maar wat wil je als je elk jaar een plaat uitbrengt met 20 (1994), 28 (1995), 24 (1996), 24 (1997) en 21 (nog een keer 1997) nummers. Dan heb je geen tijd om uitgebreid aan een liedje te schaven. Of een liedje langer dan twee minuten te laten duren.

A Salty Salute is het openingsnummer van Alien Lanes (1995), hun op één na hoogst gewaardeerde album op MuMe. 28 nummers in 41 minuten, nog geen anderhalf minuut gemiddeld. ASS is zowel het perfecte openingsnummer als de perfecte introductie voor de muziek van GBV. Een lekkere intro van 20 seconden, een strofe van 40 seconden en dan het refrein, dat ook het outro blijkt te zijn. De club is open, welkom iedereen!




Jullie willen wellicht meer waar voor je geld dan anderhalf minuut. Vier jaar later hebben ze bij een major label getekend en komt Do the Collapse uit. Wat meer mainstream dus: 16 nummers in bijna drie kwartier, en dan zit je al dicht tegen de drie minuten gemiddeld. En dan ook nog geproduceerd door de ex-man van P. uit het nummer Friends with P, Richard Otcasek, producer van bands als Suicide en Weezer (die zelf ook wel eens wat zong). Teenage FBI klinkt als een normaal liedje, een mooi liefdesliedje en dat is het ook! Dat komt mooi uit, want het nummer zit in Buffy the Vampire Slayer waar mijn toenmalige vriendin erg fan van was, en zij vond het (daarom?) een mooi nummer. Ze is inmiddels getrouwd en gescheiden (niet van mij) maar het nummer geeft me nog steeds mooie herinneringen.

Op BKS vorig jaar kwamen de nummers ook in rap tempo voorbij...

Wat betreft Thirteen, ook leren kennen via Magnapop en later ook Garbage nog, dan moet het origineel toch wel wat bijzonders zijn. Dat bleek ook best ok al zal het album altijd wel wennen blijven.

30. Yes – We have heaven (1971)

Tegen de band is al ja gezegd, tegen het nummer niet.



Soms gaat er met een album een nieuwe muzikale wereld voor je over. De band Yes kende ik natuurlijk van de hit Owner of a lonely heart, geen slecht nummer, maar niet nopend tot verder onderzoek. Hoe ik erbij kwam om toch hun albums er luisteren weet ik niet meer: ik vermoed dat iemand Fragile voor me opnam. En hoewel ik hun eerste vijf albums allemaal goed vind, blijft dat toch mijn favoriete album.

Er zijn verschillende manieren om de muziek van Yes te beschrijven, maar een treffende (in ieder geval voor de beginperiode) is wat mij betreft: “Er gebeurt zoveel.” Het openingsnummer Roundabout (dat in 2000 nog 246 in de top 2000 stond maar inmiddels gezakt is naar plek 1025) is bijvoorbeeld een typisch Yes-nummer: na een rustig klassiek-achtig intro eerst een poppy zangcouplet, twe rhythmisch zangcoupletten, dan opbouwende gitaar waarbij de zang begeleiding lijkt, de toetsen die overnemen, dan alles tegelijk (waar moet je naar luisteren?), en terug naar het rustige klassiek-achtige gitaarspel, even later begeleid door zachte zang tot het weer losgaat met de toetsen. En daar heb je de gitaar ook weer. Poppy zangcouplet en eindigen met overdub scatten. 8'31'' maar je hoeft je niet te vervelen.

Op Fragile staan meer van dat soort nummers, South Side of the Sky (8:09), Heart of the Sunrise (11:27), en het korte Long Distance Runaround (3:29). Van veel mensen hadden ze het ook bij mogen laten bij de vier nummers die door de groep als geheel gemaakt zijn. Het positiefste dat door de fans over de resterende stukken wordt gezegd is nog ‘muzikale masturbatie’. Het idee is misschien nog wel leuk, dat Anderson, Squire, Howe, Wakeman en Bruford allemaal hun eigen nummer op de plaat hebben, maar het is daardoor een incoherente plaat geworden. Vindt men.

Ik vind daarentegen het album juist door de solonummers een meesterwerk. Het zorgt voor rustmomenten tussen de lange nummers in. Even op adem komen! En van die solonummers is We Haven Heaven het moosite. Zo knap dat het hele nummer alleen met zijn stem gemaakt is. En ongetwijfeld zijn de leden van Yes het met me eens. Anders zou het nummer niet ook aan het einde van Heart of the Sunrise zitten?

Zoals iedereen nu wel weet (of zou moeten weten) is Yes mijn favoriete band. Ik heb zelfs ooit een topic over Yes gedaan en mijn top 100 gepresenteerd. Deze stond op 54; dat is niet erg hoog maar nog steeds een heel goeie song natuurlijk. En dit schreef ik toen over We have heaven:

Ik vond het liedje altijd wel bijzonder, vanwege de vele zangmelodielijnen die over elkaar gelegd worden (een stuk of vijf, misschien wel zes).

54 is natuurlijk wat aan de lage kant, maar zoals ik toen al schreef:

29. Doe Maar – Smoorverliefd (1981)

#1 Nederland. Paar keer eerder geweest, maar niet met dit nummer.

Ooit toen ik een jaar of acht was ging ik met mijn vader mee naar de markt (waar hij kleding en sieraden verkocht.) In de auto op weg naar Den Helder (of Texel of Schagen) zocht ik een cassettebandje uit. Daar zaten allerlei buitenlandse namen bij die ik niet kende, en ik koos voor Andre Hazes, want die muziek verstond ik.

De voorliefde voor Nederlandstalig bleef niet lang, maar in dezelfde auto hoorde ik wel het album 4US vaak en dat vond ik om een andere reden goed: omdat het dat is. Alleen het eeerste nummer al, Doe maar net alsof, met een mooie opbouw in het intro. Of Nachtzuster, mijn keuze toen ik een liedje op school moest (mee-)zingen. Of Je loopt je lul achterna, waarvan ik de tekst waarschijnlijk niet helemaal begreep, maar wel waarom het volume bij dat nummer (en bij Heroine godverdomme) omlaag moest als we op de markt stonden. Bijna veertig jaar later vind ik Doe Maar nog steeds goed. Mijn favoriete nummer staat echter op Skunk: Smoorverliefd. Strak, lekker dansbaar. En natuurlijk het herkenbare en heerlijk meezingbare refrein, dat heel vaak herhaald wordt, maar wel op diverse manieren: “Ik lijk wel zot en ik voel me rot, liefde is een vreemde ziekte.” Ik heb helaas Doe Maar nooit live gezien, maar dit samen met de hele zaal zingen lijkt me heerlijk.

Heerlijk nummer, Smoorverliefd. Past op de dansvloer ook prima tussen oa Madness en Specials. Mede hierdoor Doe Maar mid-jaren 90 alsnog ontdekt als prima band.

Leuk Doe Maar nummer, maar Smoorverliefd boven Thirteen, jij hebt echt teveel tegen Tex de Wit gespeeld
Ok dit kost ratingpunten

Heerlijk stukje jaren '80 registratie van Doe Maar met prachtige beelden. En wat waren ze goed toen.

Wat meer Twee zou fijn zijn...

Ah, die plaat van Yes had ik ook, maar heb hem met iemand geruild voor een plaat van Art Garfunkel omdat ik de b-kant echt niet te doen vond. De dag voor ik hem wegdeed nog een keer gedraaid voor de zekerheid, maar ik vond het echt helemaal niks. Wel grappig om hier dan een nummer van die b-kant voorbij te zien komen. Doe mij dan maar de gekte van dat nummer van The Byrds van een paar dagen terug.

En toffe beelden van Doe Maar inderdaad.

Hij is nog maar bij 29. Als je lang genoeg wacht komt 2 vanzelf.

We zijn zelfs al bijna bij twee twee!

Had je een een aparte persing dan, want We Have Heaven zou op de a-kant moeten staan?

(ook een stukje op het einde van de b-kant, dat wel).

Altijd leuk iets uit iemands "wilde jaren" te lezen

Ah, dan vergiste ik me in plaatkant. Ik heb hem ooit voor een klein bedrag gekocht, zal gewoon een reguliere versie zijn geweest.

Ik wilde naar Doe Maar toen ik fan was (van mijn 11e tot mijn 14e), maar dat vonden mijn ouders geen goed idee.
Gelukkig heb ik ze gezien bij hun reünie en vervolgens reünie nummer weet ik veel. Ook voor mij is Smoorverliefd hun beste. En inderdaad: niks zo leuk als meezingen met Doe Maar.

Oeps, hoe heb ik hier overheen kunnen lezen
Ik moet maar meteen excuus maken voor de (onbedoelde) flauwe grappen die ik hier geplaatst heb

28. Joe Jackson – Steppin’ Out (1982)

#81 van Grafmat.
#4 in (Post-)Punk/New Wave, #2 in synthpop.

Joe Jackson was (als ik me goed herinner) de eerste mannelijke soloartiest waar ik echt fan van werd. Dat kwam puur door het gelukkige feit dat Night and Day in de ouderlijke platenkast stond. Voor hetzelfde geld had Jumpin’ Jive of zo in de kast gestaan, ieuw! Nouja, helemaal toevallig zal het niet geweest staan, want naast dat er een hit op het album stond (Real Men) werd het album (in ieder geval in Nederland) ook nogal geprezen en was hij bij Oor album van het jaar. Wat maakt het album zo bijzonder?

Ten eerste: geen gitaren. Dat hoeft geen aanbeveling te zijn, maar bij Keane is hun veruit beste album ook al zonder gitaren, dat kan geen toeval zijn!
Ten tweede: op de a-kant lopen de liedjes in elkaar over. Nouja, dat maakt een album ook al niet per se goed, maar het is wel mijn favoriete kant.
Ten derde: de Latin ritmes en percussie. Ik hou eigenlijk helemaal niet van Latin, maar hier werkt het. Met alleen piano en zang wordt een liedje al snel een beetje saai. Zelfs bij Real Men (de publieksfavoriet, maar niet die van mij) is het nog een beetje te horen.
Ten vierde: Cole Porter. Daar had ik destijds ongetwijfeld nooit van gehoord, maar het album is een eerbetoon aan hem en wat dat betreft is Real Men toch wel passend op de plaat.
Ten vijfde, de belangrijkste reden: alle liedjes zijn goed. De A-kant (nacht) net iets beter dan de B-kant (dag) en de uptemponummers iets beter dan de ballads. Enfin, dan is Steppin’ Out wel een logische keuze, met eventueel als argument dat het nummer e circel rondmaakt van de A-kant die begint met ‘I stepped into another world’ en eindigt met ‘Steppin’ out into the night’. Maar dat is niet wat het nummer goed maakt. Nee, die synthloop! Als ik hiphopper was, dan wist ik het wel: die synthloop jatten en dan moet je wel heel erg je best doen om er een slecht nummer van te maken. Al zal zo goed als Steppin’ out niet lukken.

En nog een interessant feitje over het nummer:

doe maar voor die andere ook snap je m?

Ik ben door Wilfred Genee uitgenodigd om het e.e.a. toe te lichten, komt wel goed.

Mijn favoriet van Joe Jackson - sowieso een van de weinige nummer van hem die ik echt heel goed vind. Ook een nummer waarvan ik lang niet heb geweten hoe die heet (zelfs nu dacht ik even is die het?).
Ik heb wel 2 albums van Joe Jackson - één omdat daar het origineel van Got the Time van Anthrax op staat en één omdat ik dacht dat deze daar op stond - maar ja als je de titel niet weet....

Mooi nummer van Joe, dat langzame liedje van dat album vind ik nog mooier

En we blijven in de jaren '80 met

27. R.E.M. – Fall On Me (1986)

Mijn voorgangers... nouja, zie de tekst.

Vroeger luisterden mensen naar albums. Sterker nog, vroeger luisterde ik naar albums. In die tijd (ik spreek over de jaren '80) maakte het muziekblad Oor een lijst van de beste albums per jaar, samengesteld door de lijstjes van veel muziekjournalisten te combineren (ze doen dat overigens nog steeds, maar de relevantie is veel minder). In 1984 was R.E.M. nog 98e, maar daarna deden de albums het consequent goed: 11e in 1985, 3e in 1986, 8e in 1987, 2e in 1988 en toen namen ze even een pauze. Ze waren toen een schoolvoorbeeld van alternatieve muziek: geliefd bij de critici en bij de liefhebbers, onbekend voor het grote publiek In de jaren '90 veranderde dat, alternatieve muziek werd mainstream, R.E.M. begon grote hits te scoren met nummers waarvoor ik de radio uitzet zoals Losing my religion en Everybody hurts. Uit deze beschrijving kun je opmaken dat ik niet zo blij was met de nieuwe richting van hun muziek.

Als je hun Skyradionummers mooi vindt, prima, maar ik kan me voorstellen dat er jongeren zijn die alleen hun grote hits kennen. Dat is zonde, want de albums uit de jaren '80 zijn echt heel goed.. Een ander gevolg van de nieuwe richting is dat ik mijn interesse in de albums verloor. Monster heb ik nog gekocht en daar is het bij gebleven. Niet dat ze daarna alleen maar troep maakte, af en toe vond ik een single nog best leuk, maar het is ver van het niveau uit de jaren ‘80. Al is de vergelijking niet helemaal eerlijk, want die albums ken ik zowat uit mijn hoofd. Wie weet word ik wel fan van een album als Up of Reveal als ik die twintig keer ga beluisteren met koptelefoon op? Maar dat gaat niet gebeuren.

Voordat ik bepaalde welk nummer van R.E.M. ik zou nemen ging ik eerst nog even control-effen om te kijken welke nummers mijn voorgangers in dit draadje gekozen hadden. Dat stemde niet echt tot vrolijkheid. Nummers die kansloos zouden zijn als ik een top 100 van R.E.M zou maken blijken hier populair te zijn. Het hielp ook niet bij mijn keuze, maar ik had al bepaald dat het in ieder geval een nummer zou moeten zijn waarom Mike Mills te horen is (maar niet als leadzanger, al vind ik Near Wild Heaven een van de beste nummers van Out Of Time en de covers van Superman en Love is all around zijn ook leuk). Liefst soort van een duet met Stipe en die is er: Fall On Me! Met ook nog achtergrondvocalen van de drummer. Mooi, de harmonieën in dit nummer. En het gaat ook nog eens ergens over, of tegen eigenlijk, namelijk onderdrukking, en dat komt goed uit, want daar ben ik ook tegen. Dus ik ben het helemaal eens met de onbegrijpelijke tekst.

ik weet niet of je je daar erg populair mee maakt hier